အခန်း (၁၁၃)

ဤခေတ်ကာလတွင် တက္ကသိုလ်ပညာတတ်သူ သို့မဟုတ် စနစ်တကျ သင်တန်းတက်ဖူးသူ အလွန်ရှားပါးသည်။ လူအများစုမှာ စက်မှုလက်မှုကျောင်း တက်ခွင့်ရပြီး အလုပ်ရလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။

မြို့နယ်စက်ရုံ အလုပ်သမား အများစုမှာ စက်မှုကျောင်းဆင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အဆက်အသွယ် သို့မဟုတ် ပါရမီရှိသဖြင့် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သင်တန်းများ ထပ်တက်ကြရသည်။

မကြာမီ ချီဖန့်၏ တွက်ချက်မှု ပြီးသွားခဲ့သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာဟုန်မှာ မှတ်စုစာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စိတ်ကတော့ တခြားရောက်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ချီဖန့် ခေတ္တရပ်ကာ ကိန်းဂဏန်းအချို့ကို ဝိုင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါကို ပြုပြင်ချင်ရင်တော့ မြေထိုးဓားကို ဒီအရွယ်အစားဖြစ်အောင် ညှိလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ စက်ကို ခွန်အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုပြီး မမောင်းပါနဲ့"

ရှင်းလင်းသော အဖြေကို ရရှိသွားသဖြင့် ဆရာဟုန်လည်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူကာ ချီဖန့်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ အင်ဂျင်နီယာရှန်၏ ဝန်မပိအောင် ထိန်းသုံးပါဟူသော ဝေဝေဝါးဝါး သတိပေးချက်ထက်စာလျှင် ဤအဖြေက ပို၍ ရှင်းလင်းလှသည်။ အောင်မြင်မလား ဆိုသည်ကတော့ သူတို့ လက်တွေ့ စမ်းကြည့်ရမည်သာ။

ဆရာဟုန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို အလုပ်ရုံအပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လူပြတ်သည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချီဖန့် ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

"ပျင်းနေပြီလား?"

၎င်းမှာ ယန်ရွှယ် သူ့ကို စောင့်နေရသည့် အချိန်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။"တကယ်တော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ထရက်တာကို မြေထိုးစက်အဖြစ် ပြောင်းလို့ရမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

၎င်းက ချီဖန့်ကို သူတို့၏ ငယ်ဘဝကို သတိရစေသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့ တစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖူးခဲ့သော်လည်း ယန်ရွှယ်လေးမှာမူ သူ၏ စက်ပစ္စည်းများ ပြုပြင်နေမှုကို အလွန်ပင် ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ထပ်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သံလမ်းသွား ထရက်တာတွေကိုပဲ ပြုပြင်လို့ရတာ။ ဘီးတပ်တာတွေကျတော့ မရဘူး"

ယန်ရွှယ်က ၎င်းကို မသိသော်လည်း၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မြေထိုးစက်အားလုံးမှာ သံလမ်းများဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ကြမ်းတမ်းတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေမှာ မောင်းဖို့အတွက်လား?"

"အင်း။ သံလမ်းတွေက ရုန်းအား ပိုကောင်းတယ်။ လယ်ယာသုံး ထရက်တာတွေကတော့ မကိုက်ညီဘူး၊ သူတို့ရဲ့ သံလမ်းတွေက ကျဉ်းပြီး အင်ဂျင်ကလည်း အားနည်းတယ်"

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ချီဖန့် ခေတ္တရပ်ကာ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက လက်လေးကို မြှောက်ပြသည်။

"ဆက်ပြောလေ"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နေသည်။ သူမ တကယ် နားထောင်နေတာလား သို့မဟုတ် သူ့ကိုပဲ ကြည့်နေတာလားဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ။

အမှန်စင်စစ် သူမ သတိထားမိသည်မှာ သူ စက်ပစ္စည်းများအကြောင်း ပြောသောအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ တက်ကြွမှုများ ရှိနေပြီး ဓာတ်ပုံဟောင်းထဲက ကောင်လေးနှင့် တူနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ထပ်မပြောနိုင်မီမှာပင် အလုပ်ဆင်းချိန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာခဲ့သည်။ အလုပ်သမားများမှာ လူစုကွဲသွားကြပြီး အချို့က အိမ်ပြန်ကြကာ အချို့က ထမင်းစားဆောင်သို့ သွားကြသည်။

