ပါရမီ

နျိုနျိုက မျက်လုံးလေးများ ပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မြစ်ထဲကို ပစ်ချမှာလဲဟင်...”

“ဒါဆို ဘယ်ကို ပစ်ရမှာလဲဟင်...”

ကိုကိုရှန်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် အကြံတောင်းလိုက်၏။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“အဝတ်ကောင်းတွေကို ဘာလို့ ပစ်ရမှာလဲဟင်... သမီးတို့ အိမ်မှာဆိုရင်တော့ လျှော်ပြီးတော့ သိမ်းထားတာပဲလေ...”

ကိုကိုရှန်က - “ဘာလို့ သိမ်းထားရတာလဲဟင်... ကိုကိုကတော့ အဝတ်တစ်ထည်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်တော့မှ မဝတ်ဘူးလေ...”

ဘေးနားရှိ ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိသားစုကြီးများမှ သခင်လေးများမှာ အဝတ်အသစ်များကို တစ်ခါသာ ဝတ်ဆင်တတ်ကြသည်ဟူသော ကောလာဟလများကို သတိရလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ ပုံစံမျိုးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နျိုနျိုသည် နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့လိုက်မိ၏။ သူမက နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့ တစ်ခါပဲ ဝတ်ပြီးတော့... တစ်ခါတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ရတာလဲဟင်...”

ကိုကိုရှန်သည် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အမှားရှိသည်ဟု အစက မထင်ခဲ့သော်လည်း နျိုနျိုက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါတွင်မူ သူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရလေသည်။

“ကိုကို... ကိုကိုလည်း မသိဘူးလေ... တို့ အိမ်မှာက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကျဆိုတော့လေ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“သမီးတို့ ရွာမှာဆိုရင်တော့... ဖာထေးထားတဲ့ အဝတ်တွေကိုတောင် လူတွေက မပစ်ရက်ကြဘူးနော်...”

ကိုကိုရှန်သည် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

“ကိုကို... ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုကိုလည်း ဖာထေးထားတဲ့ အဝတ်တွေကို ဝတ်ပါ့မယ်နော်...”

နျိုနျိုက သူ့အား အံ့သြစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“ကိုကို့မှာ အဝတ်ကောင်းတွေ ရှိနေတာပဲကို... ဘာလို့ ဖာထေးထားတာကို ဝတ်ချင်နေရတာလဲဟင်...”

ကိုကိုရှန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့်

“ဒါက... ဒီလို လုပ်လိုက်ရင်... ညီမလေး ပိုပြီး ပျော်သွားမလားလို့ပါ...”

နျိုနျိုသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက ဝမ်းမနည်းပါဘူးနော်...”

ကိုကိုရှန်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေးက ကိုကို့ကို ချွေတာစေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်...”

နျိုနျိုက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ချွေတာတာ မချွေတာတာက ကိုကို့ရဲ့ ကိစ္စပဲလေ...”

ကုမင်တာ့သည် သူတို့ နှစ်ဦးကြားမှ စကားပြောဆိုမှု လမ်းကြောင်း လွဲနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကိုကိုရှန်... နျိုနျိုက မင်းကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်ထဲ အရမ်း ထည့်မထားပါနဲ့တော့...”

ကိုကိုရှန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းလျက် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူးလေ... အစကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့... နျိုနျို ပြောတာကို ကြားပြီးနောက်မှာတော့... တစ်ခါပဲ ဝတ်ပြီး ပစ်ချလိုက်တာဟာ တကယ်ကို မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်ဗျာ...”

