အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း (၈၁) - ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကို ဘယ်သူတွေ လာလုနေတာလဲ

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် သုံးရက်တာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

စီချွမ်းပြည်နယ်၊ ချုံချင့်မြို့၏ ကွမ်ရင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ချုံချင့်မြို့တွင် အစည်ကားဆုံးနှင့် ကုန်ကျစရိတ် အကြီးမားဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်အရောင်းဆိုင်များ၊ ဘားများနှင့် ကလပ်များ စုပြုံတည်ရှိနေသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ဤနေရာသည် ကိလေသာနှင့် အာဃာတများ အထွန်းကားဆုံးနေရာလည်း ဖြစ်သဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ အလွန်နှစ်သက်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ လုပ်ငန်းရှင်တိုင်းမှာ ထန်မိသားစု၏ အရေးကြီးသော ဖောက်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူသွားလမ်းပေါ်ရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ပြင်ပထိုင်ခုံတွင် ထန်ဟောက်သည် အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

"အကြီးအကဲ ... ဒီနေ့ ဒီဧရိယာထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ဖောက်သည် ၉၁ ယောက် ရှိပါတယ်"

"အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပညာရှင်တွေဟာ သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတွေဆီကို အသီးသီး သွားရောက်နေကြပါပြီ"

ထန်ဟောက်သည် လက်အောက်ငယ်သား၏ အစီရင်ခံမှုကို နားထောင်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထန်မိသားစုက မကောင်းဆိုးဝါးများ သောင်းကျန်းအောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်းနှင့် နှိမ်နင်းခများကို လျှော့ချပေးခဲ့ခြင်းဟူသော ပေါင်းစပ်တိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။ လူထုဝါဒဖြန့်မှုများကြောင့် လူအများမှာ မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရန် ခက်ခဲသည်ဟု ယုံကြည်သွားကြပြီး ထန်မိသားစုကိုသာ ငွေပေး၍ အားကိုးလာကြသည်။

လက်ရှိတွင် ထိုဝါဒဖြန့်မှုမှာ အရှိန်အဟုန်ရနေသဖြင့် သာမန်ပြည်သူ အမြောက်အမြားမှာ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရန် လက်လျှော့သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ထန်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းများမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ နှိမ်နင်းခများကို လျှော့ချခဲ့ရသော်လည်း အလုပ်များပြားလာသဖြင့် စုစုပေါင်းဝင်ငွေမှာမူ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ထန်မိသားစုအနေဖြင့် အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့သည် မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူလေ့လာပြီး ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သော မူပိုင်ခွင့်များအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ကာ နေရာစုံမှ အမြတ်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

"ဟဲဟဲ ... မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပါရမီရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကိုတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး"

ထန်ဟောက်သည် တွေးရင်းနှင့်ပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ယှက်သန်းနေသည်။ သူသည် လှပသော အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ စကားသံတစ်ခုကြောင့် အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားရသည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ထန် ... ကျွန်တော်တို့ ဘားအတွက် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး အကူအညီ မလိုတော့ပါဘူး"

ထိုအသံမှာ တေးဂီတဘားတစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ညစဉ်ညတိုင်း လူငယ်များစွာ ပျော်ပါးတတ်ကြသော ဤနေရာသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ အမြဲရှိနေတတ်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူတို့က နှိမ်နင်းရေးဝန်ဆောင်မှုကို ပယ်ဖျက်လိုက်ခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ထန်ဟောက်သည် နားမလည်နိုင်ဘဲ ထိုဘားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘား၏ မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းရှိ လူငယ်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ထက်ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ ထိုလူငယ်များ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေခြင်းပင်။

"ရွှေရောင်အလင်းပါလား ... တစ်ယောက်ယောက်က မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားတာလား"

"ဘယ်သူတွေကများ ထန်မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးကို လာလုနေကြတာလဲ"

