ရာသီဥတု

လူတိုင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ကြီးတွင် တိမ်တစ်စမျှ မရှိဘဲ ကြည်လင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် နက်ဖြန် မိုးရွာမည့် ပုံစံမျိုး မရှိသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ဖေဖေ... နက်ဖြန် တကယ်ပဲ မိုးရွာမှာလားဟင်...”

နျိုနျိုက မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် ရာသီဥတုကို မည်သို့ တွက်ချက်ရမည်ကို မသိသဖြင့် ကိုကိုရှန် အား မေးမြန်းလိုက်ရလေသည်။

“ကိုကိုရှန်... နက်ဖြန် မိုးရွာမယ် ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သိတာလဲဟင်...”

ကိုကိုရှန်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို ကြည့်ရတာ ခက်လို့လားဟင်... အရှေ့ဘက်က တိမ်တွေကို ကြည့်လေ... အဲ့ဒါ မိုးတိမ်တွေလေ... နက်ဖြန်ကျရင်တော့ မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျလာမှာ သေချာပါတယ်... ဦးလေးကု... ကျွန်တော် တခြားကိစ္စတွေမှာ မှားချင်မှားမယ်... ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတု ကြည့်တာကိုတော့ တစ်ခါမှ မမှားဖူးဘူးနော်...”

နျိုနျိုသည် ကောင်းကင်ကို အကြာကြီး မော့ကြည့်သော်လည်း ထိုတိမ်နှင့် ဘေးနားရှိ တိမ်များကြား မည်သို့ ကွာခြားသည်ကိုမူ ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ကိုကိုရှန်... သမီးကတော့ သေချာ မသိဘူးလေ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

ကိုကိုရှန်က အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အားလုံးက ခေါင်းခါပြကြကုန်၏။

နျိုနျိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန်... ဒါက ကိုကို့ရဲ့ ပါရမီ ဖြစ်မှာပေါ့နော်... တခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တာကို ကိုကို တစ်ယောက်တည်း မြင်နိုင်တာလေ...”

ကိုကိုရှန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားရသည်။

“တကယ်ကြီးလားဟင်... ဒါကလည်း ကိုကို့ရဲ့ ပါရမီ တစ်ခုလား... ကိုကို့မှာ ပါရမီ နှစ်ခုတောင် ရှိနေတာပေါ့လေ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ပါရမီ နှစ်ခု ဘာလို့ မရှိရမှာလဲဟင်... တော်တဲ့သူတွေမှာ ပါရမီတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ...”

ကိုကိုရှန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘဝလမ်းစကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရလေတော့သည်။

နျိုနျိုသည်လည်း သူ၏အတွက် ဝမ်းသာပေးလိုက်၏။

“ကြည့်စမ်း... ကိုကိုက တကယ်ကို တော်တာပဲလေ... ကိုကို့ကို မချစ်တဲ့ သူတွေအကြောင်းကို တစ်နေကုန် တွေးမနေပါနဲ့တော့နော်...”

ဒါဟာ သူ့အတွက် နှစ်သိမ့်စကား ဖြစ်ပေသည်။ ကိုကိုရှန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရာသီဥတု ကြည့်တတ်တာက... အဲ့ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရည်အချင်းမျိုး မဟုတ်ပါဘူးလေ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မကြီးကျယ်ရမှာလဲဟင်... ကိုကိုက ရာသီဥတုကို ကြည့်တတ်မှတော့... နောင်ကျရင် အပြင်သွားတဲ့အခါ ရာသီဥတုဆိုးတွေကို ရှောင်လို့ ရတာပေါ့... လယ်လုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စစ်တိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရာသီဥတုကို အသုံးချရမယ့် နေရာတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ...”

“တကယ်ကြီးလားဟင်... အဲ့ဒီလောက်အထိ အသုံးဝင်တာလားဟင်...”

