အခန်း (၁၁၂)

အင်ဂျင်နီယာ ရှန်သည် ချီဖန့် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်၏ အားနည်းချက်များကို အပြည့်အဝ ပြုပြင်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ စကားနည်းသူဖြစ်သည်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်၊ ခေါင်းငုံ့လျက် နေ့တိုင်း အချိန်ပို ဆက်တိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ ဝူရှင်းသဲ့ ဖုန်းဆက်လာသောအခါ အင်ဂျင်နီယာ ရှန်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပြီပင်။

"ဒီ ချီဖန့် ဆိုတဲ့လူက လူသားရော ဟုတ်ရဲ့လား?"

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဖုန်းဆက်တိုင်း ကင်းသမားများကို စီးကရက် ပေးလေ့ရှိသဖြင့် လုံခြုံမှု ဝယ်ယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများက လူအများ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်။

"အထက်ကလူတွေက ဒီပရောဂျက်က အသုံးမကျဘူး၊ အရင်စနစ်ဟောင်းထက်တောင် ဆိုးတယ်ဆိုပြီး ဖိအားပေးနေတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ် ပြင်နိုင်ရမှာလေ! သူ တစ်နေ့လုံး ဘာလုပ်နေလဲ သိလား? အပိုပစ္စည်းတွေ လုပ်လိုက်၊ တပ်ဆင်လိုက်ပဲ။ အဲဒါကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေတာ။ သူ အဲဒါကလွဲရင် တခြား ဘာလုပ်တတ်သေးလို့လဲ?"

အင်ဂျင်နီယာ ရှန်မှာ စဉ်းစား၍မရနိုင်ပေ။ "ကျွန်တော်တို့တောင် မဖြေရှင်းနိုင်တာကို သာမန် စက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ? ခင်ဗျားက အားကိုးရာမဲ့နေလို့ မြက်ပင်ကို လှမ်းဆွဲနေတာလား? ကျွန်တော် သူ့ကို ဖိအားပေးခဲ့တယ်၊ စက်ရုံထဲမှာလည်း ဒီဖြေရှင်းနည်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ဦးနှောက်က သူ ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်စရာ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘူး"

မကြာသေးမီက မြို့နယ်စက်ရုံတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ ချီဖန့်က အပိုပစ္စည်း တပ်ဆင်ရုံပဲဆိုရင် ဘာလို့ ချန်ရွှေ့စက်ပြင်စက်ရုံက စက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက်ကို မငှားတာလဲ? ဘာလို့ သူ့ကိုမှ ခေါ်ထားရတာလဲ?

သူတို့ တကယ် လိုချင်နေတာက ပွန်းပဲ့မှုကို လျှော့ချရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်းအတွက် အကောင်းဆုံး ပြုပြင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ဒါကို ချီဖန့်က မလုပ်ပေးနိုင်သေးပေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားပြောသလိုပဲ သူ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးပါ့မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူက ပရောဂျက်၏ တာဝန်ခံ ဖြစ်နေသဖြင့် အင်ဂျင်နီယာရှန်က မျက်နှာသာ ပေးလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ ကင်းတဲထဲက ထွက်လာသောအခါ မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးနေဆဲဖြစ်ရာ သူ့ကို လာခေါ်သော တပည့်လေးမှာ သူ့အနားသို့ မကပ်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ တပည့်လေးကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏ စိတ်ကို ပိုဆိုးသွားစေသည်။ "အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ? မင်းဆရာရဲ့ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်က ထပ်ပြီး ဂျောက်ဂျက် ဖြစ်ပြန်ပြီလား?"

ကျူ့ချိုင်-၅၀ သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကတည်းက ထရက်တာ အဟောင်းများကို အသုံးမပြုဘဲ ထားခဲ့ကြသည်။ မြို့နယ်စက်ရုံက အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော အချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး လမ်းဖောက်ရန်အတွက် မြေထိုးစက် အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ထရက်တာကဲ့သို့သော လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးနှင့် သစ်တောသုံး စက်ကိရိယာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြေတူးစက်နှင့် မြေထိုးစက်ကဲ့သို့သော အင်ဂျင်နီယာသုံး စက်ကိရိယာများသည် ပြည်တွင်းတွင် အလွန်ရှားပါးလှပြီး အများစုမှာ အဆင်ပြေအောင် ပြုပြင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒါက မြို့နယ်စက်ရုံ၏ ပထမဆုံး အသွင်ပြောင်းလဲမှု ကြိုးပမ်းချက်ဖြစ်ပြီး သူတို့တွင် အတွေ့အကြုံ မရှိကြပေ။ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်က ခဏခဏ ချို့ယွင်းနေသဖြင့် အင်ဂျင်နီယာ ရှန်ကို အကူအညီ တောင်းနေရသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်နှင့်ဆိုလျှင် မနည်းတော့ပေ။

