အခန်း (၁၃၆၉-၁၃၇၁)

အခန်း (၁၃၆၉) ပြစ်ချက်ရှိ ပြီးပြည့်စုံခြင်း

မီးဇာမဏီက မှင်တက်နေလေ၏။ ပြီးနောက် ၎င်း၏တောင်ပံကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လျက် လုကျိုး၏ ကိုယ်ခွဲများရှိရာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူတို့ကို ပျံသန်းသွားစေသည်။

ချင်ရန်ယွဲ့၊ ဖန်ကျုံးနှင့် ကျန်သည့်သူများသည် ပြစ်ချက်ရှိပြီးပြည့်စုံခြင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေ၏။ ပြစ်ချက်ရှိပြီးပြည့်စုံခြင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပုံပေါ်သည်။

သဘောတရားတစ်ခုအရ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် လက်ဝါးမှ ပေါ်ထွက်လာသင့်သည်။ ၎င်း၏လားရာအတိုင်း စီးဆင်းသွားပြီးမှ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သင့်ပေ၏။ သို့သော်ငြား ဤလက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ၎င်းပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပုံပေါ်သည်။ အကွာအဝေးတစ်ခု၌ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ ၎င်းသည် အလယ်တွင် တလက်လက် တောက်ပသော အလင်းတန်းအသွင်ဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီဖြစ်သည်။

မီးဇာမဏီ၏ ရှုထောင့်အရ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က အတော်လေး ဝေးသည်။ သို့သော် ယင်းက မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှန်းမသိ။ သို့သော် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာဖြစ်သည်။

ဖုန်း

လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် မီးဇာမဏီ၏ရင်ဘတ်ပေါ် ကျရောက်သွား၏။ ၎င်းက နာကျင်မှုကြောင့် စူးရှစွာ အော်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားလေ၏။

လူတိုင်းသည် မီးဇာမဏီက မီတာတစ်ထောင်ကျော်အကွာအထိ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ “အဲဒါ ရောက်သွားပြီ”

“တိုက်ခိုက်မှုက ရောက်သွားခဲ့ပြီ”

“မီးဇာမဏီမှာ မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က သာမန်ပုံပေါ်ပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် မီးဇာမဏီကို ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်တာလဲ။ ဒါ့အပြင် မီးဇာမဏီက မီးတောက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ ဒီတော့ တိတိကျကျထိမှန်ဖို့ ခက်ခဲမှာ”

“မင်း မေးတာကိုဖြေရမယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ဆရာသခင်ဖြစ်မှရမှာ”

ထိုစဉ် မီးဇာမဏီက တောင်ပံကိုတဖျတ်ဖျတ်ခတ်လာပြန်ကာ ပြန်ကောင်းလာပုံပေါ်၏။ ပြီးနောက် သူသည် ယခင်ကထက်တောင် ပိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပိုပူပြင်းသည့် မီးလုံးတစ်လုံးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မီးတောက်ကောင်းကင်သည် မြောက်ဖက်လေ့ကျင့်ရေးခန်းမပေါ် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာစေကာ မီးပင်လယ်ထဲနစ်မွန်းသွားစေသည်။

လုကျိုးသည် သူ၏ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို မသုံးခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဒိုင်းအသွင်ဖြင့် အမည်မဲ့ကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ပျံသန်းသွားလိုက်၏။

ချင်ရန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုလုက သူ့ရဲ့ဗုဒ္ဓခန္ဓာကိုတောင် မသုံးရသေးဘူး။ မီးဇာမဏီက အဲ့ဒီအကြိမ်မှာ အစ်ကိုလုရဲ့ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာကို ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆို ကူကယ်ရာမဲ့သွားမှာပဲ”

ဖန်ကျုံးသည် လုကျိုးက ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာဖြင့် မီးဇာမဏီကို တိုက်ခိုက်ကြောင်း ယခင်က မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။ ကြားဖူးခဲ့သော်ငြား အမည်မသိကုန်းမြေမှ သတင်းများအမြဲတမ်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားတတ်၏။ ထို့အပြင် ဆရာသခင်များက နတ်သားရဲများကို ရှင်းနိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ပြောလိုက်၏။ "ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာရဲ့ ခုခံမှုက တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်”

ဖန်ကျုံးသည် ချင်ရန်ယွဲ့က လုကျိုးကို အလွန်အထင်ကြီးပြီး လုကျိုးနှင့်ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားမှန်းသိသည်။ အဆုံးကျ ချင်ရန်ယွဲ့သည် ချင်မော့ရှန်း၏သေဆုံးခြင်းကိုတောင် ဖြတ်ကျော်သွားပေးနိုင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ထိုတွင်မက ချင်ရန်ယွဲ့သည် တော်ဝင်နန်းတော်သို့တောင် သွားရဲပြီး အဆုံးမဲ့အစီအရင်ထဲရှိ မဟာချင်ဧကရာဇ်အတုကိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲသည်။

ချင်ရန်ယွဲ့၏လုပ်ရပ်များက တကယ်ရဲတင်းလွန်းသည်ဟု ဖန်ကျုံးထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ဤသို့ဘယ်တော့မှ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်မှန်း သိနေ၏။ ခြေလှမ်းတစ်ခုဖြင့် သူသည် ဘယ်တော့မှမထွက်သွားနိုင်မည့် ချောက်ကမ်းပါးထဲ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။

အတိတ်တုန်းက မဟာချင်ဧကရာဇ်အတု၏ ကျင့်ကြံမှုက အမြဲတစေဆန်းကြယ်မှုဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆရာသခင်လေးဦးကလည်း သူ့ကိုလျော့မတွက်ခဲ့ကြပေ။ ထောပါ့စစ်ချန်းတောင် တောင်ဝင်မိသားစုနှင့်မရှုပ်ရဲချေ။ လက္ခဏာရပ်များအားလုံးသည် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်အတုက အလွန်သန်မာကြောင်း ပြသနေ၏။ ထိုသို့တိုင် ချင်ရန်ယွဲ့က လုကျိုးဘေး၌ ခိုင်မာစွာရပ်တည်နိုင်၏။ အဆုံးကျ သူ လောင်းကြေးထပ်တာမှန်သွားသည်။