ချီဖန့်သည် အလုပ်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ကာ လက်ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကို ထမင်းစားဆောင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ယူလာပေးသော ကြက်ဥပြုတ် နှစ်လုံးကို သူက သေသေချာချာ အခွံနွှာစားပြီး၊ သူ၏ ထမင်းချိုင့်ထဲရှိ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာများကိုမူ သူမ၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးထားသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ယန်ရွှယ် ယူလာသော ပစ္စည်းများကို ချီဖန့်၏ ယာယီအိပ်ဆောင်သို့ သယ်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ စက်ရုံနောက်ဘက်ရှိ အိမ်တန်းလျားလေးများထဲမှ သာမန်အခန်းကျဥ်းလေး တစ်ခန်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။ ခန် တစ်ခုသာ ရှိပြီး စားပွဲမရှိပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာသစ်ဇလုံနှင့် ရေနွေးအိုးတစ်လုံးသာ ရှိကာ အဝတ်အစားများနှင့် အိတ်များကို အုတ်ခုတင်ပေါ်တွင် စုပုံထားသည်။

"ရှင် ဒီမှာ နေတာလား?"

ယန်ရွှယ်က သူ၏ သစ်တောစခန်းက အဆောင်ကတောင် ပိုကောင်းဦးမည်ဟု တွေးမိသည်။ သူမ ခန် ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အပူစွဲရဲ့လား—"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နောက်ဘက်မှ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ကာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် တံခါးနှင့် ကပ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အခန်းကျဥ်းလေးအတွင်း တစ်ဦးတည်းသော ကွယ်ရာနေရာ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူမ၏ နားရွက်နားသို့ ကပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။"မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ"

သူမ လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်မရခင်မှာပင် သူက သူမ၏ မေးကို ဆွဲမကာ နမ်းလိုက်တော့သည်။ အစပိုင်းတွင် ပြင်းပြနေသော်လည်း ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ချက်ချင်း နူးညံ့သွားကာ ထိုအနမ်းမှာ ရှည်လျားပြီး ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတော်ကြာမှ ယန်ရွှယ်လည်း အသက်ရှူနိုင်တော့သည်။ သူမသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းပြီး ကျီစယ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ထပ်ပြီး တံခါးလာခေါက်မှာ မကြောက်ဘူးလား?"

ချီဖန့်က သူမကို ခဏသာ အနားပေးပြီးနောက် ထပ်၍တိုးကပ်လာပြန်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံး စီစဥ်ထားပြီးသား—"

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူတို့နောက်က တံခါးမှာ 'ဒုန်း' ကနဲ မြည်သွားသဖြင့် သူ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသကြောင့် မှောင်မှောင်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယန်ရွှယ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းက သူ့ထံမှ စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိစေသည်။

ချီဖန့်၏ လက်မှာ တံခါးလက်ကိုင်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အပြင်ကလူကို ထွက်ပြီး ဆူပူရန် ပြင်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ယန်ရွှယ်က တစ်ခါ ထပ်ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲကာ တားလိုက်သည်။

"နေဦး၊ အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ တံတောင်ဆစ်နဲ့ မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာပါ"

သူမက သူမ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက သူမကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အားရပါးရ ကိုက်လိုက်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ ထိုမျှသာ လုပ်နိုင်ကြသည်။ အဆောင်တွင် လိုက်ကာများပင် မရှိသည့်အပြင် အပြင်ဘက်တွင်လည်း လူများက အမြဲတမ်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြပြီး ခြေသံများကို အချိန်မရွေး ကြားနေရသည်။

၎င်းက ချီဖန့်ကို သိသိသာသာ စိတ်တိုသွားစေသည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူမ ယူလာပေးသော ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပေးနေချိန်မှာပင် သူသည် တံခါးကို မှီလျက် အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။ ၎င်းကို သတိပြုမိသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် စကားဝိုင်းကို အရေးကြီးသော ကိစ္စများဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ရှင် ထွက်သွားတဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ဝူရှင်းသဲ့ ရောက်လာတယ်"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ "သူက မင်းဆီကို လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စက်ပြင် အလုပ်ရုံကိုလား?"

သူ၏ စိတ်များ တခြားရောက်နေသော်လည်း အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စဉ်းစားနိုင်သေးသည်ကို ယန်ရွှယ် အထင်ကြီးသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နှစ်ခုလုံးပဲ"

ချီဖန့်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာမှမသိဘူးလို့ သူ ထင်နေတာလား?"