ကိုကိုရှန်က မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြကာ ထပ်မေးလိုက်၏။

“ကိုကိုရှန်... ကိုကိုက ရာသီဥတုကို အရင်ကတည်းက ကြည့်တတ်တာလားဟင်... ဒါဆို ကိုကိုက တကယ်ကို တော်တာပဲနော်...”

ကိုကိုရှန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ချင် မိသားစု ဆီမှာ သွားဆော့တုန်းကလေ... အမျိုးတွေဆီမှာ တိမ်တွေကို ဘယ်လို ကြည့်ရမလဲ၊ လေတိုက်တာကို ဘယ်လို စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို သင်ပေးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့ခဲ့တာလေ... ကျွန်တော် တစ်ခါပဲ ဖတ်ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အကုန် မှတ်မိနေတာပေါ့...”

“ကိုကိုရှန်... တစ်ခါတည်းနဲ့ မှတ်မိသွားတာလားဟင်... တိမ်တွေကို အဲ့ဒီလောက် တိတိကျကျ ခွဲခြားနိုင်တာဆိုတော့... ကိုကိုကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်ကြီးပဲနော်...”

နျိုနျို၏ ချီးကျူးစကားများမှာ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေတော့သည်။

ကိုကိုရှန်သည် အိမ်ကို လွမ်းနေသော်လည်း ယခု အခိုက်အတန့်တွင်မူ ဤအချိန်ကို အဆုံးမရှိ ဆွဲဆန့်ထားချင်နေမိ၏။ သူသည် အခြားသူများ၏ ချီးကျူးစကားများအောက်တွင်သာ အမြဲ ရှိနေချင်နေမိလေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ တကယ်ပင် မိုးရွာခဲ့ချေပြီ။

နံနက်စာ စားပြီးနောက်တွင်မူ မူလက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ ပဲစိမ်းခန့် အရွယ်အစားရှိသော မိုးပေါက်ကြီးများမှာ လှေပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်လာကြကုန်၏။

မိုးသက်လေပြင်းများနှင့်အတူ လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ မိုးခြိမ်းခြင်းများမှာ အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့် အလား ရှိနေပေသည်။

လှေလုပ်သားများမှလွဲလျှင် မည်သူမျှ လှေပတ်လမ်းပေါ်သို့ မထွက်ရဲကြချေ။

မိုးက အရမ်းသည်းထန်လွန်းသဖြင့် လှေကလည်း အလွန်အမင်း လှုပ်ခါနေတော့၏။ အိမ်ထဲတွင် မီးထွန်းရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသဖြင့် နေရာအနှံ့တွင် မှောင်မိုက်နေလေသည်။

နျိုနျိုသည် နံနက်စာ စားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေမိ၏။

“ကိုကိုရှန် ပြောတာ မှန်တယ်နော်... ဒီနေ့တော့ တကယ်ပဲ မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျလာတာပဲလေ... သမီးလည်း သူ့ဆီကနေ ရာသီဥတု ကြည့်နည်းကို သင်ချင်လိုက်တာ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

“ပညာသင်ယူတာမှာ အဆုံးမရှိပါဘူး... ပညာရပ်တစ်ခုကို သင်ထားရင်တော့... ဘယ်အချိန်မှာ အသုံးဝင်လာမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ... အကူအညီ ဖြစ်တာပေါ့...”

အားကျောက်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“သားလည်း သင်ချင်တယ်လေ... ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် တောထဲမှာ ပိုးကောင်တွေ သွားဖမ်းတဲ့အခါကျရင် အဆင်ပြေတာပေါ့နော်...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မဆိုးဘဲ မေးလိုက်၏။

“မင်းက ပိုးကောင်တွေကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေမှတော့... နောက်ကျရင် ပိုးကောင်တွေကို ဖမ်းပြီးတော့ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေအဖြစ် လုပ်ဖို့ကော စိတ်ပါရဲ့လားဟင်...”

အားကျောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူကြီးလေး တစ်ဦး ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“သားကတော့ ဘာမှ မလုပ်ချင်ပါဘူး... စားဖို့ပဲ တွေးနေတာလေ... အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်တော့ သား အကြိုက်ဆုံး ပိုးကောင်တွေကိုပဲ မွေးထားမှာပေါ့...”

