အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅) ဝိုင်ထဲကို လေပြေလေး ဝင်ရောက်လာတယ်၊ မြေနှင့် သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကုန်းရှုမျိုးနွယ်စု

လေအင်မော်တယ် နှင့် ပန်းအင်မော်တယ်တို့သည် အချင်းချင်း မတည့်သလို ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ တာအိုများမှာ အပြန်အလှန် အထောက်အကူ ပြုနေပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်ကြောင်း လင်းရီ သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"ပန်းတွေက ပွင့်လန်းပေမယ့် လေကြောင့် လွင့်ပါးသွားရတယ်၊ နွေဦးလေပြေမရှိဘဲ ပန်းတွေ မပွင့်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား..."

"တောင်သခင်လင်းရီ... ဒါက ငါ့အတွက်လား..."

လေအင်မော်တယ်သည် ရဲရင့်ပြီး တက်ကြွနေကာ သူမ၏ ဝမ်းမြောက်မှုများ လျှံကျနေခဲ့၏။

"နတ်သမီး သဘောကျရဲ့လား..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ သဘောကျတာပေါ့..."

"လူလည်း ကောင်းသလို ကဗျာလည်း ကောင်းတယ်..."

လေအင်မော်တယ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ပွင့်လင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိကာ စကားပြောရာတွင် ဘယ်သောအခါမျှ လှည့်ပတ်ပြောဆိုလေ့ မရှိချေ။

"သဘောကျရင် တော်သေးတာပေါ့..."

"အရင်က လေအင်မော်တယ် နဲ့ ပန်းအင်မော်တယ်တို့က လမ်းငှားပေးခဲ့လို့ လင်းရီ ကံကောင်းသွားခဲ့တာပါ၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ မလွတ်ဟင်းစေခဲ့ပါဘူး..."

"လေအင်မော်တယ်က ကဗျာတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုတော့... လင်းရီမှာက ပါရမီမရှိလို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စာပဒေသာတွေ မရေးဖွဲ့နိုင်ပေမယ့်၊ ကဗျာတချို့ကို မှတ်မိနေပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိပါတယ်... ဒါကို နတ်သမီးအတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ပါတယ်..."

လင်းရီသည် ရှေးဟောင်း စာသားများ ပါဝင်သော ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လေအင်မော်တယ်အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"တောက်ပတဲ့ လမင်းကြီးက ကောင်းကင် တောင်တန်းများကနေ၊ ကျယ်ပြောလှတဲ့ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကြားကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်..."

"လေပြင်းတွေက မိုင်ပေါင်း သောင်းချီအောင် တိုက်ခတ်ပြီး ကျောက်စိမ်းတံခါး ဂိတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်..."

လေအင်မော်တယ်က ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

လေအင်မော်တယ် ကဗျာရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် လေ၊ ပန်း၊ နှင်း နှင့် လ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်း၌ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တောက်ပသော လမင်းကြီးတစ်စင်း ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တန်းများ အတက်အဆင်း ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ လေအင်မော်တယ်က ဤလောကအတွင်းရှိ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လေတာအိုကို အသုံးပြု၍ ရေးဆွဲထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်းလှတာပဲ..."

"ဒီလီပိုင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး၊ တကယ့်ကို ပါရမီထူးချွန်လွန်းတာပဲ..."

ပန်းအင်မော်တယ်က အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ် ချီးကျူးလိုက်၏။

"လီပိုင်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ကဗျာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးလေ..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ထိုက်ပိုင်သာ ဒီလောကမှာ မွေးဖွားလာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက ကဗျာကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို အောင်မြင်နိုင်မှာ သေချာတယ်..."

"ကဗျာအင်မော်တယ်လီပိုင် ဟုတ်လား..."

လေအင်မော်တယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူမသည် လတ်ဆတ်သော လေပြေတစ်ခုမှနေ၍ တာအိုကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကဗျာနှင့် စကားပြေများကိုမူ အလွန် နှစ်သက်လေသည်။

"ဟွန့်..."

"တောင်သခင်လင်းရီကလေ အင်မော်တယ်ရဲ့ ကဗျာတွေကိုပဲ မှတ်မိနေတာ၊ ငါ ပန်းအင်မော်တယ်ကိုတော့ မေ့သွားပြီ ထင်တယ်..."

