အခန်း (၅၁၃-၅၁၄)

အခန်း (၅၁၃) - မြားနတ်ရှင် ရဲမက် ၊ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသည့် မိစ္ဆာရဟန်း ၊ သတ္တိခဲ မိစ္ဆာကောင် ၊ အဝတ်နက်ဝတ် ရဟန်းအိုကြီး

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ ဖာနန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးပြလိုက်သည်။

ဝုန်း

ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန် တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှစ်ခွင်မှန်သည် အခြေအနေကို နားလည်နေသည့်အလား လက်ဝါးခန့်အရွယ်မှ တစ်မီတာခန့်မြင့်သော မှန်ချပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေ၏။

အားလုံးက သူတို့၏ အကြည့်များကို ရှစ်ခွင်မှန်ပေါ်သို့ စုပြုံပို့ထားကြသည်။ မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်၏ ထူထပ်လှသော အမည်းရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် သွေးဆာနေသော အငွေ့အသက်များကြားထဲတွင် ဖြောင့်တန်းနေသည့် ချည်မျှင်တစ်ပင်ကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အသက်ရှူပင် မှားသွားကြပြီး ဆိုင်ရှင်မကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

"တကယ်ကြီး အောင်မြင်သွားတာပဲ"

ကြောင်ဝါလေးက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ဆိုသည်။

ဒီမိန်းမက ငါ့ကို တွေ့တွေ့ချင်း ဘာလို့ ထိုးကြိတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်၊ သူက တကယ့်ကို ပညာဝှက်ထားတဲ့ လူစွမ်းကောင်းကြီးကိုး။

လျူကျွင်းမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ လီယန်ချူက ရှစ်ခွင်မှန်ကို သူမထံသို့ လှည့်လိုက်သောအခါ လျူကျွင်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ထိုချည်မျှင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းမရှိဟု ထင်ရသော ကိစ္စကြီးမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း ထဲတွင် ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြေလည်သွားခဲ့လေပြီ။

ယွင်နျန်းနှင့် ကြောင်ဝါလေးတို့အတွက်မူ ထူးထူးခြားခြား ခံစားချက်မျိုး မရှိသော်လည်း ရှောင်ရန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုပင်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

“ဒီနေရာက တကယ့်ကို ပုန်းနေတဲ့နဂါး၊ ဝပ်နေတဲ့ကျားတွေ ရှိတဲ့နေရာပဲ ”

မူလက လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို အမှီပြုရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း၊ လီတာအိုဆရာကြီး၏ ဘေးနားက အမျိုးသမီးများမှာလည်း ဤမျှလောက် ထူးချွန်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ရှောင်ရန်မှာမူ မနာလိုဝန်တိုစိတ် ဖြစ်မည့်အစား ဆိုင်ရှင်မ၏ အရှိန်အဝါကိုပါ အမှီပြုချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။

အကြောင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့ အခက်အခဲမျိုးနှင့် ကြုံလာရပါက ဆိုင်ရှင်မက ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အတတ်ပညာနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

"တကယ် တော်တာပဲ "

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသူများကလည်း ဆိုင်ရှင်မ၏ အစွမ်းစအပေါ် အထူးပင် ကြည်ညိုလေးစားကြောင်း ဖော်ပြကြသည်။ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် လျူကျွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုပင်ငိုချင်နေတော့သည်။

အားလုံးမှာ ဆိုင်ရှင်မ၏ ခြေကန်ချက်ကြောင့် နံရိုးကျိုးကာ လဲနေသော မိစ္ဆာကောင်ကိုပင် မေ့နေကြဟန် ရှိသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်ကြတာလဲ"

မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း လူသတ်ပြီး ဒုက္ခပေးလာခဲ့သူဖြစ်ကာ စိတ်နှလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ ဤလူငယ်တစ်စု၏ ရှေ့၌ သူ အလွန် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

အကြောင်းမှာ သူ ဘာကိုမျှ နားမလည်သောကြောင့်ပင်။ ထိုလူတွေ ဘာကြောင့် ပျော်နေကြသလဲဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီဆိုသည်ကိုမူ သူ ရိပ်မိနေသည်။

မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်သည် လူးလဲထကာ ယိမ်းယိုင်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုလူစုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဖာနန်သည် ဤငရဲခန်းကဲ့သို့ နေရာမှ ထွက်ပြေးရန် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူကိုယ်တိုင် အန်ထားသော သွေးများပေါ်တွင် ခြေချော်သွားကာ နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပက်လက်လန် လဲကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ကြံ့ခိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် လောကတွင် တတိယတန်းစား သိုင်းသမားတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်၍ ရသည်။ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်ပိစေသဖြင့် ကြွက်သားများ သန်မာအောင် မလုပ်၍ မရပေ။

သို့သော် ကံဆိုးချင်တော့၊ သူ လဲကျသွားချိန်တွင် ဦးခေါင်းနောက်စိမှာ စားပွဲခြေထောက်နှင့် တည့်တည့် တိုးမိသွားတော့သည်။

ဘုန်း

ယခုအခါ သူ၏ မှော်စွမ်းအားအားလုံးမှာ လီယန်ချူ၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ဘာမှမခြားပေ။ သာမန်လူထက် အနည်းငယ် ပိုသန်မာရုံသာ ရှိသည်။ ဦးခေါင်းနောက်စိကို စားပွဲခြေထောက်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်မိသွားသဖြင့် သူ သေမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖာနန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ထလာကာ လူအားလုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းလာသော လူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ထိုရင့်ကျက်လှပသော အမျိုးသမီးကိုပင်။

"မင်းတို့တွေကတော့..."

သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင်၊ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ မိမိ၏ လျှာကို မတော်တဆ ကိုက်မိပြန်သည်။ သာမန်လူ လျှာကိုက်မိလျှင် နာရုံသာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် ဒေါသအလွန်ထွက်နေသဖြင့် အားနှင့် ကိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကိုက်မှာ လျှာ ပြတ်ထွက်လုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားကာ

ဗြစ်

သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

"......" မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်

သူသည် ပါးစပ်ကို နာကျင်စွာ အုပ်ထားမိသည်။ သူ ခါးကို ကိုင်းလိုက်သောအခါ ကျိုးနေသော နံရိုးတစ်ချောင်းမှာ သူ၏ အတွင်းကလီစာကို ထိုးမိသွားပြန်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ တစီစီ ထွက်လာတော့၏။

"မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်လို မိစ္ဆာအတတ်နဲ့ ပြုစားလိုက်တာလဲ"

ဖာနန်သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။ လူသတ်ရသည်ကို ပျော်ရွှင်မှုဟု သတ်မှတ်ထားသော ဤမိစ္ဆာကောင်မှာ ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

"တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ"

အားလုံးက ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"မင်း သွားတော့၊ ခုနက မင်းကို စနောက်နေတာ"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။ ဤကောင်မှာ ကြာကြာတောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ မြင်နေရသည်။

မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်သည် သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တင်းမာသွား၏။ တစ်ဖက်လူက တကယ် လွှတ်ပေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လှည့်စားနေတာလားဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားနေသည်။ သို့သော် အသက်ရှင်လိုစိတ်က ပိုပြင်းထန်သဖြင့် ဤမိစ္ဆာကောင်သည် နောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးတော့သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခုခုနှင့် ထပ်မံ တိုက်မိပြန်သဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မှောက်လျက် လဲကျသွားပြန်သည်။

ဘုန်း

နဖူးနှင့် မြေပြင် ဆောင့်မိကာ သွေးများ အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာပြီး လျှာမှာလည်း ထပ်မံ အကိုက်ခံရပြန်သဖြင့် ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခါးကြားမှ အရေခွံခွာဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားကိုတော့ သူတို့ သိမ်းမထားခဲ့ကြပေ။ သူသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်သို့ ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းခုတ်ယမ်းနေတော့သည်။

"တကယ်ကို မာကျောတဲ့ကောင်ပဲ"