ဤအတွေးကြောင့် ထန်ဟောက်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသော်လည်း မိုးကြိုးကျင့်စဉ်၏ ခက်ခဲမှုကို ပြန်လည်သတိရကာ စိတ်အေးလိုက်ပြန်သည်။ ဤလူအနည်းငယ်မှာ ကံကောင်း၍ တတ်မြောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် အခြားသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ အဝေးရှိ အဆင့်မြင့် အဝတ်အထည် အရောင်းဆိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုဆိုင်မှာ ထန်မိသားစု၏ ရေရှည်ဖောက်သည်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် သန်းနှင့်ချီ၍ ဝင်ငွေပေးနေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။

"ဆိုင်ထဲမှာ မိုးကြိုးတွေ လက်နေတာပဲ၊ ငါတို့လူတွေ သွားပြီး နှိမ်နင်းနေတာများလား"

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ထဲမှ ဖြူစင်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအလင်းမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှသည်။

"နေဦး ... အဲဒီအလင်းက ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ မိုးကြိုး မဟုတ်ဘူး"

ချက်ချင်းပင် သူ သတိရသွားသည်။ ဆရာစူးချီ၏ အွန်လိုင်းသင်တန်းတွင် ပြသခဲ့သော မိုးကြိုးစွမ်းအားမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်၏ ရန်မိုးကြိုးပင် မဟုတ်ပါလော။

မိုးကြိုးလက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဆိုင်မန်နေဂျာတစ်ဦး အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"ကိုယ်စားလှယ်ထန် ... ကျွန်တော်တို့လည်း မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းဖို့ မလိုတော့ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်ဟောက်၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံများ မြည်ဟီးသွားတော့သည်။

"ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ဒီကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားကြတာလဲ"

သူသည် သံသယများဖြင့် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အင်တာနက်ပေါ်မှ သတင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ အင်တာနက်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရန် ခက်ခဲသည်ဟူသော မှတ်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအစား ခေါင်းစဉ်သစ်များက နေရာယူထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို သင်ယူတာက လမ်းပေါ်မှာ ပိုက်ဆံကောက်ရသလိုပဲ လွယ်ကူတယ်"

"မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် တစ်နာရီအတွင်း ယွမ် တစ်သောင်း ရရှိခဲ့တယ်"

"မိုးကြိုးအဆင့်အထိ မရောက်သေးရင်တောင် ရွှေရောင်အလင်း တတ်ရုံနဲ့တင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတယ်"

လက်တွေ့တတ်မြောက်သွားသူများ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဖတ်ရှုရင်း ထန်ဟောက်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် လူအမြောက်အမြားက မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားကြသနည်း။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးသူများပင်လျှင် ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်နိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆက်လက်ရှာဖွေကြည့်သောအခါမှ အဓိက အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားတော့သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများ သောင်းကျန်းနေချိန်ဖြစ်သဖြင့် နှိမ်နင်းရေးပညာမှာ လူတိုင်းအတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်ချက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်သူတိုင်း ငွေရနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်မိသားစုက တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ် တစ်ထောင်ဖြင့် ဈေးလျှော့နှိမ်နင်းပေးနေချိန်တွင် ထိုကျောင်းသားများမှာမူ ယွမ် ငါးဆယ်ခန့်ဖြင့်သာ လိုက်လံနှိမ်နင်းပေးနေကြသည်။ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ငွေအနည်းငယ်ရသည်ကိုပင် အလွန်ဝမ်းသာနေကြပြီး သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဖြန့်ဝေနေကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို လက်လျှော့ထားသူများမှာလည်း ပြန်လည်သင်ယူရန် ကြိုးစားလာကြတော့သည်။ ထန်မိသားစုက လှုံ့ဆော်ခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးသောင်းကျန်းမှုမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သင်္ချိုင်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် တူးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ထို့အပြင် ထိုကျောင်းသားများမှာ နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်၏ ကိုယ်ပိုင်စနစ်တွင် လေ့လာခြင်းကြောင့် လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သွားကြခြင်းဖြစ်ကြောင်းလည်း သိလိုက်ရသည်။ ဤသို့ဖြင့် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးလာပြီး ထန်မိသားစုမှာမူ အထိနာဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထန်ဟောက်သည် ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် နာကျင်ခံစားနေရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ရှိ ပဓာနဆရာကြီးရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