ပန်းအင်မော်တယ်သည် လေအင်မော်တယ်က ကဗျာ စုဆောင်းမှုကို အောက်မချနိုင်အောင် ကိုင်ထားသည်ကို ကြည့်ကာ မတရားသလို ခံစားလာရသည်။

"လင်းရီက ဘယ်လိုလုပ် မေ့ရဲပါ့မလဲ..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နတ်သမီးအတွက် ပန်းပေါင်းတစ်ရာကရတဲ့ ဝတ်ရည်ကို အသုံးပြုပြီး ဝိုင်တစ်အိုး ဖော်စပ်ပေးမယ်လို့ ဒီမျိုးဆက်သစ်က ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်... ဒီနေ့တော့ ပြီးအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါပြီ..."

"တကယ်လား..."

ပန်းအင်မော်တယ်၏ မှိုင်းညို့နေသော စိတ်အခြေအနေ မှာ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ တကယ်ပေါ့..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ..."

ပန်းအင်မော်တယ် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ကောင်းကင်ယံအပြည့် ကျဆင်းလာသော ပန်းဖတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လင်းရီကို လွှမ်းခြုံပြီး အဆုံးမရှိသော ပန်းပင်လယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"အို... ငါ့ကိုလည်း စောင့်ဦးလေ..."

လေအင်မော်တယ်က ကဗျာ စုဆောင်းမှုကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လတ်ဆတ်သော လေပြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

ပန်းပေါင်းတစ်ရာ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကာ သဘာဝတရားနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေပုံရသော ဥယျာဉ်တစ်ခုသည် ပန်းပင်လယ်အတွင်း၌ တည်ရှိနေလေသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ဥယျာဉ်တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်များ၊ လှပသော နန်းတော်များ ရှိပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ရေကန်များနှင့် လသာဆောင်များ ရောယှက်နေကာ၊ ကွေ့ကောက်နေသော စမ်းချောင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများ ရှိနေပြီး ကျက်သရေရှိကာ ကျယ်ပြန့်သဖြင့် တကယ်ကို လက်မှုပညာ၏ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"နတ်သမီးနှစ်ပါးရဲ့ ဥယျာဉ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ..."

လင်းရီသည် လေအင်မော်တယ် နှင့် ပန်းအင်မော်တယ်တို့နှင့်အတူ ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လန်းဆန်းပြီး ပျော်ရွှင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ... မင်း မသိလောက်ဘူး၊ ဒီ လေ၊ ပန်း၊ နှင်း နဲ့ လ ဥယျာဉ်ကို မြေနှင့် သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ အကြိုက်နဲ့အညီ အထူး ဒီဇိုင်းဆွဲပေးထားတာ... ဒီလောကမှာ မူလကတည်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲလေ..."

လေအင်မော်တယ်သည် ကဗျာ စုဆောင်းမှုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လင်းရီ၏ ဘေးမှ လိုက်ပါလာကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"မြေနှင့်သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား..."

လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

"လောကမှာရှိတဲ့ တာအိုအားလုံးက တာအိုကို ဦးတည်သွားနိုင်တယ်လို့ အရှေ့ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်..."

"မြေနှင့်သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကုန်းရှု မျိုးနွယ်စုက မြေနဲ့ သစ်သားကနေတစ်ဆင့် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ဖန်တီးခဲ့ကြတာ... သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုက ဂိုဏ်းတွေကို တည်ဆောက်တာပဲ..."

"အခြေခံအားဖြင့် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာရှိတဲ့ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ အဆောက်အအုံတွေ အားလုံးမှာ မြေနှင့် သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမှတ်အသားတွေ ပါဝင်တယ်..."

"ဥယျာဉ်တစ်ခု တည်ဆောက်တာက သဘာဝကျကျပဲ သူတို့အတွက် ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ပန်းအင်မော်တယ်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေက တကယ်ကို စည်ပင်ဝပြောတဲ့ နေရာတစ်ခုပါပဲ..."

လင်းရီက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရှိ ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုသည် ကျောင်းပေါင်းတစ်ရာ၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြေနှင့် သစ်သား တာအိုသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်တောင်ကို အကြီးအကဲ ကျူးယန်က သန့်စင်ပေးထားတာ..."