လီယန်ချူက အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။

ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာရနေတာတောင် ဓားဝှေ့ယမ်းဖို့ အင်အား ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ အဓိကအားဖြင့် ထိုလူမှာ ဓားဝှေ့ယမ်းနေရင်း ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ တစီစီ ထွက်နေခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ခုနက လဲကျစဉ်က အတွင်းကလီစာများ ထိခိုက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာကောင်က လူပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တဲ့ ချန်နိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကြီး ရာဇဝတ်ကောင်ပဲ၊ သူ့ကို ဘာလို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ"

ရှောင်ရန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။

လီယန်ချူ မဖြေရသေးခင်မှာပင် လမ်းမပေါ်မှ အေးစိမ့်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ "

ညကင်းလှည့်နေသော ရဲမက်များပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သိုင်းပညာ မရှိသော သာမန်လူများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဓားအသုံးပြုပုံကျွမ်းကျင်ကာ မြားပစ်အတတ်တွင်မူ လက်ဖြောင့်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်သည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မျက်စိထဲပင် ထည့်သူမဟုတ်ဘဲ လာသမျှ အကုန်သတ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ လျှာမှာ ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အသံထွက်မရဘဲ၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် လက်ထဲတွင်လည်း အရေခွံခွာဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ သူသည် ထိုသာမန်ရဲမက်များကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ရပ်စမ်း"

ရဲမက်ငယ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးသော ညကင်းလှည့်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုယ်စား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ဤမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းသော လူသတ်သမားနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“မင်းအမေကို ယိုးလိုက်လေ” မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်က စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း တခြားသူများ၏ နားထဲတွင်မူ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့သာ ကြားရသည်။

သာမန်ရဲမက်တစ်ယောက်ကတောင် ငါ့ကို လာပြီး အမိန့်ပေးရဲတယ်ပေါ့။

သူသည် စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ယိမ်းယိုင်လျက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုရဲမက်ငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။

ရဲမက်ငယ်သည် ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အခုတလော ဝေမြို့တွင် ထူးဆန်းသောလူများစွာ ပေါ်လာသဖြင့် ညကင်းလှည့်ရဲမက်များအတွက် အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားနေသည်။

ထို့ကြောင့် မြို့ဝန်ရုံးမှ အမိန့်ထုတ်ထားသည်မှာ မသင်္ကာဖွယ်ရာ လူများကို တွေ့ရှိပါက တိုက်ရိုက် ပစ်သတ်နိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ရဲမက်ငယ်သည် မြားကို ဆွဲကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရှူး ခနဲ အသံနှင့်အတူ သာမန်ငှက်တောင်မြားမှာ မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို မြားဖြင့် ဖောက်ထွက်သွားခြင်းပင်။

ထိုရဲမက်ငယ်မှာလည်း ကြောင်သွားတော့သည်။ ငါ့မြားပစ်အတတ်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် တော်သွားတာလဲ။

မိစ္ဆာရဟန်းမှာမူ သူ၏ အသက်ဓာတ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာသော်လည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လက်ထဲမှ အရေခွံခွာဓားကို လှမ်းပေါက်ပြီး ထိုမုန်းစရာကောင်းသော ရဲမက်ငယ်ကို သတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရဲမက်ငယ်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားကာ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားတော့၏။ ထိုစဉ်

လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်လဲ၊ ဝေမြို့မှာ လာပြီး အသောင်းကျန်းရဲတယ်ပေါ့ "

ဘုန်း

လက်ဝါးတစ်ချက်မှာ မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်၏ ဦးခေါင်းနောက်စိကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ဖာနန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးလျက် အသက်ထွက်သွားရှာတော့၏။

ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်လဲဆိုတာ... မင်းပဲ အသိဆုံး မဟုတ်ဘူးလား။

မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်

ဇာတ်သိမ်းပြီ.....

