အခန်း (၁၄၆၂-၁၄၆၄)

အခန်း (၁၄၆၂) သူတော်စင် ဖြစ်လာခြင်း (၁)

လုကျိုး၏ အသံလှိုင်းက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

မြူခိုးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မုန့်ကျန်းက အသံလှိုင်း ထုတ်လွှင့်လာသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကို ဗဟိုပြု၍ သူ့အော်ဟစ်သံသည် မိုင် ၁၀၀ ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီး အသံများ လေထုထဲ ပြန်လည် ပဲ့တင်လာပြီး အမှောင်မြူခိုးက ပြန်လည်လှိမ့်တက်လာသည်။ ထို့နောက် ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးလက်ခြင်းများ စတင်လာလေ၏။

တွမ့်မူထျန်းက ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ လေးနက်လာပြီး ပြောသည်။

"ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားရဘူး"

"ချန်းပေ့"

"မင်းတို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ အဓိက မဟာသူတော်စင်ကို မနာခံတော့ဘူးလား"

တွမ့်မူထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

ထို့နောက် တွမ့်မူထျန်းသည် လုကျိုးဘေးတွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူက လုကျိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောင်လု … သွားကြစို့"

လုကျိုးက တွမ့်မူထျန်းဘက် လှည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

တွမ့်မူထျန်းက ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းလက်ကာ စွမ်းအား စုဆောင်းနေသော မိုးကြိုးများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိုးကြိုးတွေက မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်က မိုးကြိုးတွေပဲ … ဒါက အတော်လေး အန္တရာယ်ရှိတယ်။ မင်း မပြင်ဆင်ရသေးခင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်သန်းရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံရေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်လား "

"မင်း ဘာလို့ အခု အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ" တွမ့်မူထျန်းက သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်း နည်းနည်း ဉာဏ်ထိုင်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စကို ထပ်ရှင်းပြနေရတာလဲ …

နောက်ဆုံးမှာ သူ သက်ပြင်းချပြီး အလျှင်စလို ပြောလိုက်ရသည်။

" ဆရာသခင်တွေ သူတော်စင်ဖြစ်လာဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်ဆိုတဲ့ အန္တရာယ်အရှိဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးဖို့ မလိုဘူး။ ဒါက မကောင်းဘူး။ ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ"

"မင်းက မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်က ဆရာသခင်တစ်ယောက်ကို သူတော်စင်ဖြစ်လာအောင် ကူညီနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား" လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်း မင်း သူတော်စင်မှန်း ငါ သိတယ်။ ငါ မင်းကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ရုံပဲ" တွမ့်မူထျန်းက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း မနောက်ကျခင် သွားကြစို့"

တွမ့်မူထျန်းက သူတို့ကို ခေါ်သွားဖို့ သူ့ရှေးဦးချီကို အသက်သွင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ပေ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မိုးကြိုးချက်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာလေ၏။ ထိုအရာထဲတွင် ကျယ်ပြန့်လှသော စကြာဝဠာကြီး၏ နက်နဲသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေဟန်ပေါ်သည်။

လုကျိုးက လှည့်ပြီး သူ့အံ့ဖွယ်စွမ်းအားဖြင့် တွမ့်မူထျန်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဖယ်လိုက်"

မင်းက အရမ်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းတယ် …

လုကျိုးက ဒီ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ …

အစပိုင်းတွင် သူ့အနေနှင့် မသေချာခဲ့သော်လည်း တွမ့်မူထျန်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် ဤမိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုကျိုး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသော တွမ့်မူထျန်းက မိုးကြိုးချက် ဆင်းသက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ သူက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး … ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်... မင်း ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေရတာလဲ"

နောက်ဆုံးတွင် တွမ့်မူထျန်း၏ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် ကြီးစိုးသွားသည်။ သူက ရှေ့မတိုးဘဲ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ အခြားသူများ ရပ်နေသည့် နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆောင်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်သူများကို ကယ်တင်နိုင်သောကြောင့် သူတို့နှင့် ဝေးလွန်းနေ၍ မရပေ။

တွမ့်မူရှန်းသည် တွမ့်မူထျန်းဘေးသို့ အလျင်အမြန် သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ရှစ်စွင်းရော”

တွမ့်မူထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကား ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးနက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတော်စင်အလင်း" ချင်နိုင်ဟယ်က မနာလိုမှုစွာ ပြောလာသည်။

