နားမထောင်ခြင်း

ရေဓားပြများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

သာမန် အယူအဆအရ ဆိုလျှင်မူ ရေဓားပြများသည် လုယက်မည် ဆိုပါက ဤမျှအထိ ကြီးမားသော လှေကြီးကို မလုယက်သင့်ပေ။

“ဒီ အခြေအနေက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးနော်... ရေဓားပြတွေမှာလည်း ရိက္ခာပြတ်နေလို့လား မသိဘူး...”

စွန်းကျားရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကုမင်တာ့အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်မယား နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ကြကုန်၏။

“အဖေ၊ မေမေ၊ ယွင်နန်... လုံခြုံမယ့် နေရာတစ်ခုမှာ အမြန် ပုန်းနေကြနော်... ကလေးတွေကိုလည်း သေချာ ကြည့်ထားပါဦး... တို့တွေ အရှေ့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

ကုမင်တာ့က ကျန်းယွင်နန်အား မှာကြားလိုက်သည်။

စွန်းကျားရှင်းသည်လည်း သခင်မလီအား ထိုသို့ပင် မှာကြားခဲ့လေသည်။

မိသားစု နှစ်ခုလုံးမှ အမျိုးသားများမှာ မိမိတို့ကိုယ်ကို စတေးပြီး ဇနီးနှင့် သားသမီးများကိုသာ ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ပင်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လှေ၏ လှေဦးစီးကြီးအား သွားရောက် ရှာဖွေကြလေသည်။

“လှေဦးစီးကြီး ရေ... ရေဓားပြတွေက အသည်းအသန် လာနေကြပြီလေ... အခု အစီအစဉ်အရ ဆိုရင်တော့... လှေပေါ်က လူငယ်တွေကို စုစည်းပြီးတော့ ရန်သူကို အတူတူ ခုခံရမှာပေါ့...”

ကုမင်တာ့က အကြံပြုလိုက်သည်။

လှေဦးစီးကြီးသည် ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့မှာ အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ၏ သဘောထားမှာ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာလှပေသည်။

“မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်ရှင်က လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရှိတဲ့ ဓားပြတွေကို ပိုက်ဆံ ပေးထားပြီးသားလေ... ကျွန်တော် အဝေးကနေ ကြည့်လိုက်ရသလောက်တော့... ဟိုဘက်က လှေမှာ ဝူယာရွာရဲ့ အလံကို ချိတ်ထားတာလေ... အလုပ်ရှင်နဲ့ သူတို့နဲ့က ရင်းနှီးပြီးသားဆိုတော့... တို့တွေရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့တင် ပြဿနာ ရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လှေဦးစီးကြီးက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့မှာမူ သူ့ကဲ့သို့ အကောင်းမမြင်နိုင်ကြချေ။

“လှေဦးစီးကြီးရယ်... ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာကတော့... လှေဦးပိုင်းက အလံမှာ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်ရှင်ရဲ့ အမှတ်အသား ပါနေတာ မဟုတ်လားဟင်...”

ကုမင်တာ့က သတိပေးလိုက်သည်။

လှေဦးစီးကြီးမှာမူ အလေးမထားသေးဘဲ ပြောလိုက်၏။

“အခုက မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေတာဆိုတော့... အလံကို သေချာ မမြင်ရတာက သဘာဝပါပဲ... တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စကို စိုးရိမ်မနေပါနဲ့တော့နော်...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး စိတ်အေးမသွားနိုင်ဘဲ ရှိနေဆဲ ပင်။

“လှေဦးစီးကြီးရယ်... ဒီ ရေဓားပြတွေက တို့လူတွေ ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ်... ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာက မဆိုးပါဘူးလေ... အကယ်၍ ရောက်လာတဲ့သူက တကယ်ပဲ လူဆိုး ဖြစ်နေရင်တော့... အဲ့ကျမှ ပြင်ဆင်ဖို့ ဆိုတာက အချိန်မမီတော့ဘူး မဟုတ်လား...”

ကုမင်တာ့က အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော်လည်း လှေဦးစီးကြီးမှာမူ ခေါင်းမာနေပုံ ရပေသည်။

“ပညာရှိ ကု ရယ်... ကျွန်တော်တို့က တစ်သက်လုံး ရေပေါ်မှာပဲ အသက်မွေးလာခဲ့တဲ့ သူတွေပါ... ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာတာ ရေဓားပြတွေရဲ့ အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မမှားဖူးပါဘူး... ရေပေါ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုသိတဲ့သူ မရှိပါဘူး... စိတ်ကို အေးအေးထားစမ်းပါဗျာ...”