အချိန်ပိုဆင်းရသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာ သူတို့ကို ကူညီရန် စိတ်မပါတော့ပေ။"ငါ အိပ်မပျော်တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ ငါ သွားရင်တောင် ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ချီဖန့်ကိုပဲ သွားမေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ "သူက ခွန်အားတွေ ပြည့်နေတာ၊ ပင်ပန်းတယ်လို့ကို မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်အကြောင်းကိုလည်း အနှံ့အစပ် သိတာပဲလေ"

သူသာ အနှံ့အစပ် မသိရင် အရင်က ဖြေရှင်းနည်းကို ဘယ်လို ရှာတွေ့ပါ့မလဲ? ချီဖန့်က ဒီလောက် တော်နေမှတော့ ဒီဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို သူပဲ ထမ်းလိုက်တော့။ ချီဖန့် တစ်ယောက် ဒီတစ်ခါရော အံ့ဖွယ်တွေ ဖန်တီးနိုင်ဦးမလားဆိုတာ အင်ဂျင်နီယာရှန် သိချင်လှသည်။

အလုပ်ကို ချီဖန့်ဆီသို့ တွန်းပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် အင်ဂျင်နီယာရှန် ထွက်သွားရာ တပည့်လေးမှာ မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိဘဲ ခက်ခဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

ဆရာ ဟုန်က တပည့်လေး၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

"အင်ဂျင်နီယာရှန် မလာဘူးလား?"

"သူ အိပ်မပျော်တာ ကြာပြီမို့လို့ လာရင်လည်း ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်" တပည့်လေးက အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူတို့က အကူအညီ တောင်းနေရသူများ ဖြစ်သည့်အပြင် စက်ရုံပြင်ပမှ လူတစ်ဦးကို တောင်းနေရခြင်းဖြစ်ရာ ဆရာဟုန်မှာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းရမှာပေါ့"

"သူက ချီဖန့်ကို သွားမေးခိုင်းတယ်... ချီဖန့်က ခွန်အားလည်း ကောင်းတယ်၊ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်အကြောင်းလည်း သိတယ်တဲ့" တပည့်လေးက မကျေမနပ်နှင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။

ဆရာဟုန် ခေတ္တ တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ချီဖန့်ကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ"

တပည့်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဆရာ တကယ်လား?"

"မင်းမှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိလို့လား?"

ဆရာဟုန်သည် ဖြုတ်ထားသော စက်ပစ္စည်းများဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။"ဒါက အချိန်အများကြီး ကုန်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဘာသာ လုပ်နေလည်း ဘာမှ တိုးတက်မလာဘူးလေ"

တပည့်လေးလည်း ဒါက ယုတ္တိရှိသည်ဟု မြင်သဖြင့် ချီဖန့်ကို သွားရှာသည်။ သို့သော် ချီဖန့်က သဘောတူပါ့မလားဆိုသည်ကိုမူ သူ မသေချာပေ။

သူ ချီဖန့်၏ အလုပ်ရုံသို့ ရောက်ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြသောအခါ ချီဖန့်က သူ လုပ်နေသော အပိုပစ္စည်းကို အမှန်တကယ်ပင် ချလိုက်သည်။

"မြေထိုးစက်အဖြစ် ပြောင်းနေတာလား?"

သူ စိတ်ဝင်စားပုံရသဖြင့် တပည့်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။"ဒါပေမဲ့ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်က ခဏခဏ ချို့ယွင်းနေလို့ပါ။ ခဏလောက် အလုပ်လုပ်လိုက်၊ ပြီးရင် ပျက်သွားလိုက်ပဲ"

ထရက်တာ အဟောင်းများသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြဿနာမရှိ သုံးခဲ့ကြသည်။ အခု မြေထိုးစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မှ ရုတ်တရက် ပြဿနာတက်လာသည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

ချီဖန့် စဉ်းစားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။"ချီဖန့်၊ မင်းဆီကို တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်!"