သူတော်စင်အလင်းသည် အမည်အတိုင်း သူတော်စင်များအတွက် ထူးခြားလေသည်။ ထိုအရာသည် သူတော်စင်အား မိုးမြေ၏ အင်အားနှင့် သဟဇာတ ဖြစ်စေပြီး ထူးကဲစွမ်းအင်ကို ပေးသည်။ သူတော်စင်အဆင့်အောက်ရှိ သူများသည် အလင်းကို မြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း လေးစားအားကျကြလိမ့်မည်။

တွမ့်မူရှန်းက ထိုအရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

တွမ့်မူထျန်းက တွမ့်မူရှန်းကို သူ့မူလနေရာသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမဆို ထပ်လှုပ်ရှားရဲရင် လောင်လုကိုယ်စား ငါ အပြစ်ပေးမယ်"

ဘယ်သူမှ ထပ်မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေကြပြီး အဖြစ်အပျက်ကို နားမလည်ကြပေ။ သူတို့ မြင်သည်ကား လုကျိုးကို ရိုက်ခတ်နေသော မိုးကြိုးချက်များသာ ဖြစ်သည်။

လုကျိုးက သူ့လက်များကို ဖြန့်ကားလိုက်သည်နှင့် သူ့ဆံပင်ရှည်သည် လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်လာသည်။ သူ့ဝတ်ရုံက မိုးကြိုးချက်မှ ထုံကျဉ်စေသော စွမ်းအားကို ခုခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ရှိနေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လင်းလက်နေကာ အံ့တင်းတင်းကြိတ်ထားလေသည်။

သူသည် အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၏ အကူအညီဖြင့် သူ့အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မိုးကြိုးချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ထူးကဲချီသွေးကြောရှစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်သည် မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤမိုးကြိုးချက်ကား အရင်ကထက် အဆ ၁၀၀၀ ပို၍ အားကောင်းသည်။ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤသည်ကား မိုးကြိုးချက်မျှ မကပေ။

မိုးကြိုးချက်များ ဆက်လက် ရိုက်ခတ်နေချိန်တွင် နာကျင်မှုသည် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်သွားပုံရသည်။

အားပြင်းပြင်း ရိုက်ခတ်မှုများအောက်တွင် သူသည် ချီပင်လယ်အတွင်း သူ့အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်တော့ပေ။

လုကျိုးသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရေးပေါ် အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်း ကာကွယ်ရေးကတ် - ၁

အရေးပေါ် အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်း ကာကွယ်ရေးကတ် - ၁

သူ့အရေးပေါ် အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်းကာကွယ်ရေးကတ် အရေအတွက် လျော့ကျနေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ လေးလံလာလေ၏။ သူ့တွင် ကတ် ၁၂၀ မျှသာ ရှိထားလေ၏။ သူတို့ လျော့ကျနေသော နှုန်းပေါ် မူတည်၍ သူသည် မိနစ်နှစ်မိနစ်အတွင်း သူ့အရေးပေါ် အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်း ကာကွယ်ရေးကတ်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

လုကျိုး ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။ သူ့ဖျက်ဆီးခံရသော ထူးကဲချီသွေးကြောကြီး ရှစ်ခုသည် ရှေးဦးချီကို စုဆောင်းရန် ခက်ခဲစေသည်။ သူ့တွင် ကျန်ရှိသော ရှေးဦးချီ၏ နောက်ဆုံး အနည်းငယ်ကသာ သူ့ဆင်းသက်မှုကို နှေးကွေးစေရန် ကူညီပေးလေသည်။

သူ ဆက်လက် ကျဆင်းနေစဉ် လကဲ့သို့သော အလင်းလုံးနှစ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မုန့်ကျန်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံး ပြန်လည် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် လုကျိုး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။

တွမ့်မူထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကား အတော်လေးပျက်ယွင်းနေသည်။ သို့သော် သူသည် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဆက်ထိန်းသိမ်းရမည်ကို သိသည်။ မဟုတ်ပါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသည် ပို၍ပင် မြင့်မားသော တန်ကြေးကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လေးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မုန့်ကျန်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထိုသူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိမည်လား။

ဤအချိန် တွမ့်မူထျန်းတစ်ယောက်တည်းသာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်းမှ တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းအပေါ် ထုံလာခဲ့သည်။ သူက ညီအစ်ကိုများနှင့် သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ အချိန်နှင့် အတွေ့အကြုံမှ သူ ကျင့်ယူခဲ့ရသော အားကောင်းသော နှလုံးသားသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူငယ်များ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။

