အခန်း (၅၂၁-၅၂၂)

အခန်း (၅၂၁) - အဆင့်မြင့်ဆုံး ဆေးဖော်နည်းစနစ် ၊ ဒုတိယမြောက် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကြီး ၊လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံခြုံလူသေကောင်

တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် ဆရာတော် ဟွေကျိန်းနှင့် အဖွဲ့သည် ဘေးကင်းရာအရပ်၌ ပုန်းရှောင်နေကြပြီး၊ တာအိုလက်နက်ဝတ်စုံမှာမူ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် တောင်ကြားအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော အရာများကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြရသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... ဟိုတာအိုဆရာက အဲဒီမိစ္ဆာကို တကယ်ပဲ အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား"

ရဟန်းအိုတစ်ပါးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယနေ့ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း ကြုံတွေ့ရသည့် ဘေးဒုက္ခသည် တတိယအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကြောင့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးဆရာတော်ကြီးသာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေပြီး ဤမိစ္ဆာဘုရင်နှင့် တွေ့လျှင်ပင် အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲမျိုးက ငါတို့ ဝင်ပါလို့ရတဲ့ အဆင့်မဟုတ်ဘူး။ လီယန်ချူတာအိုဆရာ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ အပြစ်တွေက ကြီးမားသွားလိမ့်မယ်"

ဆရာတော် ဟွေကျိန်း၏ အသံမှာ လေးပင်နေသည်။

"အမိတာဘ"

ရဟန်းအိုများအားလုံး လက်အုပ်ချီလိုက်ကြသည်။ တူညီသော တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူချင်း ဖြစ်နေဦးတော့၊ မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အားနည်းချက် ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူတို့သည် လီယန်ချူအတွက် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးနေကြတော့သည်။

တောင်ကြားအတွင်း၌မူ လီယန်ချူသည် ဆေးဖော်ဖိုကြီး ကို ထိန်းချုပ်ကာ မီးချီလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အတွင်းသို့ လုံးဝ သိမ်းကျုံးသွင်းယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ဒေါင်... ဒေါင်

ဆေးဖော်ဖို၏ အဖုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းဟန်ရှိသော ထိုဆေးဖော်ဖိုကြီးမှာ ယခုအခါ နှစ်မီတာခန့်သာ မြင့်ပြီး အရွယ်အစားမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ စောစောကမူ ပေရာနှင့်ချီသော နတ်သားရဲ မီးချီလင်ကြီးကို အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ စောစောက သူသည် ဆေးဖော်ဖိုကြီးကို ကိုင်ကာ လူကို ထုရိုက်ရန်သာ ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ နတ်သားရဲ မီးချီလင်၏ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်အားများကြောင့် ဆေးဖော်ဖိုကြီးက သူ့အလိုအလျောက် ထိုသားရဲကို ဖမ်းဆီးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

"ဒီဆေးဖော်ဖိုမှာ ဒီလိုစွမ်းဆောင်ရည်မျိုးလည်း ရှိတာလား"

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ဆေးဖော်ဖိုနှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်သော်လည်း၊ ဆေးဖော်ဖိုကြီးကို အပြည့်အဝ စိုးမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့မူ မရောက်သေးပေ။ များသောအားဖြင့် ထိုဆေးဖော်ဖိုကြီးမှာ လီယန်ချူအား အောက်ကျို့၍ ကပ်ဖားရပ်ဖား လုပ်နေတတ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအခါ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော မီးချီလင်ကို ဖမ်းဆီးသွင်းယူပြီးနောက်၊ ဆေးဖော်ဖိုကြီးပေါ်တွင် နတ်မီးလျှံများ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာပြီး သူ့အလိုအလျောက် စတင် လည်ပတ်နေခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။

"ဒီဖိုကြီးက ဆေးလုံးဖော်တော့မှာလား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆေးဖော်ဖိုကြီးသည် ထိုမီးချီလင်ကို သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကြီး တစ်လုံးအဖြစ် အမှန်တကယ်ပင် စတင်ချက်လုပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထောင်ယွမ်ရှန်း ဂူနယ်မြေအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော မြွေနတ်ဘုရားကြီးကို ဆေးဖော်ဖိုက သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။