"အကယ်၍ အခွင့်အရေးရမယ်ဆိုရင် ၎င်းကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ မြေနှင့် သစ်သား သူတော်စင် ဂိုဏ်းကို အကူအညီ တောင်းလို့ ရတယ်..."

လင်းရီက ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်..."

"မြေနှင့် သစ်သား သူတော်စင်ဂိုဏ်းက မြေနဲ့ သစ်သားကနေ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြတာလေ... မင်း ပိုက်ဆံပေးနိုင်သရွေ့ သူတို့ကို လုပ်ဆောင်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

လေအင်မော်တယ်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရီသည် နတ်သမီးနှစ်ပါး၏ နောက်မှနေ၍ ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံများ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အပင်များနှင့် သစ်ပင်များ၏ ဝိညာဉ်များ ဥယျာဉ်အတွင်း သွားလာနေကြပြီး သဘာဝအတိုင်း ဆော့ကစားနေကြကာ လောကီရေးရာများကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသည်။

လင်းရီသည် သူတို့နှစ်ဦးနောက်မှ အင်မော်တယ် ဥယျာဉ်၏ အဓိက ခန်းမ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ခန်းမအတွင်း၌ ပုလင်းများနှင့် အိုးအမျိုးမျိုးကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဖွင့်လိုက်သောအခါ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

အချို့က ပြင်းထန်ပြီး၊ အချို့က ကျက်သရေရှိကာ၊ အချို့က လန်းဆန်းနေကြသည်။

ပန်းအင်မော်တယ်သည် ပန်းပေါင်းတစ်ရာ၏ ဝတ်ရည်များကို စုဆောင်းကာ လင်းရီ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ... ဒီပန်းဝတ်ရည်တွေက လုံလောက်မယ်လို့ ထင်လား..."

"အကယ်၍ မလုံလောက်ရင် ငါ ထပ်သွားယူလို့ ရတယ်နော်..."

ပန်းအင်မော်တယ်သည် ခန်းမထဲတွင် အမြင့်ကြီး ပုံထားသော ပန်းဝတ်ရည် များကို ညွှန်ပြကာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လုံလောက်ပါတယ်..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပန်းဝတ်ရည် ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် လည်ပတ်နေပြီး ဝတ်ရည်များထံမှ အရသာ အနည်းငယ်ကို ဆွဲယူနေခဲ့၏။

ပန်းပေါင်းတစ်ရာ၏ ဝတ်ရည်ဖြင့် ဖော်စပ်ထားသောဝိုင်။

အကယ်၍ လင်းရီက ၎င်းကို သမားရိုးကျ နည်းလမ်းများဖြင့် ဖော်စပ်မည်ဆိုလျှင် အချိန်အတော်ကြာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

သူက တောင်ပေါ် ပြန်သွားပြီး ကျိုးယွင်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို တက်ဖို့ စောင့်ရဦးမှာလေ။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဖော်စပ်ရန် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက် ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဝိုင်ဖြစ်လာစေရန် ဝတ်ရည်၏ အနှစ်သာရနှင့် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျ ထုတ်ယူခဲ့သည်။

လင်းရီသည် ယခင်က သေမျိုးကမ္ဘာတွင် ပန်းတစ်ရာဝိုင်ကို ဖော်စပ်ခဲ့ဖူး၏။

သို့သော် ထိုစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော ပန်းတစ်ရာလုံးမှာ သာမန်ပန်းများသာ ဖြစ်လေသည်။

ပန်းအင်မော်တယ် စုဆောင်းထားသော ပန်းဝတ်ရည်များအားလုံးမှာ ဝိညာဉ် ပန်းများမှ လာခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် မူလချက်နည်းကို သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက် အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းရီသည် ဆေးလုံးတောင်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပြီး အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ နိယာမများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဝိုင်ချက်နည်းအသစ်တစ်ခုကို ကောက်ချက်ချရန်မှာ သဘာဝကျကျပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ပန်းပေါင်းတစ်ရာ၏ ဝတ်ရည်အားလုံး ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဝှစ်။

ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် တုန်ခါသွားပြီး ဝိုင်၏ အနှစ်သာရသည် ဘူးသီးခြောက်အတွင်းမှ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

ဝိုင်နံ့များ လွင့်ပျံလာပြီး လန်းဆန်းကာ အားသစ်လောင်းပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

လင်းရီသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက် မှနေ၍ ပန်းတစ်ရာဝိုင် တစ်အိုးကို ခပ်ယူလိုက်၏။

ဝိုင်နံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် နတ်သမီး နှစ်ပါး၏ မျက်နှာများ နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ချိုမြိန်တဲ့ ဝိုင်နံ့လေးလဲ..."