ကုမင်တာ့သည် မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်သွားရ၏။ ဤမိသားစုသည် ပိုးကောင်များစွာကို မွေးမြူရမည် ဆိုပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ တကယ်ပဲ မိန်းမ ရပါ့ဦးမလား။

လှေကြီးမှာ လှိုင်းလေများကြားတွင် ဘယ်ညာ လှုပ်ခါနေပြီး ခက်ခဲစွာဖြင့် ခရီးနှင်နေရလေသည်။

သည်းထန်လှသော မိုးများမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ဆက်လက် ရွာသွန်းနေသဖြင့် အစကတော့ တည်ငြိမ်နေခဲ့ကြသော လှေပေါ်ရှိ လူများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်လာကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိတ်လန့်လာကြကုန်၏။

လှေလုပ်သားများမှာ ထမင်းများကို နောက်ကျမှ ပို့ဆောင်ပေးကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ သုန်မှုန်လာလေတော့သည်။

“ယောက်ျား... များများ စားပါဦးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းများကို ကုမင်တာ့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့က လှမ်းမယူဘဲ ပြောလိုက်၏။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိုယ်လည်း မင်းလိုပဲ အခန်းထဲမှာ တစ်နေကုန် နေရတာဆိုတော့ ဘာမှ မလုပ်ရဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ထမင်းက တစ်နပ်ထက်တစ်နပ် နည်းလာတာလေ... ကျွန်မတောင် ဗိုက်မဝဘူးဆိုတော့... ရှင်က ယောကျ်ားရင့်မာကြီးဆိုတော့ ပိုဆိုးမှာပေါ့...”

မိုးသည်းထန်လွန်းသဖြင့် လှေသွားနှုန်းမှာ နှေးကွေးနေခဲ့ချေပြီ။ လှေလုပ်သားများမှာ ရိက္ခာပြတ်မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာများကို လျှော့ချသည့် နည်းလမ်းကို သုံးနေကြခြင်း ပင်။

ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“မိုးကလည်း တိတ်မယ့် ပုံ မပေါ်သေးဘူးနော်... အခုလိုမျိုး အရမ်း သည်းနေမှတော့... လှိုင်းလေတွေ အရမ်း ပြင်းလာပြီး လှေက... တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမလား စိုးရိမ်မိတယ်ဗျာ...”

လှေပေါ်တွင် မပြောသင့်သော စကားများ ရှိနေသဖြင့် ကုမင်တာ့သည် “မှောက်သွားမလား” ဟူသော စကားလုံးကိုမူ ရှောင်ကြဉ်လိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် လှေကိုယ်ထည်မှာ ခဏတာ လှုပ်ခါသွားရ၏။ ကုမင်တာ့သာ မျက်စိလျင်၊ လက်လျင်ဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကို မကာကွယ်လိုက်လျှင်မူ သူသည် ယနေ့ ထမင်းစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ခဏနေရင် ကိုကိုရှန် ဆီကို သွားမေးကြည့်ရဦးမယ်... မိုးက ဘယ်တော့ တိတ်မလဲ ဆိုတာကိုပေါ့...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် ကိုကိုရှန်သည် တံခါးကို ခေါက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ သူသည် ကုမိသားစုအား သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလာ၏။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာလို့ပါ...”

“လှေလုပ်သားက မင်းကို ထမင်းမပေးဘူးလားဟင်...”

ကုမင်တာ့မှာ အံ့သြသွားရ၏။

သူသည် လှေလုပ်သားများက ကိုကိုရှန် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့အား အနိုင်ကျင့်ပြီး ရိက္ခာများ ဖြတ်တောက်ထားလေသလားဟု တွေးမိလိုက်လေသည်။

ကိုကိုရှန်က ခေါင်းခါလျက် ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

“လှေက အရမ်း လှုပ်ခါနေတော့... ကျွန်တော် ထမင်းကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးလေ... တကယ်ပဲ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူးဗျာ...”