ပေ့ဖုန်းခရိုင် မြို့တော်

အဝတ်နက်ဝတ် ရဟန်းအိုကြီးတစ်ဦးသည် တရားထိုင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ထိုင်နေသည်။

သူသည် တရားထိုင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဘုရားရုပ်ထုတစ်ခုသည်လည်း တရားထိုင်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ရှိနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အေးစိမ့်လှသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံနေသည့် ပုံစံပင်။

ရုတ်တရက်

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့ဩသွားတော့သည်။

"ဖာနန် သေသွားပြီလား"

"ဘယ်သူက သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ"

အဝတ်နက်ဝတ် ရဟန်းအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဝိညာဉ်၏ မျက်နှာမှာ ဖာနန်၏ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြားအမြင် တန်ခိုးပညာရပ်ကို သုံး၍ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာတွေက ဝေဝါးနေတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကံကြမ္မာကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ"

သို့သော်လည်း၊ ရဟန်းအိုကြီးသည် ဝေဝါးသော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကိုတော့ ရရှိလိုက်သည်။

ဝေမြို့

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာကာ ဖာနန်၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။

"စိတ်ချပါ တပည့်လေး၊ ဆရာက မင်းအတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ် "

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖွေးနှင့် ချောမောလှပသော လူငယ်လေးတစ်ဦး တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လာသည်။

"ဆရာကြီး... အိမ်တော်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ဆရာကြီးအနားမှာ ပြုစုပေးဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ"

အဝတ်နက်ဝတ် ရဟန်းအိုကြီးသည် ထိုလူငယ်လေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

"တကယ့်ကို နုပျိုတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးပဲ"

လူငယ်လေးမှာ ကြောင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အခန်းတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးညှီနံ့များနှင့်အတူ တစ်ခုခုကို ဝါးစားနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၅၁၄) - လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် မြစ်ကိုဖြတ်တောက်သည့် ဒဏ္ဍာရီ ၊ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း၏ အပြောင်းအလဲ ၊ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ

တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေသော မိုးစက်များက ကောင်းကင်ယံမှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အေးမြကြည်လင်စေသည်။

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း အတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မြေဓာတ် နှင့် သစ်သားဓာတ် အငွေ့အသက် နှစ်ခုကို ကျင့်ကြံသန့်စင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကဓာတ်စွမ်းအင် များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ပေးနေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူသည် တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"အခုထိ မရသေးဘူးလား"

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

သတ္ထုဓာတ်၊ မီးဓာတ် နှင့် ရေဓာတ် ဓာတ်သုံးပါးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို အစွမ်းထက်လာသော်လည်း ကျန်ရှိသည့် ဓာတ်နှစ်ပါးမှာမူ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာသေးပေ။

"လောလို့တော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လျူကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိုကျိန်စာချည်မျှင်ကို မိစ္ဆာရဟန်း ဖာနန်ထံသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကတည်းက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံဆိုးမှုများ ကပ်ငြိနေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခုအခါ သူမသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း တွင် စိတ်အေးလက်အေး အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခုတလော ဝေမြို့ သည် လှိုင်းလေငြိမ်သက်နေပြီး သရဲခြောက်သည့် ကိစ္စတစ်ခုမျှပင် မရှိတော့ပေ။ ညဘက် ကင်းလှည့်ရသော ရဲမက်များနှင့် အရပ်သား ကင်းသမားများပင် ဖိအားများစွာ လျော့ကျသွားကြသည်။ ဝေမြို့၏ ရာဇဝတ်မှုနှုန်းမှာလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတော့၏။

အရပ်ထဲတွင်ပင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်မှာ ဝေမြို့တွင် ကျန့်ခွေ (သရဲဖမ်းနတ်မင်း) က ကိန်းဝပ်စံပယ်နေပြီး ညဘက်တွင် သရဲများကို ဖမ်းဆီးစားသောက်နေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူသတ်သမား အတော်များများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဖမ်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်းများ ရှိလာသဖြင့် ဝေမြို့၏ အေးချမ်းသာယာမှုမှာ ထူးခြားစွာ ကောင်းမွန်နေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ နေ့ရက်များမှာလည်း အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသည်။

နေ့စဉ် တရားထိုင်ခြင်း၊ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ၊ တာအိုပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် လက်သီး၊ ဓားသိုင်းများကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။

ချင်းဝမ်အိမ်တော် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ ပြန်မလာသေးပေ။ ထိုကိစ္စမှာ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများ အလွန်များပြားလှသဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုကိစ္စမှာ လီယန်ချူ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။

