အခန်း (၁၄၄၄-၁၄၄၆)
Vol. 97 Ch. 1444-1446
အခန်း (၁၄၄၄) ကံကြမ္မာရဲ့ မလွဲမရှောင်သာသော စစ်ပွဲ
လုကျိုးက ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံကို အဖျက်စွမ်းအားသုံးပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မစဉ်းစားမိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မဟာသခင်အဖြစ် သူ၏ အင်အားဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း သိသည်။ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကြီးကို မည်သည့်အရာက ဖန်တီးနိုင်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများပင် တုန်ခါနေသည်။ ၎င်းသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရှိ လူတိုင်းအတွက် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသည်။
အားလုံးက အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။
လုကျိုးက လူတိုင်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။
“ရှစ်စွင်း”
ယွီရှန်းရုန်က လေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
လုကျိုးက သူ၏ မျက်စိထောင့်မှ ယွီရှန်းရုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် ထူးဆန်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေး အားနည်းသွားခြင်းကြောင့် မတ်ဘဲ ယွီရှန်းရုန်က ပိုမိုရင့်ကျက်လာပုံရသည်။
ယွီရှန်းရုန်က ဘဝ၏ အတက်အကျများကို မကြုံတွေ့ရဘဲ မည်သို့ ရင့်ကျက်နိုင်မည်နည်း။ အချိန်က သူ့ကို မထုလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် အတွေ့အကြုံကို မည်သို့ စုဆောင်းနိုင်မည်နည်း။
ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့က ဘယ်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကြီးကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လုကျိုးအား အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
ယွီရှန်းရုန်နည်းတူ အချိန်က သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် သဲလွန်စများ ချန်ထားခဲ့သည်။
လုကျိုးက အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံး၏ အာနိသင်အောက်တွင် ကျင့်ကြံစေခဲ့သည်ကို နောင်တရသည်။ ၎င်းတို့သည် မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ကို ပိုင်ဆိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သည်။ မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံးမရှိဘဲပင် ၎င်းတို့သည် အထွတ်အထိပ်သက်ရှိများ ဖြစ်လာရန်မှာ အချိန်သာ လိုသည်။ သို့သော် မဟာလေဟာနယ်သို့ သွားရန်အတွက် သူသည် ၎င်းတို့ကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့ရာ သူတို့၏ ဘဝမှ နှစ်များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
“မျှော်နန်းသခင်”
“ရှစ်စွင်း”
ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့သည် နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသူများ ဖြစ်သည်။
ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် အများကြီး မပြောင်းလဲပေ။ ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများသည် သူတို့၏ ရှည်လျားသော သက်တမ်းကို မည်သို့မျှ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။
လုကျိုးက သူ၏ အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ယခု သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအကြောင်း စုံစမ်းရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
တစ်ချိန်တည်းတွင် လုကျိုး၏ လက်မှ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သွားကြစို့” ယွီကျန့်ဟိုင်က အော်ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်းသည် ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများမှ ထွက်ခွာရန် မီးထွန်းထားသော လမ်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ဘယ်ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အာ့ရှစ်တိ လူတိုင်းကို ခေါ်သွားလိုက်”
ယွီရှန်းရုန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကောင်းပြီ”
ယွီရှန်းရုန်က ဦးဆောင်ပြီး လူတိုင်းသည် နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်လာကြသည်။
“မင်း ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ” လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း … အရင်သွားပါ။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးကနေ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံတွေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်း နေဖို့ မလုံခြုံဘူး”
“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်က ဝူချီမျိုးနွယ်ကပါ။ ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခါ ထပ်သေရတာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး”
“ပါးစပ်ပိတ်လိုက်စမ်း” လုကျိုးက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ‘သေခြင်းတရား’ ဟူသော စကားလုံးသည် ယွီကျန့်ဟိုင်က ဝူချီမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်လေးနက်သည်။ သူသည် သုံးကြိမ်သေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် သူ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသောအခါ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လုကျိုးတွင် ယွီကျန့်ဟိုင်အတွက် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ရှိသည်။
ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်ပါလေ …
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ထို့နောက် ယွီကျန့်ဟိုင်က လှည့်ပြီး ကျန်လူများနောက် လိုက်သွားသည်။
အားလုံး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လုကျိုးက သူ၏ လက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
စွမ်းအင်သည် လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသည်။ မိုးပြို၊ မြေကွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်… ကမ္ဘာပျက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“အဆုံးမရှိတဲ့ အံ့ဖွယ်စွမ်းအား”
ယွီရှန်းရုန်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူတိုင်းသည် ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
နူးညံ့သောလေပြေ တိုက်ခတ်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်သည် ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
လူတိုင်းသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ အောက်ခြေမသိနိုင်သည့် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျောက်စရစ်နှင့် မြေကြီးများသည် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဆက်တိုက် ကျနေသည်။ ပျံသန်း၍ မရသော သို့မဟုတ် အလွန်နှေးကွေးသော ခက်ထန်သားရဲများပင် အထဲသို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးကို တိုက်မိသည့်အခါမှလွဲ၍ ပဲ့တင်သံ မရှိပေ။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးပြီး ထိတ်လန့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်က အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။ သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ချင်နိုင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
“မြေကြီးကွဲနေတာ”
“ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀,၀၀၀ က မကွဲခဲ့ဘူးလား။ ဘာလို့ ထပ်ကွဲနေတာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။
ချင်နိုင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
“မြေကြီးက အမြဲတမ်း ကွဲနေတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀,၀၀၀ က ကွဲတာက အရမ်းကြီးမားတဲ့ ပမာဏဖြစ်နေလို့လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀,၀၀၀ ကတည်းက မြေကြီးက ကွဲနေတာပဲ။ ကျိမင်ဆီ ခရီးသွားတုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းကို မှတ်မိလား။ အဲဒါလည်း မြေကြီးကွဲလို့ ဖြစ်တာပဲ”
လူတိုင်းသည် ထိုနေရာသည် ပိုးစာပင်မင်းသမီး၏ ကြိုးကြာဖြူများကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူတို့သည် မြူဖုံးနေသော ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကမ္ဘာပျက်တော့မှာလား”
သူတို့သည် သာမန်လူများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကြီးမားသည့် အင်အားရှိသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စွမ်းအားမဲ့နေသေးသည်။
ခုံဝမ်နှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေကြသည်။ အချိန်အကြာကြီးကြာမှ ပြန်လာကြသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ အက်ကွဲကြောင်းက ကြီးပြီး နက်ပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်း အမည်မသိကုန်းမြေရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘာမှ မနက်ပါဘူး။ အဲဒါရဲ့ ကြီးထွားမှုအရှိန်လည်း နှေးလာနေတယ်” ခုံဝမ်က စိတ်ချလက်ချ ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀,၀၀၀ က မြေကြီးကွဲပြီးနောက် လူတွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ သမုဒ္ဒရာတွေ မြင့်တက်လာတယ်၊ ကောင်းကင်ပြိုကျတယ်၊ မြေကြီးကွဲတယ်။ ဒီထက် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆိုးရွားခဲ့တယ်…”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းမော့ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တိုင်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူး”
“အဲဒီမှာ ပြဿနာရှိရင် မဟာလေဟာနယ်က လူတွေ ပိုပြီး စိုးရိမ်လိမ့်မယ်” ခုံဝမ်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ခက်ထန်သားရဲတွေကို ရှင်းကြစို့”
ဝှစ်
ခက်ထန်သားရဲ အရေအတွက် အများအပြားသည် အက်ကွဲကြောင်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပေါ်လာသည်။ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော သားရဲမျိုးစုံလည်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများကို ကြည့်နေကြသည်။
ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး၏ ဘယ်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်ခု ကွဲထွက်သွားပြီး ပုံပျက်နေပြီး အလွန်အရပ်ရှည်သော လူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူတို့ကို သူ၏ မျက်လုံးများရှိ မှောင်မိုက်သောအလင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ” ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ၏ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှစ်စွင်း မရှိသောကြောင့် အကြီးဆုံး တပည့်အဖြစ် လူတိုင်းကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ တာဝန် ဖြစ်ပေသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို ရှင်းပါ့မယ်။ သူက… မဟူရာမင်းသား”
“မဟူရာမင်းသားလား။ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်လား” ခုံဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရှေ့သို့ ပျံသန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ မဟူရာမင်းသားက တစ်ချိန်က မဟာလေဟာနယ်မှာ အမြင့်ဆုံး သားရဲသခင်ပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းရဲ့ မိဖုရားအလှလေးကို လိုချင်လို့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခံရပြီး မြောက်ဘက်မှာ ထောင်ချခံရတယ်”
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မင်ရှစ်ရင်သည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ရွှေကြာနယ်မြေကလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အတော်လေး သိတာပဲ”
“ကျုပ် ရွှေကြာနယ်မြေမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက သာလွန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား”
မင်ရှစ်ရင်နှင့် ကျန်လူများ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုက ဒါကို ဆွေးနွေးရမဲ့အချိန်မတ်ဘူး။ မဟူရာမင်းသားက သူတော်စင်အဆင့်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ်။ ငါ သူ့ကို ရှင်းပါ့မယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် မဟူရာမင်းသားသည် ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
လေထဲရှိ ပျံသန်းနေသော သားရဲများသည် တစ်ပြိုင်တည်း သူတို့၏အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ကြသည်။
ကျောက်တုံးများနှင့် ကျောက်စရစ်များသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများဆီသို့ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လာသည်။
လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကာကွယ်မှုစွမ်းအင်များကို အသက်သွင်းပြီး ပျံသန်းလာသော ကျောက်တုံးများကို တားဆီးရန် စွမ်းအင်တံဆိပ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ခက်ထန်သားရဲများ ပိုမိုများပြားစွာပေါ်လာပြီး လေနှင့်မြေကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဤအချိန်တွင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်သို့ ထွက်ခြင်းသည် ဉာဏ်ရှိရာမကျပေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်သည် ဖောက်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ခက်ထန်သားရဲများသည် ထိုတစ်ဦးတည်းသောသူကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်။
“ငါ လုပ်မယ်။ ငါ့ကို ကာပေး”
ဝှစ်
ဟွားယွဲ့ရှင်းသည် ကောင်းကင်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားသည်။
ဟွားဝူတောက်သည် လေးထောင့်သေတ္တာပေါ်သို့ တက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။ သေတ္တာ ပိုမိုကြီးလာသည်နှင့် လျို့ဟယ်စည်းတံဆိပ်ပေါ်လာပြီး ယာယီ ဖျက်၍မရသော နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ဟွားယွဲ့ရှင်းသည် သူ၏ လေးကြိုးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ခက်ထန်သားရဲများဆီသို့ မြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အသက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ စွမ်းအင်မြှားများသည် အားနည်းသော ခက်ထန်သားရဲ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် အလွန်များပြားပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော အားကောင်းသည့် ခက်ထန်သားရဲများလည်း ရှိသည်။
မင်ရှစ်ရင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျန့်သုံ့ရှန်း ခင်ဗျား လုပ်နိုင်မလား”
“ကျုပ်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပစ်လွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို ကာပေး” ယွီကျန့်ဟိုင်က နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်ဓားများ၏ လှိုင်းလုံးတစ်ခုသည် ဘယ်ဘက်ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်၍ တိုက်ခတ်သွားသည်။
ယွီရှန်းရုန်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သူ၏ သက်တော်ရှည်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စွမ်းအင်စကားလုံးများ၏ နံရံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် စွမ်းအင်ဓားများ၏ လှိုင်းလုံးနှင့် စွမ်းအင်စကားလုံးများ၏ နံရံကြားမှ ပျံထွက်သွားသည်။
ချင်နိုင်ဟယ်သည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို ကာကွယ်ရန် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်မှ တိုက်ခိုက်ရင်း ပျံသန်းနေသည်။
“တာ့ရှစ်ရှိုး ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာပြီ” ယွီရှန်းရုန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလည်း အတူတူပဲ”
နှစ်ဦးစလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
မင်ရှစ်ရင်သည် ချုံးချီကို စီးနင်းရင်း အခွင့်အရေးရှာရန် ပျံသန်းနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများ၏ ဦးတည်ရာကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း ဘာလို့ မထွက်လာသေးတာလဲ”
“ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံတွေက မြေကြီးကွဲတာကြောင့် ထိသွားပြီ။ သူက ဒီလောက်အမြန် ထွက်လာနိုင်မှာ မတ်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မျှော်နန်းသခင်မှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်။ ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံတွေက သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” လုလီက ပြောလိုက်သည်။
“ကူညီကြပါဦး” ဟွားဝူတောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် ခက်ထန်သားရဲများကို နှစ်ဖက်စလုံးမှ စတင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
သားရဲအသေကောင်များသည် ချက်ချင်း ချောက်ကမ်းပါး၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပုံလာသည်။ အချို့သည် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသည်။ သွေးများသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။
“သတိထား … သားရဲဘုရင်တစ်ကောင် ရှိတယ်”
ကြီးမားသော အတောင်ပံပါသော သားရဲတစ်ကောင်သည် အပေါ်မှ အောက်သို့ အရှိန်အန်ဖြင့် ပြေးဆင်းလာသည်။ ၎င်း၏ ပေ ၁၀၀၀ ရှည်သော ကိုယ်ထည်သည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခြေသည်းများသည် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။
“ငါ့ကို ထားခဲ့” မင်ရှစ်ရင်သည် ချုံးချီ၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်သွားကာ သူ၏လက်ထဲရှိ ခွဲခွာချိတ်ကောက်သည် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။
မင်ရှစ်ရင်သည် ထူးဆန်းသောထောင့်မှ အတောင်ပံပါသော သားရဲ၏ အတောင်နားမှ ပျံသန်းသွားစဉ် သူ့နောက်တွင် ပုံရိပ်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။
ဝှစ်!
ချိတ်ကောက်သည် ကြီးမားသော အတောင်ပံပါသော သားရဲ၏ အတောင်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ သူသည် အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်းအားနည်းတာပဲ”
“စတုတ္ထသခင်လေးက အကောင်းဆုံးပဲ”
လူတိုင်းသည် မင်ရှစ်ရင်အား လက်မထောင်ပြလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားများအကြောင်း မစဉ်းစားကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့ရှေ့ရှိ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့သည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို အကာအကွယ်ပေးရန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရပ်တန့်ပြီး လေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော အနီရောင် အဆောင်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အဆောင်များသည် သွေးဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးများကို အဆောင်များနှင့်အတူ ပူးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ကျုပ်ကို ကာပေး” ကျန့်သုံ့ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဆက်သွား” ချင်နိုင်ဟယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ၏ ကြာပွင့်ချပ်လွှာသည် ခက်ထန်သားရဲများဆီ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားစေသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်တို့သည် ပျံသန်းနေစဉ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မဟူရာမင်းသားသည် သူ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများရှိ မှောင်မိုက်သောအလင်းသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ၎င်းတို့သည် သူ၏ ဖျော့တော့ပြီး ပုံပျက်နေသော မျက်နှာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှ ထူးဆန်းသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေသည်။
ဝှစ်!
ရုတ်တရက် မဟူရာမင်းသားသည် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
အဆောင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် အမှန်တကယ် အထိခံရတော့မည့်အချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့တွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဘန်း!
အလင်းတန်းကို တားဆီးလိုက်သူမှာ ဓားနတ်ဆိုး ယွီရှန်းရုန်ပင် ဖြစ်သည်။ အလင်းတန်းသည် ဓားကို တိုက်မိသောအခါ သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် နောက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူသည် သက်တော်ရှည်ဓားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဓားတွင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဓားကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓားသည် တုန်ခါသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် အနီရောင်စာလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အနီရောင်စာလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှုရှိပြီး မာနကြီးသော ရှစ်တိစီးဝူယာ့သည် သက်တော်ရှည်ဓားကို ပြုပြင်ပေးရာ၌ အစွမ်းကုန် အားထုတ်ခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။
