အခန်း (၁၃၉၆-၁၃၉၈)
Vol. 94 Ch. 1396-1398
အခန်း (၁၃၉၆) အပေါ်မှ အောက်အထိ ရိုက်နှက်ခံရခြင်း
လုကျိုးက မဟာဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူက ခပ်မြင့်မြင့်ပျံသန်းလာလေသည်။ ဤသို့ဖြင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူများ သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲလှသည်။
ယခင် သူစုဆောင်းထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များအရ ကျောက်စိမ်းကြာနယ်မြေ ယေဘုယျစွမ်းအားက အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေ၏ အထက်တွင် ရှိသင့်ပေသည်။ ထိုသို့ရှိလျှင်ပင် သူတော်စင်တစ်ပါးသာ ရှိလေ၏။ တခြားနည်းဖြင့်ပြောရလျှင် ချန်ဖုကလွဲ၍ လုကျိုးက တခြားသူများကို မကြောက်ပေ။
ဤနေရာတွင် တခြားသော ဆရာသခင်များ ရှိသော်လည်း သူတို့က မွေးဖွားဇယားချပ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး လုကျိုးဖြင့် ရန်သူလုပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ရက်တာ ပျံသန်းလာပြီးသည့်နောက်တွင် လုကျိုးက တောင်ထိပ်တစ်ခုအထက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
“အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်လား၊ အနောက်ပိုင်းမြို့တော်လား” လုကျိုးက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချန်ဖုက ဘယ်မှာလဲ
အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်နှင့် အနောက်ပိုင်းမြို့တော်တို့က ဤနေရာတွင် အကြီးမားဆုံးမြို့တော်များ ဖြစ်၏။ သူတော်စင်က လူရှုပ်သည့်မြို့ထဲတွင် မနေကောင်းမနေနိုင်သော်လည်း သူတော်စင်က မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနိုင်ခြေ ရှိနေသေးသည်။
လုကျိုးက တောင်ပေါ်တွင် ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၏။ ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံအရ ဂိုဏ်းသေးသေးလေး မဟုတ်နိုင်ခြေ။ သူက လမ်းမေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လုကျိုးက နတ်ခြင်္သေ့အား ကောင်းကင်ယံတွင် စောင့်ဆိုင်းဖို့ ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် သူက ဂိုဏ်းအဝင်ဝ၌ ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ သူက အရှိန်ကို ချုပ်ထိန်းထားပြီးသည့်နောက်တွင် ကျင့်ကြံဆင့်အမြင့်ဆုံးသူကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူက လမ်းလျှောက်လာသည့်အခါ တပည့်များက သွားချည်လာချည် လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထိုသူများက ကျင့်ကြံဆင့် နိမ့်ကျသည့်အတွက် သူတို့ဆီက အသုံးဝင်သည့် အချက်အလက်များကို မရနိုင်ပေ။
ထိုစဉ်
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ အရင်က မတွေ့ဖူးတာလဲ။ ခဏလေးနေပါဦး။ ခင်ဗျားက အပြင်ဂိုဏ်းတပည့်အသစ်လား” လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့အသက်အရွယ်နှင့်တူသည့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ယခု ရုပ်ဖျက်ကတ်ကို အသုံးချဖို့ရာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်မိ၏။ အကြိမ်တိုင်း ဤသို့ ကံကောင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
သူက ခေါင်းခါကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ နေဝင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေ လက်မခံတာ အတော်လေးကြာပြီ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”
လုကျိုး “…”
ယခု လှည့်လာသည့်သူက ဧရာမ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကြီးဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကို မြင်သည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။
လုကျိုးက ထိုသူကို မေ့မြောအောင် လုပ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရုပ်ဖျက်ကတ်ကို သုံးပြီး သူ့သွင်ပြင်ကို စောစောစီးစီး သူ မေ့လဲအောင်လုပ်ခဲ့သည့်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် လုကျိုးက အဟန့်အတားမရှိ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူက အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျိုးထျန် ရပ်လိုက်စမ်း”
လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နောက်ထပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ထိုကျင့်ကြံဆင့်သည် ပထမမွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ထားကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ကျင့်ကြံဆင့် ကောင်းမွန်သည့်သူနှင့် တွေ့ဆုံလာရပြီဖြစ်၏။ သူက တစ်ဖက်သူကို မမှတ်မိသည့်အတွက် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။
သူ့ဆီလာသည့်သူက ပြောလာခဲ့သည်။
“ငါ ပြောတာကို မကြားဘူးလား။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သီးသန့်ကျင့်ကြံရေးဝင်ရောက်နေတယ်”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သီးသန့်ကျင့်ကြံရေးဝင်ရောက်နေတာလား”
“ကျိုးထျန် တော်သင့်ပြီ။ ထွက်သွားတော့” သူက အနည်းငယ် မပျော်ရွှင်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။
“ကျုပ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်းရှိတယ်” လုကျိုးက အနည်းငယ်နေရခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူက ဤသို့သောအပြုအမူမျိုးဖြင့် ပြောဆိုသည်မှာ နေသားကျနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူ့စကားပြောပုံကို ပြောင်းဖို့ အနည်းငယ်အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်။
တကယ်ကို နေရခက်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဟန်ဆောင်ရတာပေါ့…
ထိုသူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး လုကျိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျိုးထျန် မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းကို ကူညီနိုင်တာ ကံကောင်းနေပြီ”
“ကျုပ်က အကူအညီမဖြစ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်သိပါ့မလဲ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့လိုလား”
ထိုသူက လက်ကိုမြှောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လုကျိုးကလည်း သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။
ဘန်း
လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်နှစ်ခုက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားလေ၏။
ထိုသူက ပြင်းထန်သည့်စွမ်းအားကြောင့် လွင့်စဉ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူ့မြင်ကွင်းအထက် ထိတ်လန့်သည့်အမူအရာမျိုး ပေါ်ထွက်လာကာ အော်ပြောလိုက်၏။
“ကျိုးထျန် ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
လုကျိုးက ရှေ့တိုးလာလေသည်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်း ခန်းမထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
“သူ့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့” တခြားသူက လုကျိုးကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။
လုကျိုးက ခန်းမထဲ ဝင်လိုက်သည့်အခါ ဆံပင်ဖြူများဖွေးလှုပ်နေသည့် လူအိုကြီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
လူအိုကြီးက နေဝင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ယန်းမူဖြစ်၏။
ယန်းမူက မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျိုးထျန်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားတာဆိုတော့ ဘာလိုချင်လို့လဲ”
လုကျိုးက အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားလေ၏။
“ခင်ဗျားက အတော်လေး မြန်လွန်းတာပဲ”
“ကျုပ်က ကျိုးထျန်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ တခြားသူတွေကို အရူးလုပ်လို့ရပေမဲ့ ကျုပ်ကို အရူးလုပ်လို့ မရဘူး။ ခင်ဗျားက ရတနာသုံးပါးခန်းမကို အကြောင်းအရင်း မရှိဘဲ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ခင်ဗျား ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်ပါ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်က လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးဖို့ ရောက်လာတာ”
“ဘယ်သူများလဲ”
“ချန်ဖု”
“…”
ယန်းမူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“လာနောက်နေတာလား”
“သူတော်စင်က အတော်လေးကို မြင့်မြတ်တယ်။ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ လွယ်တယ်များထင်နေလား” ယန်းမူက ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“သူရှိတဲ့ နေရာကို ပြောပြရုံပဲ”
ယန်းမူက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ သူက ကမ္ဘာကြီးထံ ရှိသည့်သူများက ချန်ဖုကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်ကြောင်း တွေးထားပြီးပြောလိုက်သည်။
“ချန်ဖုက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က လော့ယန်မှာ ပေါ်ထွက်လာတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီကို တစ်ချက်သွားကြည့်ကြည့်ပေါ့”
လုကျိုးက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကျုပ်ကို လမ်းပြပေးလေ”