သူသည် သာမန်လူများ၏ ဘဝကို တစ်ရက်ခန့်သာ တွေ့ကြုံခဲ့ရသော်လည်း လူသာမန်များ ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲများကို ခံစားမိသွားခြင်း ပင်။ အဝတ်များကို တစ်ခါဝတ်ရုံဖြင့် ပစ်ချလိုက်ခြင်း၊ အစားအသောက်များကို အလွန်အမင်း သန့်စင်အောင် စားသောက်ခြင်း အစရှိသော ယခင်က သူ၏ ဇိမ်ခံလှသော ဘဝပုံစံမှာ ယခုအခါတွင်မူ အိပ်မက်တစ်ခု ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန်... ကိုကိုက အဝတ်တစ်ထည်တည်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်လို့ ရတာပဲလေ... မဝတ်ချင်တော့တဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေကိုလည်း တခြားသူတွေကို ပေးလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် အဝတ်အစားလည်း ချွေတာရာ ရောက်သလို၊ ကုသိုလ်လည်း ရတာပေါ့နော်...”

ကိုကိုရှန်က ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ညီမလေး စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... ကိုကိုလည်း ကုသိုလ်ရမယ့် အလုပ်တွေကို လုပ်ချင်တာပဲလေ...”

နျိုနျိုက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ကိုကို့ လက်ထဲက ညစ်ပတ်နေတဲ့ အဝတ်တွေကိုတော့ တို့တွေ အတူတူ လျှော်ကြရအောင်လေ... သမီး ကိုကို့ကို အဝတ်လျှော်နည်း သင်ပေးမယ်နော်... သမီးက အဝတ်လျှော် တတ်တယ်လေ... အရင်တုန်းက အိမ်ကြီး တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အဝတ်တွေကို သမီး တစ်ယောက်တည်း လျှော်ခဲ့ရတာနော်...”

ကိုကိုရှန်သည် နျိုနျို၏ စကားများထဲမှ ထူးဆန်းမှုကို သတိမပြုမိဘဲ ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေးရယ်... ညီမလေးကတော့ တကယ်ကို တော်တာပဲနော်...”

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူအား စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ကျန်းမိသားစု ပျက်စီးသွားရခြင်းမှာ နျိုနျိုအား နှိပ်စက်ခဲ့သည့်အတွက် ဝဋ်လည်ခြင်း ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ကိုကိုရှန် ပေးသော ဆေးကို သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ လှိုင်းမူးခြင်းမှာ အလွန်ပင် သက်သာသွားခဲ့ချေပြီ။ ထိုနေ့မှာပင် သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့၏။ မိခင်ဖြစ်သူ နေကောင်းသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် နျိုနျိုသည် ကိုကိုရှန်အပေါ် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလေတော့သည်။ သူမသည် သူမ သိသမျှ ဘဝသင်ခန်းစာ အားလုံးကို ကိုကိုရှန်အား သင်ကြားပေးချင်နေမိ၏။

အခြားသော သူများသာ ဆိုလျှင်မူ ထိုကဲ့သို့သော သာမန် ကိစ္စများကို နားထောင်ရသည်မှာ ရယ်စရာဟု ထင်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ကိုကိုရှန်အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ ရတနာများ ကဲ့သို့ပင်။

ကိုကိုရှန်သည် ဉာဏ်သိပ်မကောင်းသလို သင်ယူနိုင်စွမ်းလည်း နည်းလှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် နျိုနျိုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ နျိုနျိုသည် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူမသည် ကိုကိုရှန်အား ကလေးတစ်ဦး၏ နည်းလမ်းဖြင့်သာ သင်ကြားပေးလေသည်။

နျိုနျိုသည် စိတ်ရှည်သူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခါပြောပြလို့ မရလျှင် နှစ်ခါ ပြန်ပြောပြ၏။ သူ နားလည်သွားသည့်တိုင်အောင် စိတ်မပျက်ဘဲ သင်ကြားပေးလေသည်။

ကိုကိုရှန်သည်လည်း ထိုသို့ဖြင့် အရာရာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

လက်ဖျားပင် ရေမစိုဖူးသော သခင်လေး တစ်ဦး ဘဝမှ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မီးဖိုချောင်တွင် ရေနွေးကျိုတတ်နေသလို အိပ်ရာများကိုလည်း ဝက်ခြံလိုမျိုး မဖြစ်အောင် ကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းတတ်နေချေပြီ။ ကိုကိုရှန်သည် ထိုအလုပ်များကို လုပ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်ဟု မထင်ဘဲ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆထားပေသည်။

“နျိုနျိုလေး... ညီမလေးကတော့ တကယ်ကို တော်လွန်းပါတယ်... အရာရာကို သိနေတာပဲနော်...”