ပန်းအင်မော်တယ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

လင်းရီက ခွက်များကို ထုတ်ယူကာ နတ်သမီးနှစ်ပါးအတွက် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"နတ်သမီးနှစ်ပါး... ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါ... စပ်တဲ့အရသာ လုံးဝ မပါဝင်ပါဘူး..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ပန်းအင်မော်တယ်သည် သူမ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ သောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ပန်းပေါင်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းနေသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ..."

ပန်းအင်မော်တယ်က အဆုံးမရှိ ချီးကျူးလိုက်သော်လည်း လင်းရီကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမဘာသာ နောက်ထပ် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ကာ ကျေနပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်ဖြင့် သောက်နေခဲ့၏။

"ငါကတော့ ပိုပြီး ပြင်းတာကိုပဲ ပိုကြိုက်သေးတယ်..."

လေအင်မော်တယ်က တစ်ကျိုက် သောက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ ဤ ပန်းတစ်ရာဝိုင်သည် သူမ၏ အကြိုက်နှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သိသာထင်ရှားနေ၏။

"အကယ်၍ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီမျိုးဆက်သစ်က ဝိုင်ထဲကို လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေကိုလည်း ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

လင်းရီက လေအင်မော်တယ်ကို ကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုင်ထဲကို လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေ ပေါင်းထည့်ပေးမယ် ဟုတ်လား..."

လေအင်မော်တယ်၏ လှပသော မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့၏။

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လတ်ဆတ်သော လေပြေ တစ်စွန်းတစ်စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းယူကာ သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး လေအင်မော်တယ်၏ ရှေ့ရှိ ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

အခန်း( ၁၁၆) သခင်မရွှီရဲ့ခင်ပွန်းနာမည်ကလည်း ရွှီလို့ ခေါ်တယ်

လတ်ဆတ်သော လေပြေ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ တစ်စွန်းတစ်စသည် ပန်းတစ်ရာဝိုင်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝိုင်၏ ရနံ့မှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

"လေအင်မော်တယ် ... ထပ်စမ်းကြည့်ပါဦး..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

လေအင်မော်တယ်သည် သူမ၏ ခွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်၏။ မြောက်လေက မြေပြင်ကို တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝိုင် ချီ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက လေ အင်မော်တယ်ကို ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဝိုင်သောက်တာ ဒီလောက်တောင် ပြင်းသင့်တာပေါ့..."

လေအင်မော်တယ်က လင်းရီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ခွက်ကို သူ့ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခွက်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

လင်းရီက နောက်ထပ် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်မှနေ၍ ပန်းတစ်ရာဝိုင် နောက်တစ်အိုးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူကာ ၎င်းအတွင်းသို့ လတ်ဆတ်သော လေပြေ ကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

လေ နှင့် ပန်း နတ်သမီး နှစ်ပါး၊ တစ်ဦးက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အခြားတစ်ဦးက ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးတွင် ဝိုင်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားသော အကြိုက်များ အသီးသီး ရှိကြလေသည်။

လင်းရီ ကိုယ်တိုင်လည်း သူ သေမျိုးကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ပန်းတစ်ရာ ဖျော်ရည်တစ်အိုးကို ယူလိုက်၏။

နတ်သမီးနှစ်ပါး ခွက်ချင်းတိုက်ကာ အပြန်အလှန် သောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

"အဲဒီတုန်းက အစ်မကျောက်ကျွင်းနဲ့ ချင်းကျွယ်တို့လည်း ဒီလိုမျိုး စကားများရတာကို အရမ်း သဘောကျခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျောက်ကျွင်း..."

"ချင်းကျွယ်..."

"သူတို့က တောင်သခင်လင်းရီရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား..."

ပန်း အင်မော်တယ်က လင်းရီကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေရော ဆွေမျိုးရင်းချာတွေရော ပါပဲ..."

