အခန်း (၅၁၅-၅၁၆)

အခန်း (၅၁၅) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလား ၊ မင်္ဂလာမရှိသော နိမိတ်ဆိုး ၊ လော့ဖုန်းတောင် ၊ အကြောင်းမဲ့ ရွာလုံးကျွတ် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း

ရဟန်းအို အနည်းငယ်နှင့် ကိုရင်ငယ်လေးများ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။

ယခု လီယန်ချူက ဟွေကျိန်းဆရာတော်နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်သည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ဦးစွာ စကားစခဲ့သော ရဟန်းအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်ပသွားတော့သည်။

"ဪ... ဆရာတော်ရဲ့ မိတ်ဆွေကိုး၊ ဒီ တာအိုဆရာ... ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ သီးသန့်စကားပြောဖို့ ခေတ္တကြွပါဦး"

ရဟန်းအိုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဆရာတော် ထွက်မသွားခင်မှာ ဒီဘုရားဆောင်ထဲက ဘာကိုမှ မထိကြဖို့၊ နေရောင်အောက်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အခြောက်ခံထားဖို့ မှာခဲ့ပါတယ်။ လောလောဆယ် ဒီဆောင်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သူတို့ပြန်လာမှပဲ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဖို့ ပြောသွားတာပါ။ ကျောင်းထဲမှာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားရှိတဲ့ ရဟန်းတွေအားလုံးလည်း ဆရာတော်နဲ့အတူ လိုက်သွားကြပါပြီ"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း ထိုရဟန်းအိုများနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ပဓာနဆောင်မကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှာ ဘယ်လို အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဘာလို့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားရှိတဲ့ ရဟန်းတွေအားလုံးက ဆရာတော်ဟွေကျိန်းနောက်ကို လိုက်သွားကြတာလဲ"

လီယန်ချူက နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတုန်းမှာ ဂိုဏ်းဂဏကွဲ လူစုတစ်စုဟာ ခေါင်းတလားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ပြီး ကျောင်းကို ရောက်လာကြပါတယ်။ အဲဒီလူတွေအားလုံးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေရှိနေပြီး ပြည်တည်ပုပ်စပ်နေကြပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာတင် ဆရာတော်က အဲဒီလူတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ယင်ဓာတ်တွေ ကောင်းကင်အထိ လွှမ်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကရုဏာတရားအရ သူတို့ကို နောက်ဖေးဆောင်မှာ ခေတ္တနေရာချပေးခဲ့ပြီး ခေါင်းတလားကိုတော့ ပဓာနဆောင်ထဲမှာ ထားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျောင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဘုရားဖူးတွေကို တောင်ပေါ်မတက်ဖို့ တားမြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဆရာတော်ဟွေကျိန်းနဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားရှိတဲ့ ရဟန်းအချို့ဟာ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှာ တရားရွတ်ဖတ်ပြီး ဝိညာဉ်ချမ်းသာပေးတဲ့ အခမ်းအနားကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ခဲ့ကြရတယ်။

ကျောင်းထဲမှာလည်း လူတွေအားလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြတာပေါ့၊ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရောက်လာလို့သာ ဆရာတော်က ရဟန်းတွေအားလုံးကို ခေါ်ပြီး တရားရွတ်ခိုင်းရတာလို့ ပြောနေကြတာ။

မနေ့ညကတော့ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းတလားထဲကနေ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်တွေ အဆက်မပြတ် ထွက်လာတော့တာပဲ၊ အဲဒီအငွေ့တွေက တကယ့်ကို ထုထည်ကြီးမားလှပါတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီခေါင်းတလားဟာ ဆောင်မကြီးရဲ့ အမိုးကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပျံထွက်သွားတော့တာပဲ။

ဆရာတော်ကလည်း ရဟန်းတွေကို ခေါ်ပြီး ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီခေါင်းတလားက ကျောင်းထဲမှာ ပတ်ပျံနေပြီး အသက်ဝင်နေသလိုမျိုး ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးယိုယွင်းအောင် လုပ်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကျောင်းပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားတော့ ဆရာတော်တို့လည်း အနောက်ကနေ လိုက်သွားကြတာ အခုထိ ပြန်မလာကြသေးဘူး"