နဂါးရုပ်ပါသည့် တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာစူးချီသည် ထိုင်ခုံတွင် မှီရင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ဆရာကောင်းရမှတ်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသောကြောင့်ပင်။

"လက်ရှိ ဆရာကောင်းရမှတ် - သုံးသန်းလေးသိန်းကျော်"

"ကျင့်စဉ် တတ်မြောက်မှု အခြေအနေ - တစ်သိန်းလေးသောင်းကျော်"

"ရမှတ်တွက်ချက်ရန် ကျန်ရှိချိန် - ၂ နာရီ"

သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ရမှတ်ပေါင်း နှစ်သန်းခွဲကျော် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် တကယ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချီသည် ထန်မိသားစုကိုပင် အထူးကျေးဇူးတင်လိုစိတ် ပေါ်လာမိသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် သင်ယူမှုမြှင့်တင်ပေးသည့် ကတ်ကို နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်၏ ကိုယ်ပိုင်စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော်လည်း ကျောင်းသားအများစုမှာ ထိုစနစ်ကို မသုံးကြပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ထန်မိသားစုသည် မူပိုင်ခွင့်အငြင်းပွားမှုများဖြင့် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကို တရားစွဲဆိုခဲ့သည်။

တရားစွဲဆိုနေစဉ်အတွင်း ထန်မိသားစုသည် အခြားသော စနစ်များပေါ်ရှိ သင်တန်းဗီဒီယိုများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တိုင်ကြားကာ ဖြုတ်ချခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားများမှာ သင်ယူရန်အတွက် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်၏ ကိုယ်ပိုင်စနစ်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ကြရသည်။ ထိုစနစ်တွင်မူ စူးချီ၏ မြှင့်တင်ပေးသည့် ကတ်ရှိနေသဖြင့် ကျောင်းသားများမှာ လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်မှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မီးရှို့ကာ စူးချီတို့အတွက် လမ်းပြပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စူးချီ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

အတွင်းရေးမှူးလေး ရဲ့ရှူးယောင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဆရာစူး ... ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ဆယ်မိနစ်နေရင် အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

စူးချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ရဲ့ရှူးယောင်မှာ ချက်ချင်း ပြန်မထွက်သွားဘဲ ခေတ္တမျှ ရပ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက သိပ်မကောင်းသလိုပဲ၊ ဆရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲနော်"

အခန်း (၈၂) - နောက်ဆုံးတော့ အကျိုးအမြတ်ရပြီ

နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အဆင့်တက်စဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်အား ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမှ ယခုမှပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် တက်ကြွနေပြီး ပြင်ပစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ယခင်ကထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံကြိုးစားလိုက်ပါက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူများအကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူမ၏ အခြေခံမှာ အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်သေးသလို ထိုရှက်စရာကောင်းလှသော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှလွဲ၍ အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များ မရှိသေးသော်လည်း အဆင့်ခြောက်၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရုံဖြင့်ပင် သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူများကို အသာစီးရယူနိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် မိသားစုကြီးများထဲမှ အသက် ၃၀ အောက် ပါရမီရှင်များအကြားတွင် ထိပ်ဆုံးသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ အဆင့်တက်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာကြည်နူးခြင်း မရှိဘဲ သိလိုစိတ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

‘ငါ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အဆင့်တက်သွားရတာလဲ’ ဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။ သူမသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောင်း၏အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်"

"ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်"