လုကျိုးက သူ့တွင် လမ်းပြတစ်ယောက်ရှိပါက ပိုမိုအဆင်ပြေမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမပါသည့်ယင်ကောင်လိုမျိုး လျှောက်သွားဖို့ မလိုတော့ပေ။ သူက လုကျိုး၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို လာပြီးရန်စနေတာလား။ နေဝင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လမ်းပြဖြစ်စေချင်တာလား”
“ခင်ဗျားက မလုပ်ချင်ဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ”
“ခင်ဗျားက ဒီကို ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးနဲ့ ရောက်လာမှတော့ ကျုပ်ကို အပြစ်လာမတင်နဲ့”
ယန်းမူက ပြောလိုက်သည်။ သူက သူစိမ်းသည် ဂိုဏ်းအတွင်း ချန်ဖု၏ အကြောင်းကို မေးသည့်နေ့ ရောက်လာမည်ဟု မယုံပေ။
လုကျိုးက ယန်းမူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေက ပျက်စီးနေပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ထဲက ချီပင်လယ်ကလည်း ပျက်စီးဖို့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြသနေပြီ”
ယန်းမူက ထိုစကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။
လုကျိုးကလည်း ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။
“တကယ်လို့ ကျုပ်လှုပ်ရှားတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားဆယ်ယောက်ကတော့ ကျုပ်ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လုကျိုးက ဖုံးကွယ်ရေးကတ်ကို ခြေမွပြီးသည့်နောက်တွင် ကျောက်စိမ်းကြာပွင့်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းကြာပွင့်က အသက်ဓာတ်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ယန်းမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက် ရောက်လာလေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ပျက်စီးနေသည့် ချီပင်လယ်က အလျင်အမြန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။
ယန်းမူက အံ့အားသင့်သွားလေ၏။
“ခင်ဗျား”
ယန်းမူက သုံးရက်တာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း သူ့ဒဏ်ရာများက ပိုမိုကောင်းမလာခဲ့ပေ။ သူ့ဒဏ်ရာများက ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အလျင်အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ မည်သို့မအံ့ဩဘဲ နေမည်နည်း။ ထိုသို့သော ရေရှည်မျိုးဖြင့် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသည့်သူက လှည့်ကွက်များ ကစားနေဖို့ မလိုအပ်ပေ။
သူ့သဘောထားက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ချန်းပေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်ချန်ကို တွေ့ဖို့ ကူညီနိုင်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို မမေ့ပါဘူး”
ချီပင်လယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ဟု ခံစားမိပြီးသည့်နောက်တွင် ယန်းမူက ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ဩဇာတိက္ကမကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“လူကြီးမင်း ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးပါ့မယ်”
လုကျိုးက ဖျတ်ခနဲ ကောင်းကင်အထက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ယန်းမူက ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထသွားလေ၏။
ဆရာသခင်လား…
ယန်းမူက သူ့အတွေးများကို အလျင်အမြန် စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ယံထက် ပျံသန်းလာလေသည်။ ထို့နောက် သူက အောက်မှ လူများကို ပြောလိုက်၏။
“ငါ အနောက်ပိုင်းမြို့တော်ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်”
ဤသို့ဖြင့် ယန်းမူက လုကျိုးနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး နေဝင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
……………………………
နေဝင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးသည့်နောက်တွင် ယန်းမူက နေရခက်သည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်း နဂိုအသွင်ကို ပြောင်းလဲလို့ရမလား။ ကျိုးထျန်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရတာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်”
လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“မင်း နေသားကျသွားလိမ့်မယ်”
ဤသည်က ရုပ်ဖျက်ကတ်၏ သက်ရောက်မှု ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေမည့်အစား သိုသိုသိပ်သိပ်နေခြင်းဖြင့် ပြဿနာများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်လေ၏။
ယန်းမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နတ်ခြင်္သေ့ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ တအံ့တဩ မေးလိုက်သည်။
“နတ်ခြင်္သေ့က လူကြီးမင်းရဲ့ စီးတော်သားရဲလား”
လုကျိုးက ယန်းမူကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူက နတ်ခြင်္သေ့ကို စီးနင်းလျက် ပျံသန်းလာလိုက်သည်။
ယန်းမူက လုကျိုးနောက်မှ လိုက်ပါလာလေ၏။ ဤတစ်ကြိမ် သူက အကောင်ကြီးကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ သူက လက်ဦးမှု ယူကာ ပြောလိုက်၏။
“အနောက်ပိုင်းမြို့တော်က နာမည်အတိုင်းပဲ။ တာ့ဟန်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒါက နယ်မြေမခွဲခြားခင် ပထမဆုံးမြို့တစ်ခုလေ။ အခုတော့ အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်ဖြစ်သွားတာပေါ့။ သူတော်စင်ချန်က အနောက်ပိုင်းမြို့တော်မှာ ရှိနိုင်ခြေအမြင့်ဆုံးပဲ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ဖုလို သူတော်စင်တစ်ယောက်က အဲ့လိုမျိုး စီးပွားရေးစည်ကားအသက်ဝင်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ နေနေတာလား”
“သူတော်စင်ရဲ့ တပည့်ဆယ်ဦးက နာမည်ကျော်ပုဂ္ဂိုလ်တွေလေ။ တစ်ယောက်က တာ့ဟန်ရဲ့ ဧကရာဇ်ပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်တိုင်း သူတော်စင်က အနောက်ပိုင်းမြို့တော်မှာ အချိန်တစ်ခုကြာ နေလေ့ရှိတယ်”
“တပည့်ဆယ်ဦးတဲ့လား”
ဘာလို့ ငါနဲ့ တူနေပါလိမ့်…
ယန်းမူ၏ မျက်နှာအထက် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာမျိုး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
“သူ့တပည့်ဆယ်ဦးလုံးမှာ လေးယောက်က မဟာဆရာသခင်တွေလေ။ တာ့ဟန်ရဲ့ ဆရာသခင် ၆ယောက်ထဲမှာ ၄ယောက်က သူတော်စင်ချန်ရဲ့ တပည့်တွေပေါ့။ သူက တကယ်ကို လေးစားဖို့ ထိုက်တန်တယ်”
လုကျိုးက သူ့တပည့်များကို တွေးလိုက်သည်။
ကွာဟချက်က နည်းနည်းတော့ ကြီးနေသေးတယ်…
အကယ်၍ ဤသည်သာ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဆိုပါက လုကျိုးသည် ခေါင်းမှ ခြေအဆုံး ရိုက်နှက်ခံရသလိုမျိုး ခံစားနေရလိမ့်မည်။
...
အခန်း (၁၃၉၇) ချန်ဖု
လုကျိုးက မေးလိုက်တော့သည်။
“ ချန်ဖုက သူ့ရဲ့တပည့်တွေကို ဘယ်လိုများ ထိန်းကျောင်းထားလဲ။ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက မှန်းဆလို့မရဘူး။ လူတွေရဲ့လောဘက ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးပဲ”
ယန်းမူသည် လုကျိုးက ချန်ဖုကို အမည်တပ်ခေါ်ဝေါ်တာကို ကြားရချိန်၌ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“သူတော်စင်ချန်ရဲ့နာမည်က လောကကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တာ၊ သူ့ရဲ့တပည့်တွေကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ အောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့တပည့်တွေကို ဘယ်တော့မှ အားသုံး မသွန်သင်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာက အတော်လေးမြင့်တာ၊ လူတွေက သူ့ကို လေးစားကြည်ညိုကြတယ်၊ သူ့တပည့်ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ခြားအတွေး ရှိခဲ့ရင်တောင် သူတို့တွေက ဒီလောကထဲက လူတိုင်းနဲ့ ရန်သူဖွဲ့ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။ “ တုံးအတယ် ”
“ …….”
နေ့ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အနောက်မြို့တော်ေလာ့ရန်၏ အရှေ့ဘက်ပေါ် ဆင်းသက်ကာ ခဏတစ်ဖြုတ် အနားယူလိုက်သည်။
ထိုကာလတွင် လုကျိုးသည် စီဖူရွာကိုစစ်ဆေးရန် ကောင်းကင်ကျမ်းစာ၏ အမြင်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စီဖူရွာကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်ပေးနေ၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံး အဆင်ပြေသည်။
ယဲ့ထျန်းရှင်းကလဲ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
အားလုံး တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် လုကျိုးသည် အမြင်စွမ်းအားကို ဖြတ်တောက်ပြီး အနားယူလိုက်သည်။
ယန်းမူသည် နတ်ခြင်္သေ့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“ နတ်ခြင်္သေ့က ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ အင်မတန် ဖမ်းဆီးရခက်ခဲတဲ့ နတ်သားရဲပဲ ချန်ပေက ဒါကို ဘယ်လိုရလာလဲ သိချင်မိတယ်”
“ ကံကောင်းလို့” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
ယန်းမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ စီနီယာက တကယ် နှိမ့် ချတတ်တာပဲ”
“ တကယ် ငါကံကောင်းပြီး ရလာတာ” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“ ချန်ပေရဲ့ နှိမ့်ချတတ်မှုကို လေးစားမိပါတယ်” ယန်းမူက ထိုသို့ပြောပြီး လုကျိုးဘက် လက်သီးနှစ်ဖက် ဆုပ်မိုးလိုက်သည်။
လုကျိုး “ …..”