အံ့ဖွယ်စွမ်းအားမြှုပ်နှံထားသည့်အမည်မဲ့က ရွှေရောင်နှင့်အပြာရောင် တောက်ပနေသည်။ ခဏအကြာ၌ အလင်းတန်းနှစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါင်းစည်းသွားပြီး အစိမ်းရောင်ဖြစ်သွားလေ၏။

ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ "အစိမ်းရောင်လား” ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ရှေ့၌ အမည်မဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုကျိုးက မီးဇာမဏီရှေ့သို့ရောက်လာလေ၏။ ကောင်းကင်ဘီးတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းထဲ အင်မတန်ပူလောင်သည့်အပူရှိန်ထဲတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ဝက်နီးပါး ပုံသွင်းပြီးနောက် ၎င်း၏အသုံးဝင်မှုကို နောက်ဆုံးတော့မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးနှင့် ကောင်းကင်စွမ်းအားတို့ကို သူ၏စွမ်းအားနှင့်ပေါင်းစည်းလိုက်ချိန်တွင် သူက မီးမုန်တိုင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားသည်။ "ရေခဲစည်းတံဆိပ်”

မီးကိုရေဖြင့်တိုက်ခိုက်၏။ အအေးနှင့်အပူယှဉ်ကြသည်။

အနိုင်ရသူက အသက်စွမ်းအင်ပိုရှိသည့်သူဖြစ်လိမ့်မည်။

လုကျိုးသည် ရေခဲစည်းတံဆိပ်ကို ရွတ်ဆိုချိန်တွင် သူ၏ကောင်းကင်စွမ်းအားတဝက်ကို သုံးခဲ့သည်။ ခဲနေသည့်စွမ်းအင်က မြင့်မားသည့်အပူဒဏ်ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ လုကျိုးက ခံစားချက်ပိုကောင်းလာတော့သည်။ သူက မှောင်မည်းနေသည့် .... များထဲတွင် အေးခဲနေသော စကြဝဠာထဲ ဝင်ရောက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဖက်အနေဖြင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များက ယခုအချိန်တွင် ပိုတောင်မခံစားနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ အင်မတန်ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်နှင့်အအေးဒဏ်တို့က သူတို့ကျင့်ကြံသူများဖြစ်နေလျှင်တောင် သူတို့ကို ချွေးသီးချွေးပေါက်များကျစေလျက် တုန်ယင်သွားစေသည်။

တစ်ခဏအတွင်း မီးဇာမဏီ၏မီးတောက်များ ချုပ်ငြိမ်းကုန်သည်။ ရေခဲလျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ မီးဇာမဏီကို ၎င်း၏တောင်ပံဖြင့်အပြည့်အဝအေးခဲသွားစေ၏။ ပြီးနောက် ၎င်းပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လုကျိုးက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်လေ၏။ သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် တြိဂံရှစ်ခုပေါ်လာလျက် ယင်ယန်စည်းတံဆိပ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေ ကနဦးချီများ ပေါ်လာပြီး နဂါးတစ်ကောင်နှင့်ဆင်တူလေ၏။ ပြီးနောက် သူက နောက်ထပ်ပြစ်ချက်ရှိပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ချင်ရန်ယွဲ့၏မျက်လုံးက ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ “မဟာဆရာသခင်လား”

ဖန်ကျုံးကလည်း ယင်းကိုရှာတွေ့သွားသော်ငြား သူက ပိုတည်ငြိမ်လေ၏။ “ဒီတော့ မဟာဆရာသခင်က မျှော်နန်းသခင်ဖြစ်နေတာကိုး”

မုန်တိုင်းသခင်တောင်ကြား၏ တောင်ကြားသခင်ရှန်းယန်က ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “ဆရာသခင်ချင် ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို နောက်နေတာလား။ မျှော်နန်းသခင်လုက ကျုပ်တို့ရှေ့မှာ ရှိနေပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို တမင်တကာလမ်းမှားအောင်လုပ်ခဲ့တယ်”

ပုံရိပ်ယောင်အဖွဲ့အစည်းမှ ကုနင်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ငယ်ရွယ်နေလဲလို့ တွေးမိနေတာ။ ဒါ့အပြင် တပည့်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ဆရာထက် ဘယ်လိုလုပ်သာနိုင်ပါ့မလဲ။ လက်စသပ်တော့ မဟာဆရာသခင်က မျှော်နန်းသခင်လုဖြစ်နေတာကိုး”

သူတို့သည် ချင်ရန်ယွဲ့ကြောင့် ရေဆိုးမြောင်းထဲဆွဲချခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ရန်ယွဲ့က မင်ရှစ်ရင်ဖက်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်ငြား မင်ရှစ်ရင်ကမူ ဤသို့ပြောနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဘာကြည့်နေတာလဲ။ အစောတည်းက ပြောသားပဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ပြောတာမယုံဘဲ ခေါင်းမာနေတာ”

ချင်ရန်ယွဲ့က အကြည့်လွှဲသွားကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသည်။ ယင်းက မဖြစ်နိုင်မှန်း သူ သေချာသိ၏။ မင်ရှစ်ရင်သည် အချိန်အများစုကို အိပ်စက်ရင်းကုန်ဆုံးနေမှန်း သူ သိသည်။ မင်ရှစ်ရင်က ဆရာသခင်တစ်ပါး မဟုတ်သေးဘဲ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာဆရာသခင်တစ်ပါး မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့သည် အလွန်အမှန်တကယ် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော်ငြား လူတစ်ယောက်ကို နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးအဖြစ် အသွင် ပြောင်းလဲအောင်တော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ယခုသူစဉ်းစားကြည့်မိချိန်၌ လုကျိုးက ဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်နှင့်နေပြီးသားပင်။ လုကျိုးအဖို့ အဆင့်ကျော်ဖြတ်လျက် မဟာဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်တာက ကျိုးကြောင်းသင့်သည်။ ယင်းက ပြီးပြည့်စုံသည့်အနေအထားပဲ ဖြစ်သည်။