"လက်ရှိ ကျောင်း၏အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ၂၄၄,၆၃၁ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်အဆင့်တက်ရန် အဆင့် ကိုးသောင်းကျော် လိုအပ်နေသေးသည်"

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ စနစ်တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေပြီလားဟုပင် သူမ ထင်မှတ်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်ရန် လျှောက်ထားကြသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများ ပြင်းထန်နေသဖြင့် သူမအတွက် သွေးနှင့်စွမ်းအင် ရမှတ်များစွာ ရရှိတော့မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

စူးချီအပေါ် လူအများက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြခြင်းမှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ အောင်မြင်သွားသောအခါ စူးချီကို မေ့ထားမည်မဟုတ်ဟု သူမကိုယ်သူမ ကတိပေးထားခဲ့သည်။ သူမ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာသောအခါ နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကျောင်းကို စူးချီအား အလကားပေးလိုက်မည်ဖြစ်သလို ရတနာမြောက်မြားစွာကိုလည်း သူဖြစ်ချင်သမျှအတွက် ပေးအပ်မည်ဟု စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် စူးချီ၏ ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် လူထု၏ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ကာ သူမအတွက် ရမှတ်များ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကိုသာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မှ သုံးရက်အထိ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။ စနစ်၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်နှေးကွေးနေသလို ကျောင်းထွက်မည့်သူဦးရေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားရတော့သည်။

စနစ်သာ ပျက်စီးသွားပါက သူမ၏ အနာဂတ်မှာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။ သူမ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ အဆင့်မှာ အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ စနစ်မှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်ရသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကျောင်းထွက်သူများ မရှိတော့ခြင်းနှင့် စနစ်၏ တွက်ချက်မှု နောက်ကျနေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရပေမည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် အင်တာနက်ပေါ်သို့ တက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ သင်ယူရန် ခက်ခဲသည်ဟူသော သတင်းများအစား ဤကျင့်စဉ်ဖြင့် ငွေရှာ၍ ရသည်ဟူသော သတင်းများက နေရာယူထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ မကောင်းဆိုးဝါးများကို မည်သို့နှိမ်နင်းပြီး ငွေရှာရမည်ကို မျှဝေနေကြသည်။ ဤမျှ အကျိုးအမြတ်ရှိနေသော ကျင့်စဉ်ကို မည်သူက ကျောင်းထွက်လိုပါတော့မည်နည်း။

"လက်ရှိ ကျောင်းသားဦးရေ ၃၈၁,၅၁၄ ဦး၊ ကျောင်းသားသစ် ၂၆၀,၁၆၂ ဦး၊ ကျောင်းထွက်ရန် လျှောက်ထားသူ ၄,၅၇၂ ဦး၊ ခန့်မှန်းရရှိမည့် ရမှတ် ၂,၇၄၃,၂၀၀"

ကျောင်းသားဦးရေမှာ လေးသိန်းနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျောင်းထွက်ရန် လျှောက်ထားသူ လေးသောင်းကျော်ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လေးထောင်ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့် မည်သူမျှ ကျောင်းထွက်ခြင်း မအောင်မြင်သေးရသနည်းဆိုသည်ကို သိရှိရန်အတွက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဝန်ထမ်းအားလုံးကို အစည်းအဝေး ခေါ်ယူလိုက်တော့သည်။

နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"ဆိုလိုတာက ကူးစ်ဆက်သွယ်ရေးက ကျောင်းသားတွေကို နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ် အွန်လိုင်းစနစ်ထဲကို အကုန်ပြောင်းလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ပြီးတော့ အဲဒီစနစ်မှာ ငွေပြန်အမ်းပေးတဲ့ သက်တမ်းကို ခုနစ်ရက်လို့ ပြောင်းလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