"အင်း၊ အဲဒါကတော့ သူ ရှင့်ကို ဘယ်လိုလူမျိုးလို့ ထင်လဲဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"

ချီဖန့်သည် သူမ၏ စကားကြောင့် ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီးမှ သူမ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ " သူက ရှင့်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေဦးမယ်လို့ တကယ် သံသယဝင်နေတာပဲ"

ဒါက တကယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝူရှင်းသဲ့က သူမကို အထင်သေးသွားသဖြင့် သူမဘက်က အနည်းငယ် ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်ကျလျှင်ရော?

ချီဖန့်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ကို မြို့နယ်စက်ရုံဆီ ပြောင်းခိုင်းတာက သူ လုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေကို ကိုယ့်ကို အတင်းပြင်ခိုင်းဖို့ပဲ"

သူမအနေဖြင့် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူက ဘက်ပြောင်းလိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးအလုပ်ကလည်း အရှုံးကြီး ရှုံးနေတာ။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရန်ပုံငွေက အကန့်အသတ် ရှိတယ် - ပရောဂျက်တိုင်းက အတည်ပြုချက် မရဘူး။ တကယ်လို့ ဟိုက်ဒရောလစ် ဂီယာစနစ်က အဆင်မပြေဘူးလို့ သတ်မှတ်ခံရရင် ပရောဂျက်တစ်ခုလုံး ရပ်ဆိုင်းသွားလိမ့်မယ်"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုက်ဆံကို ထိထိရောက်ရောက် သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သည်။ ရလဒ်မသေချာဘဲ ပိုက်ဆံတွေပဲ ကုန်နေမည့် အရာတစ်ခုထက် ပိုမြန်ဆန်ပြီး စိတ်ချရသော အခြားနည်းလမ်းများ ရှိနေလျှင် မည်သူမျှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျူ့ချိုင်-၅၀ ချို့ယွင်းသွားသောအခါ ဝူရှင်းသဲ့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်တွင် ပိုကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်း ရှိနိုင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူသည် နည်းမျိုးစုံသုံးကာ ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ သူ့ရဲ့ မဆင်မခြင်မှုတွေကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ပျက်စီးသွားအောင် လွှတ်ထားမလို့လား?"

"သူ့နောက်ခံတွေနဲ့ဆိုရင် ကိုယ်လုပ်နိုင်တာ သိပ်မရှိဘူး - တစ်ခုကလွဲရင်ပေါ့..."

ချီဖန့်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "သူသာ အသုံးမဝင်တဲ့ နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားရင်ပေါ့"

ဝူရှင်းသဲ့သည် အာဏာရှိသူများအတွက် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖန်တီးခဲ့ပြီး အခြားသူများကို ဆွဲချရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဓားတစ်လက်သည် ထက်မြက်နေမှသာ အသုံးဝင်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက တုံးသွားလျှင် - သို့မဟုတ် ပိုဆိုးသည်မှာ အရှင်သခင်ကို ပြန်လှည့်တိုက်လျှင် - မဆိုင်းမတွ စွန့်ပစ်ခံရမည်သာ။

ထိုအတွေးက စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းလှသည်။ ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးရန် နောက်ထပ် ၆ နှစ်၊ ၇ နှစ်ခန့် ကြာဦးမည်ကို သိရှိရသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ စုချန်ချင်း၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် ချီဖန့်၏ ပါရမီများမှာ နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ပြင်လို့ရမယ်ဆိုရင်၊ ရှင် ပြင်ပေးနိုင်မလား?"

"အနည်းဆုံးတော့ မူလ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်လောက် တည်ငြိမ်အောင် ကိုယ်လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

ချီဖန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကိုယ်ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

၎င်းမှာ ပြဿနာ၏ အချက်အချာပင်။ သူတို့တွင် အသာစီးရနိုင်သော အခြေအနေမရှိသလို၊ သူတို့၏ ရန်သူများမှာလည်း အလွန်အင်အားကြီးမားသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ဆီသို့ ဆိုးကျိုးများ ပြန်သက်ရောက်လာနိုင်သည်။

"တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားကြတာပေါ့"