ကြည့်လေ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာတောင် ငါ့ကိုဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။
ယန်းမူသည် အနောက်ပိုင်းမြို့တော်ဆီ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့ လော့ရန်ကို ရောက်တော့မယ်၊ ဒီနေရာကို လာတဲ့တစ်လျှောက် ဓားပြတွေနဲ့မတွေ့တာ ကံကောင်းတာပဲ ကျုပ်တို့ လော့ရန်နား ရောက်တာနဲ့ ဓားပြတွေ ပေါ်လာရဲတော့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်နား ကပ်လေလေ ပညာရှင်တွေ ပိုများလာလေပဲ၊ ဒီလောကထဲမှာ ပညာရှင်တွေ များပြားတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့အရေအတွက်က အနောက်ပိုင်းမြို့တော်က ပညာရှင်အရေအတွက်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ခဏအကြာတွင် ယန်းမူက မဝံ့မရဲ မေးလိုက်တော့သည်။ “ ချန်ပေ သူတော်စင်ချန်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီက သင်ယူဖို့မျှော်လင့်ချက်နဲ့လား”
“ ဘယ်ဟာမှ မဟုတ်ဘူး”
လုကျိုး၏ မျက်နှာသေကို မြင်သောအခါ ယန်းမူက မေးတာရပ်လိုက်၏။ ယင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ေရးကိုယ်တာကိစ္စဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံမေးခြင်းက မသင့်တော်ပေ။
ခဏတစ်ဖြုတ် အနားယူပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားက ထပ်မံထွက်ခွာလာသည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာညောင်းပြီးနောက် လုကျိုးသည် နတ်ခြင်္သေ့ကို မြို့အပြင်ဖက်၌ စောင့်ကြပ်ခိုင်းထား၏။ နတ်ခြင်္သေ့က ထင်ရှားလွန်းသည်။ သူ့ကို မြို့တော်ထဲ ခေါ်လာခြင်းက မလိုလားအပ်သည့် အာရုံစိုက်မှုများ ရစေနိုင်ကာ ဒုကဃခများနိုင်သည်။
ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားက လော့ရန်သို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။
ပျံသန်းပြီး မကြာမီ၌ သူတို့သည် အရှေ့တောင်ဘက်မှ သူတို့ဆီ ပျံသန်းလာသည့် အနီရောင်ရထားလုံးတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အရှိန်က မြန်ဆန်သော်ငြား တပည့်လေးယောက်ဖြင့်သာ စောင့်ကြပ်ထား၏။
ရထားလုံးပျံကို မြင်သောအခါ ယန်းမူက မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားဂိုဏ်းက ချိုးဝမ်ကျန့်လား”
လုကျိုးက ယန်းမူကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ မင်း သူ့ကိုသိတယ်လား”
ယန်းမူက နှာတစ်ချက်ရှုံ့လျက် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ချန်ပေကို ပြောပြရမှာ မရှက်ရွံ့တော့ပါဘူး၊ သူက ကျုပ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်ရက်တုန်းက မွှေးရနံ့တောင်ကြားမှာ တာအိုဆွေးနွေးပွဲကို ပါဝင်ဖို့ နေဝင်တောင်ကြားကနေ ထွက်လာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ချိုးဝမ်ကျန့်လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတယ်လေ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ ဒီလောကထဲမှာ ရန်သူတွေ တွေ့ဆုံဖို့ လွယ်ကူတယ်”
“ ကျုပ်သူ့ကို တကယ်မုန်းတယ်၊ ချန်ပေ ရှောင်သွားကြရအောင်” ယန်းမူက ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုး “ …..” ငါသာ ဒီလူကြောင့် ကွေ့သွားရမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေကြီးထဲ ချနင်းလိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား။
ယန်းမူသည် လုကျိုးက လှည့်ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံ မပေါ်တာကို တွေ့သောအခါ ရှက်ရွံ့သွားလေ၏။
ထိုစဉ် ရထားလုံးပျံက အတော်လေး နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကာ မကြာမီ၌ ရထားလုံးပျံထဲမှ လှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့သံ တစ်သံပေါ်ထွက်လာသည်။
“ ဒါက နေဝင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်လား တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”
ယန်းမူက မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် ပြောလိုက်၏။ “ ချိုးဝမ်ကျန့် မင်းက သရဲလား ဘာကြောင့် ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နေတာလဲ၊ ငါ့နောက်လိုက်ဖို့ လူလွှတ်ထားတာလား”
ရထားလုံးပျံထဲမှ ရယ်သံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ ရှုံးသွားတဲ့ ပြိုင်ဘက်နောက်ကိုလိုက်ဖို့ ငါက လူလွှတ်နေရအောင် ပျင်းမနေဘူး”
ချိုးဝမ်ကျန့်၏စကားများက တိုက်ရိုက်စော်ကားမှုပဲဖြစ်သည်။
ယန်းမူက ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ “ မင်း…”
“ မွှေးရနံ့တောင်ကြားမှာ တာအိုဆွေးနွေးခြင်း အနိုင်အရှုံးက ကြုံတွေ့တတ်တာပဲ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျား ပျာယာခတ်နေပြီး ဒေါသထွက်နေတာမြင်တော့ စိတ်ပူမိပါရဲ့”
ယန်းမူက ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ “ မင်းရဲ့လှည့်ကွက်တွေကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား ဒါကို ဂုဏ်ရှိရှိ အနိုင်ရတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ထည့်တွက်နိုင်မှာလဲ”
“ မင်းလက်မခံသေးရင် နောက်တစ်ချီ စကြရအောင်၊ ငါတို့တွေ အနောက်ပိုင်းမြို့တော်ထဲမှ မဝင်သေးတာ၊ ဒီတောအုက်က လက်ရည်ယှဉ်ဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ ဘယ်လိုထင်လဲ” ချိုးဝမ်ကျန့်က မေးလိုက်၏။
“ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့” ယန်းမူသည် လေးစင်တီမီတာအကွာထိ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
ချိုးဝမ်ကျန့်က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ မင်းရဲ့ဒဏ်ရာက မြန်မြန်ပျောက်သွားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အထင်မကြီးသင့်ဘူး
အကြံပေးလိုက်မယ် ဒီတစ်ခေါက် ငါ ထိန်းချုပ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး”
ယန်းမူသည် သူ၏ဓားစွမ်းရည်များ ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
ချိုးဝမ်ကျန့်က နှုတ်ခမ်းသပ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဓားရေးက ငါ့ထက်နိမ့်ကျတယ်”
ယန်းမူ ဒေါသထွက်လာတာကို မြင်သောအခါ လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ မောင်ရင် မင်းက လောလွန်းတယ်”
လုကျိုး၏အသံသည် မြင့်မြတ်ပြီး တည်ငြိမ်၏။
ချိုးဝမ်ကျန့်သည် မှင်တက်သွားပြီး လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ တပည့်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ဒါက နေဝင်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် ကျိုးထျန်း မဟုတ်လား”
ဒီတော့မှ လုကျိုးသည်သူက ရုပ်ဖျက်ကတ်၏အာနိသင်အောက် ရောက်နေမှန်းသိလိုက်သည်။
ချိုးဝမ်ကျန့်က လုကျိုးကို လျစ်လျူရှူလိုက်ပြီး ယန်းမူကိုပြောလိုက်သည်။ “ ဂိုဏ်းချုပ်ယန်း မင်းရဲ့တပည့်က မင်းအတွက် ရပ်တည်ပေးနေရတဲ့အချိန် မင်းကိုယ်မင်း ဂိုဏ်းချုပ်လို့ ပြောနိုင်သေးလား”
ယန်းမူက လှည့်လာကာ လေးနက်နေသော အမူအရာဖြင့် လုကျိုးဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လုကျိုးက လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။ “ ငါ့အချိန်က တန်ဖိုးရှိတယ်၊ ငါဖြုန်းစရာ အချိန်မရှိဘူး ဒါကြောင့်ဒီမှာ ရှိနေဦးမှာလဲ”
ဤနည်းဖြင့် လုကျိုးသည် လော့ရန်ဆီ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေ၏။
ယန်းမူနှင့် ချိုးဝမ်ကျန့်က ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ချိုးဝမ်ကျန့်က အသိစိတ် ပြန်ကပ်လာသောအခါ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်၏။ “ ဂိုဏ်းချုပ်ယန်း မင်းရဲ့ဘဝက ပိုပိုဆိုးလာတာပဲ၊ တပည့်တစ်ယောက်ကတောင် မင်းရှေ့မှာ မင်းအပေါ် ဒီလောက်ရက်ရက်စက်စက် တုံ့ပြန်ရဲတာ”
လုကျိုးသည် အစိမ်းရောင်ကြာနန်းမြေထဲတွင် သူပြဿနာမတက်ချင်ပေ။ ပြဿနာရှောင်နိုင်ပါက ရှောင်မည်။ အချိန်ချွေတာနိုင်မည်ဆိုပါက ချွေတာမှာပဲဖြစ်သည်။ သူသည် အမြန်ဆန်ဆုံးနည်းဖြင့် ပြဿနာကိုဖြေရှင်းချင်၏။ သူက ရုတ်တရက် လှည့်လာကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ မင်းက ဒီလောက်ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ဘယ်လိုလေးစားရမှန်း မသိဘူးပဲ”
လုကျိုးက လက်မြှောက်လျက် ယန်းမူ၏ဓားကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်
၎င်းသည် ရထားလုံးပျံကို တိတိကျကျ ထိုးဖောက်သွား၏။
ချိုးဝမ်ကျန့်က ထိတ်လန့်သွားေတာ့သည်။ သူက လေထဲခုန်တက်လျက် လုကျိုးကို တအံ့တဩ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ တပည့်တစ်ယောက်က ဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည် တကယ်ရှိတယ်လား”
ချိုးဝမ်ကျန့်က သူ၏ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး ယန်းမူ၏ဓားပျံဆီ လှည့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။
လုကျိုးက လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဓားကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်သည်။ ဓားသည် လေထဲ၌ ဖြတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
၎င်း၏အရှိန်သည် ပိုမြန်ဆန်ပြီး လေနှငိ့အရိပ်ပမာ မြန်ဆန်လှ၏။
ချိုးဝမ်ကျန့်က ထိတ်လန့်သွားပြီး သူက မောပန်းနွမ်းနယ်မှု ပေါ်လာကာ ဟာကွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဝှစ်
ဓားက ချိုးဝမ်ကျန့်ဆီ လှစ်ခနဲ ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်းမူဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ယန်းမူက ကြက်သေသေနေလေ၏။
လုကျိုး၏အရိပ် လှစ်ခနဲ ပေါ်လာကာ သူသည် လက်နောက်ပစ်ထားလျက် ချိုးဝမ်ကျန့်ကှေ့ မီတာဝက်အကွာတွင် ရပ်နေကာ စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ချိုးဝမ်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ချိုးဝမ်ကျန့် “ …..”