လှေဦးစီးကြီး၏ စကားများမှာ သူတို့အား "အပိုတွေ လာမလုပ်နဲ့" ဟု နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနေသည့်အလား ပင်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရေဓားပြများ၏ လှေမှာ ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်ချေပြီ။

လှေဦးစီးကြီးသည် လှေငယ်တစ်စင်းကို အောက်သို့ ချခိုင်းလိုက်၏။ သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော ငွေများကို ယူကာ လှေလုပ်သား အချို့နှင့်အတူ လှေငယ်ပေါ်သို့ ပြောင်းစီးပြီး ရေဓားပြ ခေါင်းဆောင်ထံသို့ ဦးတည် သွားလေတော့သည်။

လှေဦးစီးကြီးသည် ထိုလှေပေါ်တွင် ဝူယာရွာမှ တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ပြဿနာ၏ ပြင်းထန်မှုကိုမူ သတိမပြုမိသေးပေ။

“တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီနေ့ ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာရတာလဲဟင်... ခေါင်းဆောင်ကြီး ကော နေကောင်းရဲ့လားဟင်...”

လှေဦးစီးကြီးက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတယ် ထင်တယ်နော်...”

လှေဦးစီးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရ၏။ သူတို့ကြားတွင် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးက ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရသနည်း။

လှေဦးစီးကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ပိုက်ဆံများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးရယ်... နောက်နေတာလားဟင်... သတိထားပြီး ယူပါဦး... ညီအစ်ကိုတွေကို အရက် ဝယ်တိုက်လိုက်ပေါ့နော်...”

တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးကမူ လှမ်းမယူခဲ့ပေ။

လှေဦးစီးကြီးသည် ဘာမှားနေသလဲ ဆိုသည်ကို ခဏတာ စဉ်းစားမရ ဖြစ်သွားသဖြင့် နောက်ထပ် ငွေစအချို့ကို ထပ်မံ ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ကောင်းပြီလေ... ငါ လှေဦးစီးကြီးရယ်... ရက်နည်းနည်းလောက် မတွေ့ရတာ... ဝူယာရွာ က လူတွေကို ခင်ဗျားတို့ အလုပ်ရှင်တွေက သူတောင်းစားတွေလို့ ထင်နေကြတာကို အခုမှပဲ သိတော့တယ်ဗျာ...”

တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးက မနာလိုသလို လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လှေဦးစီးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် အားနာသွားရသည်။

“တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးရယ်... ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ရှင်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကတင် ပိုက်ဆံတွေကို လူလွှတ်ပြီး ပို့ပေးထားပြီးသားလေ...”

“အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါ့လက်ထဲကိုမှ မရောက်တာ... အဲ့ဒါတွေက အစစ်လား၊ အတုလား ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲဟင်...”

တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဝူယာရွာမှ ယခင် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ လှေဦးစီးကြီးအပေါ် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးခဲ့ဖူးသဖြင့် လှေဦးစီးကြီးသည် ယခုအချိန်အထိ ဘာမှားနေသလဲ ဆိုသည်ကို သတိမပြုမိသေးဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။

“တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးရယ်... အခုလို လုပ်တာကတော့ မတရားဘူးလေ... ပေးသင့်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ပေးပြီးသားပါ... မယုံရင်တော့ လူလွှတ်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သွားမေးကြည့်ပါဦး...”

တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါကတော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... မင်းက ပိုက်ဆံလည်း မပေးချင်ဘူး၊ ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုလည်း တွေ့ချင်နေမှတော့... ငါလည်း မင်းကို ကူညီပေးရတာပေါ့...”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ဘေးရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် နေရာရလိုဇောဖြင့် ဓားအကြီးကြီးကို ကိုင်ကာ လှေဦးစီးကြီးအား တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

“အဘိုးကြီး... တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး ဆိုတာကို တစ်တွတ်တွတ်နဲ့... ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ကိုကော အလေးမထားတော့ဘူးလားဟင်...”

လှေဦးစီးကြီးသည် မသေဆုံးမီမှာပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရေရွတ်သွားရှာ၏။

“မင်း... မင်းတို့က... ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုပါ သတ်လိုက်ကြပြီလား...”

လှေဦးစီးကြီးသည် အရာရာကို တွက်ချက်ခဲ့သော်လည်း ဝူယာရွာတွင် အာဏာလုပွဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုများ ဖြစ်ပွားနေလိမ့်မည်ဟုမူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့သည် လှေပတ်လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ခုနတင် အဆင်ပြေနေကြသော သူများမှာ ရုတ်တရက် လူသတ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့သည် အခက်အခဲများ ရှိလာနိုင်ကြောင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ထိုကိစ္စကို သူတို့ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပေးရလိမ့်မည်ဟုမူ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

လှေပေါ်ရှိ လူအများအပြားမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှေဦးစီးကြီး ဦးဆောင်သွားသော လှေငယ်ပေါ်မှ လူများ အသက်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှေလုပ်သားများမှာလည်း ဆူညံသဲသဲ ဖြစ်ကုန်ကြတော့၏။

လှေပေါ်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကုမင်တာ့သည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ထိတ်လန့်နေသော လှေဦးစီးငယ် တစ်ဦးအား တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

“မြန်မြန်... ရေဓားပြတွေက သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီဗျို့... လှေလုပ်သားတွေကို အမြန် စုစည်းပြီး လက်နက်တွေ ကိုင်ခိုင်းလိုက်စမ်း...”