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အလုပ်ရုံဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ အနီရောင် ကွက်ကြားပဝါလေးက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလေးကို ပိုပေါ်လွင်စေပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင်လည်း အိတ်များကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် တပည့်လေးကို ချက်ချင်း မေ့သွားကာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

ယန်ရွှယ်သည် လိမ်မာသော ကျေးလက်ဇနီးသည်တစ်ဦး၏ အမူအရာအတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ကျွန်မ ရှင့်ကို စိတ်ပူလို့ပါ"

ထို့နောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ပြီးတော့ အိမ်မှာ ပြဿနာလေး နည်းနည်း ရှိလို့"

သို့သော် သူမ၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် ပြဿနာများကို သူမဘာသာ ဖြေရှင်းလေ့ရှိပြီး ဤမျှ ဝေးကွာသောနေရာအထိ သူ့ကို လာရှာလေ့မရှိပေ။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမ မဖြေရှင်းနိုင်သည့် ပြဿနာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ချီဖန့် သူမကို သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး ဘေးကို ဝေ့ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ဘာဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ? မင်းကတော့ အမြဲတမ်း အပိုတွေ လျှောက်တွေးနေတာပဲ"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ သဘာဝအတိုင်း တည်ကြည်လေ့ရှိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောအခါ သူမကို ဆူပူနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများသည် လူရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားကြပြီး ဇနီးသည်က လာရောက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်ကို မကြိုက်ကြပေ။ ဘေးက လူများက ရယ်မောကြသည်။

"မင်းဇနီးက ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာတာပဲ - သူ့ကို တံခါးဝမှာပဲ ရပ်ခိုင်းမထားပါနဲ့ဦး" တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ပြောပေးခဲ့သည်။

ဒါက အတော်လေး အဆင်ပြေသွားသည်ပင်။ ယန်ရွှယ် ရောက်လာသဖြင့် ချီဖန့်လည်း သူမကို လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ဘဲ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အနားရသွားကြသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချီဖန့် ဘာမှ မငြင်းတော့ပေ။ သူသည် ယန်ရွှယ်ထံမှ အိတ်များကိုယူကာ သူမကို နားနေခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နွေးထွေးမှုအသစ်များ ပေါ်လာသည်။

"အိမ်မှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်နော်။ ဘာဖြစ်တာလဲ?" တံခါးပိတ်ပြီးနောက် သူ ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့" ယန်ရွှယ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုးလေးတင်ကာ စနောက်ဟန်ဖြင့် တားလိုက်သည်။

"ဒီစက်ရုံမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား? ရှင့်အတွက် စားစရာလေးတွေ ယူလာပေးတယ်"

ချီဖန့်လည်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေတာလဲ? ဒီမှာလည်း အများကြီး ရှိတာပဲ"

"ဒါဆိုရင် ဒါလေးကော?"

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။

ကြက်ဥပြုတ်က ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ချီဖန့် က ပြောမလို့ရှိသေးသော်လည်း၊ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေတ္တ တန့်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးလေးများက လခြမ်းကွေးလေးလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ရဲဘော် ချီဖန့်ရေ~"

သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တောက်ပနေရုံတင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နှလုံးသားထဲအထိ လှိုင်းထသွားစေသဖြင့် သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။

"ဒါက ဘာမှ ဟုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်တောင် မေ့နေတာ"

သူမနှင့် မဆုံခင်က သူသည် နှစ်သစ်ကူးညကိုတောင် တောင်ပေါ်က စက်ပစ္စည်းဂိုဒေါင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဒီလို ရက်စွဲလေးတွေကို သူ ဘာလို့ မှတ်မိနေပါ့မည်နည်း?