ယွီရှန်းရုန်က ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားသည်။
“အာ့ရှစ်တိ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အင်အားကို ထိန်းထားဖို့ လိုတယ်”
ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဓားက ဒီမှာရှိတယ် … ငါလည်း ဒီမှာရှိတယ်”
ယွီရှန်းရုန်၏ ဝတ်ရုံရှည်သည် လေထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေပြီး သက်တော်ရှည်ဓားသည် ပျံထွက်သွားသည်။
ရေတွက်မရသော စွမ်းအင်ဓားများသည် စုစည်းသွားပြီး မဟူရာမင်းသားဆီသို့ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်၍ တိုးဝင်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် စွမ်းအင်ဓားများကြားတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရွှေရောင်ပွင့်ချပ်လွှာ ၁၃ ရွက်သည် မဟူရာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရက်ရက်စက်စက် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်ပွင့်ချပ်လွှာတစ်ခုစီသည် မဟူရာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်တိုင်း သူသည် ညည်းညူလိုက်ပြီး သုံးလှမ်းနောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ ပွင့်ချပ်လွှာ ၁၃ ခုသည် သူ့ကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် သူသည် ၃၉ လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် စွမ်းအင်ဓားများသည် သက်တော်ရှည်ဓားနှင့်အတူ ပြန်လည်ပျံသန်းလာသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် ယွီရှန်းရုန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် အချိန်ဖြုန်းရဲတော့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အဆောင်များကို ကိုင်ထားပြီး နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံထားရသော မဟူရာမင်းသားဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အဆောင်ကို မဟူရာမင်းသားပေါ်သို့ ကျရောက်သည့် အလင်းရောင်ရှိသော အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“အား” မဟူရာမင်းသားသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တွေ့နိုင်သည်။
အလင်းရောင်ရှိသော အမှုန့်သည် မဟူရာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ သူ့ကို ဖုံးအုပ်ထားသော သွေးစွမ်းအင် မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သွေးစွမ်းအင်” ချင်နိုင်ဟယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာသည်။
ယွီရှန်းရုန်က ပျံသန်းလာပြီး ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ အရိပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် လှည့်ပြီး ယွီရှန်းရုန်၏လက်ကို ပုတ်ဖယ်လိုက်ကာ သူ၏လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ယွီရှန်းရုန်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသည်။ သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရင်း နောက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
“ဟမ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟူရာမင်းသားက အန္တရာယ်မရှိတော့ပါဘူး”
“မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
မဟူရာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုအချိန်တွင် သွေးစွမ်းအင်များဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တကယ်တော့ သွေးစွမ်းအင်များ ပိုမိုများပြားစွာ သူ့ဆီသို့ စုစည်းလာပုံရသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မျှော်နန်းသခင်လုကို ကျစ်ရွှီရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးဆီ ခေါ်သွားဖို့အတွက် မဟူရာမင်းသားနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ သဘောတူထားပါတယ်။ အခုတော့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီ”
“မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ယုံရခက်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိပါတယ်” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မဟူရာမင်းသားကို ကြည့်ပြီး “မဟူရာမင်းသား” ခေါ်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် သူသည် သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ယွီရှန်းရုန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားသည်။ သူ၏ လက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် မှုန်ဝါးသွားသည်။
ယွီရှန်းရုန်က ပေ ၁၀၀၀ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ မဟူရာမင်းသားသည် ယွီရှန်းရုန်နောက် ဆက်လက်လိုက်လာပြီး ယွီရှန်းရုန်၏ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဘန်း
ယွီရှန်းရုန်၏ ရွှေရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာပြီး သူနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ထိုပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။
ထိုထိုးနှက်ချက်သည် အသက်အန္တရာယ် ရှိသည်။ ယွီရှန်းရုန်က မဟူရာမင်းသား၏ လက်သီးနောက်တွင် နေရာလွတ် လှိုင်းထနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်ထပ် ပေ ၁,၀၀၀ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ မဟူရာမင်းသားမှာ သူ့ရဲ့ အင်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ သူ အသက်ရှင်စဉ်က အမြင့်ဆုံး သားရဲသခင်ပဲ။ သူ သေပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အင်အားက အများကြီး လျော့ကျသွားပေမဲ့ သူက မဟာတာအို သူတော်စင်အဆင့်ရဲ့ အင်အားတော့ ရှိနေသေးတယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တာ ပုံမှန်ပါပဲ”
ယွီရှန်းရုန်၊ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့သည် ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ စကားနှင့် သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါတို့ကို အသုံးချနေတာလား”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ပထမသခင်လေး အထင်လွဲနေတာပဲ။ မဟူရာမင်းသား ခက်ထန်သားရဲတွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်”
မဟူရာမင်းသားသည် သူ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ခက်ထန်သားရဲများသည် ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများအပေါ်ရှိ ဖိအားကို အလွန်အမင်း လျှော့ချပေးလိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်”
ထို့နောက် ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် ရှေးဟောင်းဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများ၏ ဦးတည်ရာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လုက ဒီလောက်အမြန် ထွက်လာနိုင်မှာ မတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မဟူရာမင်းသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အင်အားကို စမ်းသပ်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ ကူညီပေးမလား”
“မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်နိုင်တယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်ကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျုပ် လူတိုင်းကို အတော်လေး သိနေပါပြီ။ ကျုပ်ဆီ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျုပ်က ပထမသခင်လေးနဲ့ ဒုတိယသခင်လေးတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လေးစားပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာကို ကြိုက်တယ်။ ဒီလိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုများ လွဲချော်နိုင်မလဲ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
ချင်နိုင်ဟယ်က ကြားဝင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အခုက မဟူရာမင်းသားရဲ့ အင်အားကို စမ်းသပ်ရမဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူး။ မြေကြီးကွဲတာကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ငွေရောင်သံချပ်ဝတ်စုံစစ်သည်တွေ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး အခုရှေ့က ပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းသင့်တယ်”
“ပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တိုက်ကွက် သုံးခုပဲ။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်”
ခက်ထန်သားရဲများသည် စုပေါင်း၍ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
မဟူရာမင်းသားသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ယွီကျန့်ဟိုင်၊ ယွီရှန်းရုန်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့အပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။
...
အခန်း (၁၄၄၅) မဟူရာမင်းသားမပါဘဲ မင်း ငါတို့တစ်ယောက်ကိုမှ အနိုင်မယူနိုင်
ယွီကျန့်ဟိုင်၊ ယွီရှန်းရုန်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့သည် မဟူရာမင်းသား၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်လာခဲ့သည့်စိတ်ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲလာတော့မည့်ပမာပင်။
ထိုစဉ် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ကျန်သည့်သူများသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်လာ၏။