ရထားလုံးပျံအနားရှိ တပည့်ငါးယောက်ကလည်း အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။
ချိုးဝမ်ကျန့်က မျက်ခွံတွန့်နေလျက် သူ၏ဓားကို တွန့်ဆုတ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဘန်း
လုကျိုးသည် လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဓားကို ညှပ်ထား၏။
ချိုးဝမ်ကျန့်သည် သူ၏ဓားကို လှုပ်ရန် ကြိုးစားသော်ငြား သူ မတွန်းနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုပြင်မက သူ၏ကိုယ်လဲ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ့ပေါ်တွင် ဧရာမတောင်တစ်တောင် ဖိထားသည့်ပမာ ခံစားရပြီး သူ၏ကနဦးချီကလဲ ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်။
လုကျိုးသည် ဓားကိုဆုပ်ကိုင်ထားမှုအား လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဓားဖျားထိပ်ကို လွှတ်လိုက်၏။
ဘန်း
ဓားက ချက်ချင်ူပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးသွားကာ ချိုးဝမ်ကျန့်၏ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။
ဘန်း
ချိုးဝမ်ကျန့်က နောက်သို့လှည့်ထွက်သွားပြီး သွေးအန်လေ၏။ သူ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။
“ ဂိုဏ်းချုပ်” တပည့်များသည် ထိတ်လန့်လွန်းပြီး ချိုးဝမ်ကျန့်ကို ကူတွဲရန် အလျင်စလို သွားလိုက်၏။
ချိုးဝမ်ကျန့်၏ သွေးနှင့်ချီတို့က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆန်တက်လာသည်။ သူ၏ စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ကလဲ အငြိမ်မနေ။ သူနာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။
လုကျိုးက လေသံအတက်အကျမရှိ ပြောလိုက်လေ၏။
“မင်းရဲ့အုတ်မြစ်က မတည်ငြိမ်ဘူး၊ ဓားရေးမကျွမ်းကျင်ဘူး မင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုက ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေပြီး မင်းက အသက်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တာ မကျွမ်းကျင်သေးဘူး မောင်ရင် ဒီလိုအရည်အချင်းနဲ့များ မောက်မာထောင်လွှားရဲတယ်ပေါ့”
“ …..” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချိုးဝမ်ကျန့်က နောက်ထပ်သွေးအန်လေတော့သည်။
လုကျိုးက ယန်းမူကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ ငါ့အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်”
ယန်းမူက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လုကျိုးနောက် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားလေ၏။ သူသည် ချိုးဝမ်ကျန့်ကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် လုကျိုးနောက် လိုက်သွားတော့သည်။
လော့ရန်ဘက်ခြမ်း၌ သူတို့နှစ်ယောက် ပျောက်သွားပြီးနောက် ချိုးဝမ်ကျန့်က နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြန်၏။
“ ဂိုဏ်းချုပ်”
“ ဂိုဏ်းချုပ် ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ချိုးဝမ်ကျန့်က ကျိုးသွားသောဓား၏ လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“တပည့်တစ်ယောက်က ဒီလောက်အစွမ်းထက်တယ်လား”
သူ့ဘေးရှိတပည့်ကပြောပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားတော့သည်။ “ တကယ်ထူးဆန်းတာပဲ ကျိုးထျန်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အစွမ်းထက်သွားတာလဲ၊ ဒါအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”
“ အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ခွန်အားကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာများလား”
“ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး သူ့ရဲ့ခွန်အားကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာလဲ”
လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်မိ၏။ အဆုံးကျ ချိုးဝမ်ကျန့်သည် လော့ရန်ရှိကာဘက်ဆီ ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။ “ တစ်ယောက်ယောက် စုံစမ်းဖို့လွှတ်လိုက်”
“ နားလည်ပါပြီ”
“ ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော်တို့ သူတော်စင်ချန်ဆီ သွားဦးမှာလား”
ချိုးဝမ်ကျန့်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှသွေးကို သုတ်လိုက်၏။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ကှူကာ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ ဒါပေါ့ ငါသူတော်စင်ချန်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်း ရှိနေသရွေ့ နေဝင်ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိတယ်”
“ ဒါဆို အခု သွားသင့်ပြီလား”
“ အခုလား”
“ ဟုတ်ကဲ့”
အနောက်ပိုင်းမြို့တော် လော့ရန်တွင်ဖြစ်သည်။
တာ့ဟန်ထဲရှိ အစည်းကားဆုံး မြို့များထဲမှ တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
လုကျိုးနှင့် ယန်းမူက လမ်းပေါ်လျှောက်သွားလျက် သူတို့နားရှိ စည်ကားမှုကို စိတ်မဝင်စားတာ သိသာသည်။
ယန်းမူသည် ဤနေရာသို့ လာစဉ်တစ်လျှောက် လုကျိုး၏ဓားရေးကို တွေးနေမိ၏။ ထိုစဉ်သူက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ချန်ပေရဲ့ ဓားစွမ်းရည်က “
“ မင်း သင်ချင်လား”
“ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်မေးရုံပါပဲ”
“ မင်းက ဓားနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာပါရမီမှ မရှိဘူး လက်သီးက မင်းနဲ့ပိုသင့်တော်တယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
ယန်းမူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ဓားနဲ့သင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ဆရာပြောဖူးတယ်”
“ မင်းငယ်တုန်းက ဟုတ်ကောင်းဟုတ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့လက်က အမာရွတ်မရှိဘူး မင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အခုနှေးနေပြီး မင်းရဲ့ မဟာပါရမီက ကုန်ခမ်းသွားတာ ကြာရောပေါ့” လုကျိုးက ပြောလိုက်သညိ။
ယန်းမူသည် ထိုစကားများကြား မှင်တက်သွားလေ၏။ သူအသိစိတ် ခဏပြန့်ချိန်တွင် သက်ပြင်းချမိသွားလေ၏။
သူတို့က လမ်းအဆုံးကို ရောက်သည့်အချိန်တွင် ယန်းမူက ပြောလိုက်၏။ “ သူတော်စင်ချန်က အဆင့်မြင့်တယ် ဒါကြောင့်သူက ထင်ပေါ်ကျော်ကြားတဲ့ နေရာမှာ နေမှာမဟုတ်ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပေးပါ ချန်ပေ၊ ကျွန်တော်လိုက်မေးပါဦးမယ်”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ယန်းမူက ပျံသန်းသွားတော့သည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယန်းမူ ပြန်ရောက်လာ၏။
“ ချန်ပေ ချန်ပေ့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ၊ သူတော်စင်ချန်က လော့ရန်အနောက်ဘက်မှာ တည်ရှိတဲ့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မျှော်နန်းမှာ ရှိတယ်” ယန်းမူက ပြော၏။
“ ကောင်းပြီ” လုကျိုးသည် ဝေဟင်ထဲ ချက်ချင်း ပျံသန်းလိုက်တော့သည်။
ယန်းမူက လုကျိုးနောက် အမြန်ပျံသန်းသွားပြီး လိုက်မီသွားသောအခါ အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ချန်ပေ့ ဒါကလော့ရန်မှာ ပျံသန်းလို့မရဘူး”
လုကျိုးသည် ယန်းမူ၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်ချူရှူထားပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ကပ်လိုက်လာခဲ့”
“ အမ်”
ထင်သည့်အတိုင်းအင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာ၏။
“ ဘယ်သူက လော့ရန်ထဲမှာ မောက်မာထောင်လွှားရဲတာလဲ”
လုကျိုးနှင့် ယန်းမူနောက်သို့ ကင်းလှည့်ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ချီ လိုက်လာတော့သည်။
ထိုစဉ် လမ်းပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများက အဆင်အခြင်မဲ့သော ကျင့်ကြံသူအတွက် ခေါင်းခါမိကြလေ၏။
ယန်းမူသည် သူတို့နောက် ကျင့်ကြံသူဒါဇင်ချီ လိုက်လာတာကို မြင်သောအခါ သူ ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။ သူစကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် လုကျိုးက ယန်းမူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
ဗြီး