လီယန်ချူသည် ရဟန်းအို၏ စကားများမှတစ်ဆင့် အဖြစ်အပျက်အစအဆုံးကို နားလည်သွားပြီး မျက်မှောင်ကို အလိုလို ကြုတ်လိုက်မိသည်။

'ဒီခေါင်းတလားက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ အထဲမှာ အသေကောင် တွေ ပိတ်လှောင်ထားတာလား' လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြန်လျှင် တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရသည်။ အကယ်၍ ခေါင်းတလားထဲမှာ အသေကောင်ကို ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါက၊ ထိုအရာကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အခါ အသေကောင်က ခေါင်းတလားကို ရိုက်ခွဲပြီး ထွက်လာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ ခေါင်းတလား တစ်ခုလုံးက ကျောင်းထဲမှာ သောင်းကျန်းသွားသည် ဆိုတော့...

"အဲဒီ ဂိုဏ်းဂဏကွဲ လူစုက အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူတို့အားလုံး သေသွားကြပါပြီ"

"သေသွားပြီ ဘယ်တုန်းက သေတာလဲ"

"ခေါင်းတလားကို သယ်လာတဲ့နေ့ ညမှာတင် အဲဒီ ခုနစ်ယောက်စလုံး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားကြတာပါ။ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဒဏ်ရာအသစ်တွေ မရှိဘဲနဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ယူသွားသလိုမျိုးပဲ"

ရဟန်းအိုသည် ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း သူ၏ အသံတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေသည်။

သူသည် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ သာမန်ရဟန်းတစ်ပါးသာ ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓကျင့်စဉ်များကို မတတ်မြောက်သလို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌လည်း ဗုဒ္ဓစွမ်းအား မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

ခမ်းနားလှသော လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကြီး တစ်ခုလုံး ခေါင်းတလားတစ်ခုကြောင့် ပျက်စီးသွားရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာပင်။

'ဒါက သာမန် မကောင်းဆိုးဝါးမျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ပြဿနာက ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးပုံရတယ်' လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

"အဲဒီလူတွေက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ သိလား"

"မသိပါဘူး၊ ဆရာတော်တော့ သိရင် သိပါလိမ့်မယ်"

ရဟန်းအိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြရင်း ဝေဝါးစွာ ဆိုသည်။ လီယန်ချူလည်း သူတို့ကို ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူတို့သည် သာမန်ရဟန်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် အတွင်းရေး အချက်အလက်များကို များစွာ သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ရဟန်းအိုအား ဆရာတော်ဟွေကျိန်း၏ အသုံးအဆောင် အဝတ်အစားတစ်ခုကို ယူလာခိုင်းလိုက်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဆရာတော်၏ အငွေ့အသက် တစ်စွန်းတစ်စကို ရယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေရာခံ တာအိုအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ မရေမရာသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုရဟန်းအိုများနှင့် ကိုရင်ငယ်များကို ဘာမျှ ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ တိမ်စီးအတတ် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်မှ တိမ်မြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"......" ရဟန်းအို

"......" ကိုရင်ငယ်လေးများ

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော ရဟန်းအိုနှင့် ကိုရင်လေးများမှာ...

"စောစောက တာအိုဆရာက နတ်ဘုရားလား၊ ဘာလို့ တိုက်ရိုက် ပျံသွားတာလဲ"