သာမန်ဆရာသခင်နှင့် မဟာဆရာသခင်ကြား ကွာဟချက်သည် တာအိုကို သူတို့နားလည်သဘောပေါက်မှုအပေါ် မူတည်နေတာဖြစ်ပြီး သူတို့ကျွမ်းကျင်သည့်နိယာမအရေတွက်ကို ပြောပေး၏။ သာမန်ဆရာသခင်များသည် နိယာမတစ်ခုကိုသာကျွမ်းပြီး သူတို့၏ထိန်းချုပ်နိုင်မှုက အတော်လေးနည်းပါးသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ မဟာဆရာသခင်များသည် နိယာမနှစ်ခု၊ သုံးခု ကျွမ်းကျင်ကြ၏။ သူတို့၏ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကလည်း ပိုကြီးမားကာ ပိုကြာရှည်ခံသည်။ ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့် မဟာဆရာသခင်များသည် သာမန်ဆရာသခင်၏တာအိုအစွမ်းကို အလွယ်တကူခြေဖျက်နိုင်သည်။

ချင်ရန်ယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ဓာတ်ကို စုစည်းထားသည့်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို ကြည့်မိပြီး လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ထဲရှိ လှိုင်းဂယက်များကို ကြည့်မိလေလေ ယင်းသည် မဟာဆရာသခင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း ပိုလက်ခံယုံကြည်လာပြီဖြစ်သည်။

ပြစ်ချက်ရှိပြီးပြည့်စုံခြင်းက ဝေဟင်ထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် မီးဇာမဏီခေါင်းပေါ်ရောက်နေပြီဖြစ်၏။

လုကျိုးသည် ၎င်းကို မီတာတစ်ရာနီးပါးအကွာကနေ ထိန်းချုပ်နိုင်တာကို လူတိုင်းအံ့ဩနေလေ၏။

ဖုန်း

ပညာရှင်များကြား တိုက်ပွဲတွင် အသေးငယ်ဆုံးသောကွာဟချက်ကတောင် အဖက်ဆယ်မရသည့် အနေအထား ဖြစ်စေသည်။ မီတာတစ်ရာအကွာအဝေးဖြင့် ကိစ္စရပ်များစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်၏။ လုကျိုးသည် အချိန်မရွေးမည်သည့်အရပ်မျက်နှာကနေမဆို ချုံခိုတိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် မီးဇာမဏီပေါ် ကျရောက်သည့်အချိန်တွင် အလင်းပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်ကို နေတစ်စင်းပမာ လင်းထိန်သွားစေ၏။

ပေတစ်ထောင်အတွင်းရှိ မြေပြင်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ ချင်မျိုးနွယ်ပိုင်နက်ထဲရှိ ဝေဟင်က တောက်ပနေလေ၏။ မိုင်တစ်ထောင်အကွာကနေတောင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထံမှ တောက်ပမှုကို မြင်ရသည်။

ခွပ်

မီးဇာမဏီဆင်းသက်လာချိန်တွင် ၎င်းနားတဝိုက်ရှိ ရေခဲလွှာက အက်ကွဲသွားသည်။ ၎င်း၏တောင်ပံကို ချက်ချင်းခတ်လိုက်လေ၏။ ရိုက်ချခံရပြီးနောက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ၎င်းက ဝေဟင်ထဲပျံသန်းကာ လုကျိုးဆီ တဟုတ်ထိုးတက်လာ၏။

လုကျိုးက မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားသည်။ “မင်း ဒဏ်ရာမရဘူးလား”

မီးဇာမဏီ၏ ကုသရေးစွမ်းရည်က အလွန်မြင့်မားတာဖြစ်စေ သူ၏တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားတာဖြစ်လောက်သည်။ သူ၏ရိုက်ချက်က ကျရောက်သွားလျှင် ဒဏ်ရာမရစရာအကြောင်းမရှိပေ။ လုကျိုးက ထိုလက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို အလွန်ယုံကြည်ချက်ရှိ၏။

“သိပ်ကောင်းတယ်။ မင်းကို နောက်ထပ်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ပေးမယ်”

ယခုအချိန်တွင် လုကျိုးက ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်ကို ထုတ်လာ၏။ ယခင်က သူသည် သူ့အသက်ဓာတ်စွမ်းအား၏ ရေခဲစည်းတံဆိပ်ကို သုံးခဲ့သည်။ ယခုအခေါက်တွင် သူက ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်၏စွမ်းရည်ကို သုံးတော့မှာပဲဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်ကို မြင်သောအခါ ...

“အဆုံးမဲ့အဆင့်လား”

“မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးအဖို့ အဆုံးမဲ့အဆင့်လက်နက်ရှိတာ ပုံမှန်ပဲလေ” ချင်ရန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“တကယ်ပဲ”

လူတိုင်းက ထောက်ခံကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့စကားစမြည်ပြောနေစဉ် ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်မှ စွမ်းအင်ပေါ်ထွက်လာ၏။

မီးဇာမဏီက စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လုကျိုးရှေ့မီတာတစ်ရာရှေ့သို့ ရောက်ကာစ၌ ခဲသွားပြန်၏။ တဖန်ရေခဲရုပ်တုအသွင်ပြောင်းကာ ဝေဟင်ထဲမှ ပြုတ်ကျလာသည်။

လုကျိုးက သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်တော့သည်။ ဓားအသွင်ဖြင့် အမည်မဲ့က အင်မတန်ရှည်လျားသည့် စွမ်းအင်ဓားကို ထုတ်လွှင့်ပြီး မီးဇာမဏီကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သူက စွမ်းအင်ဓားတွင် ကောင်းကင်စွမ်းအားကို မြှုပ်နှံထားလေ၏။

ဘန်း

အသံက ဝေဟင်ထဲ ပဲ့တင်သံထွက်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကိုကွဲထွက်သွားစေသည်။

ဧရာမဓားတစ်လက်က ဆင်းသက်လာပြီး ခဲနေသည့်စာကလေးကို ခုတ်လိုက်သလိုပင် တိုက်ပွဲက အဆုံးသတ်သွားပုံရ၏။

လူတိုင်းမယုံနိုင်တော့ပေ။

“ပြီးသွားပြီလား”

“နတ်သားရဲက ရှုံးနိမ့်သွားပြီလား”

သူတော်စင်တစ်ပါးနှင့်ယှဉ်နိုင်သည့် နတ်သားရဲတစ်ပါးကို ဆရာသခင်တစ်ပါးအနိုင်ယူလိုက်တာကို မည်သူမှကျယ်လောင်စွာ မပြောရဲချေ။

ရှန်းယန်က အထိတ်တလန့်ပြောလိုက်၏။ "နောက်ထပ် အဆုံးမဲ့အဆင့်လက်နက်လား”

ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက် အံ့ဩနေဖို့မလိုဘူး။ အစ်ကိုလုမှာ အနည်းဆုံး အဆုံးမဲ့လက်နက်သုံးခုရှိလောက်တယ်”

“သုံး သုံးခုလား ... ဟုတ်ပြီလေ”

...