ချုံးချီ၏ ကျောပေါ်၌ ပျံသန်းလာသည့် မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။ “ကျန့်သုံ့ရှန်း နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့အရောင်အမှန်ကို ထုတ်ပြလာပြီလား”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခေါင်းမော့ပြီးတော့ ပြောလိုက်၏။ “စတုတ္ထသခင်လေး ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုပြောနိုင်ရတာလဲ။ ကျုပ်တို့တွေက ရှေးဟောင်းအစီအရင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီးအတူရှိလာပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းရှိတာ။ ကျုပ်ရဲ့မိတ်ဆွေတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာလဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးလိုက်၏။ “မင်းရဲ့စကားတွေရပ်လိုက်။ အစတည်းက ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတယ်။ မင်းက ငါတို့ရှေးဟောင်းအစီအရင်မှာရှိနေတုန်း ငါတို့တစ်ယောက်ဆီနဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကိုရှာနေတာ။ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ မင်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်လိုက်တာနဲ့ မင်း သေချာပေါက် သေမယ်မှန်းသိနေတယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက လက်ဝေ့ယမ်းလျက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို မှားယွင်းစွပ်စွဲနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်အောင်အောင်မြင်မြင်တိုက်နိုင်မှာလဲ”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ မင်း မတိုက်ခိုက်ရဲတာပဲ။ ဒါကြောင့် တချိန်လုံး လူကောင်းယောင်ဆောင်နေတာ။ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရှေးဟောင်းအစီအရင်ထဲ တမင်တကာခေါ်လာတယ်။ ပညာရှိတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ်။ လူတွေက သူတို့လိမ်ရင် အကြည့်လွဲနေတယ်တဲ့။ ကြည့် မင်းအခု လိမ်နေတာပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“မလိမ်ဘူး” ကျန့်သုံံ့ရှန်းက ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မဟူရာမင်းသားကို ထွက်သွားဖို့ပြောလိုက်” မင်ရှစ်ရင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဘန်း
ထိုစဉ် ထူးဆန်းသောအလင်းတောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများရှိသည့် မဟူရာမင်းသားသည် မင်ရှစ်ရင်ဆီ တိုးဝင်လာ၏။
“ရှောင်လိုက် စစ်ရှစ်တိ”
ဘယ်ဖက်ခြမ်းနှင့် ညာဖက်ခြမ်းတွင်ရှိနေသော ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်သည် စွမ်းအင်ဓားမော့နှင့် စွမ်းအင်ဓား ထောင်ချီကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသားသည် စွမ်းအင်ဓားမော့၊ စွမ်းအင်ဓားနှင့် စည်းတံဆိပ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုထား၏။ သူ လှုပ်ရှားတာမြန်လွန်းသဖြင့် လေဟာနယ်ကိုဆုတ်ဖြဲသွားသည်ဟု ထင်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူက မင်ရှစ်ရင်ရှေ့၌ ပေါ်လာ၏။ သူ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ မင်ရှစ်ရင်ကို ထိုးလိုက်သည်။
ဖုန်း
ဝှစ်
မထင်မှတ်ထားဘဲ မဟူရာမင်းသား၏လက်သီးသည် လေကိုသာဆုံတွေ့သွားလေ၏။
မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချုံးချီက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မဟူရာမင်းသားအထက် မီတာ၁၀၀၌ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
“တာအိုစွမ်းအားလား။ ဆရာသခင်တစ်ပါးလား” ကျန့်သုံ့ရှန်းက အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေ၏။
မင်ရှစ်ရင်၏ ဆောင်ရွက်ချက်ကြောင့် အံ့ဩသွားသည့် ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
“လောင်စစ် မဆိုးဘူးပဲ”
“တာ့ရှစ်ရှိုး အာ့ရှစ်ရှိုး ရှစ်ရှိုးတို့ ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။ ရှစ်ရှိုးတို့နှစ်ယောက်အရှေ့မှာ ကျွန်တော့်အရည်အချင်းတွေက သာမန်ပါပဲ” မင်ရှစ်ရင်က နှိမ့်ချစွာပြောလိုက်၏။
ချင်နိုင်ဟယ်က ပြောလိုက်၏။ “မင်းက လေဟာနယ်နိယာမကို နားလည်တယ်။ ဒါက လက်တွေ့အသုံးမဝင်တဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူး”
စိတ်ထဲတွင်မူ ချင်နိုင်ဟယ်က တွေးလိုက်၏။ မင်းမှာ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ရှိတယ်။ ရှေးဟောင်းအစီအရင်ထဲ နှစ်၁၀၀ နေပြီးတော့ မင်း သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာရင်တောင် ထူးဆန်းနေမှာမဟုတ်ဘူး။
ထို့အပြင် ဧကရာဇ်ချင်နှင့်မတွေ့ခင်က မင်ရှစ်ရင်သည် ချီရှီရှုကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ ဒါဆို မဟူရာမင်းသားကို မင်းရဲ့ခွန်အားကို စမ်းခိုင်းကြည့်ရမယ်”
ယခု မဟူရာမင်းသားသည် အမိန့်ရပြီဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းမော့လျက် မင်ရှစ်ရင်ဆီ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားပြန်သည်။ သူက လျှပ်ပြက်သောအရှိန်ဖြင့် မင်ရှစ်ရင်ဆီရောက်လာပြီး စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။
ဘန်း
မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချုံးချီသည် နောက်သို့မီတာ ၁၀၀လွင့်ထွက်သွား၏။ မင်ရှစ်ရင်က မြဲမြံစွာ ရပ်နိုင်သည့်အချိန်၌ သူက ချုံးချီ၏ကျောပေါ်မှ ပွတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ “ခွေးလေး ဂရုစိုက်”
ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်
မင်ရှစ်ရင်က လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
ချောက်နက်၏ဘေးတစ်ဖက်တချက်စီ၌ အရာအားလုံး ကြီးထွားလာပြီး ဖြစ်သည်။ မြင့်မားလှသော သစ်ပင်များနှင့် စပါးအုံးပမာ ထူလာသည့်နွယ်ပင်များကလည်း တိုးဝင်လာလျက် မီတာတစ်ထောင် ဧရိယာကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“သစ်သားပြာနှလုံးသားကျင့်စဉ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မဟူရာမင်းသား ထိန်းချုပ်မထားနဲ့” မဟူရာမင်းသားသည် လက်ဝေ့ယမ်းလျက် ထူးဆန်းသောအသံများ ပြုလာပြန်၏။ ပြီးနောက် အနက်ရောင်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ရှောင်လိုက် အဲဒါယိုယွင်းခြင်းစွမ်းအင်ပဲ”
ယွီကျန့်ဟိုင်၊ ယွီရှန်းရုန်နှင့် ချင်နိုင်ဟယ်တို့က အရပ်မျက်နှာသုံးခု၌ လှစ်ကနဲပေါ်လာ၏။
ထိုစဉ် လေထဲ၌ ဟိန်းသံတစ်သံပေါ်လာပြီး လုဝူက ဝေဟင်ထဲမှ ခုန်ဆင်းလာ၏။
တွမ့်မူရှန်းက လုဝူ၏ခေါင်းပေါ်တွင်ရပ်နေသည်။ ခရမ်းရောင်နဂါးနှစ်ကောင်က သူ၏လက်မောင်းပေါ်၌ လိမ်ယှက်နေကာ သူသည် ပေပေါင်းထောင်ချီရှည်လျားသည့် နယ်ရှင်လှံကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူက နယ်ရှင်လှံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်နဂါးများလည်း လှုပ်ရှားလာပြီး ယိုယွင်းခြင်းစွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ ဤနည်းဖြင့် စွမ်းအင်အနည်းငယ်သာ သစ်ပင်များပေါ် ကျရောက်သွားပြီး ညှိုးရော်သွားစေ၏။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက တွမ့်မူရှန်းနှင့်ခရမ်းရောင်နဂါးများကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“တတိယသခင်လေး ဒါ မသင့်တော်ဘူးမလား”
“မင်းလိုမျိုး ရွံ့ရှာစက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းသူက သင့်တော်တယ်” တွမ့်မူရှန်းက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် လုဝူ၏ခေါင်းပေါ်မှခုန်ဆင်းလျက် ကျန့်သုံ့ရှန်းဆီ တိုးဝင်သွားသည်။
“မဟူရာမင်းသား” ကျန့်သုံ့ရှန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသား၏လက်မောင်းက တုန်ယင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးက ပြူးလာသည်။
ဝှစ်
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
တွမ့်မူရှန်းက လှည့်လာလျက်နယ်ရှင်လှံကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တို့သည် သူ့နားတဝိုက် လှည့်ပတ်နေပြီး သူက နောက်သို့လွင့်သွား၏။
“ဒီအကွက်က ဘာလဲ” မင်ရှစ်ရင်သည် သစ်သားပြားဟကြားက ကြည့်နေ၏။
ချင်နိုင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဖုတ်ကောင်ဘုရင် မဟူရာမင်းသားက ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ယင်းကော်ထက် အားမနည်းဘူးပဲ”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက လေထဲပျံဝဲလျက် လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်ကာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုများကို စောင့်ကြပ်ရန် ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကိုထိန်းထားလိုက်၏။ သူက လူတိုင်းကို သိမ်းကြုံးကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့အများစုမှာ ဆရာသခင်တစ်ပါးရဲ့ခွန်အားရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ရှေးဟောင်းအစီအရင်က မင်းတို့ကို ကူညီလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ မင်းက တစ်ခုခုမှားနေတာကိုး” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ဆက်လက်ငြင်းဆိုလိုက်၏။ “ကျုပ် တကယ်ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို လေးစားတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲကိုတောင် ဝင်ချင်သေးတယ်။ ရှေးဟောင်းအစီအရင်ထဲ ရောက်ခဲ့တုန်းက ကျုပ်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြခဲ့ပြီးသား။ ပြောရရင် ကျုပ်တို့အားလုံးက ရွှေကြာနယ်မြေကပဲလေ”
ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် ရှေးဟောင်းအစီအရင်ရှိရာဖက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ အချိန်ဖြုန်း၍ မရမှန်းသိနေသည်။ ထို့ကြောင့် အနီရောင်အဆောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အနီရောင်အဆောင်က မဟူရာမင်းသားအပေါ် ရောက်သွားချိန်၌ မဟူရာမင်းသား၏မျက်လုံးက မှေးမှိန်သွားသည်။
ပြီးနောက် ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့စိတ်ရင်းအမှန်ကိုပြဖို့ အခုရပ်တန့်လိုက်မယ်။ ကျုပ်တို့ကြားက အပေးအယူက ပြီးသွားပြီ။ ဂရုစိုက်ပါ”
ပြီးနောက် မဟူရာမင်းသား၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးစွမ်းအင်သည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် အက်ကွဲကြောင်းဆီပျံသန်းသွား၏။
ယွီကျန့်ဟိုင်က စွမ်းအင်ဓားမော့ကိုဆွဲထုတ်လျက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“အချုပ်အခြာသန့်စင်ခြင်း”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခေါင်းမော့လျက် တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို သုံးလိုက်သည်။ သူက အားမနည်းပေ။ ဆိုရလျှင် သူ့၌ မွေးဖွားဇယားချပ် အခု၂၀ရှိသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က စွမ်းအင်ဓားမော့ပေါ်ပျံဝဲလျက် အေးစက်စက်ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား အခုထွက်သွားဖို့က နောက်ကျလွန်းသွားပြီ”
“ပထမသခင်လေး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက မေးလိုက်၏။
“ကျုပ်ရဲ့ဆရာသဘောတူသရွေ့ ခင်ဗျား ထွက်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သဘောမတူသေးခင် ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့မရဘူး” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောပြီး နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို ဆွဲထုတ်လျက် သူ့ရှေ့၌ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဘန်း
ပေတစ်ထောင်ရှည်သော စွမ်းအင်ဓားမော့သည် နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့နား၌ ချက်ချင်းပေါ်လာ၏။