ရဟန်းအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကိုရင်ငယ်လေး၏ မျက်နှာတွင်လည်း အားကျစိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ 'တာအိုဆရာဖြစ်ရတာ ဒီလောက်တောင် ခန့်ညားတာလား' ဟူ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့ဖုန်းတောင် သည် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းနှင့် သိပ်မဝေးဘဲ မြင်းရထားဖြင့်ဆိုပါက တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်ခန့် သွားရသော ခရီးဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အရှိန်အကုန်သုံးကာ သွားရောက်ခဲ့ရာ အမွှေးတိုင်တစ်ိုင်စာ ခန့်အတွင်းမှာပင် လော့ဖုန်းတောင်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ ဤတောင်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော်လည်း ကြားဖူးနားဝတော့ ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုတောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ အကျော်ကြားဆုံး ဒဏ္ဍာရီမှာ ဤနေရာတွင် ရှေးယခင်က ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင် သေဆုံးခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဤတောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် နတ်ဆေးပင်များနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများစွာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အကယ်၍ ယနေ့ခေတ်ကာလ တွင်ဆိုလျှင် ထိုနေရာမှာ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း အနီးရှိ အထင်ကရ ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြေပြင်အနေအထားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ ရာသီဥတု သာယာပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်ကာ မြေပြင်အနေအထား ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် ဖုန်းရွှေ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ မိစ္ဆာသရဲများ ခိုအောင်းပြီး ယုတ်မာသောအရာများ ပေါက်ဖွားမည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် လော့ဖုန်းတောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မမြင်တွေ့ရပေ။ သို့ရာတွင် သူသည် ဆက်လက်၍ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဆိုသည့် တာအို ရှေးဟောင်းပညာမှာ လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို ကြည့်ရန် အစွမ်းထက်သော်လည်း မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်ရှုရာတွင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိသေးသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်သည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ပျံဝဲနေရင်း သူ၏ ပျော်ရွှင်သော စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ မကြာမီမှာပင် ရှစ်ခွင်မှန်ပေါ်၌ လော့ဖုန်းတောင်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ခိုအောင်းနေသော နေရာကို ဖော်ပြလာတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်၏ ရေဒါ ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အတော်လေး သဘောကျမိသည်။

သို့သော်လည်း မှန်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အလွန်ထူထပ်သော နေရာကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။

သူသည် အနီးဆုံးနေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်ကာ သွားရောက်လိုက်သည်။ တိမ်ပေါ်မှ ပျံသန်းသွားစဉ် သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသဖြင့် တကယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

သူ ထိုရွာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။ တစ်ရွာလုံးတွင် အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ဘဲ ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စဖွယ် ကောင်းလှသော ပုပ်စပ်ညှီနံ့များနှင့် အသားကင်နံ့များ လွှမ်းခြုံနေတော့၏။

"တကယ့်ကို ရက်စက်လှတဲ့ လက်ချက်ပဲ"

လီယန်ချူသည် ပြာပူများ ပြည့်နှက်နေသော ရွာအတွင်း လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဒီကောင်တွေက ဘာဖြစ်လို့ အကြောင်းရှိတိုင်း ရွာလုံးကျွတ် သတ်နေကြတာလဲ"

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တွေ့ရသည့်အတွက် စိတ်နှလုံး လေးလံသွားရသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာမိသည်။ လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကြီးငယ်မရွေးဘဲ ပုခက်ထဲက ကလေးငယ်လေးများပင် မချန်ပေ။ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ကျေးရွာကြီးတစ်ရွာမှာ ယခုအခါ ငရဲခန်းအလား ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

'ဒီရွာက အခုတင် သတ်ဖြတ်ခံထားရတဲ့ ပုံပဲ၊ ဒါက အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ခေါင်းတလားနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား' လီယန်ချူ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ရှစ်ခွင်မှန် ပြသနေသည့်အတိုင်း အခြားသော ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် ဝေဟင်ယံ၌ ရှိနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဆန်းကြယ်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခုခုက သူ့ကို အောက်သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲချနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း (၅၁၆) - ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ် ၊ ဟူလိတာရှန်း ၊ ယန်လိတာရှန်း ၊ လူလိတာရှန်း

"ဟင်..."

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

ထိုစွမ်းအားသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဤ လော့ဖုန်းတောင် တစ်ခုလုံးတွင် ပျံသန်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဆက်လက်ပျံသန်းရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ထိုဆန်းကြယ်သော ဆွဲငင်အားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုစွမ်းအားနှင့် အတင်းအကျပ် အားပြိုင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို အသာအယာ ကန်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းခြင်းက အမြင်အာရုံ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေသော်လည်း သူ၏ ယခု ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ကိုယ်ဖော့သိုင်း ကို အသုံးပြုကာ ခရီးနှင်ခြင်းကလည်း မနှေးလှပေ။

လော့ဖုန်းတောင်၊ လော့ဖုန်းတောင်... ဖီးနစ်ငှက်ပင်လျှင် နားခိုရန် ဆင်းသက်ရသည့် တောင်ဖြစ်ရာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာမူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤတောင်၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို စူးစမ်းလိုစိတ် မရှိသေးပေ။ သူသည် ဆရာတော် ဟွေကျိန်း ကို ရှာဖွေရန်နှင့် ရွာလုံးကျွတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ကွင်းဆက်လူသတ်သမားကို ဖော်ထုတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