"မလှုပ်နဲ့" တွမ့်မူထျန်းက ထပ်ပြောသည်။ သူ့အသံသည် အနည်းငယ် ဩရှနေသည်။ သူ့လက်က ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ခြေမွပစ်ရန် အသင့်ရှိနေသော်လည်း သူ ထိန်းထားသည်။ သူသည် ဤအချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလေးဆုံးအရာကို ကိုင်ထားသလို ခံစားနေရသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်မိသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင်သည် အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်၏။ သူတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ကတည်းက ရန်သူက မည်သူပဲ ဖြစ်စေ ရန်သူကို အနိုင်ပိုင်းကာ အမြဲ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည်။

…

အခန်း (၁၄၆၃) သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာခြင်း ၂

ယခုအချိန်၌ အရာအားလုံးအဆုံးသတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ရချိန်တွင် လုကျိုးအနေဖြင့် ၎င်းကိုမည်ကဲ့သို့ လက်သင့်ခံနိုင်မည်နည်း။ သူတို့က ၎င်းကိုလက်မခံနိုင်ဖြစ်နေ၏။

လုကျိုးသည် လောင်ကျွမ်းသွားသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ပမာ လေနှင့်အတူကျလာ၏။ ၎င်းမြေပြင်ပေါ် ကျတော့မည့်အချိန်၌ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အပြာရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ဖြာထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ ၎င်းက လျှပ်စီးစွမ်းအားဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်ပျက်အားငယ်အချိန်၌ မျှော်လင့်ချက်သည် တခါတရံ မွေးဖွားလာတတ်သည်။

လုကျိုးက ရုတ်တရက် လေထဲပြန်ရပ်သွားတာကို သူတို့ကြည့်နေမိသည်။

လျှပ်စီးများရှိနေစဉ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်၌ နက်ရှိုင်းပြီးမှောင်မည်းသော တွင်းတစ်ခုရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလျှပ်စီးတို့သည် ဆန်းကျယ်သောစွမ်းအားဆွဲငင်တာကို ခံလိုက်ရပုံပေါ်ပြီး လုကျိုးဆီ ဆက်လက်ပစ်ခတ်နေကာ သူသည် လျှပ်စီးဝဲဂယက်အတွင်း ရပ်နေသည့်ပမာဖြစ်နေလေ၏။

ထိုစဉ် လုကျိုးသည် သူ၏စွမ်းအားဗဟိုချက်ချီပင်လယ်ထဲရှိ စွမ်းအားကိုခံစားမိ၏။ သူသည် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်၌ ခြေထောက်အောက်၌ အပြာရောင်ကြာဖူးပွင့်နေပြီး သူ့ကို အပြည့်အဝ ကုသပေးလိုက်သည်။ သူ၏ထူးကဲချီသွေးကြောရှစ်ခုဆီ အေးမြမှုလှိုင်းက ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်သွားပေးပြီးနောက် နာကျင်မှုကို ယူဆောင်သွား၏။ စပ်ဖျင်းဖျင်းအထိအတွေ့ ယားကျိကျိခံစားမှုကသာလျှင် နာကျင်မှုကိုအစားထိုးလျက် သူ့ကိုအခြေအနေပိုကောင်းလာစေသည်။

ထိုစဉ် အပြာရောင်ကြာသည် ရွှေကြာအဖြစ်ပြောင်းလဲသွား၏။

အပြာရောင်လျှပ်စီးတို့သည် ရွှေကြာ၏မွေးဖွားနန်းဆောင်ထဲတွင်‌ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် မွေးဖွားနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာရန်ရုန်းကန်နေကြသည့် အပြာရောင်နဂါးများနှင့်တူကြသည်။ သူတို့ မည်မျှရုန်းကန်စေကာမူ မွေးဖွားနန်း‌ဆောင်ထဲ၌ မြဲမြံစွာချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။ အပြာရောင်လျှပ်စီးများကို အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က စုပ်ယူရန် အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရပေ။ ဤနည်းဖြင့် အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ပိုသန်မာပြီးပိုကြီးမားလာ၏။

