ဆုံးမခြင်း

နျိုနျို ထမင်းစားပြီးသောအခါ ကျန်းယွင်နန်သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ မထွက်ခွာမီ သူမသည် သမားတော်ကြီးအား သွေးခုန်နှုန်း ထပ်မံ စမ်းသပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သေးသည်။ သမီးဖြစ်သူ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားမှသာ နျိုနျို နှင့် အားကျောက် တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။

ကုမင်တာ့ကမူ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှဲ့ရှင်းချွမ်းအား ဆက်လက် ပြုစုပေးနေဆဲ ပင်။

“ဦးလေး ပြန်လို့ ရပါတယ်... သမီးလေး ဘေးမှာ အဖော်ပြုပေးချင်နေမှာပေါ့...”

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် ထိုကလေးတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို အစကတည်းက သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုကလေးသည် စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာလွန်းလှပေသည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ဖခင်ပင်လျှင် သူ့အား ပြုစုရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ သူစိမ်းများကိုသာ သူ့အား မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ကုမင်တာ့သည် ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိသားစု၏ အဖော်ပြုမှုကို လိုလားနေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ရင်ထဲမှ သနားစိတ်ကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြဘဲ ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ် အခု ပြန်သွားရင်... ဇနီးဖြစ်သူကို ပိုပြီး အခက်တွေ့စေမှာပေါ့...”

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလိုက်၏။

“သမီးလေးက အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာလေ... သူ့မေမေ က သူ့ကို ဆုံးမချင်နေတာပေါ့... ကိုယ်က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေရင်... ကလေးရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးကို မြင်တာနဲ့တင်... ကိုယ်က ကြားထဲကနေ ဝင်ပြီး ညှိပေးချင်စိတ် ပေါက်လာမှာ စိုးလို့လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် အစကတည်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ပင်။ သမီးဖြစ်သူ နိုးလာလျှင် ဆူပူဆုံးမခြင်းကို ခံနိုင်ပါ့မလားဟု သူမ စိုးရိမ်နေမိ၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သမားတော်ကြီးက ကလေး အဆင်ပြေသည်ဟု အတည်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်းယွင်နန်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အားကျောက်ကို သခင်မကု ထံသို့ အပ်နှံလိုက်ပြီး နျိုနျို ဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်လေတော့သည်။

နျိုနျိုသည်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ဘာကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါတွေ အကုန်လုံးက သမီးအမှားပါ... တောင်းပန်ပါတယ်နော်...”

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်ရည်များမှာ ထပ်မံ၍ ကျဆင်းလာပြန်သည်။ သူမက မျက်ရည်များကို အတင်းသုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သမီးလေးရယ်... သမီးကတော့ မေမေ့ကို သေအောင် ခြောက်နေတာပဲနော်... သိရဲ့လားဟင်...”

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ရေဓားပြများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အပြောင်းအလဲမှာ အရမ်းကို လျင်မြန်လှပေသည်။ နျိုနျိုသည် အကြောင်းမဲ့ သတိမေ့သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ သမီးဖြစ်သူ သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း သေမင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းယွင်နန် နှင့် ကုမင်တာ့ တို့မှာမူ သမီးဖြစ်သူသည် သူမ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားများကို အသုံးချခဲ့မှန်း သေချာသွားခဲ့ကြချေပြီ။ သခင်မကု နှင့် အဘိုးကု တို့ပင်လျှင် ထိုအချက်ကို ဝေေဝဝါးဝါး ရိပ်မိနေကြကုန်၏။

“သမီးလေး... သမီးကတော့ တစ်စက်မှ မလိမ္မာဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုကို မွေးစားပြီးနောက်ပိုင်း ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆူပူဆုံးမခြင်း ပင်။ နျိုနျိုသည် နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ ငိုတော့မည့် အလား ရှိနေပေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူ ငိုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရပြန်သည်။

သူမ ခုနက ပြောလိုက်သော စကားများမှာ အရမ်း ပြင်းထန်သွားသလားဟု သူမ တွေးတောနေမိ၏။ သမီးဖြစ်သူမှာ ရောဂါအကြီးအကျယ် ဖြစ်ပြီးကာစ မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော ဆုံးမမှုကို သူမ ခံနိုင်ပါ့မလားဟင်။ နောက် ရက်နည်းနည်းလောက် ဆိုင်းငံ့ထားသင့်သလား...