ယန်းမူသည် လေဟာနယ် ယိုယွင်းသွားတာကို ခံစားလိုက်မိသည်။ သူ့နားရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် မြင်ကွင်းက ဝေဝါးတွန့်ရှုံ့သွား၏။ ဤအချိန်သည် သူနားလည် သဘောပေါက်မှုထက် ကျော်လွန်နေ၏။ သူ၏လောကအမြင်ကို ပြန်လှန်လိုက်သည်။ သူ့နားတဝီဝီမြည်ကာ မျက်လုံးက မျက်ရည်များဝဲလာပြီး ဘာမှ မမြင်နိုင် မကြားနိုင်တော့ပေ။
ဝှစ်
အားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာချိန်တွင် ယန်းမူက ကမ္ဘာလောကကြီး ချာချာလည်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ရှေ့တိုးကာ အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသိစိတ်ပြန်ကပ်လာ၏။
ကင်းလှည့်ကျင့်ကြံသူများသည် ရှင်းလင်းနေသည့်ဝေဟင်ကို ဇဝေဇဝါကြည့်လိုက်မိ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်က လေထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာဖြစ်သည်။
သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုကွာဟချက်ကြောင့် သူတို့သည် လုကျိုး၏လှုပ်ရှားမှုကို အမိမဖမ်းနိုင်ပေ။
လုကျိုးသည် ယန်းမူဘေး၌ လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။ သူက ရှေ့ကိုလက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်တော့သည်။ “ ဒါက ေဆာင်းနှင်းစက်တောင် မျှော်စင်လား”
ယန်းမူက ခေါင်းမော့လျက် အစိမ်းရောင်တောင်တန်းများနှင့် စီးဆင်းနေသောမြစ်ကိုကြည့်လိုက်၏။ မြင်ကွင်းက ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သုခဘုံတမျှ လှပလွန်းလှပေသည်။ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။ “ ကျုပ်တို့ရောက်ပြီလား”
လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုံ့မိသွား၏။
ယင်းကိုမြင်သောအခါ ယန်းမူက အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ “ ဟုတ် ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ် ဒါက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင် မျှော်နန်းပါ ကျွန် ကျွန် ကျွန်တော် ချန်ပေ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက တကယ်နက်နဲလွန်းလှပါပေတယ်”
လုကျိုးသည် ဤအဆင့်နိမ့်မျက်နှာချိုသွေးမှုကို လျစ်လျူရှူပြီး ပြောလိုက်၏။ “ လမ်းပြပေး”
“ဟုတ်ကဲ့” ယန်းမူသည် လုကျိုး၏ ခွန်အားကြောင့် လက်ခံယုံကြည်သွားကာ ဆောင်းဦးနှင်းစက်မျှော်စင်ဆီ လမ်းပြပေးလိုက်၏။ ခဏအတွင်း၌ သူတို့သည် ဆောင်းဦးနှင်းစက် တောင်ခြေဆီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
မထင်မှတ်ထားဘဲ တောင်ခြေ၌ အလွန်စည်ကားနေ၏။ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးသည် တန်ဖိုးရှိလှသည့် လက်ဆောင်မျိုးစုံသယ်ပြီး တန်းစီနေကြ၏။
ယန်းမူက ပြောလိုက်သည်။ “ သူတော်စင်က ဒီမှာတကယ်ရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု တန်းစီမယ်ဆိုရင် သူတော်စင်ကို မတွေ့ရမှာစိုးတယ်”
“ တန်းစီရမှာလား” လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုံ့မိသွားသည်။
ယန်းမူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ချန်ပေ့ အဲ့ဒီလူတွေကို အထင်မသေးနဲ့၊ သူတော်စင်ကိုတွေ့ဖို့ သတ္တိရှိတဲ့သူတွေက၊ ထူးကဲသာလွန်တဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့လိုလူတွေက မျက်နှာမပြရဲဘူး၊ ပြောရရင် ပြဿနာရှာနေတာနဲ့ မရှားဘူးလေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူတော်စင်ကိုတွေ့ဖို့ တန်းစီတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ အသားကျသွားမှာပါ”
“ ငါ့မှာ တန်းစီတဲ့အကျင့် မရှိဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“ အမ်”
ယန်းမူက အသိစိတ်ပြန်မကပ်သေးခင် လုကျိုးက လူတိုင်း၏ခေါင်းထက် ပျံသန်းသွားကာ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ယင်းသည် လူအုပ်ကြီး၏ဒေါသကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက သူတော်စင်နားမှာ ပြဿနာရှာရဲတာလဲ”
“ မသိတတ်လိုက်တာ”
“ မောက်မာလိုက်တာ သူ ငါတို့အားလုံးကို အထင်သေးနေတာပဲ မဟုတ်လား”
လုကျိုးသည် ဆူညံပူညံသံများကို လျစ်လျူရှူထား၏။ သူက ကြက်သေသေနေသော ယန်းမူကို ခေါ်လိုက်ပြီး အရံအတားဆီ ဆက်လက်ပျံသန်းသွား၏။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ခြေ၌ မည်သူမှ ပြဿနာမရှာရဲချေ။ ထို့ကြောင့် အံကြိတ်ပြီးသာ ပြောလိုက်သည်။
“ ငါက ကြားဖြတ်တဲ့လူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ”
ထိုစဉ် ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် တပည့်နှစ်ယောက်သည် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ဆီမှ ပျံသန်းလာ၏။
“ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ထဲ ကျူးကျော်လာတဲ့သူ အပြစ်ပေးခံရမယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးထိန်းပါ”
မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတို့သည် လုကျိုးနှင့် ယန်းမူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။
ယန်းမူက အလွန်အရှက်ရနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏နားရွက်တောင် နီမြန်းနေလေ၏။
ဆန့်ကျင်ဖက်အနေဖြင့် လုကျိုးက တည်ငြိမ်နေကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “ သူတော်စင်ချန်ကို တွေ့ဖို့ရောက်လာတာ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါ”
ယန်းမူ “ …..”
ချန်ပေ ချန်ပေရဲ့ကျင့်ကြံမှုက တကယ်အထင်ကြီးဖို့ကောင်းပေမဲ့ ဒီတိုင်းတော့ သေမင်းတည့်တည့် မသွားနဲ့လေ။ သိုသိုသိပ်သိပ် မနေနိုင်ဘူးလား။ ယန်းမူသည် သူ့ဘာသာသူတွေးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ ဝတ်ရံုစိမ်းနှင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ “ သူတော်စင်ချန်က ဒီနေ့မအားဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ”
ပြောပြီးသည်နှင့် လုကျိုးမပြောရသေးခင် သူ့နောက်တွင် တန်းစီနေသည့် ကျင့်ကြံသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောလာ၏။
“ အစ်ကို ကျုပ် သူတော်စင်ကို အရိုအသေပေးဖို့ အဆင့်မြင့်သွေးဂျင်ဆင်း သယ်လာတယ်”
“ ကျုပ်က မြောက်ပိုင်းက သံတမန်တစ်ယောက်ပါ သူတော်စင်နဲ့ တွေ့ဖို့ရောက်လာတာပါ”
“ ကျုပ်က ကောင်းကင်အိုင်ခန်ရဲ့ ပထမတပည့်ပါ၊ သူတော်စင်နဲ့ တွေ့ဖို့ရောက်လာတာပါ”
ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် ကျင့်ကြံသူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိ မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ သူတော်စင်က တကယ်မအားဘူး၊ အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပါ”
လုကျိူးက မျက်မှောင်ကြုံ့မိသွား၏။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် လက်နောက်ပစ်ထားကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လူတိုင်းက ယင်းကို မြင်သောအခါ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေ၏။
သူက ဖောက်ဝင်တော့မှာပဲ။
လူတိုင်းသည် လုကျိုးနှင့် ယန်းမူကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ အားလုံးက ထိတ်လန့်မှု မယုံနိုင်မှုများ ဖြစ်နေလေ၏။
ယန်းမူက နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာတော့သည်။ သူသည် နေဝင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော်ငြား သူတော်စင်တစ်ပါးရှေ့၌ ပုရွက်ဆိတ်နှင့်မခြားပေ။
သွားပြီ ငါတကယ်သွားပြီ။ ငါဒီတစ်ခေါက် လောင်းေကြးထပ်တာ များသွားပြီ။ ဒီဂိမ်းကို တကယ် မဆော့နိုင်တော့ဘူး၊ ဒီကစားပွဲကို တကယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ယန်းမူသည် လှည့်ပြေးဖို့တောင် စဉ်းစားမိလိုက်၏။
လုကျိုးက အရံအတားေရှ့၌ ရပ်ကာ အရံအတား၏သင်္ကေတနှင့် အစီအရင်ကို လေ့လာလိုက်သည်။
ကျင့်ကြံသူများအားလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်ပမာ ဖြစ်နေ၏။ ယခုအချိန်ထိတိုငိ လုကျိုးက အရံအတားကို ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားပေ။
ထိုစဉ်လုကျိုးက ကောင်းကင်စွမ်းအား မြှုပ်နှံထားသည့် လက်ကိုမြှောက်ကာ အရံအတားကို ဖိကပ်လိုက်၏။
အရံအတားက ချက်ချင်း ပွင့်သွားတောါသည်။
လူတိုင်း “ ….”