လုကျိုးက ပိုစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ယခင်က သူသည်အဖြူရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်း၌ မိုးကြိုးအားကို စုပ်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအချိန်နှင့်ယှဉ်လျှင် အဖြူရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းရှိ မိုးကြိုးအား တကယ်ပင်အားနည်းလွန်းလှပေ၏။ ထိုစဉ်က သူသည် အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ထဲ ပွင့်ချပ်ဖူးပွင့်ရန် မိုးကြိုးအားကိုသုံးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်သည် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားမရှိချိန်၌ မည်ကဲ့သို့ပိုသန်မာလာရသနည်း။ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို အားကိုးရုံဖြင့် မည်ကဲ့သို့ပိုအားကောင်းလာသနည်း။

လုကျိုးသည် သူ၏အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲမှုကို စဉ်းစားရန်အချိန်မရှိပေ။

သူ့ရွှေကြာ၏ မွေးဖွားနန်းဆောင်သည် ယခုအချိန်၌ စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးနေသည်။ ယခုအခါ မိုးကြိုးသည် အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်းကတ်များစွာကို ကုန်စေခဲ့၏။ မုန့်ကျန်း၏ မိုးကြိုးစွမ်းအားက သူထင်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်သည်။

တချိန်တည်းတွင် သူ၏အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိမိုးကြိုးများအားလုံးကို အကောင်းဆုံးစုပ်ယူရန်ကြိုးစားနေ၏။

အချိန်အတိုင်းအတာတခုအထိ နေရာတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေတော့သည်။

ခဏအကြာ၌ နက်ရှိုင်းသောလေသံသည် ပေါ်ထွက်လာလျက် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုအရိပ်အယောင်က ရောယှက်နေ၏။

“ဘာလား”

ဝှစ်

ပြီးနောက် အနက်ရောင်မြူကကွဲထွက်သွားလျက် အအေးစွမ်းအင်လုံးက ပြေးထွက်လာကာ --၏ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဟွမ်တန်း၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးနားရှိ ဧရိယာသည် ရေခဲကမ္ဘာအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။

တွမ့်မူထျန်းသည် လူတိုင်းကိုကာကွယ်ရန်အတွက် အရံအတားကိုဖန်တီးဖို့ သူ့ဘဝတွင်သင်ယူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသုံးချလိုက်သည်။ ထိုသို့တိုင် ဟွမ်တန်း၏မိုင်တရာအတွင်းရှိ ဧရိယာသည် အရံအတားရှိ ထိုနေရာငယ်လေးမှအပ အေးခဲသွားပြီး လုကျိုးတောင် အေးခဲနေ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ လုကျိုးက အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ခရမ်းရောင် တောက်ပသံကျောက်ကလည်း အေးခဲစေနိုင်သောစွမ်းရည်ရှိသည်။ သူမလှုပ်ရှားနိုင်သော်ငြား မုန့်ကျန်း၏ အအေးစွမ်းအင်က သူ့ရွှေကြာရှိ မွေးဖွားနန်းဆောင်ကိုအားဖြည့်ပေးနေတာ ခံစားမိသည်။ သူ၏မွေးဖွားနန်းဆောင်မှ အားကောင်းသော အသက်ဓာတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားမိပြီး သူပိုသန်မာလာနေတာ ခံစားမိ၏။ ယခုအချိန်၌ သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးစွမ်းအား မြှပ်နှံထားလျက် ၎င်းသည် သူ့ကိုမြဲမြံစွာရပ်အောင် ကူညီပေးနေသည်။

မိုးနဲ့မြေစွမ်းအားလား။

ခဏအကြာ၌ လုကျိုးသည် ထိုအတွေးကိုဖယ်ရှားလိုက်၏။ ဆင်တူသော်ငြား ၎င်းသည် မိုးနှင့်မြေစွမ်းအားမဟုတ်ဘဲ တာအို၏မဟာစွမ်းအားနှင့် မိုးနှင့်မြေ၏နိယာမဖြစ်လောက်မည်။

လုကျိုးသည် ကနဦးချီစီးဆင်းမှုနှင့်ရေခဲပေါ်ရှိမျဉ်းများကို ကြည့်မိစဉ် လေထဲ၌မိုးခြိမ်းသံပေါ်လာ၏။ ပြီးနောက် မိုင်တရာအတွင်းရှိ အေးခဲဧရိယာသည် မီးလောင်ပြင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလျက် ရေခဲကိုအရည်ပျော်သွားစေသည်။