“မင်း”
“တာ့ရှစ်ရှိုး ပြောတာမှန်တယ်” ထိုစဉ် ယွီရှန်းရုန်သည် သူ၏သက်တော်ရှည်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းက သူ့ကို ချက်ချင်းဝိုင်းထားသည်။
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်
ပြီးနောက် ချင်နိုင်ဟယ်၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့သည် မတူညီသောအရပ်မျက်နှာသုံးခု၌ ပေါ်လာ၏။ သူတို့ငါးယောက်လုံးက ကျန့်သုံ့ရှန်းကို ဝိုင်းထားကြသည်။
“ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး မဟူရာမင်းသားကို လျော့တွက်နေတဲ့ပုံပဲ”
မဟူရာမင်းသားက မော့ကြည့်လျက် သွေးနီရောင်ပြောင်းနေပြီဖြစ်သည့် နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
မဟူရာမင်းသား၏လက်နှင့်ခြေထောက်များက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ပျံထွက်သွား၏။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ပညာရှင်ငါးယောက်သည် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ခြေလက်များနှင့်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေ၏။
လုဝူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ကျန်သည့်သူများဖက် လှည့်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ပြန်ဆုတ်”
ရွမ်လန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “နောက်ဆုတ်ကြဟေ့”
ပြီးနောက် ဓားသမား ၄၉ယောက်သည် လေထဲ၌ အခင်းအကျင်းထဲဝင်လိုက်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများသည် အက်ကွဲကြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တချက်စီကနေ ဒီရေပမာ တိုးထွက်လာလျက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ဝှစ်
လုဝူသည် ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အမြီးရှစ်ချောင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် အင်မတန်အေးစက်သည့် စွမ်းအင်က ပျံနှံ့လာသည်။
၁၀မိုင်အတွင်းရှိ စိမ်းစိုနေသောအရာအားလုံးသည် ချက်ချင်းအေးခဲကုန်သည်။
ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများကလည်း လုဝူကြောင့် ရေခဲရုပ်ထုများဖြစ်သွားကြသည်။ ပြီးနောက် လုဝူက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းလိုက်လေ၏။
လုဝူကို ဗဟိုပြုလျက် အသံလှိုင်းသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ပျံထွက်သွားကာ မိုးနှင့်မြေကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ရေခဲရုပ်ထုသည် အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာပြိုကွဲသွား၏။ တစ်ကွက်တည်းဖြင့် လုဝူသည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲတစ်သောင်းကျော်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်၏။
ထိုစဉ် ရှင်ကျန်ရစ်သည့်သားရဲဘုရင်တို့သည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ကျန်သည့်အဖွဲ့သားများကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။
အတွေ့အကြုံရှိပြီးဖြစ်သော အကြီးအကဲလေးယောက်က အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ မကြောက်လန့်ခဲ့ပေ။
“သူတို့ကိုပိတ်ဆို့လိုက်”
ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း
လေးထောင့်သေတ္တာက ပျံထွက်လာပြီး သားရဲဘုရင်များကို ထိမိသွား၏။
ဟွားယွဲ့ရှင်းသည် စွမ်းအင်မြှားများကို ဆက်တိုက်ပစ်လွှတ်တော့သည်။
တောင်ကြားနှင့် တောင်ကမ်းပါးသည် ပရမ်းပတာဖြစ်လျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးသံရဲရဲဖြစ်သွားတော့သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းသည် ထန်ခမ်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ သူ၏လက်သီးဖြင့်တိုက်ခိုက်နေသည်။ “အရေအတွက် များလွန်းတယ်။ မဟူရာမင်းသားကို သတ်ရမယ်” “မဟူရာမင်းသားကို အခုကျန့်သုံ့ရှန်းက ထိန်းချုပ်နေတာ” ယန်ကျန်းလော့က ပြောလေ၏။
“အင်း တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေဆီ အပ်ထားရုံပဲတတ်နိုင်တယ်” ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ပညာရှင်ငါးယောက်သည် မဟူရာမင်းသားနှင့်ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လေ၏။
မဟူရာမင်းသားသည် သန်မာလွန်းသဖြင့် အရေအတွက်ကွာခြားချက်ရှိသော်ငြား အရေးမနိမ့်ပေ။
ဆရာသခင်များ၏တိုက်ပွဲသည် ခဏအတွင်း တိုက်ပွဲနေရာကို အပျက်အစီးပုံဖြစ်သွားစေ၏။ ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ကျန်သည့်အဖွဲ့သားများသည် ၁၀မိုင်အကွာကို ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုစဉ် အရပ်မျက်နှာနှစ်ဖက်မှ မြက်ပင်များသည် ဧရာမမြွေများပမာ တိုးထွက်လာကြသည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ဓားသမား၄၉ယောက်သည် သူတို့၏ စွမ်းအင်ဓားများဖြင့် နွယ်ပင်ကို ခုတ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်၏။
“စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
“မီးဇာမဏီလေး” ရှောင်ယွမ်အာက လှုပ်ရှားစဉ် ခုနစ်စင်ကြယ်တိမ်ယံခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
မီးဇာမဏီလေးသည် ပေ၃၀မြင့်လာပြီဖြစ်ကာ ရှောင်ယွမ်အာကို ဝေဟင်ထဲခေါ်ဆောင်သွား၏။ နိဗာနခါးစည်းသည် ကြက်သွေးရောင်နဂါးတစ်ကောင်ပမာ လေထဲပေါ်ထွက်လာလျက် နွယ်ပင်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်
မီးဇာမဏီလေးက တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်လျက် ပါးစပ်ကိုဟကာ မီးတောက်များ ဘယ်ညာမှုတ်ထုတ်တော့သည်။
နွယ်ကြိုးများက ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွား၏။ မီးကိုကြောက်တာ သိသာသည်။
ယင်းက ကျန်သည့်သူများကို အထောက်အကူပေးနိုင်သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောရန်မမေ့ပေ။ “ကျိုးရှစ်မေ့ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အထင်ကြီးသွားပြီ”
ရှောင်ယွမ်အာနှင့် မီးဇာမဏီလေးက ပြန်ဆင်းလာလျက် ကျန်သည့်သူများနှင့်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
“နွယ်ပင်တွေက မီးကိုကြောက်တယ်။ ရှောင်ရှစ်မေ့ ညီမရဲ့အလှည့်ပဲ” ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် အစိမ်းရောင်ကံမီးတောက်ကို ထုတ်သုံးလျက်ပြောလိုက်၏။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက တော်တော်လေးကောင်းသည်။
“ဟုတ်ပြီ အကြီးအကဲဟွား ကျွန်မကို လေးထောင့်သေတ္တာငှားပါဦး” ခရုလေးက ပြောပြီး လေးထောင့်သေတ္တာပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည်။
“ဆန္ဒရှိသလိုသုံး” ဟွားဝူတောက်က ပြောပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကိုတွန်းထုတ်ကာ သူ၏သေတ္တာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သဟဇာတခြောက်ပါးစည်းတံဆိပ်ကလည်း ပေါ်ထွက်လာ၏။ ခရုလေးက အင်္ကျီလက်ကိုဝေ့ယမ်းလျက် ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမလက်ချောင်းများက စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် အသံလှိုင်းများကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်သွားစေသည်။
အနီရောင်ကံမီးတောက်သည် နွယ်ပင်များကို သက်ညှာမှုမရှိ လောင်ကျွမ်းစေလျက် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများကို လောင်မျိုက်သွားစေသည်။ လေးထောင့်သေတ္တာက ယခုအချိန်တွင် လှေငယ်လေးတစ်စင်းပမာ လေထဲပျံသန်းနေစဉ် လူတို့ကို ဆောင်ယူထား၏။
အနီရောင်စွမ်းအင်နှင့် မီးတောက်တို့သည် ကျစ်ရွှီကို အရှင်လတ်လတ်ငရဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းမှ သံစဉ်သည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများအတွက် သေမင်းတမန်၏ မြက်ရိတ်ဓားပမာဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းရှေ့အရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ တောင်နှင့်မြစ်ကို သွေးဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။
ခရုလေး၏ညာဖက်လက်က ဗျက်စောင်းကိုဖိလိုက်ချိန်၌ သံစဉ်က ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျစ်ရွှီထဲ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်ကြီးစိုးလာသည်။
လူတိုင်းပေါ်ရှိဖိအားက အတော်လေးလျော့ကျသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခြောက်ခြားစွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။
“သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ယဲ့ထျန်းရှင်းက ပြောပြီး ချန်ဟွမ်း၏ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။
ချန်ဟွမ်းသည် ခေါင်းငုံ့လျက် အော်သံပြုလိုက်၏။ ပြီးနောက် ၎င်း၏ခြေလေးဖက်ကိုဆောင့်ကာ ဝေဟင်ထဲ ခုန်တက်သွားပြီး ပျံလွှားတစ်ကောင်ပမာ လှုပ်ရှားမှုက ပေါ့ပါးနေ၏။ ၎င်း၏အမြီးက လေထဲရမ်းနေလျက် ဝေဟင်ကိုပတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက်မြန်ဆန်လာ၏။ “ချန်ဟွမ်း ပိုသန်မာလာပြီ”
လူတိုင်းသက်ပြင်းချမိသွားသည်။ ”ချန်ဟွမ်းက အစတည်းက နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိသည့် သားရဲပဲ ရွှေကြာနယ်မြေမှာ နေနိုင်ဖို့ သူ့ရဲ့အသက်စွမ်းအားကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရတာ”
ယဲ့ထျန်းရှင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။
“သိပြီ”
ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း
အဝေးကနေအနက်ရောင်လေဆင်နှာမောင်းနှင့် ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ငါးခုတို့သည် ဝေဟင်ထဲ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေ၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုး အာ့ရှစ်ရှိုး”
လူတိုင်းသည် အနက်ရောင်လေဆင်နှာမောင်းက ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ငါးခုကို အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်တာကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်နေရ၏။
မဟူရာမင်းသားတစ်ယောက်တည်းဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ငါးခုကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းရှင်းက မေးလိုက်သည်။ “ဟုန်ဖု ရှစ်စွင်းကို မြန်မြန်ထွက်လာအောင် ခေါ်နိုင်တဲ့နည်းရှိလား”
ကျောင်းဟုန်ဖုက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှေးဟောင်းအစီအရင်တွေက ကျွန်မနားလည်နိုင်စွမ်းထက် ပိုနေတယ်”
ထိုစဉ် ယန်ကျန်းလော့က ပြောလိုက်၏။ “ကွဲအက်သွားတဲ့ ကုန်းမြေက အစီအစဉ်တွေကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်ဆိုတော့ မြေကြီးကို ဆက်ခွဲခွင့်ပေးလိုက်ပါလား”
“ရှင်ပြောတာမှန်တယ်”