သူသည် လင်ရှီးဘုရားကျောင်း သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်သည် ဟွေကျိန်း ရဟန်းတော် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖြစ်လာမည့် ဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝေမြို့တွင် ကျင့်ကြံသူများ၏ ခြေရာလက်ရာမှာ အလွန်နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ဝေမြို့အတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် မချရဲကြတော့ပေ။ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်တွင်တင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား အသတ်ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ"

ကြောင်ဝါလေးသည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုက်နဲ့၊ မင်း အိမ်မှာပဲ နေပြီး ကျောင်းကို စောင့်ရှောက်ရမယ်"

လီယန်ချူက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း က ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း စောင့်ရှောက်မည့်သူတော့ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ တကယ်တမ်း အဓိကအချက်မှာ ကြောင်ဝါလေးသည် အင်အားအလွန် ပြည့်ဝလွန်းနေခြင်းပင် သူမသည် ယွင်နျန်းကဲ့သို့ပင် ဈေးဝယ်ထွက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း ယွင်နျန်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့သူ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ဆူညံသောင်းကျန်းလွန်းလှသည်။

လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ လာသော ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ရဟန်းနှစ်ပါးမှာလည်း ကျောင်းသို့ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝေ အမည်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ မိသားစုမှ လူငယ်လေးမှာလည်း မိသားစုထံမှ စာရသဖြင့် နေရပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ကျန်းဝေမှာ ထွက်မသွားချင်သော်လည်း ဤတစ်ခေါက်တွင် သူ၏ ဒုတိယအစ်မကိုပါ ခေါ်လာချင်ပုံရသဖြင့် ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းသို့ တစ်ဦးတည်းသာ သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားကျောင်း အခမ်းအနားကို သွားရောက် ဂုဏ်ပြုခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် မဟုတ်သဖြင့် လူအင်အား မလိုအပ်ပေ။

ဝေမြို့မှ မြင်းရထားဖြင့် သွားမည်ဆိုပါက သုံးလေးရက်ခန့် ခရီးနှင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ တိမ်စီးအတတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် နှစ်နာရီခန့်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ သူ အရှိန်မတင်ဘဲ သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတွင် သူသည် အလွန်မြင့်မားစွာ မပျံသန်းဘဲ ရံဖန်ရံခါ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ အောက်ခြေကို ကြည့်ရှုသည်။

အကယ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူသတ်လုယက်နေသော တောပုန်းဓားပြများကို တွေ့ရှိပါက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ကာ အဆုံးစီရင်ပေးတတ်သည်။

မည်မျှပင် ရက်စက်လှသော လူမိုက်များ ဖြစ်ပါစေ၊ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အရိုးအဆစ်များ ကျိုးကြေကာ အသက်ပျောက်သွားကြရစမြဲပင်။

အကယ်၍ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာသရဲများကို တွေ့လျှင်လည်း ခေတ္တရပ်နားကာ ကုသိုလ်မှတ်ယူ တတ်သေးသည်။

သူ၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင်မူ အရပ်ထဲ၌ နတ်ဘုရား ဒဏ္ဍာရီသစ်များစွာ ထပ်မံ ပျံ့နှံ့ဦးမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

သူ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျောင်းတံခါးကြီးမှာ တင်းတင်းစေ့ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်... တံခါးကြီးက ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ"

ဤရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်းမှာ ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း ကဲ့သို့ အလှူအတန်း မစည်ကားသော်လည်း နာမည်ကျော်ကြားသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကို စတင်တည်ထောင်စဉ်က ဗုဒ္ဓတရားတော်တွင် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်သော ရဟန်းအိုကြီးတစ်ပါးသည် ဒုက္ခပေးနေသော ရေဝိညာဉ် တစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က လင်ရှီးဘုရားကျောင်း အနီးရှိ ရေပြင်တွင် လှေမှောက်ခြင်းများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ ရေဝိညာဉ်အား လူဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။

လင်ရှီးဆရာတော် ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ "လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် မြစ်ကို ဖြတ်တောက်" လိုက်တော့သည်။