သစ်ပင်ပန်းမန်များအားလုံးသည် မျက်စိတမှိတ်အတွင်း အားကောင်းသောမီးကြောင့် ပြာဖြစ်ကုန်၏။ သန်မာလှ‌သောမြင့်မားသည့်သစ်ပင်များတောင် ဤကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ စီယွင်တောင်ကြောပေါ်ရှိ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးမှအပ အရာအားလုံးမီးတောက်များထဲသို့ရောက်နေ၏။

တွမ့်မူထျန်းက ခါးသက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ရေခဲနဲ့မီးလား။ လုဝူသာ ဒီမှာရှိရင်”

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့ကအကွာအဝေးလှမ်းနေ၏။ မဟုတ်လျှင် ၎င်းကိုခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် အမြင်အာရုံကောင်းမွန်သော ယန်ကျန်းလော့သည် ဝေဟင်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မျှော်နန်းသခင်က ထိန်းထားသေးတုန်းပဲ”

ထိုစဉ် တွမ့်မူထျန်းက သဘောပေါက်သွား၏။ “မင်း သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

“သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာဖို့လား”

“သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အလင်းဖျော့ဖျော့ကိုကြည့်ကြည့်။ အဲ့တာသူတော်စင်ရဲ့အလင်းပဲ” တွမ့်မူထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်းက သူတော်စင်ဖြစ်တော့မှာလား” ရှောင်ယွမ်အာက တအံ့တဩမေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှလူတို့သည် ပျော်သင့်မပျော်သင့် မသိတော့ပေ။ ဆိုရလျှင် မုန့်ကျန်းက ဝေဟင်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေသေး၏။

ထိုစဉ် မုန့်ကျန်း၏နက်ရှိုင်းသောအသံသည် လေထဲပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ “ခေါင်းမာလိုက်တဲ့လူသား”

လုကျိုးသည် အကွက်လေးကွက်ဆက်တိုက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ လုကျိုးက မီးဒဏ်ကို ခံနိုင်၏။ အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံပါပေါင်းလိုက်လျှင် မီးပင်လယ်က သူ့ကိုများများစားစား မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

မုန့်ကျန်းက ဆက်မတိုက်ခဲ့ပေ။ သူ မျက်လုံးထပ်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဟွမ့်တန်းကို နေ့အလင်းရောင် ဆောင်ယူလာခဲ့ပေးသည်။ ၎င်းက လုကျိုးကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းဖျော့ဖျော့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သူတော်စင်လား” မုန့်ကျန်း၏ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် အထင်သေးမှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ယခင်ကထက် ပိုသန်မာလာသည်။

ဒါသူတော်စင်တစ်ပါး၏ခွန်အားလား။ လုကျိုးက ဝမ်းသာသွား၏။ သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မိုးနှင့်မြေ၏ စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ သူဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း စွမ်းအားက သူ၏အမိန့်အတိုင်းလှုပ်ရှားသည့်ပုံပေါ်သည်။ ပြီးနောက် သူက မော့ကြည့်လိုက်ချိန်၌ ရှေ့ရှိအနက်ရောင်မြူများ ကွဲထွက်သွားပုံပေါ်သည်။

ပြီးနောက် မြူများအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုက ရစ်ဝဲနေ၏။ ခဏအကြာ၌ လူအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင်က လုကျိုးရှေ့မီတာထောင်ချီအကွာ၌ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် ဖျက်ဆီးတိုင်လုံးရှေ့၌ ရပ်နေကာ တိုးတိတ်အက်ကွဲသော အသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။ “မင်း သူတော်စင်ဖြစ်လာပြီ”

လူတစ်ယောက်၏အရွယ်အစားဖြစ်နေသည့်တိုင် မုန့်ကျန်း၏ခွန်အားကို လုကျိုးအပါအဝင်လူတိုင်းက လျော့မတွက်ရဲကြချေ။

“ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

“လူသားတချို့က ကြွက်တွေလိုပဲ သူရဲဘောကြောင်တယ်။ လူတချို့က သတ္တိရှိပြီး ရဲရင့်တယ်”

မုန့်ကျန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက ပြောသည်။ “ချီးကျူးတာလို့မှတ်ယူလိုက်မယ်”

“ဘယ်သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေရလဲသိလား”

“မိုးပြာနဂါးမုန့်ကျန်း။ ကောင်းကင်ရဲ့နတ်ဘုရားလေးပါးထဲက တစ်ပါး” လုကျိုးက ပြန်ပြော၏။