လော့ဖုန်းတောင်အတွင်း၌ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ငှက်အော်သံနှင့် သားရဲဟိန်းသံအချို့ကိုသာ ကြားရသည်။ တော်သေးသည်မှာ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများနှင့် အဆိပ်ငွေ့ များ မရှိခြင်းပင်။ လီယန်ချူသည် ဆရာတော်ဟွေကျိန်း၏ အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံ တာအိုအတတ်ဖြင့် ဆက်လက်ရှာဖွေနေသော်လည်း ထိုအငွေ့အသက်မှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေကာ ပိုမို အားနည်းလာတော့သည်။

ဝုန်း

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဖြူရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေစဉ် သူ၏ နားထဲသို့ လေးလံသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြတာလား"

လီယန်ချူ အာရုံကို စုစည်းကာ ခံစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ဟန်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင် ဘုရားရုပ်ပွားတော်ငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားသော ရဟန်းအိုတစ်ပါးသည် လူတစ်စု၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ထိုရဟန်းအို၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ဘုရားရုပ်တုမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးထားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူစု၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်များမှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားအချို့ ကိန်းဝပ်နေပုံရသည်။ သူတို့သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကြပြီး ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ် တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဝိညာဉ်သရဲများကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှပြီး လူသားနှင့် မတူဘဲ တောင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေအုပ်နှင့် ပို၍ တူနေတော့သည်။ ရဟန်းအို၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ဘုရားရုပ်တုက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ဓားချက်များက မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူစု၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုကိုမူ ရေရှည်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

ရဟန်းအိုမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး အချို့ကို အတူတကွ သေလူအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူစုမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်ကြသည်။ သူတို့၏ အငွေ့အသက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေကြ၏။ ရဟန်းအိုက အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တိုင်း သူတို့က ဟန်ချက်ညီညီဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဤသည်မှာ မုဆိုးက သားကောင်ကို ဖမ်းသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် ရဟန်းအို၏ ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရဟန်းအိုမှာ နာကြည်းလှသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့လို ပိုင်ကျီ မိစ္ဆာနိုင်ငံက မိစ္ဆာတွေ ဒီနေ့ ငါက အသက်ကို ရင်းပြီးတော့တောင် မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်လောက်အောင် ဆုံးမသွားမယ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူအချို့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် အလွန် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ရဟန်းအိုကို ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ဝုန်း

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားကာ သွေးမြူများအဖြစ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

အားလုံး၏ အကြည့်မှာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ခါး၌ ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားမှာ တကယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူအချို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အငွေ့အသက်များကို ထပ်မံဆက်နွှယ်လိုက်ကာ ဤလူငယ် တာအိုဆရာကိုပါ အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအား များမှာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူစု၏ အငွေ့အသက်များ မည်မျှပင် ဆက်နွှယ်နေပါစေ၊ လီယန်ချူ၏ အတုမရှိသော အစွမ်းထက်မှုရှေ့တွင် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ဝုန်း

လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်မှာတင် နောက်ထပ် ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူတစ်ဦးမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းရည်ကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း ရဟန်းအို၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အားကိုးရာကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အရောင်တောက်ပသွားတော့သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားကို မသုံးတော့ဘဲ ရန်သူများ၏ အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်သွားကာ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူများ၏ ကျောရိုးများကို တစ်ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးလိုက်ရာ နေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူများ သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေကြီးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ သူတို့သည် လူသားများ မဟုတ်ကြဘဲ မိစ္ဆာများက လူယောင်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီဆရာတော်က လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ရဟန်းအိုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မောဟိုက်စွာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆင်းရဲသားရဟန်းက လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကပါ။ တာအိုဆရာကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

"ကျွန်တော်က လီယန်ချူပါ။ ဆရာတော် ဟွေကျိန်းရဲ့ မိတ်ဆွေပါ"

"ဪ... ဆရာတော်ရဲ့ မိတ်ဆွေကိုး မြန်မြန်... ရှေ့က တောင်ကြားထဲကို အမြန်သွားပါ၊ ဆရာတော် အခု အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး"

ရဟန်းအိုမှာ အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ခေါင်းတလားထဲက အသေကောင်ဟာ လူစုတစ်စုက သယ်လာတာပါ။ သူတို့လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေချက်အရ ဒီခေါင်းတလားကို လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကို လာပို့ကြတာ။