လုကျိုးက အလွယ်တကူဝင်သွားစဉ် လုကျိုးကို ဝတ်ရုံစိမ်း ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက အထိတ်တလန့် ကြည့်နေလေ၏။
လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယန်းမူက သူ့နားရွက်သူ ကုတ်ကာ မျက်နှာက မျောက်တစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရ၏။ လုကျိုးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ ယန်းမူ”
ယန်းမူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး “ အမ်”
“ မလာသေးဘူးလား”
“ ဟုတ်” ယန်းမူသည် ထိတ်လန့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။ သူသည် အရံအတားကို လုကျိုး ဖောက်ဝင်နိုင်ခဲ့တာကို ထိတ်လန့်ပြီး သူ အကြောင်းပြချက်မရှိပဲ သေတော့မည်ကို တွေးမိကာ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
လုကျိုးက ဝတ်ရုံစိမ်းကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ကို လမိးပြပေးဟု ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ကျန်သည့်ကျင့်ကြံသူများက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်လေ၏။ “ ဒါ ခင်များက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကို ဖောက်ဝင်ရဲတယ်ပေါ့၊ မသိတတ်လိုက်တာ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ခင်များ အပြစ်ပေးခံရမယ်”
“ မင်းက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ သူသည် လူငယ်နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျုရှူလိုက်သညိ။ စည်းမျဉ်းတို့သည် သာမညောင်ညလူကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုတာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုမဟုတ်ပေ။ သူက လက်နောက်ပစ်လျက် လှေကားဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ယန်းမူသည် ငိုချင်သော်ငြား မျက်ရည်မကျ။ သူသည် သတ္တိမွေးလျက် လုကျိုးနောက် လိုက်သွားရ၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုကျိုးသည် ခြေလှမိးတစ်ထောင် လှမ်းလိုက်ပုံပေါ်ပြီး တောင်တစ်ဝက်သို့ ရောက်သွား၏။
ယန်းမူသည် လိုက်မီရန် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ထားရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က ထိပ်သို့ ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝေဟင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုလူက မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ဘရိုကိတ်ခေါင်းဆောင်းကို ဆောင်းထားကာ ခါး၌ ဓားကို ချိတ်ထား၏။ သူက ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ မင်း ဘယ်သူလဲ”
လုကျိုးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်က အလွန်မြင့်သည်ဟု အာရုံခံမိသည်။ ဤလူသည် သူ့နှစ်မြွှာကြာနယ်မြေသို့ ရောက်လာချိန်မှစပြီး တွေ့ဖူးသမျှ အားလုံးထဲတွင် ကျင့်ကြံဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သူက မေးလိုက်၏။ “ မင်းက ဘယ်သူလဲ”
ကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်သည်။ “ မင်း ငါ့ကိုမသိဘူးလား” ယန်းမူသည် သေခြင်းတရားနှင့် တွေ့ကြုံတော့မည်ဟု ေတွးမိကာ လုကျိုးနားထဲ တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “ ဒါက သူတော်စင်ရဲ့ တပည့်ကြီး ဟွားယင်ရင်း”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ဒီတော့ မင်းက သူတော်စင်ချန်ရဲ့ တပည့်ကြီးကိုး”
“ ခင်များက အရံအတားထဲ ဝင်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ကျင့်ကြံဆင့်ကလဲ အားမနည်းလောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖျက်နေသေးတာပဲ” ဟွားယင်က ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက လေသံ အတက်အကျမရှိ ပြောလိုက်လေ၏။ “ စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာ ချိုးဖျက်ဖို့ပဲ”
“ ….”
ဟွားယင်သည် ထိုစကားများက လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသညိဟု ခံစားမိသွားသည်။ ပြီးနောက်သူက လက်သီးဆုပ်မိုးလျက် မေးလိုက်တော့သည်။ “ နာမည်မေးလို့ရမလား လူကြီးမင်း”
“ ငါ့ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က လု ”
“ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆရာကို ဘာလို့ရှာတာလဲ” ဟွားယင်က မေးလိုက်သည်။
“ ဒီကိစ္စက မင်း မတတ်နိုင်ဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ ယန်းမူက ဝင်ဖြတ်မပြောရဲချေ။ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ စကားပြောချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။
ဟွားယင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့မိသွား၏။ “ လု လား ကျင့်ကြံမှုလောကထဲမှာ ဒီလိုနာမည် တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး”
တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ဆရာထံ အကြံဉာဏ်တောင်းခံရန် ရောက်လာသည့် ရွက်ပုန်းသီး ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဟွားယင် တွက်ချက်မိသည်။ လုကျိုးသည် သူသည် ရွှေကြာနယ်ေမြမှ ဖြစ်ကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ ချင်ရန်ယွဲ့ဆီမှ သိထားပုံအရ နှစ်မြွှာကြာနယ်မြေသည် အပြင်လူများကို ရန်လို၏။ သူသာ ရွှေကြာနယ်မြေမှဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ချှင် ချန်ဖုကိုတွေ့ရန် ပိုတောင်ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ချန်ဖု၌ ဆရာသခင်ဖြစ်သည့် တပည့်လေးယောက်ရှိသည်။ သတိထားတာပိုကောင်းလိမ့်မညိ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ လောကကြီးက ကျယ်ပြောတယ် မင်းငါ့ကိုမသိတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး”
လုကျိုးက ပြောပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
ဟွားယင်က လုကျိုးကိုတားရန် လက်မြှောက်လိုက်လေ၏။ သူက “ ကျုပ်ရဲ့ရှစ်စွင်းက ဒီနေ့ ဧည့်သည်မတွေ့ဘူးလို့ ပြောတယ်”
ထိုစဉ် အောက်မှ ဝတ်ရုံစိမ်းတပည့် ပျံသန်းလာ၏။ သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “ ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်ချုပ် ချိုးဝမ်ကျန့်က သူတော်စင်နဲ့ တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်”
ဟွားယင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ သူ့ကိုခေါ်လာခဲ့”
“ နားလည်ပါပြီ”
ထိုသို့ပြောတာကို ကြားပြီး လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုံ့မိသွား၏။ စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်တာ သိသာသည်။
သို့သော် လုကျိုး မပြောရသေးခင် ဟွားယင်က ပြောလိုက်၏။ “ ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျုပ်ရဲ့ရှစ်စွမ်းနဲ့ သဘောတူညီချက် ရထားပြီးသား သူ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်ကလာပြီး ဒီနေ့ ကျုပ်ရှစ်စွမ်းနဲ့ တွေ့မယ်လို့ ချိန်းဆိုချက် ယူထားတယ် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
တစ်နည်းအားဖြင့် အစီအစဉ်တိုင်း မလိုက်နာပါက သူတော်စင်နှင့် တွေ့ခွင့်ရရန် စဉ်းစားခွင့်တောင် မရနိုင်ပေ။
လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မတွေ့နိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး*
လုကျိုးက လေထဲ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
ဟွားယင်က မှင်တက်သွားလေ၏။ သူက လက်မြှောက်လျက် ထိတ်လန့်ဖွယ် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် လုကျိုးပေါ်ရောက်တော့မည့်အချိန် လုကျိုးက ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဟွားယင်နောက်၌ ပေါ်လာ၏။
“ ရာရာစစ” ဟွားယင်က အော်ဟစ်ပြီး လုကျိုးကို တိုက်ခိုက်လေ၏။
လုကျိုးက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်သည်။ လေဟာနယ်က အေးခဲသွား၏။ သူပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် မီတာတစ်ရာအကွာ၌ ပေါ်လာပြီးဖြစ်သည်။
“ မဟာဆရာသခင်လား” ဟွားယင်က မှင်တက်သွားသည်။
ထိုစကားလုံးသုံးလုံးက ယန်းမူကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။ သူသည် မဟာဆရာသခင်နောက် လိုက်ခဲ့မိတာပဲဖြစ်သည်။
ဟွားယင်က လှုပ်ရှားတော့မည့်အချိန်တွင် လေထဲ၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော အသံက ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်”
ဟွားယင်က ချက်ချင်းပင် လေးစားသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ နားလည်ပါပြီ”
ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
ဆံပင်ဖြူဖြင့် အဖိုးအိုက စစ်တုရင်ထိုးနေလေ၏။ သို့သော် စစ်တုရင် တစ်ဖက်ခြမ်း၌ မည်သူမှမရှိ။ တစ်ချိန်ထဲတွင် သူသည် ရေတံခွန်၏ လှပသောရှုခင်းကို ခံစားနေသည်။
ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက ယန်းမူ ဟွားယင်တို့နှငိ့အတူ မျှော်နန်းနား၌ ပေါ်လာသည်။
လုကျိုးက ချန်ဖုကို မြင်သောအခါ သူ၏လောကသို့ ကူးပြောင်းလာကာစ သွင်ပြင်ကို ချက်ချင်းတွေးမိသွား၏။ သို့သော် ချန်ဖုသည် သူ့အသက်အရွယ်နှင့် ပိုကိုက်ညီပုံပေါ်၏။ ချန်ဖုကလဲ ပိုပိန်သည်။ ဆံပင်ကသေသပ်ပြီး ဝတ်ရုံက အစက်အပြောက်မရှိ။ ချန်ဖုသည် နှစ်မြွှာကြာနယ်မြေထဲတွင် အသန်မာဆုံး လူသားဖြစ်သည်။ မဟာသူတော်စင်ချန်းဖြစ်ကြောင်း တွေးကြည့်မိရန် ခက်ခဲလောက်သည်။
လုကျိုးက ချန်ဖုရှေ့ လှစ်ခနဲသွားကာ ထိုင်လိုက်တော့သည်။
ယင်းကိုမြင်သောအခါ ချန်ဖု၏တပည့် ဟွားယင်က ဒေါသတကြီး ရှေ့တိုးသွား၏။
ချန်ဖု၏အမူအရာက တည်ငြိမိနေ၏။ သူက အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ဟွားယင်ကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဟွားယင်က အဆင်ခြင်မဲ့စွာ မပြုမူရဲတော့ပဲ နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။
ယန်းမူက တံတွေးမျိုချလျက် ဟွားယင်ဘေး ရပ်လိုက်သည်။ သူက နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာကာ ချန်ဖုကို ခိုးကြည့်နေလေ၏။
ဒီတော့ ဒါ သူတော်စင်ချန်လား။ လူတိုင်းတွေ့ချင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လား။ ကျင့်ကြံသူအမျိုးသား ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာ ရိုသေလေးစားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေ စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့သူလား။ ယန်းမူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသောကြောင့် ငိုချင်လာ၏။ သူသည်လဲ ချန်ဖု၏ ပရိသတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ စိတ်ခံစားချက် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသောကြောင့် ခြေထောက်များ အားနည်းလာ၏။ ထိုစဉ် ချန်ဖုက လက်မြှောက်လျက် လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်၏။ မထင်မှတ်ထားပဲ လုကျိုးက လှည့်ပြီးခေါ်လိုက်၏။ “ ယန်းမူ “
“ အမ်”
“ ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ” လုကျိူးက သူ့ဘေးရှိ ကျောက်ခုံတန်းကို ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။
ယန်းမူ၏လက်က တုန်ရင်သွားလေ၏။ သူတော်စင်နှင့် တစ်တန်းတည်း မထိုင်ရဲပါဘူး။
ချန်ဖုက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ ထိုင်”
“ …..”
ယန်းမူ၏စိတ်က ဗလာကျင်းသွား၏။ လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူတော့ ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူးပဲ။
...
အခန်း (၁၃၉၈) ဘယ်သူကမှ ငါ့အတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး
မြင့်မားသည့် တောင်၊ စိမ်းစိုသည့် သစ်တောနှင့် ဝါးများ ရှိလေသည်။ ထို့အပြင် လတ်ဆတ်သည့် လေပြေလေညင်းကလည်း ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေလေ၏။ ဤသည်က ကျင့်ကြံဖို့ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ချန်ဖုက ယန်းမူကို ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကျောက်တုံးထိုင်ခုံဆီ လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဧည့်သည် ဧည့်သည်ပါပဲ။ ထိုင်ပါဦး”
ချန်ဖု၏ လှုပ်ရှားမှုများက သဘာဝနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသလိုမျိုး ချောမွေ့လှသည်။
ယန်းမူက မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သူသည် လှေကားအပေါ် ဂရုတစိုက်ဖြင့် တက်ပြီးသည့်နောက်တွင် လသာဆောင်ဆီ လျှောက်လှမ်းကာ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ချန်ဖုက သက်ပြင်းချပြီးသည့်နောက်တွင် ပြောလိုက်၏။
“ဒီလောက်နှစ်တွေကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့ ပထမဦးဆုံးသူပဲ”
လုကျိုးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကလည်း စည်းမျဉ်းတွေ ချိုးဖောက်ခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”
“ချန်ဖုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့”
“အဲ့လိုဆိုရင် ကျုပ်အတွက်လည်း ဒီလိုလုပ်တာ မထူးဆန်းပါဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
ချန်ဖုက စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ကာ လုကျိုးကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက မဟာလေဟာနယ်ကလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“အဲ့လိုဆိုရင် ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ” ချန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် မဟာလေဟာနယ်မှ လူများကသာ သူ့ကို ဤသို့ပြောရဲကြလေသည်။ မဟာလေဟာနယ်မှ မဟုတ်သည့်သူများကမူ ဤသို့လုပ်ရဲမည့်သတ္တိမျိုး မရှိပေ။
“ခင်ဗျား မသိချင်ဘူးလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး” ချန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။
ယန်းမူက ချန်ဖု၏ ဗဟုသုတနှင့် ရက်ရောမှုကို မြင်တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် ကိုးကွယ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်နယ်နိမိတ်အတွင်း ကျူးကျော်လာကာ သူ့ကို ဤပုံစံဖြင့် ပြောနေသော်လည်း ချန်ဖုက ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုမျှသာတင်မကသေးဘဲ ချန်ဖုက ငြင်သာသိမ်မွေ့နေဆဲ ဖြစ်၏။ ချန်ဖုက လူအိုကြီးတစ်ယောက်လိုမျိုး ပြောနေသည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် လုကျိုး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားလုံးတိုင်းကမူ ဆူးများ၊ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လှုပ်ရှားဖို့ မလွယ်ခဲ့ဘူး”
ဝုန်း
ချန်ဖုက သူ့လက်ထဲမှ စစ်တုရင်နယ်ရုပ်ကို စစ်တုရင်ခုံပေါ် ထားရှိလိုက်သည်။ ထိုအသံက ရှင်းလင်းလှ၏။ ထို့နောက် ရေတံခွန်က ရပ်တန့်သွားကာ တိတ်ဆိတ်မှုက မျှော်နန်းဆောင်အတွင်း ကြီးစိုးသွားလေသည်။
ယန်းမူက ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားလေ၏။
ချန်ဖုက ကြင်နာစွာပြုံးပြီး စစ်တုရင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်ဖက်က နိုင်မယ်ထင်လဲ။ အဖြူလား၊ အနက်လား”
လုကျိုးက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ဘာပြောချင်တာလဲ”
“မိုးမြေက စစ်တုရင်ခုံပဲ။ သက်ရှိတွေအားလုံးကတော့ နယ်ရုပ်တွေပေါ့။ အဲ့လိုဆိုရင် ဒီနယ်ရုပ်တွေကို ဘယ်သူကိုင်ထားတာလဲ” ချန်ဖုက မေးလိုက်သည်။
လုကျိုးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက သူတော်စင်လေ။ ခင်ဗျားတောင် မသိရင် တခြားသူတွေက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”
ချန်ဖုက အနက်ရောင်စစ်တုရင်ရုပ်ကို ကောက်လိုက်သည့်အချိန် ရေတံခွန်က ထပ်မံစီးဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် သူက အသံကျယ်နှင့်အတူ နယ်ရုပ်ကို ထပ်မံထားရှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား မဟာလေဟာနယ်ကို ရောက်ဖူးလား”
လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ချန်ဖုက မတ်တတ်ရပ်ကာ စစ်တုရင်ကို ထပ်မကစားတော့ပေ။ သူက လက်နောက်ပစ်လျက် မျှော်နန်းဆောင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူက မီတာ တစ်သောင်းမြင့်သည့် ရေတံခွန်ကို ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာကြီးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတာ။ သက်ရှိတွေအားလုံးက ဒုက္ခတွေ့နေကြတယ်”
လုကျိုးက ထရပ်လိုက်ပြီး ချန်ဖုအနားတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ သူကလည်း ရေတံခွန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“တကယ်လို့ သက်ရှိတွေအားလုံးက နယ်ရုပ်တွေဆိုရင် နယ်ရုပ်ဖြစ်ဖို့ ငြင်းဆန်နိုင်တာပဲ”
“အဲဒါက အပြောက လွယ်တယ်”
“ခင်ဗျား လုပ်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား” သူက မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားကာ ချန်ဖုက လုကျိုးကို မျက်လုံးထောင့်မှကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက်ပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက မနက်နဲသေးဘူး”
“အဲ့လိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“အိုး”
“ကျင့်ကြံရေးနဲ့ အမြင်ဆိုတာက ကွဲပြားတဲ့အရာတွေပဲ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
ချန်ဖုက ပြုံးပြီးသည့်နောက်တွင် စစနောက်နောက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အဲ့လိုဆိုရင် မိုးမြေက ဘယ်လောက်ကျယ်ပြောလဲဆိုတာ သိလား”
“ကောင်းကင်က ကိုးဘုံရှိပြီးတော့ မြေကြီးကလည်း ကိုးနေရာရှိတယ်။ ကောင်းကင်က သုံးချန်ရှိပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးက ပုံစံသုံးခု ရှိတယ်။ စကြဝဠာရဲ့ အပေါ်ယံက အဆုံးမဲ့ဆိုပေမဲ့ စကြဝဠာရဲ့ အဆုံးသတ်ကလည်း အဆုံးမဲ့ပဲလေ”