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တစ်နေ့မှာတော့ ရှင်က သူတို့ရှေ့မှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေနိုင်ပြီး သူတို့ ရှင့်ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခြေအနေမှာ မူလဇာတ်ကြောင်းထက် ပိုကောင်းနေသေးသည်။ မူလဇာတ်ကြောင်းတွင် သူသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြီးဆုံးသည်အထိ သူ၏ တိုးတက်မှုကို မစတင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ကလဲ့စားချေရန်အတွက် အရာအားလုံးကို စတေးခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးတည်ငြိမ်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲက အရိပ်မည်းများကို လွင့်စင်သွားစေသည့် လေညင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ချီဖန့်သည် သူမကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးမှ "အင်း" ဟု ညည်းတွတ်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး အခြားဘာမှမလုပ်ဘဲ ဖက်ထားရုံသာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ညအိပ်ရန် မလိုအပ်ပေ - ဤနေရာမှာ နီးကပ်သည့်အပြင် အနေအထားအရလည်း မသင့်တော်ပေ။ သူမသည် မပြန်မီ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခု ထပ်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ သူမနှင့် ချီဖန့်တို့ စကားများထားသကဲ့သို့ မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်သည်။

ချီဖန့်မှာမူ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုပေ။ သူ၏မျက်နှာမှာ မူလကတည်းက တည်တင်းနေပြီး သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ပြီး မှတ်တိုင်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကိုယ်ဝန်ရင့်မာကြီးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး တက်လာခဲ့သည် - သူမမှာ ရှန်ရှို့ဖန် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် အံ့ဩသွားပြီး ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်ကာ နေရာဖယ်ပေးရန် တိုးလိုက်သည်။"ဒေါ်လေးရှို့ဖန်!"

စပယ်ယာက ခရီးသည်များကို နေရာဖယ်ပေးရန် သတိပေးသော်လည်း ကားမှာ လူအပြည့်ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မလှုပ်နိုင်ကြပေ။ ရှန်ရှို့ဖန်မှာ တံခါးနားတွင် ရပ်နေရသည်။

၎င်းကို သတိပြုမိသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် သူမနှင့် နေရာချင်းလဲလိုက်ပြီး ရှန်ရှို့ဖန် နေရာအနည်းငယ် ပိုရစေရန် သူမ လှေကားထစ်နိမ့်သို့ ဆင်းရပ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ရှို့ဖန်မှာ ကျေးဇူးတင်လှသဖြင့် သူမ၏ ဗိုက်ကို ကာကွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တချမ်းရဲ့ အဖွားက ဒီနားမှာ နေတာလေ။ အလုပ်လေးတွေ ကျန်နေလို့ နောက်ကျသွားတာနဲ့ ကားလွတ်တော့မလို့ပဲ"

ထို့နောက် ရှန်ရှို့ဖန် မေးလိုက်သည်။ "မြို့ထဲကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ?"

ယန်ရွှယ်တွင် အိတ်များ ပါမလာသဖြင့် ဈေးဝယ်လာပုံလည်း မရပေ။

ယန်ရွှယ်လည်း မဖုံးကွယ်ထားပေ။ "ချီဖန့်က ဒီက စက်ရုံမှာ ယာယီတာဝန်ကျနေလို့ သူ့ဆီ ပစ္စည်းလာပို့တာပါ"

ရှန်ရှို့ဖန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။"မင်းတို့ ချီဖန့်က ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား?"

ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "သူက သစ်ထုတ်ရေးအဖွဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ပြောင်းသွားတာပါ" ယန်ရွှယ် အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှန်ရှို့ဖန်က အထင်ကြီးသည့်အသံဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "သူက တကယ် တော်တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ပစ္စည်းပြင်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေတာပေါ့"

ရှန်ရှို့ဖန်သည် ချီးကျူးစကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် မှိုအကြောင်း မေးခဲ့သည်။ "မှိုတွေ ရှိသေးလား? မိသားစု တော်တော်များများက လာမေးနေကြလို့"

"အပေါင် ၂၀ လောက် ကျန်သေးတယ်" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဘတ်စ်ကားက အကွေ့တစ်ခုတွင် အရှိန်နှင့် ကွေ့လိုက်သဖြင့် အထဲရှိလူအားလုံး ယိမ်းထိုးသွားကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ရှို့ဖန်ကို ချက်ချင်း လှမ်းထိန်းပေးလိုက်သည်။

ရှန်ရှို့ဖန်သည် ဘေးရှိ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ဝိုက်က အကုန် တောင်တန်းတွေချည်းပဲ။ မြို့နယ်ထဲ သွားမယ်ဆိုရင် ဒီလို အကွေ့အကောက် လမ်းတွေကို ဖြတ်ရတာ"