ထိုစဉ်ကလည်း လီယန်ချူသည် ထိုသွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးနှင့် မိမိ၏ အရင်ကျင့်စဉ် အခြေခံများကို ပေါင်းစပ်ကာ၊ တတိယအဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါကိုသာ စောစောသိရင် ဒီဖိုကြီးကို စောစောထုတ်ပြီး ဒီမီးချီလင်ကို တန်းဖမ်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့"

လီယန်ချူသည် ဆေးဖော်ဖိုကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူ ရေးရေးလေး ခံစားမိသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ မီးချီလင်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ထားခဲ့ပါက၊ ထိုဆေးဖော်ဖိုကြီး ထွက်လာလျှင်ပင် မာန်စွယ်တက်နေသော ထိုသားရဲကြီးကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ တောင်ကြားအတွင်း၌ တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်လှသော သွေးအဆီအနှစ်များက နတ်ဘုရားဆန်သော နိမိတ်များအဖြစ် ထင်ဟပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို တတ်ကျွမ်းသော်လည်း၊ သူ၏ အတတ်ပညာ မှာ ထိုဆေးဖော်အိုကြီး၏ အဆင့်မြင့်လှသော လက်ရာမျိုးကိုမူ မမီပေ။

ကလောက် ကလောက်... နှင့် ခဏချင်းပင် ချက်လုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ တောင်ကြားထဲတွင် ရပ်နေစဉ်မှာပင် ကုသိုလ်မှတ်များ ဆင်းသက်လာသည်ကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။

ကုသိုလ်မှတ် ငါးသောင်း

သူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မီးချီလင်တစ်ကောင် ဆေးဖော်အိုးထဲမှာ သေသွားရတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို သင်ခန်းစာ တစ်ပုဒ်ပါပဲလား"

သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆေးဖော်အိုးကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဆေးလုံးထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှစ်ခွင်မှန်သည်လည်း လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ပျံသန်းလာပြီး ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ဤရတနာလက်နက်များသည် ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ ခံစားရသည်မှာ ၎င်းတို့မှာ လူသားကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကလေးငယ်တစ်ဦးက မိဘကို တွယ်တာသကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်မှာ သူ၏ တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လက်ရှိတွင် အဆောင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာမူ တည်ငြိမ်အေးစက်သော ဟန်ပန်ဖြင့် မာန်ကို ထိန်းထားဆဲပင်။

"စောစောက လူကို ခုတ်ခဲ့တာ ငါကွ "

၎င်းသာ စကားပြောတတ်လျှင် ဤသို့ အော်ဟစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား၌ ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ထူထပ်လှသော ဆေးတိမ်တိုက်များ ကောင်းကင်ယံ၌ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ဟင်"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ သက်စောင့်အားတွေက ဘယ်က ထွက်လာတာလဲ"

တောင်ကြားအပြင်ဘက်ရှိ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား

တတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင်နဲ့ အသေအလဲ တိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီလောက် မွှေးကြိုင်လှတဲ့ ဆေးနံ့တွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြည်လင်လှသော အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီးဖီးနစ်ငှက် ၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု တောင်ကြားအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မီးဖီးနစ်"

ဆရာတော် ဟွေကျိန်း၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချီလင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည်လည်း တောင်ကြားထဲမှ တက်လာပြန်သည်။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မြတ်လှသဖြင့်၊ စောစောက မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးချီလင်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ထိုနတ်သားရဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စောစောက မီးချီလင်မှာ အတုအယောင်မျှသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုနတ်သားရဲ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ရန်လိုခြင်း မရှိဘဲ ခေတ္တမျှ ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုနိမိတ်ထူးများကြောင့် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းသားများမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြရသည်။

လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်အိုးကြီးအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံထွက်လာသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ဤဆေးလုံးသည် အရင်က မြွေနတ်ဘုရားကြီးကို ချက်လုပ်ထားသည့် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း မကွာခြားလှပေ။