“ဒါတောင် မင်းချဉ်းကပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့” မုန့်ကျန်းက ပြန်မေးလိုက်၏။

“ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ကို လိုက်ရင်ကြောက်နေလို့မရဘူး” လုကျိုးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ကျန်းက တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ အစောတုန်းက အကွက်ကိုသူ ပြန်တွေးလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိလူကို မဆိုထားနှင့် တာအိုသူတော်စင်များတောင် ခံနိုင်ရန်ခက်ခဲ၏။ ခဏအကြာတွင် သူကမေးလိုက်၏။ “ဘာလမ်းကြောင်းကို ရှာနေတာလဲ”

“မဟာတာအိုကို ရှာနေတာ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ကျန်းက လှစ်ကနဲပင်ရှေ့သို့ရောက်သွားသည်။ တချိန်တည်းတွင် ဝေဟင်ထဲတွင် အလင်းများ လှစ်ကနဲပေါ်လာကာ ၎င်း၏အဆင့်အတန်းနှင့်ခွန်အားကို ပြသနေသည်။

“ထာဝရရှင်သန်မှုကိုရှာနေတာလား။ ဒီကိုဘာလို့ရောက်နေတာလား” မုန့်ကျန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး ထာဝရရှင်သန်မှုကို ရှာဖွေနေတာ မဟုတ်ဘူး” လုကျိုးက ပြောပြီးခေါင်းခါလိုက်၏။ ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။ “ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးရဲ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ယူဖို့ရောက်လာတာ”

မုန့်ကျန်း၏အသံက လေးနက်နေ၏။ “လူတိုင်းက ထာဝရအသက်ရှင်ချင်ကြတယ်။ မိုးနဲ့မြေ တည်တံ့နေသရွေ့ နေချင်ကြတယ်”

“အဲဒါ တခြားသူတွေ။ ငါ မဟုတ်ဘူး” ပြီးနောက် သက်ပြင်းချပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။

“လောကကြီးထဲမှာ အရာအားလုံးက စည်းမျဉ်းနဲ့နိယာမတွေရှိကြတယ်။ လူသားတွေအတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီစည်းမျဉ်းတွေက ကျင့်ကြံခြင်းထက်တောင် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ လူတွေ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင် စွမ်းအားရှိတဲ့သူတွေ၊ လွှမ်းမိုးမှုရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့အာဏာအဆက်အသွယ်နဲ့ အရင်းအမြစ်တွေသုံးပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုသန်မာလာအောင် သူတို့မျိုးနွယ် ပိုသန်မာလာအောင်လုပ်ဖို့ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဖက်မှာ အောက်ခြေကလူတွေက တသက်လုံးအောက်ခြေမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ထာဝရဖိနှိပ်ခံရပြီး တစ်သက်လုံး ထလာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလောကက လူသားတွေကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေလိမ့်မယ်”

ထိုစဉ် မုန့်ကျန်း ရှိနေသေးစဉ် အလင်းက ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်က အင်မတန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာ၌ မုန့်ကျန်းက မေးလာသည်။ “ဒီ‌တော့ မင်းက သေခြင်းတရားက မရှိမဖြစ် လိုတယ်လို့ သဘောတူလား”

“သေခြင်းတရားက လူသားတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

မုန့်ကျန်းသည် လှုပ်လည်းမလှုပ်ရှား စကားလည်းမပြောပေ။ အချိန်မည်မျှကြာသည်မသိ သူက မေးလိုက်၏။ “ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးထဲ တကယ်ဝင်ချင်လား”

လုကျိုးက မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ ထိုအစားမေးလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့နတ်ဘုရားလေးပါးထဲက တစ်ပါးအနေနဲ့ ဘာကြောင့်ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကို စောင့်ကြပ်တာလဲ”

“မိုးမပြိုနိုင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မပြိုသေးဘူး” မုန့်ကျန်းကပြောလေ၏။

“ကောင်းကင်ရဲ့နတ်ဘုရားလေးပါးက မိုးနဲ့မြေရဲ့မဟာတာအိုကို ကာကွယ်ဖို့တာဝန်ရှိတယ်။ မဟာတာအိုက နတ်ဘုရားလေးပါးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး”

လုကျိုးက သဘောပေါက်သွားလေ၏။ ပြီးနောက် သူသည် မုန့်ကျန်းဖက်လက်သီးဆုပ်မိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် သိပြီ”

…

အခန်း (၁၄၆၄) နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော ပုဂ္ဂိုလ် (၁)

မုန့်ကျန်းက လုကျိုး စောစောက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်ပြောလာသည်။

"သေခြင်းတရားက လူသားတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ..."