သူသည် အတုမရှိသော ဗုဒ္ဓတရားတော် တန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ထိုရေဝိညာဉ်ဆိုးကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မြစ်နှစ်ဖက်ရှိ လူသားများမှာ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည်ညိုခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် လင်ရှီးဆရာတော်သည် ဘုရားကျောင်း၏ အုတ်မြစ်ကို ချမှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ အထက်ပါအကြောင်းအရာများမှာ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းများ၏ ကြွားလုံးများလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် မြစ်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်အောင် လင်ရှီးဆရာတော်၏ ကျင့်စဉ်မှာ မြင့်မားခဲ့ပါက ယခုအခါ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခုထက် များစွာ ပိုမိုမြင့်မားနေပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာရင်း မျက်ခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်မိသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးတွင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုက ဘာကြောင့် တံခါးပိတ်ထားရသနည်း ထို့အပြင် ရဟန်းများ၏ တရားရွတ်သံ၊ ခေါင်းလောင်းသံများမှာလည်း ဘာကြောင့် မကြားရသနည်း။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးကို တွန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးမှာ "ကျွီ" ခနဲ မြည်ကာ အလိုလို ပွင့်သွားတော့သည်။

"ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲကလို အခြေအနေမျိုးက ဘာလဲဟ"

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။

သူသည် တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းနေခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ထိုနေရာကို အပေါ်ယံမျှ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသော်လည်း ပျက်စီးနေသော ဘုရားရုပ်ပွားတော်များစွာကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ နတ်မင်းကြီး ရုပ်တုများ၊ အစောင့်အရှောက် ရုပ်တုများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အဆောက်အအုံများမှာ ပျက်စီးနေကြသည်။

သူသည် ပဓာနဆောင် သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာမှာ ပို၍ပင် ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အလယ်ရှိ ဘုရားရုပ်ပွားတော်မှာပင် လဲကျပြိုပျက်နေပြီး အမွှေးတိုင်အိုးများနှင့် ဖယောင်းတိုင်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေသည်။

အုတ်နီခဲ အပိုင်းအစများစွာမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူအား တုန်လှုပ်စေသည်။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆောင်မကြီး၏ အမိုးပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်နေပြီး ထူထဲသော ယက်မကြီးမှာလည်း အလယ်မှ ကျိုးပြတ်နေသည်။ ထိုအပေါက်ကြီးမှာ အမိုး၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မည်သည့် အင်အားက ဤမျှအထိ ပျက်စီးအောင် လုပ်သွားသည်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးသွားတော့သည်။

"ဒီကလူတွေရော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတာလဲ"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်၏ အောက်တွင် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထူးခြားသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အင်မတန် ထူထပ်တဲ့ ယင်ဓာတ် တွေပါလား "

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ဤနေရာတွင် အလွန်ထူထပ်သော အအေးဓာတ်များ ဝန်းရံနေပြီး ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဒုက္ခပေးသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ အုတ်နီခဲပုံများအောက်ရှိ ညိုမည်းနေသော သွေးကွက်တစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ထိုသွေးကွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အုတ်ပုံများကို ဖယ်ရှားပြီး စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အလျင်စလို ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဟန်းအို အနည်းငယ်နှင့် ကိုရင်ငယ် ရှစ်ပါးခန့် ပြေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူ အငွေ့အသက်များ မရှိဘဲ သာမန်ရဟန်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုတွင် ကျင့်ကြံတတ်သော ရဟန်းများနှင့် သာမန်ရဟန်းများ ရှိတတ်စမြဲပင်။ ဤသာမန်ရဟန်းများမှာ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ အုတ်မြစ်သဖွယ် ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုသူများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တောများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း တံမြက်စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် တခြားတစ်နေရာတွင် ပျက်စီးနေသည်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြပုံရပြီး တံခါးဖွင့်သံ ကြားသောကြောင့် အပြေးအလွှား လာကြည့်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက အခြေအနေကို မမေးမြန်းရသေးခင်မှာပင် ရဟန်းအိုတစ်ပါးက ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။

"ဒီ တာအိုဆရာက ဘယ်ကနေ လာတာပါလဲ"

"ကျွန်တော်က လီယန်ချူပါ။ ဒီကျောင်းက ဆရာတော် ဟွေကျိန်းနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ ဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ရောက်လာတာပါ။ ဘုရားကျောင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ"

လီယန်ချူက ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။