လင်းရီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျက်သရေရှိမှုတွေ ရှိရမှာ သေချာတယ်..."

လေအင်မော်တယ်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျက်သရေ ရှိကြတာပါ..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ... သူတို့အကြောင်းကို ငါတို့ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား..."

ပန်းအင်မော်တယ်က စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေပေါ့... အကယ်၍ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရှိရင် နတ်သမီး နှစ်ပါးကို သေချာပေါက် ပြောပြနိုင်ပါတယ်..."

လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိစိတ်အရ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပန်းတစ်ရာဖျော်ရည် ။

၎င်းမှာ သေမျိုးကမ္ဘာတွင် လင်းရီ ဖော်စပ်ခဲ့သော ပထမဆုံးဝိုင်တစ်အိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို ပန်းပေါင်းတစ်ရာ၏ ဝတ်ရည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က လူတိုင်းသည် လင်းရီ ပန်းဝတ်ရည် စုဆောင်းရာတွင် ကူညီပေးရန်အတွက် ရီလင် အနီးရှိ တောင်များအားလုံးကို အနှံ့ ပြေးလွှားခဲ့ကြလေသည်။

အဲဒီအထဲမှာ သခင်မရွှီက ကံအဆိုးဆုံးပဲ၊ ပျားတူတွေရှိတဲ့နေရာကို မတော်တဆ ဝင်သွားမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အတုပ်ခံခဲ့ရတာလေ။

လရောင်အောက်မှာ သခင်မရွှီရဲ့ အဆိပ်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ လင်းရီနဲ့ ဝမ်ရှီးတို့ပင်။

သခင်မရွှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပျားဆိပ်တွေကြောင့် ကျန်ခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။

"မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ရဲ့ ဆယ်နှစ်..."

"ငါ သေမျိုးကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်ရင် သခင်မရွှီအတွက် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းဝိုင်တစ်အိုး အရင်ဖော်စပ်ပေးရမယ်..."

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံယူဖို့ပေါ့..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တွင်းတွေရှိနေတဲ့ သဲသောင်ပြင်ပေါ် မိုးရွာချလိုက်သလို ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လှပမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သခင်မရွှီရဲ့ ခင်ပွန်းအတွက်လည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ် မဟုတ်လား..."

"စကားမစပ်... သခင်မရွှီရဲ့ ခင်ပွန်း နာမည်ကလည်း ရွှီပဲဆိုတော့ သူတို့ကို ငါ ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ..."

လင်းရီသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မသိမသာဖြင့် အဆင့်အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့၏။

မကြာသေးမီကမှ ဖွဲ့စည်းထားသော ရွှေအမြူတေ သည်လည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

လင်းရီသည် လေ၊ ပန်း၊ နှင်း နှင့် လ တားမြစ်နယ်မြေတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့၏။

နေ့ခင်းဘက်တွင်။

နတ်သမီးနှစ်ပါးသည် လင်းရီအား လေ၊ ပန်း၊ နှင်း နှင့် လ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်လျှောက် လမ်းပြပေးခဲ့ပြီး လောကတွင် တွေ့ရခဲသော ရှားပါးပြီး ထူးခြားသည့် ပန်းမြောက်မြားစွာကို ပြသပေးခဲ့လေသည်။

ဝိုင်ဖော်စပ်ရန် သင့်တော်သော ထူးခြားသည့် ပန်းအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ပန်းအင်မော်တယ်သည်လည်း ရက်ရောစွာဖြင့် ထူးခြားသည့် ပန်းများ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ကို မထိခိုက်စေဘဲ လင်းရီအတွက် ခူးပေးခဲ့၏။

ညဘက်တွင်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဝိုင်သောက်ရင်း သီချင်းဆိုကာ၊ ကဗျာရွတ်ပြီး၊ ကဗျာဝါကျများ ရေးဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ အပင်များနှင့် သစ်ပင်များ၏ ဝိညာဉ်များသည် လရောင်အောက်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ကခုန်နေကြပြီး အင်မော်တယ် များကဲ့သို့ လွတ်လပ်နေကြ၏။

မထွက်ခွာမီ လင်းရီသည် ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်အတွင်းမှ ပန်းတစ်ရာဝိုင် အားလုံးကို လောင်းချလိုက်လေသည်။

ထက်ဝက်ကို လတ်ဆတ်သော လေပြေ နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ လေအင်မော်တယ်အား ပေးအပ်လိုက်၏။

ကျန်ထက်ဝက်ကိုမူ ပန်းအင်မော်တယ်အတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ... ဘယ်တော့ ထပ်လာမှာလဲ..."