၎င်းမှာ ယခုခေတ်ကာလ၏ အခြေခံအဆောက်အအုံ ပြဿနာပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် တောင်များကို ဖောက်ကာ လိုဏ်ဂူများ၊ မြစ်ကူးတံတားများ တည်ဆောက်ပြီး ခရီးသွားလာရေးမှာ ပို၍ လွယ်ကူမြန်ဆန်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဘတ်စ်ကား ပြန်၍တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ရှန်ရှို့ဖန်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပြောပြခဲ့သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ အခုမှ နှင်းကျထားတာ။ မဟုတ်ရင် လမ်းတွေက ပိုဆိုးဦးမယ် - အရမ်းချောတာလေ။ ဟို အောက်ဘက်က အနီရောင်ဖဲကြိုးတွေ ချည်ထားတဲ့ သစ်ပင်တွေကို မြင်လား? အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက လူ့အသက်တွေကို ကယ်ခဲ့တာ။ လူတွေက နောက်မှ ပြန်လာပြီး အဲဒါတွေကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဖဲကြိုးတွေ လာချည်ကြတာ"

ဤအန္တရာယ်ရှိသော တောင်ပတ်လမ်းများသည် ဆောင်းရာသီတွင် ပို၍ စိုးရိမ်ရသည်။ နှစ်တိုင်း ကားအနည်းငယ် လမ်းချော်ကျလေ့ရှိပြီး အောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များနှင့် ငြိကာ ကျန်ရစ်သူများမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ဒုတိယအကြိမ် အသက်ရှင်ခွင့်ရသူများမှာ သူတို့၏ "ကယ်တင်ရှင်သစ်ပင်" များဆီသို့ ပြန်လာကာ ဂါရဝပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ရှို့ဖန် ညွှန်ပြရာသို့ လိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကားဆရာက ရုတ်တရက် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ဒီနယ်ပြင်ကလူက ဘယ်က ထွက်လာတာလဲ? ရူးနေသလို မောင်းနေတာပဲ - သေချင်နေတာလား?"

မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် နန်ကျင်းထုတ် ယွဲ့ကျင်း ကုန်တင်ကားတစ်စီးက သူတို့ကို ကျော်တက်ကာ ရှေ့က အကွေ့ဆီသို့ အရှိန်နှင့် မောင်းသွားသည်။ ထိုကားသည် ကွေ့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘီးများ လမ်းချော်ကာ ကုန်တင်ကားတစ်စီးလုံး လမ်းဘေးသို့ ဘေးတိုက် စောင်းထွက်သွားတော့သည်။

၎င်းက လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ တိုက်မိတော့မည့်အခြေအနေတွင် ဘတ်စ်ကားဆရာက ဘရိတ်ကို အတင်းနင်းလိုက်သည်။ ကား၏ နောက်ပိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး ခရီးသည်များမှာလည်း ယိမ်းထိုးသွားကြသည် - အချို့က အော်ဟစ်ကြပြီး အချို့က လဲကျကုန်ကြသည်။

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ ယန်ရွှယ်၏ အပေါ်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူမ ခြေချော်သွားကာ တံခါးနားရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ လဲကျသွားတော့သည်။ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်ဝန်ရင့်မာကြီးနှင့်သာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားမည်ဆိုလျှင်...

ဘာမှ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ယန်ရွှယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထိုင်ခုံများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှန်ရှို့ဖန်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဘယ်ဘက်ပုခုံးတွင် စူးရှ နာကျင်သွားခဲ့သည်။

အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ဘတ်စ်ကားသည် ယွဲ့ကျင်းကားကို မတိုက်မိမီလေးမှာတင် စူးစူးဝါးဝါး အသံနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ချောက်ထဲသို့ ကျလုနီးပါး အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားဆရာမှာ ဒေါသလည်းထွက် ထိတ်လန့်လည်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် ကားရပ်သည်နှင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ကားမောင်းတတ်ရဲ့လား? ဒီလောက် ကွေ့တဲ့နေရာမှာ အရှိန်မလျှော့ဘူးလား? ဒါသာ ဇန်နဝါရီ၊ ဖေဖော်ဝါရီလဆိုရင် မင်း ချောက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလား?"

ယွဲ့ကျင်း ကားဆရာမှာလည်း ကြောက်လန့်တုန်ရီကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောရဲပေ။

ဒေါသထွက်ပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားဆရာမှာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားပြီး အကူအညီ ပေးခဲ့သည်။

"မဆင်မခြင် မလှုပ်နဲ့ - တစ်ချက်မှားရင် ချောက်ထဲကျသွားလိမ့်မယ်။ မင်းကို ပြန်ဆွဲတင်ဖို့ အကြီးစားယာဉ် တစ်စီး လိုလိမ့်မယ်"