"ဒီဆေးလုံးကို စားလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ သွေးအဆီအနှစ် ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားမလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုအစွမ်းထက်လှသော ဆေးလုံးကို မော့ကာ တန်းသောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်အားများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ၊ တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှ ရဟန်းများမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေကြရသည်။ ဤသည်မှာ တတိယအဆင့် တိုက်ပွဲမို့ သူတို့ နားမလည်နိုင်သည့် အရာဟုသာ မှတ်ယူလိုက်ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်လာပြီး တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရေလှိုင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသကဲ့သို့ အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ခေါင်းတလား တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆရာတော် ဟွေကျိန်းသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေပါက၊ ထိုခေါင်းတလားမှာ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းတွင် သောင်းကျန်းခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လော့ဖုန်းတောင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသည့် ခေါင်းတလားဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ခေါင်းတလားမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီး လူသေခြောက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူသေကောင် မှာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါင်းတွင် ရွှေဦးရစ် ကို ဆောင်းထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသော တာအိုမဟာလူသားကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

၎င်းသည် တောင်ကြားအတွင်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်း၏ ကျောဘက်ရှိ ခေါင်းတလားမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အစကတည်းက ထူးခြားဆန်းကြယ်နေသည်မှာ ထိုလူသေကောင်ခြောက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခေါင်းတလားမှာမူ သာမန် သစ်သားခေါင်းတလားမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူသေကောင်ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်မှာ တာအိုဝတ်ရုံဝတ် ထိုလူသေကောင်ခြောက်ကိုယ်တိုင်က ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်း ပေါ်လာခြင်းသည် လီယန်ချူအား အနည်းငယ်မျှပင် သတိမမူမိစေဘဲ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် တစ်စက်မျှပင် ထွက်ပေါ်မလာချေ။ သာမန် ဇွန်ဘီ များ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆိုးများ ဖြစ်ပါက၊ လီယန်ချူ၏ ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော သွေးအဆီအနှစ်များရှေ့တွင် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေရမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ကျင့်စဉ်နိမ့်သော ဇွန်ဘီများမှာ လီယန်ချူ၏ သွေးချီအရှိန်အဝါဖြင့်ပင် အရှင်လတ်လတ် လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် တာအိုဝတ်ရုံဝတ် ထိုလူသေကောင်ခြောက်မှာမူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသည့်အပြင်၊ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရိပ်များပင် ယှက်သန်းနေတော့သည်။

အခန်း (၅၂၂) - ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းသည့် ပုရစ်သို့မဟုတ် ကြောင်ခံတွင်းက ပျားရည် ၊ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ လက်မည်းကြီး ၊ မိုးခေါ်လေခေါ်အတတ် ၊ ဓားမတိုး သေနတ်မတိုးသည့် ကိုယ်ထည်

ထိုလူသေကောင်သည် လီယန်ချူရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးနေပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အသက်တစ်ရှူစာအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ရတနာလက်နက် သုံးခုဖြစ်သည့် ရှစ်ခွင်မှန်၊ ကျန့်ကျောင်းဓား၊ တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံနှင့် ယခုအချိန်အထိ သိမ်းဆည်းခြင်းမပြုရသေးသော ရှေးဟောင်းဆေးဖော်အိုးကြီးတို့မှာ တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်ခြောက်ကို လုံးဝ မမြင်မိသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ထိုသို့သာမဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် သခင်ကို ကာကွယ်ရန် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ကြမည်မှာ သေချာသည်။

တာအိုဝတ်ရုံဝတ်လူသေကောင် သည် သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်တာအိုဆရာကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ခြောက်ကပ်နေသော လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ လီယန်ချူကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ကြားအတွင်း၌ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

တာအိုဝတ်ရုံဝတ် ထိုလူသေကောင်မှာ တောင်ကြားထဲ၌ အစကတည်းက ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင် မီးချီလင်နှင့် လီယန်ချူတို့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်မှာပင် သူသည် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ လီယန်ချူက မီးချီလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးချက်နေစဉ်မှာပင် ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

လီယန်ချူက သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးဟန်ပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများ ပျံ့နှံ့လာသည့် အချိန်ကျမှသာ သူသည် ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစကတည်းက လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤလူသားခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချကာ လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ဝင်စားရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်လှသော ရတနာလက်နက်များမှာ လူသားမဟုတ်သဖြင့် သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုများကို ထိုဇွန်ဘီက လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်၌ ဤလုပ်ရပ်ကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း... တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်၏လက်က လီယန်ချူကို ထိခိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်စွာ ပြုံးကာ.....