အခန်း (၁၃၇၀) ငါက လက်လျှော့ရမဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး

ခဏအကြာတွင် အားလုံးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ စိတ်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက မြေကြီးပေါ်တွင်ရှိနေသည့် အေးခဲနေသော မီးတောက်ဇာမဏီပေါ်တွင် ရှိနေ၏။

သူတို့က လုကျိုး၏ အင်အားသည် မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးအဖြစ် သံသယမရှိကြသော်လည်း ဇာမဏီကမူ သာမန်နတ်သားရဲ မဟုတ်ပေ။ အားလုံးက ထိုအရာ၏ နာမည်ပြောင်ကို သိထားကြ၏။ ထိုအရာက မသေမျိုးငှက် ဖြစ်၏။

လုကျိုးက အဆုံးမဲ့အဆင့် လက်နက်နှစ်ခုကို သူ့စွမ်းအားဖြင့် အသုံးပြုခဲ့လျှင် ထိုအရာက မသေမျိုးငှက်ကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့က ထိုအရာ မွေးဖွားလာဖို့အတွက် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

လုကျိုးက စွမ်းအင်တာအိုကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းခြင်း မရှိပေ။ သူက အမည်မဲ့ကို ဆက်လက်ကိုင်ထားပြီး မီးတောက်ဇာမဏီကို ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်အကြာတွင်

ဝုန်း

ရေခဲလွှာများက ပြိုကွဲသွား၏။

ဝှစ်

မီးတောက်များက မီးတောက်ဇာမဏီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အံ့ဩဖို့ကောင်းသည်က မီးတောက်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာလေ၏။ ထိုအရာက တောင်ပံခတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ မြင့်တက်လာအောင် ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

ဘန်း

လုကျိုးက အမည်မဲ့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကိုယ်ပွားဆယ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

မီးတောက်ဇာမဏီက လေထဲတွင် ပျံသန်းရင်း စွမ်းအင်တာအိုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဤအချိန်၌ အရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။

“မီးတောက်ဇာမဏီရဲ့ အစစ်အမှန်သွေးပဲ”

ရထားလုံးပျံကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူငယ်လေးများက ထိုသွေးကို မြင်သည့်အခါ လောဘကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားလိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုလုရဲ့ စွမ်းအားက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ သူက မီးတောက်ဇာမဏီကိုတောင် ဒဏ်ရာပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ မီးတောက်ဇာမဏီရဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန်သွေးက ကျင့်ကြံရေးကိုသာ မြှင့်တင်နိုင်ရုံတင်မကဘူး။ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ” ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မီးတောက်ဇာမဏီရဲ့ အစစ်အမှန်သွေးက မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့နဲ့ မကွဲပြားဘူး။ အစစ်အမှန်သွေးရဲ့ သက်ရောက်မှုက မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့နဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျင့်ကြံရေးနှုန်းက လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်” ရှန်းရန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းရန်၊ ကုလန်၊ ဖန်ကျုံးနှင့် တခြားသူများက ကျင့်ကြံသူငယ်လေးများက ထိုသွေးဆီ ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်နေကြပြီး ခေါင်းအသာယမ်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့ပြေးသွားနေသည့်နေရာက နတ်သားရဲခြေထောက်အောက် ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့က သေချင်နေသည်လား။

မွေးကင်းစလေးများက ကျားကိုမကြောက်ဟု စကားပုံအတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း မီးတောက်ဇာမဏီက ကောင်းကင်အထက် မြင့်တက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် တောင်ပံကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်ထဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်ထပ်တစ်ချိန်ဆိုသလို ကောင်းကင်ကြီးက အနီရောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မိုင်ထောင်ချီအဝေးမှ ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ကြီးက လောင်ကျွမ်းသလို ဖြစ်နေသည်။

မီးတောက်များနှင့် အပူချိန်က အံ့မခန်း အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

လုကျိုးက ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားကြ”

လုကျိုးက သူ့ပွင့်ချပ် ၆လွှာ အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မှ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး အပြာစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

အသံလှိုင်းက ဆူနာမီသဖွယ် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ကျင့်ကြံသူငယ်လေးများက ချက်ချင်းဆိုသလို အသံလှိုင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ချီနှင့် သွေးတို့က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားပြီး အားနည်းသူများက သွေးအန်လိုက်ရသည်။

မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ…

သူ့လှုပ်ရှားမှုက တုန်လှုပ်ဖို့ကောင်းလှသည်။

လုကျိုးက အမည်မသိကုန်းမြေရှိ တိုက်ပွဲကို အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်၏။ မီးတောက်ဇာမဏီက တောင်ပံကို ထိုသို့ခတ်လိုက်သည့်အချိန် အကြွင်းမဲ့တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေသည်။ လက်ရှိမီးတောက်ဇာမဏီက ပိုမိုအားကောင်းလာလေ၏။ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနေဖို့ လုံလောက်နေဆဲသာ ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

“လူငယ်လေး မင်းတို့တွေက မိုးမြေရဲ့ ကျယ်ပြောမှုကို မသိကြသေးဘူးပဲ။ မီးတောက်ဇာမဏီရဲ့ အစစ်အမှန်သွေးက မင်းတို့ တပ်မက်ရမဲ့ အရာလား”