ကိုကိုရှန်၏ ချီးကျူးစကားမှာ နျိုနျိုအတွက်မူ အကောင်းဆုံးသော ဆုလာဘ် ပင်။

“နောင်ကျရင် သမီး ပိုပြီး သင်ယူဦးမယ်လေ... ပြီးရင် ကိုကို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သင်ပေးမှာပေါ့...”

နျိုနျိုက လက်သီးလေးကို ဆုပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကိုကိုရှန်သည် သူ၏ ဆရာမလေးအား အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

လှေက လှုပ်ခါနေသဖြင့် စာဖတ်ပါက မျက်စိနာနိုင်သည်ဟု ယူဆကာ ကုမင်တာ့သည် စာဆက်မဖတ်တော့ဘဲ စွန်းကျားရှင်း နှင့်အတူ ကလေးများ၏ ဘေးတွင် တစ်နေကုန် အဖော်ပြုပေးထားလေသည်။ သူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကလေးများအား ကဗျာ ရေးစပ်နည်းများကို သင်ကြားပေးနေခြင်း ပင်။

အားယန်သည် သင်ယူပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ နျိုနျိုသည်လည်း နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် သင်ယူရုံသာမက သူမ၏ သူငယ်ချင်းအသစ် ဖြစ်သော ကိုကိုရှန်အားလည်း ဝိုင်းကူ သင်ကြားပေးနေလေသည်။ သူမက ကိုကိုရှန်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“အမှန်နဲ့ အမှားက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ရမယ်လေ... ဟန်ချက်ညီရမယ်... အနိမ့်အမြင့်ကလည်း တိကျရမှာပေါ့... ဖေဖေက မြစ်ရဲ့ ရှုခင်းအကြောင်း ရေးခိုင်းတာလေ... ကိုကို နားလည်ရဲ့လားဟင်...”

ကိုကိုရှန်သည် အရင်ကတော့ ခေါင်းခါနေခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကုမင်တာ့က အရာရာကို သေသေချာချာ ရှင်းပြထားသလို နျိုနျိုကလည်း ထပ်မံ၍ ရှင်းပြနေသည်။

သူသည် အိမ်တွင် ရှိစဉ်က စာကို လုံးဝ မဖတ်ခဲ့ဘဲ ဆရာများစွာကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့သူပင်။ ယခု လှေပေါ် ရောက်သောအခါမှ ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့နောက်သို့ လိုက်ရင်း ပညာရပ်များစွာကို နားထောင်မိသွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အချို့သော ပညာရပ်များကို ကုမင်တာ့ တို့က တစ်ခါပြောပြရုံနှင့် နားလည်ကြသော်လည်း အချို့ကိုမူ နားမလည်ကြချေ။ သို့သော်လည်း နျိုနျိုက ကိုကိုရှန်အား တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သောအခါတွင်မူ သူသည် နားလည်သွားလေတော့သည်။

ဤလူများက သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးခဲ့သဖြင့် ကိုကိုရှန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသောသူ တစ်ဦးဟု မခံစားရတော့ပေ။

“လှိုင်းလုံးဖြူဖြူ အထပ်ထောင်သောင်း၊ မြစ်ဝါမြစ်ကြီး မိုင်ထောင်သောင်း ပင်။”

ကိုကိုရှန်က ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ကိုကိုရှန်အား အံ့သြစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်... ဦးလေးကု... ကျွန်တော် ရေးတာ မကောင်းလို့လားဟင်...”