"မင်းကို ဖမ်းမိပြီ "

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်း ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ထိုလူသေကောင်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ဒဏ်ရာမရရှိဘဲ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းမျှသာ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ လီယန်ချူကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး၏ စွမ်းအင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ဤတာအိုဆရာသည် မည်သို့ကြောင့် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာရသနည်းဟု တွေးတောနေပုံရသည်။

ဓားတစ်ချက်နှင့် ရန်သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မခုတ်နိုင်ခြင်းအပေါ် လီယန်ချူလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် သူ၏လက်ကို မှောက်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများ ပါဝင်သည့် ဆေးလုံးမှာ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါသာ တကယ် ဒီဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့အကြံ တကယ် အောင်မြင်သွားမှာပဲ။ မင်း ချိန်ရွယ်ထားတာ ငါ့ကိုဖြစ်နေတာကိုး..."

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

စောစောက သူ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး သောက်ဟန်ပြုလိုက်ခြင်းမှာ တောင်ကြားထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော ရန်သူကို ဆွဲထုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသည် မည်သည့်ရဟန်းတစ်ပါးကိုမျှ မသတ်ဘဲ တောင်ထဲသို့ အစီအစဉ်တကျ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ခြယ်လှယ်နေသည့် လက်မည်းကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ ရေးရေးလေး ခံစားမိသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ခံစားချက်သာ မှန်ကန်ပါက ထိုလက်မည်းကြီးသည် ဘေးကနေ ထာဝရ စောင့်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး သောက်ဟန်ပြုကာ တရားထိုင်နေသည့်အသွင်ဖြင့် လက်မည်းကြီးကို မျှားထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တာအိုဝတ်ရုံဝတ် ဤလူသေကောင်၏ အစွမ်းမှာ သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့်ပင် ခုတ်၍မရသော သံမဏိကိုယ်ထည်မျိုးလား။

သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာသော ချီလင်မျိုးနွယ်ပင်လျှင် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ရှေ့မှောက်၌ မခုခံနိုင်ခဲ့သည်ကို သတိပြုရမည်။

တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်မှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

သူသည် လက်မောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊

လီယန်ချူသည် သူ၏ကိုယ်ထည်မှာ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုဆွဲငင်အားသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာမက သူ၏ ဝိညာဉ် ကိုပါ အဓိက ဦးတည်နေခြင်းပင်။

ထိုဆွဲငင်အားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာဆိုလျှင် လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ မည်သည့် ဟန်ပြအတတ်ပညာမျှ မပါဘဲ ပြင်းထန်နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလှသည်။

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်အလင်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ၊ ထိုထူးဆန်းသော ဆွဲငင်အားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်အလင်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်း ဂူနယ်မြေရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်သည် သူ၏အတတ်ပညာမှာ မအောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် လာရောက်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲထုတ်တော့မည့်အလားပင်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးအဆီအနှစ် အငွေ့အသက်များမှာ မီးခိုးတိုင်ကြီးကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး၊ ထိုပြင်းထန်သော သွေးချီရှိန်က ရန်သူ့စွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားတွင် မအီမသာဖြစ်သည့် ခံစားချက်ကိုမူ ခံစားလိုက်ရသေးသည်။

သူသည် လက်မြှောက်ကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ထိုတာအိုဆရာ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်ကို ကျရောက်သွားသည်။

ဒေါင်

ကြီးမားသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မဟာခေါင်းလောင်းကြီးကို ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