လူငယ်ကျင့်ကြံသူများက မီတာထောင်ချီ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး မီးတောက်ဇာမဏီအား တုန်တုန်လှုပ်လှုပ် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အစစ်အမှန်သွေးစက်က မီတာသုံးရာအကွာမှ ကျဆင်းလာပြီး မီးတောက်ဇာမဏီ၏ အပူချိန်ကြောင့် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားခဲ့သည်။ လူငယ်ကျင့်ကြံသူလေးများ စောစောလေးက ရပ်နေခဲ့သည့်နေရာတွင် မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ဖန်ကျုံးက အရင်ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟာဆရာသခင်လုက ကျုပ်တို့အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဤသို့ဖြင့် ရှန်းရန်နှင့် ကုလူတို့ကလည်း အသိပြန်ဝင်လာကာ လုကျိုးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့က လှည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် လူငယ်ကျင့်ကြံသူများကို ဆုံးမလိုက်ကြသည်။

“မင်းတို့တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေကြတာလဲ။ မီးတောက်ဇာမဏီက မင်းတို့အားလုံးကို ပြာအဖြစ် မီးရှို့ပစ်ဖို့ ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှ မလိုဘူး။ မင်းတို့တွေက သတ္တိကောင်းတယ်များ ထင်နေလား။ မဟာဆရာသခင်လုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး သေပြီးကြလောက်ပြီ”

လူငယ်ကျင့်ကြံသူများက သူတို့သည် မည်မျှ မဆင်မခြင် ပြုမူမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။ လုကျိုးကို ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြလိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် လုကျိုး၏ အာရုံစိုက်မှုက သူတို့အပေါ်တွင် မရှိပေ။ သူက မီးတောက်ဇာမဏီကို အာရုံစိုက်ထားလေ၏။ ထိုအရာက အင်မတန် အားကောင်းလွန်းနေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ပါက အနိုင်ရရှိသူကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲလာလိမ့်မည်။

သူက မီးတောက်ဇာမဏီကို မသတ်နိုင်ကြောင်း သိထားလေ၏။ မီးတောက်ဇာမဏီက သူ့ကို သေချာပေါက် မသတ်နိုင်ပေ။ သူ့တွင် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းများစွာရှိပြီး ကုသိုလ်ရမှတ်တစ်သန်းလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထိုစဉ် မီးတောက်ဇာမဏီက တောင်ပံကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အော်သံကြီးက မိုးမြေကို ထိုးဖောက်လာပြီး မီးမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဝှစ်

ချင်ရန်ယွဲ့က ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ ဒေါသထွက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သွားမိ၏။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံး လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဆီ နောက်ဆုတ်ကြ”

“ဆရာသခင်လား”

ဓားသမား ၄၉ဦးက မီးတောက်များသည် ယခင်ပေါကြွယ်ဝနေသည့် အစိမ်းရောင်တောအုပ်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်နေသည့်အခါ သူတို့၏ အကြည့်က လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဆီ ရောက်ရှိလာလေ၏။ ဤသည်က သူတို့၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကြီးပြင်းလာသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့က သူတို့၏ အိမ်လောင်ကျွမ်းခံရသည်ကို မည်သို့ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။

ချဉ်းကပ်လာသည့် မီးမုန်တိုင်းကို မြင်သည့်အခါ ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးနောက်ဆုတ်ကြ။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိတယ်” ဤသို့ဖြင့် အားလုံးက နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ကလည်း ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့နှင့်အတူ ပျံသန်းကာ ထွက်သွားလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ။ မင်းက ဒီလိုလုပ်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ငါ ရက်စက်တဲ့အတွက် ငါ့ကိုလာပြီး အပြစ်မတင်နဲ့”

လုကျိုးက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မဟာမိုးကြိုးလက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သင်္ကေတက ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ ထိုအရာက ကောင်းကင်ကို ဥက္ကာပျံသဖွယ် ဖြတ်သန်းလာပြီး မီးတောက်ဇာမဏီဆီ ဆင်းသက်လာသည်။

“…”

မီးတောက်ဇာမဏီက သူသည် ထိုအရာကို မသတ်နိုင်ကြောင်း သိထားလျှင်ပင် လုကျိုးအနေနှင့် သူသည် ဝင်ရှုပ်နိုင်သည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ပြသရမည်။ ထိုသူက မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၈ခု ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

“တားဆီးကြ”

ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်က မြန်ဆန်လှသည့် အရှိန်နှုန်းဖြင့် ကျယ်ပြန့်လာပြီး မီးတောက်များကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

လုကျိုး ပြောသည်က မှန်ပေသည်။ ထိုအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မီးတောက်ဇာမဏီက ဆရာသခင်အဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူများကို အလေးအနက် မမှတ်ယူပေ။ သူ့အမြင်တွင် ထိုလူသားများက သူ့မီးတောက်ကို အသုံးပြုဖို့ပင် မထိုက်တန်သည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်၌ ငရဲ၉ပါး လေဟာနယ်ဆီမှ ဖိနှိပ်မှုနှင့် အကြောက်တရားကို ခံစားမိလာသည်။ ထိုအရာက မဟာလေဟာနယ်ထက်ပင် ဖိနှိပ်အားပြင်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကတုန်ကယင်ဖြစ်သွားစေ၏။

မီးတောက်ဇာမဏီက တောင်ပံကို ခတ်ကာ မီးတောက်များက ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လုကျိုးက သူ့ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို အလျင်အမြန် ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

ဝှစ်

ထိုစဉ် နေရောင်လိုမျိုး တောက်ပနေသည့် ကောင်းချီးစွမ်းအားများက တောင်ဖက် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမမှ လုကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဝင်လာသည်။

သူ့အံ့ဖွယ်စွမ်းအားက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွား၏။

လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတိမ်တိုက်များဖြင့် ဝန်းရံပြီး သူ့အား ညင်သာသည့် သိုးတစ်ကောင်လို ကြည့်နေသည့် နတ်ခြင်္သေ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်နေတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် မင်းက ကြည့်လို့အကောင်းဆုံးပဲ”

သူက ယခု လုကျိုးက လုကျိုး၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများက ပြန်လည်ပြည့်ဝသွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် မီးတောက်များကို ခုခံဖို့ အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူက မြောက်ဖက်လေ့ကျင့်ရေးခန်းမကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူက မီးတောက်များကို ကာဆီးဖို့ ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မြောက်ဖက်လေ့ကျင့်ရေးခန်းမကမူ လောင်ကျွမ်းခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း တောင်ဖက်လေ့ကျင့်ခန်းမမှာမူ ကယ်တင်နိုင်သေး၏။