သို့သော်လည်း နောက် ရက်နည်းနည်းလောက် ဆိုင်းငံ့ထားရင်တော့... သမီးဖြစ်သူက မှတ်သားသွားမှာ မဟုတ်ဘဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ကျူးလွန်ဦးမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိပြန်သည်။

ကျန်းယွင်နန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေရရှာ၏။

သို့သော်လည်း နျိုနျိုက သူမထက် တစ်လှမ်း ဦးသွားခဲ့ချေပြီ။ ကလေးမလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ငိုယိုကာ ပြောလိုက်၏။

“မေမေရယ်... အခုတော့ အရာရာ အဆင်ပြေသွားပြီ မဟုတ်လားဟင်... လူတိုင်းလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ နျိုနျို လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... တို့တွေ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားတာပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမီးဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို မ ကာ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှ မွေးရာပါ အမှတ်လေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“သမီးရဲ့ မွေးရာပါ အမှတ်လေးလေ... မေမေ သမီးကို စပြီး မွေးစားတုန်းကတော့ အနီနုရောင်လေးပဲ ရှိတာလေ... နောက်ပိုင်း ရေချိုးပေးတိုင်း သတိထားမိတာကတော့ အဲ့ဒီအရောင်က တစ်ခါထက်တစ်ခါ ပိုပြီး ရင့်လာတာပေါ့... အခုတော့ ဘယ်လို ဖြစ်သွားပြီလဲဟင်...”

နျိုနျိုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ညာဘက်လက်ပေါ်မှ ငါးရုပ် မွေးရာပါ အမှတ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ထိုအရောင်မှာ အလွန်ပင် ဖျော့တော့နေပြီး အသားအရောင်နှင့်ပင် တူလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

အနားသတ်လေးများတွင်သာ အနီနုရောင် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာတွင် ငါးပုံသဏ္ဌာန် မွေးရာပါ အမှတ်လေး ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ခက်ခက်ခဲခဲ မြင်တွေ့နေရခြင်း ပင်။

“အရောင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်ပြီး နီလာမှာပါ... မေမေ... သမီး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးနော်...”

နျိုနျိုက အပြစ်ရှိသော စိတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကလေးမလေး ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ စွမ်းအားများမှာ မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ကို မသိရှာပေ။ ယခု သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ မိခင်ဖြစ်သူအား နှစ်သိမ့်ပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီးမှာ ကြီးမားတဲ့ နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေမှာဖြစ်သလို နောင်ကျရင်လည်း တခြားသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ဆောင်ရမှာပေါ့... ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကတော့ သာမန်လူတွေပဲလေ... သမီးကို အများကြီး မကူညီနိုင်တာတွေ ရှိမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တို့တွေကတော့ သမီးအတွက် အနှောင့်အယှက် တစ်ခုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် တစ်ခါတရံတွင် နျိုနျိုမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ဝင်စားသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိတတ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဘဝအတွေ့အကြုံမျိုးဖြင့် လောကထဲသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းမှာ ဘေးဒုက္ခများကို ကျော်လွှားရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ နောင်တွင်လည်း အခက်အခဲ များစွာကို ကြုံတွေ့ရဦးမှာ သေချာလှပေသည်။

သူမ နှင့် ကုမင်တာ့ တို့ အကြောက်ဆုံး အချက်မှာ နျိုနျို၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားမှာ တစ်ခါသုံးလိုက်လျှင် တစ်ခါ လျော့နည်းသွားမည့် အရာမျိုး ဖြစ်နေမှာကို ပင်။ အခုတော့ အကုန် သုံးပစ်လိုက်လေပြီ။ အကယ်၍ နောက်ကျရင် သမီးဖြစ်သူ တကယ် လိုအပ်လာတဲ့ အချိန်ကျမှ အင်အား မရှိတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်။

နျိုနျိုသည် မျက်နှာလေး မော့လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ကျန်းယွင်နန်၏ ပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေတော့၏။

“ဒါပေမဲ့ နျိုနျို အတွက်တော့... အားလုံးက ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူးနော်... အားလုံးက သမီးရဲ့ အရာရာပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရလေသည်။ သူမသည် ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှ မမျှော်လင့်ရဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူက သူမ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ ကျေးဇူးဆပ်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမီးဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာလေ... အကယ်၍ ရေဓားပြတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားရမယ် ဆိုရင်လည်း အဲ့ဒါ တို့တွေရဲ့ ကံကြမ္မာပဲပေါ့... အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့တော့... သမီးလေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ နေသွားရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ...”