လှေဦးစီးငယ်မှာမူ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေဆဲ ပင်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...”။

ကုမင်တာ့က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“လှေဦးစီးကြီး သေသွားပြီလေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်နေပါစေ... အခုအချိန်မှာ အသေအလဲ တိုက်မှ ဖြစ်မှာလေ... အသက်ရှင်သွားမယ် ဆိုရင်တော့... မင်း အလုပ်ရှင်ဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ... လှေဦးစီးကြီး နေရာကို ရမှာ သေချာပါတယ်... မင်း အရာရှိကြီး မဖြစ်ချင်ဘူးလားဟင်...”

လှေဦးစီးငယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်သွားရ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် လှေလုပ်သားတွေကို အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်... လှေဦးစီးကြီး မရှိတော့မှတော့... ကျွန်တော်ပဲ လှေဦးစီးကြီး ဖြစ်ရမှာပေါ့...”

ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့သည် လူအင်အား စုစည်းရန်အတွက် အတူတူ ပြေးလွှားကြလေသည်။ စွန်းကျားရှင်းက အောက်ထပ် အခန်းများကို တာဝန်ယူပြီး ကုမင်တာ့ကမူ အဆင့်မြင့် အခန်းများကို တာဝန်ယူလိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် အောက်ထပ် အခန်းရှိ လူများမှာမူ စကားပြောရ ပိုမို လွယ်ကူလှပေသည်။ သူတို့သည် လူတိုင်း၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အဆင်သင့် ရှိနေကြကုန်၏။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် အဆင့်မြင့် အခန်းများရှိ အမျိုးသားများမှာမူ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သန်မာသော လူငယ်များကိုသာ သိမ်းဆည်းထားချင်နေကြတော့၏။

ကုမင်တာ့သည် မည်မျှပင် ဖျောင်းဖျပါစေ၊ သူတို့သည် လက်နက်ကိုင်ရန် စိတ်မပါကြချေ။

စွန်းကျားရှင်း ခဲခဲယဉ်ယဉ် စုစည်းထားသော သာမန် လူငယ်လေးများပင်လျှင် ထိုသူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်များ ယိုင်လဲကုန်ကြတော့၏။

“သူက မင်းတို့ကို ဘယ်လောက် ပေးလို့လဲဟင်... ငါက နှစ်ဆ ပေးမယ်လေ...”

အဆင့်မြင့် အခန်းရှိ သူဌေးကြီးများမှာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ပိုက်ဆံဖြင့် အရာရာကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေကြတော့၏။

စွန်းကျားရှင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း စုစည်းထားသော လူပေါင်း များစွာမှာမူ မူလကတော့ အကျိုးအမြတ်အတွက် စုစည်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ပို၍ ဈေးပေးသူ ရှိလာသဖြင့် နေရာမှာတင် သစ္စာဖောက်လိုက်ကြကုန်၏။ လူတစ်စုမှာ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ထို သူဌေးကြီးများကိုသာ ဝန်းရံ ကာကွယ်ပေးနေကြတော့သဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူများ၏ အစေခံများ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းပင် ကောက်သွားတော့မည့် အလားပင်။

လှေကိုယ်ထည်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး ကုမင်တာ့ နှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့သည် ထိုသူများကို ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် စွန်းမိသားစုမှ အစေခံများကို ခေါ်ကာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်လျက် လှေလုပ်သားများနှင့်အတူ ရှေ့တန်းမှ မတ်တပ်ရပ် ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေတော့သည်။

“တို့တွေ ရေဓားပြတွေကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ပေးပြီးတော့... တို့တွေကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲဟင်...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အခြားသူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်၏။

“ရေဓားပြတွေက လူတွေကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်လိုက်မှတော့... ပစ္စည်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာလို့ ရတာပေါ့... အဲ့ကျရင် တို့တွေ ပစ္စည်းဝှက်ထားမှာကိုတောင် သူတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ... သူတို့တွေက မျက်တောင် မခတ်ဘဲ လူသတ်မယ့် လူယုတ်မာတွေချည်းပဲ... တို့တွေကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ပါးနပ်လှသော သခင်ကြီး တစ်ဦးမှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ အစေခံများအား အတင်း တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

“မြန်မြန်... မြန်မြန် လုပ်ကြစမ်း... လှေငယ်တွေ ရှိ၊ မရှိ သွားရှာစမ်းပါ... လှေပေါက်သွားတာနဲ့ တို့တွေ လှေငယ်စီးပြီး အမြန် ထွက်ပြေးကြရအောင်လေ...”