ပန်းအင်မော်တယ် နှင့် လေအင်မော်တယ်တို့သည် ထူးထူးခြားခြား စကားမများကြတော့ဘဲ လင်းရီအား တွန့်ဆုတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ကံတရားက ခွင့်ပြုရင် ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

လင်းရီသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားပေါ်သို့ တက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေရာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးလာသော အသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"တောင်သခင်လင်းရီက သေမျိုးကမ္ဘာနဲ့ ကင်းကွာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါး တကယ်ပါပဲ..."

ပန်းအင်မော်တယ်သည် ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင်ရော ငါရောက အင်မော်တယ် တွေချည်းပဲ၊ သက်တမ်းတွေကလည်း ရှည်လျားတော့ အလျင်လိုစရာ မရှိပါဘူး..."

"နောက်တစ်ခါ တောင်သခင်လင်းရီ လာတဲ့အခါ ငါတို့ ထပ်ပြီး ဝိုင်သောက်ကြ၊ ကဗျာတွေ ရေးကြမယ်လေ၊ အဲဒါ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား..."

လေအင်မော်တယ်ကမူ များစွာ ပိုမို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည်။ ဝိုင်တစ်ကျိုက် သောက်ပြီးနောက် သူမသည် ဝေ့ဝဲနေသော လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လင်းရီကို နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းဖတ်များကို လွှင့်တင်ပေးလိုက်၏။

လင်းရီသည် ဟွေ့ကွမ်ကို သူ၏ ဘာသာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ခိုင်းထားသဖြင့် တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားကို သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ များစွာ နှေးကွေးသွားခဲ့လေသည်။

လင်းရီက ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ချေ။

အဲဒီလောက် အလျင်လိုစရာမှ မရှိတာ။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြင်ကွင်းသစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုပဲ။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ လေ့လာဖို့ ရပ်တန့်ရမယ်။ စိတ်ကူးဉာဏ် ကွန့်မြူးလာတဲ့အခါ ကျင့်ကြံဖို့ ရပ်တန့်ရမယ်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိုင်တာအို ဖြစ်စေ၊ တောင်တစ်ရာ ရဲ့ တာအို၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ် သို့မဟုတ် မူလဝိညာဉ် တာအို ပင်ဖြစ်စေ၊ လင်းရီ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုအောက်တွင် အားလုံးမှာ အဆင့်အနည်းငယ်စီ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုသို့သော နေ့ရက်ပေါင်း ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းရီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်တောင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"လူတွေ ဒီလောက်အများကြီးပဲလား..."

လင်းရီသည် ဝိုင်တောင် ၏ ခြေရင်းတွင် တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ ဝိုင်တောင် ၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ဝိုင်ဆိုင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝိုင်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ဆိုင်ပေါက်ဝမှ တောင်ခြေအထိ တန်းစီနေသော လူတန်းရှည်ကြီး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"ဝိုင်တောင်က ယစ်မူးအင်မော်တယ် အိမ်တော်မှာ သောက်ရဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ငါ ကြားထားတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း ကြောက်စရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... ယစ်မူးအင်မော်တယ်အိမ်တော် ဖွင့်တာနဲ့ လူတွေ အပြည့်ဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

"တချို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ယစ်မူး အင်မော်တယ် အိမ်တော် စဖွင့်ကတည်းက ဝိုင်တောင်မှာ တန်းစီနေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထက်ထိ ယစ်မူးအင်မော်တယ်အိမ်တော်ထဲကို မဝင်ရသေးဘူး..."

"တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ..."

"အဲဒီလိုဆိုပေမယ့်လည်း လုံးဝ တန်ပါတယ်..."

"အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ယစ်မူးအင်မော်တယ်အိမ်တော်ထဲမှာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ဝိုင်တစ်ခွက် ရခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို သောက်လိုက်တာနဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေထဲကို ဝင်သွားပြီး အဲဒီနေ့မှာတင် ယစ်မူး အင်မော်တယ် အိမ်တော်ထဲမှာ မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာခြင်း နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

"ငါလည်း အဲဒါကို ကြားတယ်... အဲဒီ ကျင့်ကြံသူက သက်တမ်း နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အလားအလာလည်း ကုန်ခမ်းနေပြီလေ... သူက မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှာဖို့ ကျမ်းစာလိပ် စင်မြင့်ကို တစ်ခါ သွားခဲ့ဖူးပေမယ့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဝိုင်တစ်ကျိုက်တည်းနဲ့ သူ အဆင့်တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"သူက သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်လိုက်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို ဆက်လျှောက်နိုင်ပြီလေ..."

"ဒီဝိုင်သာ တစ်ခွက်... မဟုတ်ဘူး... တစ်စက်လောက်တောင် သောက်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှု ဖြစ်လာမှာပဲ..."

လင်းရီသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေစဉ် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ချီးကျူးသံများက သူ၏ နားထဲတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ကျင့်ကြံသူများစွာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြီး လူတန်းကြီးမှာလည်း ပို၍ ပို၍ ရှည်လျားလာခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရီ တွေးတောမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ အရင်က ဝိုင် တော်တော်များများ ချန်ထားခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ လူတွေ ဒီလောက် များနေတာဆိုတော့ လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ မလုံလောက်လောက်သေးဘူးလို့ သူ တွက်ဆလိုက်၏။

ဆူးလီတို့ လုပ်နိုင်တာက ရောင်းအားကို ကန့်သတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမည်။

လူအရေအတွက်ကို ကန့်သတ်မယ်၊ ဝိုင်ပမာဏကို ကန့်သတ်မည်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ တန်းစီနေရတာပဲ။

လင်းရီ၏ အတွေးများ မြန်ဆန်နေစဉ်မှာပင် သူသည် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားပြီး ယစ်မူးအင်မော်တယ် အိမ်တော် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။

"လူတန်းကို ဖြတ်နေတယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက် လူတန်းကို ဖြတ်နေတယ်..."

တန်းစီနေသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် လင်းရီ လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

သို့သော် သူတို့ လင်းရီ၏ အသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသများမှာ လွန်ကဲသော ဝမ်းမြောက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ..."

"တောင်သခင်လင်းရီ ပြန်လာပြီ..."

"ဝိုင်တောင်က တပည့်တွေက အရင်က ယစ်မူးအင်မော်တယ်အိမ်တော်မှာ ဝိုင် သိပ်မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ကန့်သတ်ခဲ့ရတာပဲ..."

"အခု တောင်သခင်လင်းရီ ပြန်လာပြီဆိုတော့ ဝိုင်မရမှာကို ငါတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဒါတောင်သခင်လင်းရီပဲ... ပန်းချီကားတွေထဲကထက် ပိုပြီး သေမျိုးကမ္ဘာနဲ့ ကင်းကွာပြီး အင်မော်တယ်နဲ့ တူသေးတယ်..."

အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လင်းရီသည် ယစ်မူးအင်မော်တယ် အိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

သတင်းရရှိထားသော ဆူးလီသည် သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဆူးလီက တောင်သခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

လင်းရီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ယစ်မူးအင်မော်တယ်အိမ်တော်ကို လာရောက်ပေးကြတဲ့ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အားနည်းခဲ့တာက ငါပါပဲ..."

"တောင်သခင်လင်းရီ... မင်းက လေးနက်လွန်းနေပါပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများအားလုံး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော စိတ်မရှည်မှုများ အားလုံးသည်လည်း လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အရင်က လင်းရီ တောင်တံခါးမှာ မရှိတုန်းက သဘာဝကျကျပဲ ဝိုင် မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး..."

"အခု လင်းရီ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး လိုချင်တာတွေရအောင် ငါ သဘာဝကျကျပဲ သေချာ လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်ပေါ်က ဧည့်ဂေဟာမှာ ခဏလောက် သွားနားကြပါဦး..."

"ခဏနေရင် ငါ့ရဲ့ ဝိုင်တောင်က တပည့်တွေက မင်းတို့ လိုအပ်တဲ့ ဝိုင်ကို လာချပေးပါလိမ့်မယ်..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။