ကျန်းယွင်နန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါက မေမေတို့ရဲ့ ကံ မဟုတ်ပါဘူး... မေမေတို့ မရှိတော့ရင် နျိုနျို လည်း ကောင်းကောင်း မနေနိုင်တော့ဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူမအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ အသက်သွေးကို အေးအေးဆေးဆေး စုပ်ယူနေမည့်သူ တစ်ဦး မဖြစ်နိုင်သည်မှာလည်း သေချာလှပေသည်။

နျိုနျိုက ဝေေဝဝါးဝါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးက ပြောတယ်လေ... သမီးမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ...”

ကျန်းယွင်နန်မှာ ကြောင်အသွားရရှာ၏။

“နျိုနျိုလေး... သမီးက အခုဆိုရင် အရမ်းကို လိမ္မာနေပါပြီ... မိသားစုကို ကာကွယ်ရမှာက လူကြီးတွေရဲ့ အလုပ်လေ... သမီးက ကလေးပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ရင်ပဲ တော်လှပါပြီ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။

“မေမေ... အကယ်၍ မေမေသာ သမီး နေရာမှာ ဆိုရင်ရော... ဖေဖေ့ကို မကယ်ဘဲ နေမှာလားဟင်...”

သဘာဝကျကျပင် ကျန်းယွင်နန် အနေဖြင့် ကုမင်တာ့အား မကယ်ဘဲ နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နျိုနျိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျို က တခြား ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး... လူတိုင်း ဘေးကင်းရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ... နျိုနျို ရဲ့ ဆန္ဒက သေးသေးလေးပါနော်...”

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ သမီးဖြစ်သူအား မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သမီးဖြစ်သူအား မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းခြင်းမှာ သူမကသာ အတင်း ဖိအားပေးနေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... မေမေ့ကို ကတိပေးပါဦး... နောက်ကျရင် ဒီလိုမျိုး ဆန္ဒတွေကို လျှောက်မဆုတောင်းတော့ပါဘူးလို့နော်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းယွင်နန်မှာ ကြောင်သွားရ၏။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူအား ဤစကားကို အကြိမ်ပေါင်း များစွာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ နျိုနျိုသည်လည်း အတိတ်ကအတိုင်းပင် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... မေမေ့ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်နော်...”

ကျန်းယွင်နန်က သမီးဖြစ်သူအား စိတ်တိုစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့၏။

နျိုနျိုက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မေမေ... ကိုကိုရှဲ့ ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကောဟင်... သူ တို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်လာတာလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က သက်ပြင်းချလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကိုကိုရှဲ့ ရဲ့ ဖေဖေ ဖြစ်တဲ့ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့ က ရေတပ်စခန်း ရဲ့ ဒုစစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလေ... အစိုးရက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက်ကပဲ ရုံးစာ ထုတ်ပြန်လိုက်တာလေ... မြို့တော်ကို လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရှိတဲ့ ရေဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပေါ့... စစ်ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့ က အလုပ်တွေ အရမ်း များနေတော့... ဒီကိစ္စကို တို့တွေဆီမှာပဲ အပ်နှံလိုက်တာပေါ့...”

သူတို့သည်လည်း အဲ့ဒီနေ့က တကယ်ကို ကံဆိုးခဲ့ကြခြင်း ပင်။ ရေဓားပြ ရွာတွေမှာ ခေါင်းဆောင် အသစ် ပြောင်းလဲတိုင်း သူတို့သည် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုလောက်သော ကိစ္စကြီးများကို လုပ်ဆောင်ပြလေ့ ရှိကြသည်။ သို့မှသာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လှေများက သတင်းကို သိရှိနိုင်ကြပြီး ကျေးဇူးဆပ်ရမည့် ပမာဏကိုလည်း ပြောင်းလဲရမှာ ဖြစ်ချေသည်။

ဝူယာရွာ၏ ယခုတစ်ကြိမ် ကိစ္စကြီးမှာမူ သူတို့၏ လှေပေါ်တွင် လာရောက် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ပင်။ လှေဦးစီးကြီးမှာမူ မရှိတော့သော်လည်း လှေလုပ်သား အများစုမှာမူ ဘေးကင်းခဲ့ကြပေသည်။ ဤလှေပေါ်ရှိ ဧည့်သည် အများစုမှာလည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြချေ။

သူတို့သည် မြို့တော်သို့ အသည်းအသန် သွားနေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် လှေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ မြို့တော်သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

သားအမိ နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ငွေ နှစ်ဆ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ... အခုကျမှ လိမ်ချင်နေတာလားဟင်...”

“ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲဟင်... တို့တွေက လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... နင်တို့တွေက ဘာမှလည်း မလုပ်ပေးဘဲနဲ့... တို့တွေကို တကယ် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာက ရေတပ်တွေလေ... နင်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဟင်...”