လုကျိုးက ကျဆင်းလာသည့် မီးတောက်ဇာမဏီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက အမြဲတမ်း စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာခဲ့တာ။ ရိုးသားပြီး ကတိစကားကိုလည်း ထိန်းတယ်။ မင်းက အခုခေါင်းမာပြီးတော့ ရန်သူရှာနေမှတော့ မင်းနဲ့ အဆုံးသတ်ထိ သွားမယ်”

လုကျိုး၏ စကားက ကျယ်လောင်ပြီး အားကောင်းလှသည်။

လုကျိုးက မီးတောက်ဇာမဏီသည် မသေကြောင်း သိထားလေ၏။ ထို့အပြင် ထိုအရာက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

မီးတောက်ဇာမဏီက မြေပြင်ပေါ်မရောက်ခင် ခေါင်းကိုမော့ပြီး လုကျိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာက မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ယခု ဆရာသခင်တစ်ယောက်က သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သည့် စွမ်းအားမျိုး မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ထိုအရာက ကျယ်လောင်စွာ အော်ကြွေးရင်း လုကျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ဖို့ ပျံသန်းလာသည်။

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်ကာ မီးတောက်ဇာမဏီအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ယခုအခိုက်အတန့်တွင် နေမင်းကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ဖြစ်လိုက်၏။

“မင်းက အခုထိ တိုက်ချင်တုန်းလား”

အဲဒါက ဘယ်သူက အရင်ဆုံး လက်လျှော့မလဲဆိုတာ မူတည်နေတယ်…

နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်ဇာမဏီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ”

ထို့နောက် မီးတောက်ဇာမဏီက ထူးထူးဆန်းဆန်းအသံများ ပြုလုပ်လာသည်။

“ခရုလေး” လုကျိုးက အသံဆက်သွယ်မှုမှတဆင့် ပြောလိုက်သည်။

……………………………………………………..

ခရုလေးက သူမ၏ ရှစ်စွင်း အော်သံကို ကြားသည့်အခါ အပြေးအလွှား ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ခရုလေး ထွက်မသွားခင် ရှောင်ယွမ်အာက တားဆီးလိုက်၏။

“သတိထားဦး။ မီးတောက်ဇာမဏီကြီးက အရှက်မဲ့မဲ့ လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်”

ခရုလေးက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရှစ်စွင်းလည်း ရှိနေတာပဲလေ”

“ကောင်းပြီလေ။ သတိထားဦးနော်။ ငါ မလိုက်တော့ဘူး”

ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌

“ယွမ်အာ မီးတောက်ဇာမဏီငယ်လေးကို ဒီကိုခေါ်ခဲ့”

“…”

…

အခန်း (၁၃၇၁) ကတိ

ရှောင်ယွမ်အာသည် ခေါင်းမော့လျက် သူမရှစ်စွင်းဘေး၌ ပျံဝဲနေသော ဧရာမမီးဇာမဏီကို မော့ကြည့်ပြီး သူမမျက်နှာထက်တွင် မလိုလားသည့်အမူအရာ ရှိနေသည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်ဝေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုရှစ်မေ့ ရှစ်စွင်းက ညီမကိုခေါ်နေတယ်။ ညီမသွားရမယ်”

ရှောင်ယွမ်အာက မီးဇာမဏီလေး၏လည်ကုပ်ကို ကိုင်လျက် ၎င်းအား ယွီကျန့်ဟိုင်ဆီပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“တာ့ရှစ်ရှိုး ကျွန်မအတွက် ကြည့်ပေးထားပါလား”

“ဟုတ်ပြီ” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့ဆီ အသံပို့လိုက်သည်။

“ယွမ်အာ ... မီးဇာမဏီလေးကို ဒီနေရာခေါ်လာခဲ့”

ရှောင်ယွမ်အာ “...”

ယွီကျန့်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလျက် မီးဇာမဏီလေးကို ရှောင်ယွမ်အာအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။ "မိခင်တစ်ယောက်က သူ့ကလေးကိုရှာတာ သဘာဝပဲလေ။ အမေ မရှိတာ မဖြစ်စေချင်ဘူးမလား။ ဒါ့အပြင် အမေမရှိဘဲ နေရတာ ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလဲ။ စဉ်းစားကြည့်လေ”

ရှောင်ယွမ်အာက တွန့်ဆုတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ သေသလိုမျိုး ဘာလို့ကျိန်ဆဲနေပုံပေါ်ပါလိမ့်”

“အလိုဖြစ်သွားတာလား” ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်၏။

ယန်ကျန်းလော့၊ လုလီနှင့် ကျန်သည့်သူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူက မီးဇာမဏီကို ကျိန်ဆဲနေပုံ ပေါ်၏။ အဆုံးကျ ရှောင်ယွမ်အာသည် မီးဇာမဏီလေးကို ခေါ်ပြီး ခရုလေးနောက် လိုက်ကာ သူ့ရှစ်စွင်းဆီသွားလိုက်၏။

မီးဇာမဏီသည် ရှောင်ယွမ်အာကိုင်ထားသည့် မီးဇာမဏီငယ်လေးကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ သူက ဒေါသထွက်လာသည်။ မီးတောက်များက ဝန်းရံလာတော့သည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဒေါသကို ထိန်းတာကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် မီးဇာမဏီလေးနဲ့ ပေါင်းစည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

မီးဇာမဏီ “...”

ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးက လုကျိုးဘေးသို့ရောက်ချိန်၌ သူက ပြောလိုက်ပြန်၏။ "သူက မင်းထင်ထားတာထက် နေထိုင်ရတာ ပိုကောင်းတယ်”

မီးဇာမဏီလေးက ဆူညံသံများပြုလုပ်လိုက်၏။

ခရုလေးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။ “သူက ရှစ်စွင်းကို မယုံဘူးတဲ့။ ရှစ်စွင်းက သူ့သမီးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ပြောတယ်”

“ညှဉ်းပန်းတာလား” လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်သည်။ "မင်းက နတ်သားရဲဆိုတဲ့ မင်းရဲ့အဆင့်အတန်းအတိုင်း မနေဘူးပဲ။ အကဲမဖြတ်ခင် တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်လိုက်”

မီးဇာမဏီသည် ရှောင်ယွမ်အာ၏လက်ထဲရှိ မီးဇာမဏီလေးကိုကြည့်ကာ တကျီကျီပြုလိုက်သည်။ မီးဇာမဏီလေးက ပျော်ရွှင်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး တောင်ပျံများခတ်ပြလိုက်၏။

ခရုလေးက ပြောလိုက်သည်။ “မီးဇာမဏီလေး ပြောတာက သူက ကျိုးရှစ်ကျဲနဲ့နေရတာပျော်တယ်။ သူ့မှာပျော်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ စားဖို့အစားအသောက်တွေ အများကြီးရှိတယ်တဲ့”

မီးဇာမဏီလေးက တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။

ရှောင်ယွမ်အာသည် မီးဇာမဏီလေးကို ဖမ်းဆုပ်ချင်သော်ငြား ခရုလေး၏စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပြောင်းသွားပြန်၏။

တာ့ရှစ်ရှိုးပြောတာ မှန်လောက်ပေသည်။ မိခင်မရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်သောဘဝ မရနိုင်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကိုလည်း တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် သူမက မီးဇာမဏီလေးထက် အခြေအနေ ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမမိဘနှစ်ပါးဘေးတွင် ကြီးပြင်းလာတာပဲဖြစ်၏။ သူမအိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ဝင်လာစဉ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ သူမနှင့်ယှဉ်လျှင် မီးဇာမဏီလေးက သနားစရာ ကောင်းလွန်းလှပေ၏။ အခွံထဲမှ မထွက်ခင်တည်းက မိခင်နှင့်အခွဲခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိခင်နှင့် ခွဲခွာရခြင်း၏ နာကျင်မှုကို ကောင်းစွာနားလည်သဘောပေါက်၏။

ထိုစဉ် မီးဇာမဏီလေးက မီးလုံးမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“...”

ချင်ရန်ယွဲ့၊ ဖန်ကျုံး၊ ရှန်းယန်၊ ကုနင်နှင့် ကျန်သည့်သူများ ကြက်သေသေသွားသည်။

လုကျိုးက သူတို့နှင့် အတော်လေးလှမ်းနေကာ မီးဇာမဏီနှင့် စိတ်ချင်းဆက်ပြောဆိုနေသောကြောင့် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိပေ။ သို့သော် သူတို့ကန်းနေတာမဟုတ်။ သူတို့အားလုံးသည် မီးလုံး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် ငှက်လေးကိုတွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒါ ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“အဲဒါကို ထူးခြားတဲ့စာကလေးလို သားရဲလို့ ထင်နေတာ”

“မီးဇာမဏီအကောင်ပေါက်လေး ဖြစ်နေတာကို။ မီးဇာမဏီက ဒီကိုလာတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူးပဲ”

မီးဇာမဏီသည် မီးဇာမဏီလေးက မီးတောက်မှုတ်ထုတ်တာကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏နှုတ်သီးကို အနည်းငယ်ဟလျက် မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်နေသည်။ သူက စိတ်မပျော်ဖြစ်သွားပုံပေါ်၏။ ၎င်းနောက်ရှိ မီးတောင်ငြိမ်းသွားသောအခါ သူ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး အနီရောင်ငှက်မွှေးများ အထင်းသားပေါ်လာ၏။

မီးဇာမဏီလေးက လှည့်ပတ်ပျံသန်းလျက် မီးဇာမဏီဆီပျံသွားသည်။ သွေးက ရေထက်ပျစ်ပေ၏။ ယင်းက လူသားများနှင့်သားရဲများအတွက် အတူတူပဲဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မီးဇာမဏီက ဆူညံသံတစ်သံပြုလိုက်ပြန်သည်။

ခရုလေးက ပြောလိုက်၏။ "ရှစ်စွင်း သူက ရှစ်စွင်းကိုတောင်းပန်နေတယ်”

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း သူတို့ကိုတောင်းပန်သင့်လား။ မင်းက သူတို့အိမ်ကိုမီးရှို့ခဲ့တယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေ ငါ မင်းရဲ့ကလေးကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ”

မီးဇာမဏီလေးက မှင်တက်သွား၏။ ပြီးနောက် ၎င်း၏စူးရှသောလက်သည်းက လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဝှစ်

သွေးတစ်စက် ချင်ရန်ယွဲ့နှင့် ကျန်သည့်သူများဆီ ပြန့်လွင့်လာသည်။ ချင်ရန်ယွဲ့က ယင်းကိုမြင်သောအခါ အပျော်လွန်သွား၏။ သူက စစ်မှန်သောသွေးစက်ကိုသိမ်းရန် စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်ကို သုံးလိုက်သည်။

ခရုလေးက လှည့်ပြောလာလေ၏။ “ဆရာသခင်ချင် ဒါက မီးဇာမဏီဆီက လျော်ကြေးပါ။ ရှင် ခွင့်လွှတ်မယ်လို့ သူက မျှော်လင့်နေပါတယ်”

ချင်ရန်ယွဲ့က သားရဲတစ်ကောင်ကို တွန့်တိုနေမှာမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူက တွန့်တိုသည်ဆိုလျှင်တောင် ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ခွန်အားမရှိ။ မီးဇာမဏီက သူ့ကိုလျော်ကြေးမပေးဘဲ ထွက်သွားချင်ပါက သူ တားနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။ စစ်မှန်သောသွေးဖြင့် လျော်ကြေးပေးတာက လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး၌ ချင်ရန်ယွဲ့က လက်သီးဆုပ်မိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပြေတယ် ပြေတယ်”

ကျန်သည့်သူများက ချင်ရန်ယွဲ့ကို အားကျစွာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် မီးဇာမဏီလေးက လှည့်သွားလျက် တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်သည်။

မီးဇာမဏီလေးကလည်း တကျီကျီ မြည်နေကာ သူ့အမေနှင့်အတူ ဆူညံသံများပြုလိုက်၏။ ပြီးနောက် သူ့မိခင်၏ ကိုယ်ပေါ် ကုတ်တွယ်ကာ စိတ်ဆိုးပေါက်ကွဲတတ်သည့်ကလေးတစ်ယောက် အလိုလိုက်ခံထားရသည့်ပမာ ပြုမူလိုက်သည်။

“...”