အဖြေမှာ ပေါ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစည်းအဝေး စတင်ပြီး ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အကျိုးအကြောင်းအားလုံးကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ စနစ်သစ် တည်ဆောက်နေစဉ်ကတည်းက စူးချီသည် ကျောင်းသားအချက်အလက်အားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စူးချီသည် ငွေပြန်အမ်းပေးသည့် သက်တမ်းကိုလည်း ခုနစ်ရက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် သူမ ရရှိရမည့် ရမှတ်များမှာလည်း ခုနစ်ရက်အထိ ကြန့်ကြာသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနှောင့်နှေးမှုကြောင့်ပင် အခြေအနေများမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို ချီးမွမ်းပေးရန် မျှော်လင့်နေသည့် စူးချီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် ထိုးနှက်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။ သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်နေရသည်။

သို့သော်လည်း စူးချီ၏ လုပ်ရပ်မှာ အမှားအယွင်းမရှိပေ။ သူသည် ကျောင်းအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်ပြီးမှ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ၊ အစည်းအဝေး ပြီးပြီ"

သူမ စိတ်ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေတော့ဟုသာ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောင်းထွက်သူများထံမှ ရမှတ်များရရှိရန် သူမတွင် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ရက်အနည်းငယ်အကြာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်း၌ သူမ ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေစဉ်တွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျောင်းသားအချို့ ကျောင်းထွက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါသည်"

"ကျောင်းထွက်သွားသူ ယန်လီနှင့် ပိုအော်ရှိုးတို့ထံမှ ပြန်လည်ရရှိသည့် သွေးနှင့်စွမ်းအင်ရမှတ်မှာ ငါးထောင်တစ်ရာ ဖြစ်ပါသည်"

"ရမှတ်များ ပေါင်းထည့်လိုပါသလား"

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ရမှတ်အချို့ ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုရမှတ်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

"ဒီလောက်လေးလား" ဟု သူမ ရေရွတ်မိသည်။

သူမသည် ထိုရမှတ်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဖုန်းကိုပင် လွှတ်ပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။ ရမှတ် လုံးဝမရခြင်းထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ လူနှစ်ယောက် ကျောင်းထွက်သဖြင့် ရမှတ် ငါးထောင်ကျော်သာ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဆင့်ခြောက် သွေးနှင့်စွမ်းအင်မှာ ခြောက်ထောင်ဖြစ်ပြီး အဆင့်ခုနစ်သို့ တက်ရန် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် လိုအပ်သည်။ ဤရမှတ်မှာ သူမ အဆင့်တက်ရန်အတွက် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ၎င်းမှာ သူတောင်းစားကို စွန့်ကြဲလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကျောင်းထွက်သွားသူနှစ်ဦး၏ အချက်အလက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီ လုံးဝမရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးထက်ပင် အားနည်းနေသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ကျောင်းလာတက်ကြသနည်းဆိုသည်ကို သူမ စဉ်းစားမရဘဲ ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စူးချီကို အမြဲတမ်း ဝေဖန်တိုက်ခိုက်နေကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါမှ သူမ အဖြေကို သိရှိသွားတော့သည်။ သူတို့သည် စူးချီ၏ အမှားကို ရှာဖွေရန်အတွက် ကျောင်းသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က ပထမဆုံး ကျောင်းထွက်ပြီး ငါ့ကို ရမှတ်ပေးတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေတာလား"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် အလွန်ဟိန်းဟောက်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤမျှလောက်သာ အင်အားရှိသူများ ဖြစ်နေကြသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဆက်လက်မစဉ်းစားလိုတော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီရမှတ်တွေကို အခုလောလောဆယ် မပေါင်းထည့်သေးဘူး"

"ငါ့ကိုယ်ငါ သတိပေးဖို့အတွက် စနစ်မျက်နှာပြင်မှာပဲ ထားလိုက်မယ်"

"နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်က ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းမွန်ရမယ်၊ စူးချီဆိုတဲ့ ဆရာကြီးကို အနိုင်ယူပြီး ရမှတ်တွေ အများကြီး ရအောင် လုပ်ပြမယ်"