“အတူလှုပ်ရှားကြရအောင်”
လေးထောင့်သေတ္တာသည် အက်ကွဲကြောင်းထဲ တိုးဝင်သွားသည်။
ပေတစ်သောင်းရှည်သည့် စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များသည် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ဖက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ဆင်းသွားကြ။ နေရာပိုကျဉ်းတာကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်တာက ပိုအသုံးဝင်တယ်”
လေးထောင့်သေတ္တာသည် ဆင်းသက်လာလျက် လူတိုင်းသည် ကမ္ဘာမြေကို လှုပ်ခါရန် စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များ ထုတ်သုံးဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေကြ၏။ သူတို့က ဆက်တိုက်ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်မသိ အမှောင်ထုအတိဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုသို့တိုင် သူတို့တိုက်ခိုက်မှုက သက်ရောက်ခံရပုံမပေါ်။ ဆိုလိုသည်က လူသားများသည် အားနည်းလွန်းလှပေ၏။ ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်က မည်ကဲ့သို့လှုပ်ခါနိုင်မည်နည်း။ လူသားများက မိုးနှင့်မြေကို မည်ကဲ့သို့လှုပ်ခါစေမည်နည်း။
သူတို့ဆက်လက်တိုက်ခိုက်တော့မည့်အချိန်၌ ရုတ်တရက်
ဖုန်း
ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးထိပ်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလာသည်။ လျှပ်စီးများက တိုင်လုံးအောက်ခြေထိ ပြန့်နှံ့သွားလျက် ဆက်လက်ပြန့်ကားသွားကာ ကီလိုမီတာ၁၀၀ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဖုန်း
“မြန်မြန်ထကြ”
အက်ကွဲကြောင်းကို လျှပ်စီးကြောင်းများက ပြုပြင်ပေးနေပုံပေါ်ပြီး ၎င်းက ပိတ်မိပြီးဖြစ်သည်။
ဟွားဝူတောက်က ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ သူက လေးထောင့်သေတ္တာပေါ် အမြန်ပျံတက်ကာ လက်မြှောက်လျက် တွန်းထုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထွက်ကြ”
ဟွားဝူတောက်သည် လူတိုင်းကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပေးရန် သူ၏ခွန်အား အလုံးစုံကို အသုံးပြုထားရသောကြောင့် သူ၏မျက်နှာ နီမြန်းလာလေ၏။ သူတို့အားလုံးပျံသန်းသွားနိုင်သော်ငြား ဤနေရာ၌ ပရမ်းပတာဖြစ်လွန်းပြီး အချိန်က နှေးကွေး၏။ ရုတ်တရက် သူ သွေးတစ်ပွက် အန်တော့သည်။
“ဟွားဝူတောက် မင်း ရူးနေလား”
ဝှစ်
လေးထောင့်သေတ္တာသည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်မြင့်ဖြင့် ပျံသန်းလာ၏။
ထိုစဉ် ကျူးဟုန်ကုန်းက အောက်သို့ခုန်ဆင်းသက်လာလျက် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လေးထောင့်သေတ္တာကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဟွားဝူတောက်က နှုတ်ခမ်းကသွေးကို သုတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
ဘန်း
“လောင်ပါ့လုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ပြမယ်” ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောပြီး သူ၏လက်ဝေ့အိတ်များက စွမ်းအင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တောင်တစ်တောင်ပမာကြီးမားသည့် စွမ်းအင်လက်သီးက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်နှင့်အတူ ပေါ်လာသည်။ ကျူးဟုန်ကုန်းနှင့် ဟွားဝူတောက်တို့သည် တတ်စွမ်းသမျှအားကုန် ထုတ်သုံးလျက် လေးထောင့်သေတ္တာကိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။ အလင်းကို မြင်သည့်အချိန်၌ အက်ကွဲကြောင်းက ပိတ်ကာနီးပြီဖြစ်သည်။
“မြန်မြန်”
“စိတ်မပူနဲ့”
ကျူးဟုန်ကုန်းက အံကြိတ်လျက် အားပြင်းပြင်းတွန်းလိုက်လေ၏။ ကျူးဟုန်ကုန်း၏မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်သည့်အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ငါ ဟိတ်ဟန်ထုတ်တာ များသွားပြီ”
ထိုစဉ်
“အေးခဲစေ”
ကြင်နာသောအသံတစ်သံသည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ကမ္ဘာမြေ၊ တောင်တန်း၊ လေးထောင့်သေတ္တာနှင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏လူအားလုံးပေါ် လျှပ်စီးများဖြတ်သန်းသွားသည်။ အရာအားလုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။
လုကျိုး၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေလျက် ကျူးဟုန်ကုန်းဘေးသို့ ရောက်သွားသည်။ ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ကိုတောင် ထိန်းကိုင်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျူးဟုန်ကုန်းကို ဆွဲမလိုက်၏။ ပြီးနောက် လုကျိုးသည် ဘယ်လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ သဲနာရီကို သူ့ဆီပြန်ယူလာသည်။ ပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင်လေဆင်နှာမောင်းနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ငါးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝှစ်
“မဟူရာမင်းသားလား” လုကျိုးသည် အနက်ရောင်လေဆင်နှာမောင်းထက် ပျံဝဲလျက် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသားသည် သဲနာရီအာနိသင်မှ နှစ်စက္ကန့်စောပြီး လွတ်လာ၏။ သူ၏မျက်လုံး၌ အနက်ရောင်အလင်းများ ရှိနေကာ သူ၏ခြေလက်လေးဖက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြန်တွဲသွားပြီးဖြစ်သည်။
လုကျိုးက သူ့လက်ကို ဖိချလျက် ၎င်းကို ကောင်းကင်စွမ်းအားမြှပ်နှံလိုက်သည်။
“ပြစ်ချက်ရှိ ပြီးပြည့်စုံခြင်း”
ဖုန်း
ပြစ်ချက်ရှိ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသည် မဟူရာမင်းသား၏ခေါင်းပေါ် ကျသွားပြီး သူ့ကိုမြေပြင်ပေါ် ဖိချလိုက်၏။
အနက်ရောင်လေဆင်နှာမောင်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုစဉ် ကယ်တင်ခံလိုက်ရသော ကျူးဟုန်ကုန်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလေ၏။ သူ၏လက်သည် သူ၏အကောင်းပကတိစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်နှင့် ပြုပြင်သွားပြီးသော အက်ကွဲကြောင်းကိုကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။
“လခွမ်း ငါ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တယ်တဲ့လား။ ငါက သောက်ရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲ”
ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်၏။ “ပါးစပ်ပိတ်ထား ရှစ်စွင်းထွက်လာပြီ”
ကျူးဟုန်ကုန်းသည် ကြွားလုံးထုတ်တော့မည့်အချိန်၌ သူ၏ဆရာက ခန်းနားထည်ဝါစွာရပ်နေလျက် မြေပြင်ပေါ် ဖိချခံထားရသည့် မဟူရာမင်းသားကိုငုံ့ကြည့်နေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် သူ၏ရှစ်စွင်းကိုမြင်ချိန်၌ စိတ်အေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျန့်သုံ့ရှန်းက မဟူရာမင်းသားကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချသွားတာ။ အားလုံးက သူ့ရဲ့အကြံအစည်ပဲ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လျက် အံ့ဩမှုမရှိပေ။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျန့်သုံ့ရှန်း အခုထွက်လာခဲ့”
ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။ မည်သူမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။
“မင်း မဟာလေဟာနယ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတယ်ဆိုတာ ငါ သတိမပြုမိဘူးထင်နေလား”
လူတိုင်းသည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားကြသည်။
လုကျိုးက အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွား၏။ လုကျိုး ၁၀ယောက် ပေါ်လာပြီး အရပ်၁၀မျက်နှာဆီ ရောက်သွား၏။ လုကျိုးသည် ရနံ့ခံစွမ်းအားနှင့် အကြားစွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်၏။ မဟူရာမင်းသားက မလှုပ်ရှားဘဲ အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့်တူနေတော့သည်။
လုကျိုးနှင့်သူ၏ကိုယ်ခွဲ ၉ခုက လှုပ်ရှားကာ ကောင်းကင်ကျမ်းစာစွမ်းအား၏ အတိုင်းအတာကို ဖြန့်ကျက်နေသည်။ ပြီးနောက် ကိုယ်ခွဲ၉ခုက ပေါင်းစည်းသွား၏။
“မင်းကို တွေ့ပြီ”
ဘန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ဝေဟင်ထဲပျံသန်းလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။
“မဟူရာမင်းသား”
မဟူရာမင်းသား၏မျက်လုံးက ပွင့်လာပြီး သူက တောင့်တင်းစွာလှုပ်ရှားလျက် လုကျိုးကို ခုန်အုပ်လိုက်၏။ ကျန့်သုံ့ရှန်းသည် မဟူရာမင်းသားကို အသုံးချလျက် လုကျိုးကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် ယွီကျန့်ဟိုင်က ကျန့်သုံ့ရှန်းရှေ့၌ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီအတိုင်း လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်လား”
“မင်း”
“ဪ ပိအန်းရဲ့အနံ့ခံအာရုံက ပြိုင်ဖက်ကင်းတယ်ဆိုတာ မင်းကိုပြောဖို့မေ့သွားတယ်”
ပိအန်းသည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ကျန့်သုံ့ရှန်းဆီ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ “မင်း မလွတ်နိုင်ဘူး”
ဖုန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ကို မြှောက်လျက် နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားသည်။
“မဟူရာမင်းသားမပါရင် မင်း ငါတို့ကိုအနိုင်မယူနိုင်ဘူး” ကျန့်သုံ့ရှန်းနောက်၌ ပေါ်လာသည့် မင်ရှစ်ရှင်က ပြောလိုက်၏။ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် စိမ်းဖန့်နေသည့် ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျန့်သုံံ့ရှန်း၏စိတ်အခြေအနေက ချက်ချင်းထိုးကျသွားသည်။ သူသည် မဟူရာမင်းသားကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ရရန်အတွက် တစ်ချိန်လုံးဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ အစ၌ သူ၏ခွန်အားထိပ်သို့ရောက်နိုင်၏။ သို့သော်ငြား ရှေးဟောင်းအစီအရင်ထဲ၌ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် သူ နောက်ကောက်ကျကျန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“သူတို့အားလုံးရဲ့ခွန်အား ဒီလောက်ကြီးမားနေစရာမရှိဘူး။ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့နဲ့ တစ်ခုခုသက်ဆိုင်နေတာလား”
ဘန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက သွေးတစ်ပွက်အန်တော့သည်။ သူ၏ရင်ဘတ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ ပြီးနောက် သူက မဟူရာမင်းသားကို လှည့်ကြည့်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အရင်သွားတော့မယ်”
ပြီးနောက် ကျန့်သုံ့ရှန်းက လက်ထဲရှိကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ချေမွလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆောင် ကြေမွသွားချိန်၌ နားထဲ အသံတစ်သံပျံ့လွင့်လာ၏။
“ရပ်တန့်”
...