မုန့်ကျန်းက စကားများကို စဉ်းစားရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုကျိုးက မုန့်ကျန်း၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့သော ကောင်းကင်၏ နတ်ဘုရား လေးပါးထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့ခံစားချက်များ သို့မဟုတ် အတွေးများကို သဘာဝအတိုင်း မခံစားနိုင်ပေ။ သူ အစောပိုင်းက မုန့်ကျန်းကို ဒေါသထွက်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုသူသည် ထင်ရှားစွာ ဒေါသ အရမ်းမထွက်ခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဒါကို မဟာလေဟာနယ်အတွက် လုပ်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ပြိုကျခြင်းကို တားဆီးဖို့ လုပ်ဆောင်နေတာဆိုတော့ မဟာလေဟာနယ်က လူတွေကို တိုင်လုံးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုမှာလား"

မုန့်ကျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါက တခြားသူတွေအတွက် မတရားဘူးလား" လုကျိုးက မေးသည်။

"ဒီလောကမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိဘူး" မုန့်ကျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သိသာတဲ့ တရားမျှတမှုတော့ ရှိသင့်တယ်" လုကျိုးက ပြောသည်။

"ရှုထောင့်တချို့ကနေ ကြည့်ရင် မဟာလေဟာနယ်က လူတွေကို တိုင်လုံးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုပြီး တခြားသူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုဘူးဆိုတော့ မင်းက ဆိုးယုတ်သူကို ကူညီနေတာပဲ။ မသေနိုင်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ အမြင်တူပုံရတယ် … သေခြင်းတရားက လူသားတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒါမှ သူတို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိလာပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ မကျရောက်စေမှာ … နောက်တစ်နည်းနဲ့ပြောရရင် အောက်ခြေမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံနေရလိမ့်မယ်လို့ မသေချာဘူး"

"မင်းက မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ရန်သူလား" မုန့်ကျန်းက သံသယဖြင့် မေးသည်။

"အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာပါ" လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား"

"မင်း ပြောသလိုပဲ လောကမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ထိုင်ပြီး သေဖို့ စောင့်နေရမှာလား" လုကျိုးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

မုန့်ကျန်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အင်အားဖြင့်သာ ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသောအခါ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုသာ ဖြစ်သည်။ ရှုံးနိမ့်သူသည် မကြာခဏ လျှော့ပေါ့ရသည်။ သို့သော် ဤ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် အနိုင်ရသူနှင့် ရှုံးနိမ့်သူ မရှိပေ။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် မုန့်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မဟာလေဟာနယ်အတွက် တစ်ခါမှ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အရင်ကလည်း မဟာလေဟာနယ်က မဟုတ်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုင်လုံးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်..."

လုကျိုးက ဤအဖြေကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက မေးသည်။

"ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လေးပါးထဲက တစ်ပါးရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ဘယ်သူ ရယူနိုင်ခဲ့တာလဲ"

မုန့်ကျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူသားတစ်ယောက်"

"နယ်မြေ ကိုးခုမှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိလို့လား။ သူက ဘယ်သူလဲ"

လုကျိုးက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

မုန့်ကျန်းက လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လေးပါးထဲမှ တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ မဖြေချင်သော မေးခွန်းများကို ဖြေရန် မလိုပေ။ သူ့မာနသည် သူ့အရိုးများထဲအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်၏ ထူးခြားမှုနှင့် သေခြင်းတရားအပေါ် သူ့နားလည်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။

"သူ တိုင်လုံးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မဲ့ပဲ"

မုန့်ကျန်းက ထိုသူ့အမည်ကို မပြောခဲ့သလို သက်ဆိုင်သော သတင်းအချက်အလက်ကိုလည်း မပေးခဲ့ပေ။

လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးတွေဆီကနေ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူနိုင်သူတွေက လူတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ထက် တစ်လှမ်းသာနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

မုန့်ကျန်းက ပြန်ပြောသည်။

"ငါ လူသား ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံတယ်"

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို တိုင်လုံးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုရင် ဘယ်လို ထင်လဲ"