ကုမိသားစုဝင် အားလုံးမှာ သူ့အား အံ့သြသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြကုန်၏။

ကိုကိုရှန်သည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း လှိုင်းလေ အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် နေ့တိုင်း ထမင်း တစ်နပ်ကို အလကား ဖြစ်စေခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် အလွန် သေသေသပ်သပ် နေတတ်သော သူဌေးသားလေး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ထမင်းစေ့များကို ကောက်စားချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေရရှာ၏။

သို့သော်လည်း သူက အရမ်းကို ကံဆိုးလွန်းလှပေသည်။ ပထမ လှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ပန်းကန်ကို မှောက်စေခဲ့ပြီး ဒုတိယ လှိုင်းတစ်ခုကမူ သူ့ကိုပါ လဲကျစေခဲ့သဖြင့် သူသည် ထမင်းများကို နင်းမိသွားခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြန်ကောက်စားရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

အကယ်၍ ဒုတိယ လှိုင်းကသာ ထမင်းများကို အကုန် မဖျက်ဆီးခဲ့လျှင်မူ တတိယ လှိုင်းက ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး အချောသတ်ပေးလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကိုကိုရှန်အတွက်မူ ထမင်းတစ်နပ် စားရဖို့မှာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ ယနေ့ လှိုင်းလေသာ အဆမတန် မပြင်းထန်ခဲ့လျှင်မူ ကိုကိုရှန်သည် ထမင်း နှစ်နပ်ဆက်တိုက် မစားရသဖြင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ကုမိသားစုထံသို့ လာရောက် အကူအညီ တောင်းခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ပန်းကန်ကို ယူကာ ထမင်းအချို့ကို ခွဲပေးလိုက်လေသည်။

ကိုကိုရှန်သည် တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာနေရှာ၏။ သူသည် ပန်းကန်ကို ရသည်နှင့် အငမ်းမရ စားလေတော့သည်။ သူသည် သခင်လေး တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ မေ့လျော့နေပြီး နောက်ကျသွားလျှင် ထမင်းများ ကုန်သွားမှာကိုသာ စိုးရိမ်နေသည့် အလား ပင်။

“ကိုကိုရှန် တကယ်ပဲ ဗိုက်ဆာနေတာပဲနော်...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကိုကိုရှန်သည် ထမင်းစားတူကို ချလိုက်ရုံရှိသေး၊ လှေကိုယ်ထည်မှာ ထပ်မံ၍ အဟုန်ပြင်းစွာ လှုပ်ခါသွားပြန်၏။ သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားပြီး ခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် ဆောင့်မိသံမှာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ကုမိသားစုဝင်များ၊ အထူးသဖြင့် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်သော အဘိုးအဘွားများမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ဘေးကင်းစွာ ရှိနေကြကုန်၏။

လှေ ရပ်တန့်သွားသောအခါ နျိုနျိုသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန်... ဘာဖြစ်သွားလဲဟင်... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်...”

ကိုကိုရှန်၏ နဖူးမှာ ဖောင်းတက်နေသော်လည်း သူကမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အဆင်ပြေပါတယ်... ကျွန်တော်ပဲ လဲတာလေ... ထမင်းတွေကတော့ မမှောက်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ကိုကိုရှန်သည် တစ်ခါ လဲကျပြီးနောက် ပို၍ပင် အူတူတူ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရခြင်း ပင်။

သည်းထန်လှသော မိုးကြီးမှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရွာသွန်းပြီးနောက်တွင်မှ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်သွားခဲ့ချေပြီ။

လှေပေါ်ရှိ လူများမှာ ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း မိုးတိတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

စွန်းကျားရှင်းသည် ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ ဘက်အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှေအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဒုက္ခပဲ... ရေဓားပြတွေနဲ့ တွေ့ပြီဗျို့...”