လုကျိုးက ခရုလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။

ခရုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။ “မီးဇာမဏီလေးက ထွက်မသွားချင်ဘူးတဲ့”

ရှောင်ယွမ်အာက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "မသွားချင်ရင်နေလေ” ပြီးနောက် သူမက မီးဇာမဏီလေးကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ နင့်ကို ဂရုစိုက်မှာပေါ့”

ဝှစ်

မီးတောက်က ဝေ့တက်လာပြန်၏။ မီးဇာမဏီသည် ဒေါသကြောင့် မီးများမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတောင်ပံကို ဖြန့်ကာ မီးဇာမဏီလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ ယင်းကိုမြင်သောအခါ မီးဇာမဏီငယ်လေးသည် ငါးမီတာအကွာထိပျံသန်းသွားပြီး တောင်ပံကို ဖြန့်လိုက်၏။ ၎င်းက ၇မီတာ၊ ၈မီတာခန့်ကျယ်ဝန်းသည်။ ပြီးနောက် မီးလုံးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်၏။ အသေးနှင့်အကြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့နေပြန်သည်။

မီးဇာမဏီသည် မီးဇာမဏီလေးနားရှိ မီးတောက်ကိုမြင်သောအခါ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွား၏။ လူသားသာဆိုလျှင် ၎င်း၏မျက်နှာထက်တွင် မယုံနိုင်သည့်အမူအရာရှိနေလိမ့်မည်။

မီးဇာမဏီတို့၏ ဖြစ်စဉ်အကြောင်းကို မီးဇာမဏီထက် မည်သူကမှ ပိုကောင်းကောင်းမသိနိုင်ပေ။ မီးဇာမဏီလေး၏ဆောင်ရွက်ချက်သည် သူက တိုးတက်ကြောင်းပြသနေတာပဲဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မီးဇာမဏီလေးက သူ့ကိုတောင် စိန်ခေါ်ရဲ၏။

ထိပ်တိုက်တွေ့မှုအချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် မီးဇာမဏီကြီးက မီးတောက်များကို ငြိမ်းလိုက်ပြီး တောင်ပံကိုခတ်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ခရုလေးက ပြောလိုက်၏။ “ရှစ်စွင်း မီးဇာမဏီလေးကို နေခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူနေတယ်”

“ဪ”

“ဒါပေမဲ့ ကျိုးရှစ်ကျဲပဲ မီးဇာမဏီလေးကို ဂရုစိုက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ မီးဇာမဏီငယ်လေးကို ထိခွင့်မရှိဘူး” ခရုလေးကပြောလိုက်၏။ စကားပြော ခဏရပ်ပြီးနောက် အသံပို့ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်တဲ့ မီးဇာမဏီကို နိမ့်ကျတဲ့လူသားတွေက ဖီဆန်လို့ မရဘူးလို့ပြောတယ်။ ကျိုးရှစ်ကျဲက မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ ဒါကြောင့် သူက မီးဇာမဏီလေးကို ပြုစုဖို့အရည်အချင်းပြည့်မှီတယ်”

လုကျိုးက ဒေါသမထွက်ပေ။ လုဝုလည်း ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူသားများနှင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများက မတူညီပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်၏။ "မင်း သိတယ်ဆိုတော့ မင်းကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့တပည့်က မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ပိုင်ဆိုင်ထားရုံမကဘူး သူ့ရဲ့စွမ်းအင်က မီးဇာမဏီလေးကို အာဟာရ ဖြည့်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါနဲ့သာဆိုရင် နောင်ကျ မီးဇာမဏီလေးက နတ်သားရဲဖြစ်လာရုံတင်မကဘူး အထွတ်အထိပ်တည်ရှိမှုတောင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

ဧရာမမီးဇာမဏီက ခေါင်းငုံ့ထားလျက် ၎င်း၏မျက်ဝန်းများသည် နေတစ်စင်းကဲ့သို့တောက်ပနေသည်။

ခရုလေးက ပြောလိုက်သည်။ "ရှစ်စွင်း မီးဇာမဏီလေးကို ကျိုရှစ်ကျဲဘေးမှာ နေခွင့်ပေးဖို့ အခြေအနေတစ်ခု ပြောနေပါတယ်”

လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်က ရှင်းတယ်။ မင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားကို ငှား”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဧရာမမီးဇာမဏီသည် ၎င်းခေါက်ထားသည့်တောင်ပံကို ဖြန့်လိုက်ရာ ပေတစ်ထောင်ကျော်ရှိ၏။

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင် ဆင်းလာကြည့်လေ။ နတ်သားရဲတွေက ဉာဏ်ရည်မြင့်မားတယ်။ မင်းပုံစံကြည့်ရသလောက်တော့ အဲ့လိုမဟုတ်လောက်ဘူး”

ထိုစကားများသည် မီးဇာမဏီ၏မီးတောက်နှင့် ဒေါသကို ချက်ချင်းချုပ်ငြိမ်းသွားစေ၏။

မီးဇာမဏီလေးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တကျီကျီအော်မြည်လျက် တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်၏။

မကြာမီ၌ မီးဇာမဏီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခရုလေးက ပြောလိုက်၏။

"ရှစ်စွင်း သူက သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အသက်ဓာတ်နှလုံးသားကို ရှစ်စွင်း အသုံးပြုတာကို ကြည့်နေမယ်။ သုံးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ပေးရမယ်တဲ့။ လူသားတွေက ယုတ်မာကောက်ကျစ်ဆုံးနဲ့ အရှက်မရှိဆုံးမျိုးစိတ်လို့ပြောတယ်။ အသက်ဓာတ်နှလုံးသား ခိုးယူသွားခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ "အခု အသက်ဓာတ်နှလုံးသား မသုံးနိုင်သေးဘူး။ မီးဇာမဏီငယ်လေးကို နောက်တစ်ခေါက်လာရှာတဲ့အချိန်ကျမှ ငှားရင်ကော”