မုန့်ကျန်းက ပျံတက်သွားပြီး ကြီးမားသော နဂါးအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အမှောင်မြူခိုးထဲသို့ ပြန်လည် ပျံဝင်သွားသည်။ တစ်ဖန် လကဲ့သို့သော အလင်းလုံးနှစ်လုံးကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်းကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးမယ်"

ထို့နောက် မုန့်ကျန်းက သူ့မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်စဉ် လောကကြီးသည် တစ်ဖန် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မီးလောင်ကျွမ်းနေခြင်း မရှိလျှင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လေးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော မုန့်ကျန်းက အစောပိုင်းက လှုပ်ရှားခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လုကျိုး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူ လှည့်ပြီး အသံပို့လွှတ်ကာ ဆက်သွယ်လိုက်၏။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူတိုင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ယွီရှန်းရုန်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာသည် လုကျိုးဘေးသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ကျန်သူများသည် သူတို့ ရှိနေသည့် နေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေကြသည်။ ဘယ်သူမှ ပေါ့ဆစွာ လှုပ်ရှားရဲခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အားလုံးသည် မုန့်ကျန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ယွီရှန်းရုန်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့ လုကျိုးဘေးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မုန့်ကျန်း၏ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံသည် အပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တိုင်လုံး ပျက်စီးသွားရင် မင်းတို့ အားလုံးကို ငါ သတ်မယ်"

"သွားကြစို့"

လုကျိုးနှင့် သူ့တပည့် နှစ်ယောက်သည် စီယွမ်တောင်ထိပ်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားကြသည်။ သူတို့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး၏ အနားသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အကြာကြီး မယူခဲ့ရပေ။ တိုင်လုံးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုံကျောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာ၏ ဝင်ပေါက်သည် မကြီးမားဘဲ တခြား တိုင်လုံးများကဲ့သို့ နေရာအများကြီး ယူထားခြင်း မရှိပေ။

လုကျိုးက တိုင်လုံး၏ အပြင်နှင့် အတွင်းကို လျင်မြန်စွာ ခံစားလိုက်သည်။ ထိုနေရာ၌ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထောင်ချောက်များ ရှိပုံမရပေ။ သူ့အာရုံခံစားမှုများ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ အံ့ဖွယ်စွမ်းအား မပါဘဲဖြင့်ပင် သူက အလွန် အားကောင်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် စတုတ္ထမြောက် မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး သူ့စွမ်းအားသည် များစွာ တိုးလာခဲ့သည်။

"ရှစ်စွင်း … ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အလင်း..." ရှောင်ယွမ်အာက လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုကျိုးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။

"အလင်းလား" လုကျိုး အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူတော်စင်အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှစ်စွင်း သူတော်စင်ဖြစ်လာတာကို ဂုဏ်ယူပါတယ်" ရှောင်ယွမ်အာက ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"အခု ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုရမဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့" လုကျိုးက ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

သုံးယောက်သည် ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

ယွီရှန်းရုန်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့ အတားအဆီးထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တွန်းလှန်ခံခဲ့ရသည်။ ဆယ်ကြိမ်မက ကြိုးစားပြီးနောက် သူတို့သည် ဆက်လက် ရက်စက်စွာ တွန်းလှန်ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်အာသည် သူ့ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မဟုတ်ပြန်ဘူး"

ယွီရှန်ရုန်း ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "ငါလည်း မဟုတ်ဘူး"

"မင်းတို့ ထပ်မကြိုးစားတော့ဘူးလား" လုကျိုးက မေးသည်။

ယွီရှန်ရုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားဖို့ မလိုပါဘူး။ အနီးရောက်သွားတဲ့အချိန်တိုင်း အတားအဆီးရဲ့ ခုခံမှုကို ခံစားရတယ်။ ဒါက တခြား အတားအဆီးတွေထက် ပိုပြီးတောင် အားကောင်းနေတယ်"

ရှောင်ယွမ်အာက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူသည်။

"အာ့ရှစ်ရှိုး ညီမလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်"

ယွီရှန်ရုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်းထန်ရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးက ချီရှစ်တိ ပိုင်ဆိုင်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

လုကျိုးက အတားအဆီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ဤအချိန်၌ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လောကမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးတွေဆီကနေ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံယူဖို့ အိပ်မက်မက်ကြတယ်။ သူတို့ထဲက အများစုက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလကား အချိန် ဖြုန်းတီးနေကြတာပဲ။ မင်းတို့ အားလုံးလည်း အတူတူပဲ"