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ယန်ရွှယ် ကိုယ်တိုင်လည်း မွေးနေ့ပွဲလုပ်လေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မွေးနေ့ကိုတောင် သူမ မကျင်းပပေ။ သို့သော် ပြက္ခဒိန်တွင် ထိုရက်စွဲကို မြင်လိုက်ပြီး သူမလည်း မြို့နယ်သို့ လာရန် အစီအစဉ်ရှိနေသဖြင့် ကြက်ဥလေး နှစ်လုံး ထည့်လာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက သူ၏ အလုပ်ဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ကျွန်မ ခဏ ကိုင်ထားပေးမယ်။ ရှင် နေ့လယ်စာစားရင် စားလိုက်ပေါ့"

"အင်း"

ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လှတဲ့လူတွေက ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းတာပဲ။ နားနေခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယန်ရွှယ်က သူ၏ မေးရိုးလေးကို လက်ညှိုးလေးနှင့် အသာအယာ ထိလိုက်သည်။

ထိုအထိအတွေ့က ငှက်မွေးလေးလို ပေါ့ပါးပြီး အေးမြနေသော်လည်း၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမဆီသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"မင်းကတော့ အစရှာနေပြန်ပြီ"

ထိုစကားလုံး သုံးလုံးက တရားစီရင်ချက်တစ်ခု၊ စွဲချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အလုပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို မပေကျံစေရန် သတိထားလျက် သူမနောက်က တံခါးကို လက်နှင့် ထောက်လိုက်သည်။

ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ရိုမန်းတစ်ဆန်သွားစေသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ သူ့ကြောင့် ပိတ်မိနေသလို ခံစားရပြီး မစဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင် ဒါတွေကို ဘယ်မှာ သင်လာတာလဲ?"

ချီဖန့် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရာမှ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဆီသို့ အကြည့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

ဒါက အရိပ်အမြွက်တောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ပေါ်တင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ယန်ရွှယ်သည် အလိုအလျောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့လိုက်မိပြီး၊ ဒါက စက်ရုံက နားနေခန်းဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို သတိပေးသင့်လားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံက ကြားဖြတ်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟို..."

စောင့်နေသော တပည့်လေး၏ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် အသံလေး ထွက်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်ချီ၊ အခု ခဏလောက် ကြည့်ပေးဖို့ အချိန်ရမလား?"

တံခါးခေါက်သံသည် မည်သည့်သတိပေးချက်ထက်မဆို ပို၍ထိရောက်လှသည်။ ချီဖန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏အကြည့်မှာ တံခါးကိုဖောက်ထွက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိလူကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။

ယန်ရွှယ်မှာမူ ၎င်းကိုကြည့်ကာ ရယ်ချင်သွားပြီး သူ့ကို အသာတွန်းလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို လာခေါ်နေပြီ၊ ဆရာချီရေ"

ဆရာချီသည် သူ၏အကြည့်နှင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "သွားပြီ"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုမှာ အလုပ်ချိန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ နားနေခန်းထဲတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မရပေ။ ဤနေရာသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာ မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ တံခါးပွင့်သွားပြီး ဆရာချီသည် အထဲသို့မဝင်ခင်ကထက် ပို၍ပင် အေးစက်သောမျက်နှာထားနှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်အလုပ်ရုံလဲ?"

တပည့်လေးမှာမူ အတွင်း၌ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး စကားများနေကြသည်ဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ချီဖန့်၏ နောက်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရွှယ်၏ တောက်ပကာ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ မီးဖိုမှာ အပူရှိန်မလုံလောက်တော့သလိုမျိုး သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချီဖန့်သည် တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ တပည့်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ လူအုပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား?"

ယန်ရွှယ်မှာ ဘယ်မှာနေနေ ကိစ္စမရှိသော်လည်း တပည့်လေးကို အားနာသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ခွင့်ပြုလို့ ရရဲ့လား?"

တပည့်လေးက အလေးအနက် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဆရာက တခြားလူ ခေါ်မလာရဘူးလို့ မပြောထားပါဘူး"

ထို့ကြောင့် ဆရာဟုန် တစ်ယောက် တပည့်လေးအပြန်ကို စောင့်ရင်းစောင့်ရင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ တပည့်လေးက ငယ်ရွယ်ချောမောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုပါ ခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဆရာချီရဲ့ ဇနီးရောက်နေလို့ ခဏကြာသွားတာပါ"

တပည့်လေးက အတည်ပေါက် ရှင်းပြခဲ့သည်။ အချိန်ကိုက်လိုက်ပုံများ - လူတစ်ယောက်ဆီ သူ့ဇနီး လာလည်နေတာကိုတောင် မစောင့်နိုင်ဘဲ သွားပြီး ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရလား။ သို့သော် ရောက်လာမှတော့ ဆရာဟုန်လည်း ချီဖန့်ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ချီဖန့်သည် အသွင်ပြောင်းလဲနေသော ထရက်တာကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သည်။

"ဒါက TDT-40 လား?"