အဲဒီခေါင်းတလားက အင်မတန် ထူးဆန်းပြီး ယင်ဓာတ်တွေကလည်း အလွန်ထူထပ်လှတယ်၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်နဲ့တောင် နှိမ်နင်း လို့ မရဘူး ကျွန်တော်နဲ့ ဆရာတော်ဟာ ဒီခေါင်းတလားကို နှိမ်နင်းဖို့ လော့ဖုန်းတောင်ကို လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာပဲ တာအိုဆရာ မြန်မြန်သွားပါ၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ရဟန်းအိုသည် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်မှာ လောကကြီးကိုပင် တုန်ခဲစေနိုင်လောက်သည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအားမှာ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည့် မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလားပင်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသာလျှင် ရှေ့တွင်ရှိသော အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရဟန်းအိုအား ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဖြူရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လော့ဖုန်းတောင် အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ခြေရာခံ တာအိုအတတ်၏ အငွေ့အသက်မှာ ပိုမို အားနည်းလာသဖြင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလာသည်။ ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ လီယန်ချူသည် ရဟန်းအို ပြသခဲ့သည့် ဦးတည်ချက်နှင့် ရှစ်ခွင်မှန်မှ အချက်အလက်များကို အခြေခံကာ လော့ဖုန်းတောင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ မကြာမီမှာပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤနေရာမှာ ကျယ်ပြန့်သော တောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရဟန်းတစ်စုမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အစီရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ထားကြသည်။ သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ မိစ္ဆာပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသော မိစ္ဆာသုံးကောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ လီယန်ချူက အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ ကျားမိစ္ဆာတစ်ကောင်၊ သမင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ဆိတ်မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားမိသည်။ ဟူလိတာရှန်း ၊ ယန်လိတာရှန်း နဲ့ လူလိတာရှန်း တို့လား။

(အနောက်ဘက်သို့ခရီးသွားခြင်း မှ ဇာတ်ကောင်သုံးဦးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်)

ထိုအချိန်တွင် ထိုမိစ္ဆာများမှာ ရဟန်းများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အစီရင်၏ အလယ်တွင် ရှိနေသည်မှာ သက်လတ်ပိုင်း ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်သော ဆရာတော် ဟွေကျိန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာတော်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ရွှေဆေးသုတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လက်ထဲရှိ ပုတီးစိပ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများကို ရိုက်လှဲနေသည်။ ထိုမိစ္ဆာအချို့မှာ လူယောင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ မူလခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဘုရားကျောင်း၏ အစီရင်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

စောစောက ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူများကဲ့သို့ပင် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော မိစ္ဆာများစွာလည်း ရှိနေသည်။ ဤမျှ များပြားလှသော မိစ္ဆာများ စုဝေးနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထင်မှတ်မထားသော ကိစ္စပင်။

"ဗုဒ္ဓတရားတော်သည် အနှိုင်းမဲ့၏"

ဆရာတော် ဟွေကျိန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်ရာ ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေးမှာ ချက်ချင်းပင် လက်နက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိစ္ဆာအုပ်ကြားထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားလှသော ကျားမိစ္ဆာမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကြောင်ကျားသစ်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

ဆရာတော်၏ တောင်ဝှေးနှင့် ကျားမိစ္ဆာတို့မှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်မှာပင် ဆိတ်မိစ္ဆာမှာ အခွင့်ကောင်းယူကာ ဘုရားကျောင်း အစီရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုဆိတ်မိစ္ဆာမှာ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းဖြင့် ကြီးမားလှသော တောဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရဟန်းအိုတစ်ပါးအား ဦးချိုဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။

ထိုအရှိန်အဟုန်မှာ ကြီးမားလှသော မြေတူးစက်ကြီး တစ်စီးကဲ့သို့ပင်။

ဗုန်း

ထိုရဟန်းအိုမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိသဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုတောဆိတ်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ချွန်ထက်လှသော ဦးချိုများဖြင့် ထိုရဟန်းအိုအား ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။

ဆရာတော် ဟွေကျိန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုမိစ္ဆာသုံးကောင်၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် အစီရင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် ရန်သူ၏ အကွက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။