မီးပွားများ တဖြန်းဖြန်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည်

သို့သော် ထိုတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အလွန်ထက်မြက်လှသော ဂုဏ်သတ္တိမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤသို့ အနှိမ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်မှ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ပင်လယ်ထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဘာမှ ထူးခြားမလာခဲ့ချေ။ ဇွန်ဘီဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်မရှိသော သတ္တဝါမျိုးဖြစ်ရာ၊ ဤတာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်မှာလည်း ထိုအမျိုးအစားထဲမှာပင် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ သူသည် တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားထဲသို့ မည်မျှပင် စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းသော်လည်း ထူးခြားမလာခဲ့ချေ။

ထိုအစား လီယန်ချူမှာ လူသေကောင်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဤလူသေကောင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ဖက်လူသည် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းများကို အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အထူးရည်ရွယ်ချက် ရှိနေကြောင်း သူ ပို၍ သေချာသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းအားလုံးကို အကုန်သတ်ပစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

လူသေကောင်သည် လက်ဟန်မန္တန်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့သည်။

"မိုးခေါ်လေခေါ် အတတ်"

လီယန်ချူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုလေနှင့် မိုး၏ စွမ်းအားကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလေသည် သူ၏ စွမ်းအားလမ်းကြောင်း များကို တိုက်စားနိုင်ပြီး၊ ထိုမိုးသည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန် မိုးခေါ်လေခေါ် အတတ်မဟုတ်ဘဲ နတ်အာဏာ ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ နှစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

လေငြိမ်ပုတီးစေ့

ရေရှောင်ပုတီးစေ့

ဤထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော ပုတီးစေ့နှစ်လုံး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူသေကောင်၏ မိုးခေါ်လေခေါ် အတတ်မှာ အစွမ်းတစ်ဝက်ကျော် ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

"မိုးကြိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တရားဥပဒေတော်... သတ် "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဝုန်း

မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်ပြီ

သို့သော် လောကရှိ မကောင်းဆိုးဝါးမှန်သမျှကို ချေမှုန်းနိုင်သော ဤမိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာမူ ထိုလူသေကောင်၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

".............." လီယန်ချူ

လူသေကောင်က လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားလှသော ရေနဂါးလှိုင်း ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ လီယန်ချူရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လေငြိမ်ပုတီးစေ့နှင့် ရေရှောင်ပုတီးစေ့တို့က အစွမ်းပြနေသကဲ့သို့၊ ရေကာအဆောင် တစ်ခုသည်လည်း လင်းလက်လာခဲ့သည်။

သုံးထပ်ကွမ်း အကာအကွယ်များအောက်တွင် ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ရေနဂါးလှိုင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း လူသေကောင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ထည်မျက်နှာပြင်တွင် မိုးကြိုးမီးလျှံ အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

စောစောက အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူသည် တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံကို ပြန်လည် ခေါ်ယူလိုက်နိုင်သဖြင့်သာ ထိုလူသေကောင်၏ လက်သီးချက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲကွ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။

တာအိုဝတ်ရုံဝတ် ဤလူသေကောင်မှာ ဤမျှအထိ ကိုင်တွယ်ရခက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူသေကောင်ကို နှိမ်နင်းရန် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေမိသည်။

မိုးကြိုးအဆောင် ကို အစွမ်းမြှင့် ပြီး သုံးရမလား။

ဒါမှမဟုတ် ဝမ်လင်ကွမ်း နတ်မင်းကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားယူတဲ့ အဆောင် ကို သုံးရမလား။

ဒါမှမဟုတ် မီးနတ်မင်းကြီး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင့်ဆောင်ပြီး ဒီလူသေကောင်ကို နှိမ်နင်းရမလား။

ဝှက်ဖဲတွေ အရမ်းများလွန်းနေပြန်ရင်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြဿနာ ရှိတတ်သည်။

အသက်နှင့်လဲပြီး တိုက်ရမည့်အချိန်တွင် မည်သည့်ဖဲချပ်ကို သုံးရမလဲဆိုသည်ကို ပြန်စဉ်းစားနေရတတ်သည်။

သို့သော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် ထိုနည်းလမ်း သုံးခုလုံးကို မသုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။