ပြည်တွင်းဖြစ် ကျူ့ချိုင်-၅၀ ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိမီက သစ်တောလုပ်ငန်းသုံး သစ်ထုတ်ထရက်တာများမှာ ဆိုဗီယက်မှ တင်သွင်းသော RT-12 များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် RT-12 မှာ ထင်းဓာတ်ငွေ့ နှင့် မောင်းနှင်ခြင်းဖြစ်ရာ တစ်နာရီခွဲတစ်ခါ ရပ်ပြီး ထင်းပြန်ဖြည့်ပေးရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုဗီယက်တို့က ဒီဇယ်သုံးဗားရှင်းကို ထုတ်လုပ်ပြီး TDT-40 ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ TDT-40 များမှာ ချန်ရွှေ့တွင် ရှားပါးလှသည်။ ချီဖန့်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားသဖြင့် ဆရာဟုန် အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ TDT-40 နောက်ဆုံးအသုတ်တွေထဲက တစ်စီးပဲ"

ချီဖန့်သည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ စက်၏ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို အရင်စစ်ဆေးပြီးနောက် အင်ဂျင်ကို ဆက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ဆရာ ဟုန်သည် ဘေးမှကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အင်ဂျင်နီယာရှန်က တစ်ခါစစ်ဖူးတယ်၊ စက်က ဝန်ပိနေတာလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီလိုပဲ သုံးနေကျပါ၊ အရင်က ဘာပြဿနာမှ မရှိဖူးဘူး"

"သစ်တောသစ်ထုတ်လုပ်ငန်းနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းက မတူဘူး"

ချီဖန့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သစ်တောသုံးစက်တွေက ခွန်အား ၆၀-၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးရပေမဲ့၊ မြေထိုးစက်တွေက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ သုံးရတယ်"

အသုံးပြုနှုန်းတင် မကဘဲ အလုပ်လုပ်ရသည့် ပြင်းအားမှာလည်း ကွာခြားသည်။ မြေထိုးစက်များသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မောင်းနှင်ရလေ့ရှိသည်။ အကုန်အစင် စစ်ဆေးပြီးနောက် ချီဖန့်သည် ရှေ့ဘက်သို့ပြန်လာကာ မြေထိုးစက်၏ မြေထိုးဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါရဲ့ ဝန်ဆံ့နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်လဲ?"

ဆရာဟုန်က ချီဖန့် ခန့်မှန်းထားသည့် ကိန်းဂဏန်းနှင့် နီးစပ်သော ပမာဏကို ပြောလိုက်သည်။

"စက်က ဝန်ပိနေတာ အမှန်ပဲ။ ဒါက မြင်းကောင်ရေ ၅၀ အင်ဂျင်ပါတဲ့ TDT-40။ အကယ်၍ RT-12 ရဲ့ မြင်းကောင်ရေ ၄၅ အင်ဂျင်သာဆိုရင် ဒီလောက်အရွယ်အစားရှိတဲ့ ဓားကို ရွေ့တောင် ရွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝန်ပိခြင်းက အင်ဂျင်နှင့် ဂီယာစနစ် နှစ်ခုစလုံးကို ထိခိုက်စေသဖြင့် ဂီယာစနစ် ခဏခဏ ပျက်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

ဆရာဟုန်သည် စက်က ရွေ့နေသရွေ့ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေ များပြားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အကောင်းဆုံး အဖြေမှာ ပိုအားကောင်းသော ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို တပ်ဆင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထရက်တာကို မြေထိုးစက်အဖြစ် အဆင်ပြေသလို ပြောင်းလဲနေရခြင်းဖြစ်ရာ မြို့နယ်အနေဖြင့် ထိုအတွက် ဘတ်ဂျက်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့် ခေတ္တစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "စက္ကူနဲ့ ဘောပင် ရှိလား?"

"ဒီမှာ ရှိတယ်"

ဆရာဟုန်သည် တပည့်လေးကိုတောင် မခိုင်းတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် သွားယူပေးလိုက်သည်။ ချီဖန့်သည် ၎င်းတို့ကိုယူကာ ပုံသေနည်း အမြောက်အမြားကို အလျင်အမြန် ချရေးလိုက်ရာ၊ ဆရာဟုန်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် ဘာမှမသိတော့ဘဲ ငေးကြည့်နေရတော့သည်။