အခန်း (၁၄၄၆) မဟာလေဟာနယ်၏ စွန့်ပစ်ခံကလေး၏ အရည်အသွေး
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို လက်ဦးမှုရယူထားခြင်းအား ဆုံးရှုံးသွားသည်။
ရပ် ဟူသော စကားလုံးနောက်တွင် လျှပ်စစ်တန်းများသည် မဟူရာမင်းသားအပါအဝင် လူတိုင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူသည် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ဖြစ်သော်လည်း သဲနာရီဖြင့် ရပ်တန့်ခြင်းခံရသည်။
ဤအချိန်တွင် လုကျိုးက ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏လက်u ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီ သေမင်းကဲ့သို့ ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟူရာမင်းသားသည် သူ့ကိုယ်သူ ဦးစွာ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး လုကျိုးဘေးသို့ လျှပ်တပြက်ဖြင့် ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် တိုက်စားရေးစွမ်းအင်သည် လုကျိုးဆီ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာသည်။
လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းစွမ်းအားအတွက် မန္တန်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် သူ့အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံကို သူ၏အံ့ဖွယ်စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ တိုက်စားရေးစွမ်းအင်သည် အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း တွန်းထုတ်ခြင်းခံရသည်။
မဟူရာမင်းသားသည် သူ၏စိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် လုကျိုးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“မဟာတာအိုသူတော်စင်အဆင့်လား။ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်တွေက တကယ်ပဲ အားကောင်းတာပဲ”
ဘုန်း
အချိန်သည် ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းအတွက်မူ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခံရခြင်း မတိုင်ခင် ‘ရပ်’ ဟူသော စကားလုံးကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်း သွေးအန်လိုက်ရ၏။ သူ့မျက်လုံးများသည် အပြာရောင် လျှပ်စစ်တန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လုကျိုးကို ကြည့်ရင်း ပြူးကျယ်လာသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားစဉ် သူ့အသက်စွမ်းအင်ကို ကာကွယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးသော ရှေးဦးချီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖျက်ဆီးနေပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့စိတ် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုစီသည် အပြာရောင် လျှပ်စစ်တန်းများနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့ထူးကဲချီသွေးကြောရှစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ သူက မဟူရာမင်းသား၏ လက်ခြေများသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကွဲထွက်သွားပြီး လုကျိုးကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် သူ့ဒဏ်ရာများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကုသပြီး လှိုင်းထနေသော ချီကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် မဟူရာမင်းသားနှင့် ဝမ်ဟိုင် ဟူသော အမည်များကို အလှည့်ကျ ခေါ်နေသည်။
မဟူရာမင်းသားက ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များဖြင့် လုံးဝ လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။ သူ့တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပိုမို မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လုကျိုးကို နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် ပိတ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး လုကျိုးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးသော ပုံရိပ်များကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သတ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုက လေထဲ ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများ၏ ရှေ့တွင် ကွဲထွက်သွားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့အား မချဉ်းကပ်နိုင်အောင် တားဆီးထားသောကြောင့် သူတို့သည် အဝေးမှသာ ကြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
လုကျိုး၏ အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြဖို့ ကောင်းလှသည်။ မဟူရာမင်းသားမည်မျှပင် တိုက်စားရေးစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်စေကာမူ ၎င်းသည် လုကျိုး၏ အနီးသို့ လုံးဝ မရောက်နိုင်ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာမှ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအဆင့်တွင် လက်သီးထိုးခြင်း၊ ခြေထောက်နှင့် ကန်ခြင်းနှင့် စွမ်းအင်တံဆိပ်များသည် သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ နိယာမများသာ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။
လုကျိုးသည် အာကာပြင်၏ နိယာမကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတော်စင်များသာ အသုံးပြုနိုင်သော အာကာပြင် စုတ်ဖြဲလိုက်သည့် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေတွက်မရသော လက်တံမည်းများသည် သူ့ကို လမ်းကြောင်းမျိုးစုံမှ ဆုပ်ကိုင်ပြီး မှောင်မိုက်သော နေရာလွတ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်”
လုကျိုး၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာသည်နှင့် သူ့စွမ်းအားသည် လမ်းကြောင်းအားလုံးသို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
တိုက်စားရေးစွမ်းအင်သည် နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း ခဏအတွင်းတွင် လုကျိုးဆီသို့ တစ်ဖန် တိုက်ခိုက်လာသည်။
“အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်”
ဘန်း
ဘန်း
အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ဖြင့် အားဖြည့်ထားပုံရသော ရွှေရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် သည် ရုတ်တရက် အင်အားဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ၎င်းသည် လေဟာနယ် ပိတ်လှောင်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး လက်တံမည်းက ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။
ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များ၏ စွမ်းအားများကြောင့် မဟူရာမင်းသားသည် နောက်လွှင့်စင်သွားသဖြင့် သူ့အကြည့်များက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။
စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် နှစ်ခုသည် ခဏတာသာ ပေါ်လာပြီး ဖန်တီးမှုအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေသော အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် “ဆိုးယုတ်သူ” ဟု တုန်တုန်ရီရီ ပြောလိုက်ရင်း ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များမှ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နေကဲ့သို့ ရွှေရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်နှင့် လျှပ်စစ်မီးတန်းများဖြင့် အပြာရောင် တောက်ပနေသော အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံသည် သူ့စိတ်ထဲရှိ ဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူညီနေသည်။
“အား” ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့လှိုင်းထနေသော ချီနှင့်သွေးကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ့ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များနှင့် နှလုံးခုန်သံများကြောင့် သူ့ဘုံတစ်ထောင်လေပွေစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်သည် ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“တင်းမွေးဖွားဇယားချပ်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ကုသိုလ်ရမှတ် ၁၀၀၀ ရရှိပါတယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသားသည် နောက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် လုကျိုးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူက သူ့လက်များကို ကျောနောက်ပစ်ထားပြီး ကျန့်သုံ့ရှန်းကို အမူအရာမရှိဘဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟူရာမင်းသား” ကျန့်သုံ့ရှန်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်သည်။ မဟူရာမင်းသား မပေါ်လာသောအခါ သူ ပိုမို ထိတ်လန့်လာသည်။ မွေးဖွားဇယားချပ်တစ်ခု ဆုံးရှုံးခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်နေသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့ခြေထောက်ပေါ်သို့ ထရပ်ရန် ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များကို နင်းလိုက်သည်။ သူ ပျံသန်းထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ပိအန်းတို့က အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာကြသည်။
ဘုန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တွန်းပို့ခံရပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ့ပြင်းထန်သော ရှင်သန်လိုစိတ်သည် သူ့ကို အခြားလမ်းကြောင်းသို့ လျှပ်တပြက် သွားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။
ယွီရှန်းရုန်သည် လျှပ်တပြက်အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သက်တော်ရှည်ဓားသည် သူ့ကို ဝိုင်းနေစဉ် ရွှေရောင်ရွက် ၁၃ ရွက်သည် နောက်မှ လိုက်လာသည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်း မလှည့်နိုင်ခင် ချင်နိုင်ဟယ်က ပေါ်လာပြီး သူ့လမ်းကိုလည်း ပိတ်လိုက်သည်။
လုကျိုးသည် လက်နောက်ပစ်လျက်အနေအထားဖြင့် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ဆက်လက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်သုံ့ရှန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ပျောင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။
“ခင်ဗျားတို့ အစကတည်းက သိနေတာလား”
သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျန့်သုံ့ရှန်းက သူ့ရှေ့မှ လူသည် ဆိုးယုတ်သူ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက်ပြောနေသည်။ သူသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ပြောနေသည်။
“မင်းရဲ့ အကွက်တွေက ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ ထင်လား” လုကျိုးက မေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ ပထမဆုံး မြင်တဲ့နေ့ကတည်းက မင်းက မကောင်းတဲ့လူဆိုတာ ငါသိတယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ မဖော်ထုတ်တာလဲ”
“ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒါကို တန်ဖိုးမထားဘဲ ကျစ်ရွီရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးအထိတောင် ငါ့နောက်လိုက်လာရဲသေးတယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဘယ်လိုရှိနိုင်မလဲ။ ရှိခဲ့ရင်တောင် ၎င်းသည် လိမ်လည်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည် …
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က တကယ် ရွှေကြာနယ်မြေက လာတာပါ” ဟု ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။
“မင်း ရွှေကြာနယ်မြေက လာတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘုံတစ်ထောင်လေပွေအဆင့်ရောက်ပြီးတာနဲ့ ပေါင်းစည်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မပြောဖူးဘူးလား”
ကျန့်သုံ့ရှန်း- *…*
ဟုတ်ပေသည်။ ပေါင်းစည်းနိုင်ပါက မဟာလေဟာနယ်တွင် အရောင်တစ်ရောင်သာ ရှိသင့်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက လုကျိုး၏ စကားများကို ငြင်းဆိုရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သွားသည်။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ မင်းကို ဆက်ထားခဲ့တာ”
“ကျုပ် သူတို့ကို သတ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကျုပ်လောက် မမြင့်ဘူးလေ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက မေးလိုက်သည်။
ဘုန်း
လုဝူသည် ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းသည် ကျန့်သုံ့ရှန်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လုက မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို ပြောထားပြီးပြီ။ မင်းဆီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေရှိရင် မင်းကို ငါ စားလို့ရတယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်း- *…*
လုဝူသည် မကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရယ်စရာကောင်းတာကတော့ အစကနေ အဆုံးအထိ မင်းက ငါ့ကို မမြင်ခဲ့ဘူး”
ဟုတ်ပေသည်။ ကျန့်သုံ့ရှန်းက လုဝူကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ လုဝူသည် အရမ်းကြီးပြီး တစ်နေကုန် ဘေးမှာ အိပ်နေခဲ့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို တကယ်လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် တွမ့်မူရှန်းက ကြားဝင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လုဝူ ဒါကို ငါ ဘာလို့ မသိတာလဲ”
“အမ်… သခင်လေး ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားရမှာမို့ပါ” လုဝူက ပြောလိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ သူ့ကို အထင်မသေးပေမဲ့ ရှစ်စွင်းက ကျုပ်တို့ကို မစောင့်ကြည့်ဘူးဆိုရင်တောင် သူ ကျုပ်တို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး”
ဝှစ်
တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို ကျန့်သုံ့ရှန်းဆီသို့ ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။ “မကျေနပ်ဘူးလား”
“နိုင်သူသာ ဆုံးဖြတ်သည်” ဟူသော စကားအတိုင်း မည်သည့်အရာကို ပြောသည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်ပေ။ ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
“မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အခု ဘာပြောပြော အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး”
“ပြော” တွမ့်မူရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်ကို ရွှေကြာနယ်မြေအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျုပ် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး မဟူရာမင်းသားကို အကာအကွယ်အတွက် ထိန်းချုပ်ချင်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေပေါ့” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်ဖို့ မဟူရာမင်းသားကို ထိန်းချုပ်ချင်ရုံပဲလား။ မင်းက ဆရာသခင်တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ အကြည့်များသည် အံ့ကြိတ်ရင်း တောက်ပလာသည်။
“ကျုပ်က… ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို လိုချင်လို့ပါ”
လူတိုင်းသည် ဤစကားများကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
“ကျုပ် ပြောပြရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်သီးဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“မဟူရာမင်းသား ဒီကို လာ”
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက မြေပြင်ကို သုံးကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
မဟူရာမင်းသားသည် ဘယ်နေရာတွင် ပုန်းနေသည်ကို မည်သူမှ မသိသော်လည်း သူသည် ထွက်လာရန် ငြင်းဆန်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်လာသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“မဟူရာမင်းသားဟာ ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းရဲ့ မိဖုရားကို လိုချင်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်က သူ့ကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက်ပြီး ကျစ်ရွီဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးအောက်မှာ မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အံ့ဖွယ်လက်နက်တစ်ခုထက် မပိုတော့တဲ့အထိ သန့်စင်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းကပဲ ကျုပ်အတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ပေးနိုင်တယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်း၏ အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုမိုကျယ်လာသည်။
“ … ”
နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက် …
လုကျိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းလား”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးများကို ပူးလိုက်ရင်း မရေရာသော စကားလုံးများဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထွတ်အထိပ်အရှင်ကို ကျုပ် မရိုမသေ မလုပ်ရဲပါဘူး။ မလုပ်ရဲပါဘူး ”
သူ လုံးဝ စိတ်မမှန်တော့ပုံရတယ်
ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းက အသက်ရှင်ပြီး ကောင်းနေတာပဲ။ ဘာလို့ ပြန်လည်မွေးဖွားချင်သေးတာလဲ”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက စကားမပြောဘဲ ဤမေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်သည်။
လုကျိုးသည် ယင်ကော၏ ဆိုးယုတ်သူအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုကို အမှတ်ရပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းက ဆိုးယုတ်သူလား”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဆိုးယုတ်သူက ဘယ်သူလဲ”
“သူ့အကြောင်း မပြောနဲ့။ ဒါက ကန့်သတ်ထားတာ။ ဒါက တားမြစ်ထားတာ” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“မင်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ”
“ကျုပ် မသိဘူး” ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
လုကျိုးသည် သူ့လက်ကို ဖိချလိုက်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ခုန်တက်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုကျိုးသည် သူ့ကို အတိအကျ ဖမ်းမိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ရိုးသားစွာ ဖြေတာ ပိုကောင်းမယ်”
ကျန့်သုံ့ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ချွေးစက်များသည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေပုံရပြီး ထိုအမည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူ့လက်မောင်းများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပယင်းရောင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
လုကျိုးက သူ့ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန့်သုံ့ရှန်းက လေထဲတွင် လည်နေပြီး ရုန်းကန်နေကာ သူ့လက်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး သူ့ပါးစပ်သည် စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေသော်လည်း သူ့လည်ချောင်းကို မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသည်။ မကြာမီပင် ပယင်းရောင် အက်ကြောင်းများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဘန်း
ကျန့်သုံ့ရှန်းက ဖန်ကဲ့သို့ ကြေမွသွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အလင်းရောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလား” လုကျိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လန်ရှီဟယ်ကို တိုက်ခိုက်ဖူးပြီး ပုံရိပ်ယောင်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
“သူက ပုံရိပ်ယောင်လား” ယွီကျန့်ဟိုင်သည် သူ့ဓားမော့ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူက ဘယ်လိုတောင် ယုတ်မာတဲ့ လူစားလဲ”
မင်ရှစ်ရင်သည် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီပုံရိပ်ယောင်က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ရဖို့ မဟူရာမင်းသားကို ထိန်းချုပ်ချင်ခဲ့တယ်။ အနီရောင် အဆောင်နဲ့ သွေးစွမ်းအင်ဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းနည်းပညာ မဟုတ်ဘဲ ကပ်ပါးကောင်နည်းစနစ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
သစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော သခင်ကျန်းနန်နှင့် တွေ့ပြီးနောက် သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမှ ထူးဆန်းတော့သည်ဟု မထင်ကြတော့ပေ။
၎င်းသည် ယွီကျန့်ဟိုင်အား ဝူချီမျိုးနွယ်မှ သူ့နောက်ဆုံးမျိုးနွယ်စုဝင်ကို အမှတ်ရစေသည်။
သူသည် သက်ပြင်းချရင်း “လူတွေက တကယ် ထူးဆန်းတယ်။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ အယောင်ဆောင်မှု ဘယ်လောက်ကောင်းနေပါစေ၊ ဒါက ယာယီပဲ”
လေးထောင့်သေတ္တာပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဖန်လီထန်းက လန်လော့ကို ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို သူက မင်းအကြောင်း ပြောနေတာ”
လန်လော့သည် သူ့ပုံမှန် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“ငရဲသွားစမ်း”
မင်ရှစ်ရင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီ ပုံရိပ်ယောင် နည်းစနစ်က တကယ် နက်နဲတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ။ ဘယ်သူသိလဲ”
လူတိုင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် ချန်းဟွမ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လန်ရှီဟယ်က သူမရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ အဖြူရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ၁၃ ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းတုန်းက အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီအပေါ် အခြေခံပြီး ပုံရိပ်ယောင် တွေဟာ မူလခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သတိနဲ့ ချိတ်ဆက်မှု မရှိဘူးဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်”
“လန်ရှီဟယ်ရဲ့ အခြေအနေမှာတော့ သူမက သူမရဲ့ သတိနဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကို တမင်တကာ ဖယ်ရှားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန့်သုံ့ရှန်းကတော့ ငါတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတယ်”
လုကျိုးက ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သတိက ချိတ်ဆက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့က သူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး မျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ပို့နိုင်မှာပဲ။ ပုံရိပ်ယောင် ဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ရှိသင့်တယ်။ ငါ မမှားရင် မူလခန္ဓာကိုယ်ဟာ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကနေ သူ့ရဲ့ စိတ်ကို ကာကွယ်နေရမှာပဲ”
ချင်နိုင်ဟယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်ရဲ့ စကားက မှန်တယ်။ မဟုတ်ရင် သတိတွေ အရမ်းများလာရင် တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်လာဖို့ အရမ်းလွယ်တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာတဲ့သူတွေဟာ ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ခံစားရလိမ့်မယ်…”
လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ရှစ်စွင်း အရင်က မြေကြီးကွဲတာက မဟာလေဟာနယ်က လူတွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။ အမြန်ဆုံး တိုင်လုံးထဲကို ဝင်ကြရအောင်”
မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကျစ်ရွီ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးဆီသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။
---
မဟာလေဟာနယ်ရှိ ခန်းမတစ်ခုတွင်
ခြေချိတ်ထိုင်နေသော ကျန်းဝမ်ရွှီသည် ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး အသက်ကျောက်တုံးတစ်ခုသည် သူ့လက်ထဲသို့ ပျံသန်းလာသည်။ အသက်ကျောက်တုံးသည် မှိန်ဖျော့သွားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းသည် ကြေမွသွားသည်။
“သေသွားပြီလား”
ကျန်းဝမ်ရွှီသည် သူ့ခြေထောက်များပေါ်သို့ ထရပ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။
အချိန်အကြာကြီး တွေးနေသော်လည်း ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိနိုင်သေးပေ။
“အမှိုက်ပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုတောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘူး” ကျန်းဝမ်ရွှီက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မတော်တဆ ကျိန်ဆဲမိသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ အလျင်အမြန် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
---
ကျစ်ရွီ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးအနီး
လူတိုင်းက အတားအဆီးထဲတွင် ရပ်နေသော ခရုလေးကို ကြည့်ရင်း ထုံထိုင်းနေကြသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက ပထမဆုံး လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ အမြန်ဆုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေးအတွက် လက်ခုပ်တီးပေးကြပါဦး”
ထိုသို့ဖြင့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ဒသမသခင်မလေး”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ရှစ်မေ့ … ”
ခရုလေးအနေနှင့် ကျစ်ရွီ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးက သူမကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန်းလော့က မေးလိုက်သည်။
“ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးဆယ်ခုစီက အရည်အသွေးတစ်ခုစီကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုရင် ကျစ်ရွီရဲ့ တိုင်က ဘာကို ကိုယ်စားပြုတာလဲ”
ချင်နိုင်ဟယ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ခက်ထန်သားရဲတွေရဲ့ နေရာပဲ။ ခရုလေးက သားရဲရဲ့ ဘာသာစကား ပါရမီနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ စိတ်သဘောထား ဖြူစင်တာကြောင့်လား”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ စိတ်သဘောထား ဖြူစင်တာက ကျိုးရှောင်မေ့ပါ” ကျူးဟုန်ကုန်းက ချင်နိုင်ဟယ်၏ စကားများကို အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
လုလီသည် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက သူမက နားလည်တတ်ကျွမ်းလို့လား”
“နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့်လား”
ဘုန်း
ပြင်ပမှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု မြည်ဟည်းလာပြီး လုဝူ၏ ဒေါသတကြီးနှင့် မြေကြီးတုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဖယ်စမ်း”
“နားလည်နိုင်စွမ်း ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ အခု သွားရမယ်ဆိုတာပဲ ကျုပ် သိတယ်” မင်ရှစ်ရင်သည် ချုံးချီ၏ ကျောပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
လုကျိုးက လျှပ်တပြက်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်လာသည်။
သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေရောင်သံချပ်ဝတ်စုံစစ်သည်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သံချပ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အနက်ရောင်အတောင်ပံပါသော နဂါးသည် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ခတ်နေပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။