ကိုကိုရှန်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

ကုမင်တာ့သည် တစ်ခါတရံတွင် ဤ သူဌေးသားလေးမှာ ဘာကြောင့် အခြားသူများ၏ အမြင်ကို ဤမျှအထိ အလေးထားနေရသနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

“အခုမှ စသင်တဲ့သူ အတွက်ကတော့ အရမ်းကို ကောင်းပါတယ်ဗျာ... မင်းက အရောင်အသွေးတွေအပေါ် ခံစားချက် ရှိပုံရတယ်... မင်းမှာ ပန်းချီ ပါရမီ ရှိတယ်လို့တောင် ပြောလို့ ရတာပေါ့...”

ကုမင်တာ့က ချီးကျူးလိုက်သည်။

ထိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချီးကျူးလိုက်သော စကားကြောင့် ကိုကိုရှန်မှာမူ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလာရလေတော့သည်။

“ကိုကိုရှန်... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲဟင်... ချီးကျူးခံရတာက ပျော်စရာ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလားဟင်...”

နျိုနျိုက နားမလည် ဖြစ်နေရရှာ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ဖေဖေ ချီးကျူးတိုင်း အကြာကြီး ပျော်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။

“ကျွန်တော့်ကို ပါရမီ ရှိတယ်လို့ ဘယ်သူမှ တစ်ခါမှ မချီးကျူးဖူးဘူးလေ... ကျွန်တော့် မိသားစုကလည်း ကျွန်တော့်ကို ပညာမတတ်ဘူးလို့ပဲ ထင်နေကြတာ...”

ကိုကိုရှန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“လူတိုင်းမှာ ပါရမီ ဆိုတာ ရှိတာပဲလေ... အရင်က ရှာမတွေ့ခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့... ကိုကိုက တကယ်ကို တော်တဲ့ ပန်းချီဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့... ကိုကို ပန်းချီဆွဲတာ သင်ဖူးလို့လားဟင်...”

ကိုကိုရှန်က ခေါင်းခါပြလေသည်။

“ကိုကိုကတော့ စာအုပ်တွေကိုပဲ အကြာကြီး ဖတ်ခဲ့ရတာလေ... ကိုကို့မိသားစုကလည်း ဒီကိစ္စမှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားခဲ့ကြပါဘူး...”

“ဒါဆိုရင်တော့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် ပန်းချီဆွဲတာကို သင်လိုက်ပေါ့... ပြီးတော့မှ ကိုကို့ကို ပါရမီ မရှိဘူးလို့ ပြောတဲ့သူတွေကို သေချာ ပြလိုက်ရမှာပေါ့နော်...”

နျိုနျိုက အားပေးလိုက်လေသည်။

ကိုကိုရှန်သည် ချက်ချင်းပင် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရရှိသွားသဖြင့် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လျှင် မိခင်ဖြစ်သူအား ဆရာတစ်ယောက် ရှာပေးရန် တောင်းဆိုမည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိ၏။

ကုမင်တာ့သည် ကလေးများ ရေးစပ်ထားသော ကဗျာများကို နားထောင်လေသည်။

အားယန် ရေးသားထားသည်မှာ အဆင့်မီလှပြီး နျိုနျို ရေးသားထားသည်မှာမူ ကလေးဆန်စွာဖြင့် ချစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အားကျောက် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ ကဗျာမမည်သော စာများကို ရေးစပ်နိုင်လေတော့သည်။

“ဒီနေ့တော့ ထားလိုက်ပါတော့... နက်ဖြန်ကျလို့ ဒီလိုပဲ ထပ်ရေးဦးမယ် ဆိုရင်တော့... မင်းကို ငါ အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်နော်...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

အားကျောက်သည် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မေးလိုက်၏။

“နက်ဖြန်ကျရင်လည်း မြစ်ရဲ့ ရှုခင်းအကြောင်းပဲ ထပ်ရေးရမှာလားဟင်...”

“နက်ဖြန် ဘာရေးရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ နက်ဖြန်မှပဲ ပြောပြမယ်လေ... မင်းကတော့ အကွက်စုံသုံးဖို့ စဉ်းစားမနေနဲ့ဦး...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ကိုကိုရှန်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“နက်ဖြန်ကျရင်တော့ မိုးရွာလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်... မိုးထဲက ရှုခင်းအကြောင်း ရေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲဟင်...”