ယန်းမူနှင့် ဟွားယင်တို့က ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောနေသည့်လုကျိုးအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ချန်ဖုက ထပ်မေးလိုက်၏။
“အဆုံးမဲ့တဲ့လား”
လုကျိုးက တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။ သူ့ကို ဗဟုသုတများအပေါ်မူတည်၍ လူသားများ၏ စွမ်းရည်အရ သူတို့သည် စကြဝဠာ၏ အဆုံးသတ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်က ကျင့်ကြံရေးလောကတွင်လည်း အတူတူသာ ဖြစ်၏။
ချန်ဖုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက တကယ်ကို ထူးကဲတဲ့အမြင်ပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်ကလည်း နယ်ရုပ်ထဲက တစ်ခုပေါ့”
လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီကမ္ဘာမှာ နယ်ရုပ်တွေကို ကိုင်ထားတဲ့သူ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ချန်ဖုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ သူက လုကျိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဘာလို့လာရှာတာလဲဆိုတာကို ပြောပါဦး”
လုကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မဟာသူတော်စင်ချန်က ပြန်လည်အသက်သွင်းရေးပညာရပ်ကို နားလည်ထားတယ်လို့ ကြားလို့ပါ”
ထိုအရာကို ကြားကာ ချန်ဖု၏ အမြင်က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထို့နောက် သူက လုကျိုးကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဟွားယင်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟွားယင် ဧည့်သည်ကို ပို့လိုက်တော့”
“နားလည်ပါပြီ”
ဟွားယင်က မျှော်နန်းဆောင်အတွင်း ဝင်လာကာ လက်ဟန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး”
လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ရှာဖို့ အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရတာ။ ခင်ဗျားက မရှိတဲ့ လေလိုမျိုး သဘောထားမယ်ပေါ့”
“ယန်းမူ”
ဟွားယင် “…”
လေထုက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြင်းထန်လာလေ၏။
ဤကမ္ဘာတွင် မည်သူကမှ သူတော်စင်အား ဤသို့မပြောရဲကြပေ။ တာ့ဟန်၏ ဆရာသခင် ၆ယောက်ကပင် ချန်ဖုကို မြင်သည့်အခါ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ထားရလေ့ ရှိ၏။ သူတို့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့်သူက မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားများကို ပြောခြင်းက ကိုယ်သေတွင်းကိုယ်တူးနေသည်နှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။
ချန်ဖုက ပျော်ရွှင်ခြင်းမရှိသလို ဒေါသထွက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူ တွေးနေသည့် အရာကို မည်သူကမှ မသိကြပေ။
လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“အားလုံးက ခင်ဗျားကို လေးစားကြတာက မဟာသူတော်စင်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့်ပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ရက်ကျရင် ခင်ဗျားက မဟာသူတော်စင် မဟုတ်တော့ရင် သူတို့ ဘယ်လိုဆက်ဆံမလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်ဖူးလား”
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသို့ဖြစ်ပျက်လာသည့်အခါ တခြားသူများသည် ချန်ဖုအား သူတို့အောက်တွင် ဖိနှိပ်ဖို့ အပြေးအလွှားရောက်လာကြလိမ့်မည်။
ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်အောက်တွင် ချန်ဖုနှင့် တွေ့ဆုံဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိလေသည်။ တချို့ကမူ ဝင်ဖို့ ငြင်းဆန်ခံလိုက်ရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ခါ လာရောက်နေဆဲသာ ဖြစ်ကာ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာလေ့ ရှိသည်။ အပြင်ဘက်၌မူ လေးစားမှုနှင့် ရိုကျိုးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့က စိတ်ထဲ၌ များစွာ တွေးတောနေကြသည်။
ဤသည်က လူသားများ တွေးတောပုံ ဖြစ်၏။
ချန်ဖုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျုပ်ဆီမှာ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်ဆယ်ယောက် ရှိသေးတယ်”
လုကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ တပည့်များနှင့် ပတ်သက်လာပါက သူ့ထက် ပြောဆိုဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မှီသည်ဟူ၍ပင် မရှိပေ။ သူကလည်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်ဆီမှာလည်း ထူးချွန်တဲ့ တပည့်ဆယ်ဦး ရှိတာပဲ။ သူတို့အားလုံးက ထူးချွန်ပြီးတော့ နာမည်ကျော်ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာ သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတာပဲလေ”
ထိုစကားများကို ကြားကာ ဟွားယင်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားလေ၏။ သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဆရာကို သစ္စာရှိပါတယ်။ နေမင်းလမင်းတွေက သက်သေခံနိုင်ပါတယ်”
လုကျိုးက လှည့်ကာ ဟွားယင်အား ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဖုံးကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အခုလေးတင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တာပဲ”
ဟွားယင် “…”
ချန်ဖုက ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအရာက တောက်ပကာ ညင်သာဟန်ပေါ်၏။ သူက မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက သူ့ကို သုံးသပ်နေတာလား”
“သုံးသပ်လား မသုံးသပ်ဘူးဆိုတာ အရေးပါလို့လား။ သူက အနာဂတ်မှာ သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ သံသယမရှိဘဲ အာမခံနိုင်လို့လား” လုကျိုးက ချန်ဖုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားဝိုင်းက ဟွားယင်အား ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာစေ၏။
ယန်းမူ၏ စိတ်နှလုံးသားကမူ ရင်ဘတ်မှ ထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူက ပင်အပ်ဖျာပေါ် ထိုင်နေရသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။
ချန်ဖုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မကြောက်ဘူးလား”
လုကျိုးက ရေတံခွန်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာကြည့်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနယ်မြေကိုးခုမှာ ကျုပ်အတွက် ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး”
ယန်းမူနှင့် ဟွားယင် “…”
သူ့ရဲ့ ကြွားလုံးထုတ်တာက တော်တော်လေးကို လွန်လွန်သွားပြီ…
ချန်ဖုက လုကျိုး၏ စကားများကို ကြားသည့်အခါ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်လအကြာကြီး အားလုံးက ကျုပ်ကို မြင်တာနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ထိတ်လန့်နေကြတာ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ အားလုံးက ကျုပ်ဝန်းကျင်မှာ မျက်နှာဖုံး ဝတ်လာသလို ခံစားနေရတယ်။ သူတို့ရဲ့ တကယ့်စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို မထုတ်ဖော်ရဲကြတော့ဘူး။ သူတို့က အမှန်အတိုင်းလည်း မပြောရဲဘူး။ ကျုပ်ကို မနာခံဘဲလည်း မနေရဲဘူး”
ဟွားယင်၏ မျက်နှာအထက် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက်ပဲ။ ကျုပ်တို့ ရင်ဆိုင်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ တကယ်လို့ ကျုပ်စိတ်အခြေအနေ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းကို ပြောပြမှာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ”
လုကျိုးက ချန်ဖုကို ကြည့်ပြီး ချန်ဖု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မှန်းဆဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် ပျင်းနေတဲ့အချိန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာရုံပါပဲ။ ဒီလောက် အကြာကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားရတာ ကြာပြီလေ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ချန်ဖုက လေဟာနယ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူက ရေတံခွန်အထက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
ဟွားယင်နှင့် ယန်းမူတို့က လုကျိုးနှင့် ချန်ဖုတို့အား မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက်က သူတော်စင်နဲ့ လက်ရည်စမ်းဖို့ သဘောတူတာလား။ သူက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက နောင်တတရား ကင်းမဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မသိတတ်တာလား။ သူ့ကိုယ်သူ ပြဿနာရှာနေတာလား…
ယန်းမူက လုကျိုးသည် ဖျတ်ခနဲဖြင့် ရေတံခွန်တောင်ထိပ်ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သိသည့်အခါ တုန်လှုပ်နေဆဲသာဖြစ်၏။
“ကျေးဇူးပြုပြီး”