အခန်း (၁၁၄)

ခရီးသည်များသည် ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ပြောဆိုနေကြပြီး အထူးသဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ရှန်ရှို့ဖန်မှာ ပိုဆိုးသည်။ သူမ ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်နိုင်သည်နှင့် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။

"ရွှယ်... အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် သွေးမရှိတော့သော နှုတ်ခမ်းများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားရသည်။

"ဘယ်နေရာ ထိသွားတာလဲ?"

"လက်မောင်း အဆစ်လွဲသွားတာ ထင်တယ်"

ယန်ရွှယ် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံနေသည်။

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်ဘက်လဲ?"

ရှန်ရှို့ဖန်သည် ယန်ရွှယ်၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အနေအထားကို ချက်ချင်း တွေ့သွားသည်။

"အဆစ်လွဲသွားတာလား?"

စပယ်ယာက စစ်ဆေးရန် အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။ "အဆစ်လွဲတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက် နေရာဖယ်ပေးကြပါဦး၊ ဒီမှာ အဆစ်လွဲထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိလို့ပါ!"

ကားလည်း ချက်ချင်း ထွက်နိုင်မည့် အခြေအနေ မရှိသဖြင့် တံခါးနားရှိ ခရီးသည်အချို့ ဆင်းပေးလိုက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်ကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးသော်လည်း နာကျင်မှုမှာ မသက်သာပေ။ ရှန်ရှို့ဖန်မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

"ဘယ်တော့မှ ထွက်မှာလဲ? သူမကို ဆေးရုံ အမြန်ပို့ရမယ်!"

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားဆရာက ကျဲဖန့် ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို တားကာ လမ်းပိတ်နေသော ယွဲ့ကျင်းကားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာဝန်က အဆစ်လွဲခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး ပေးခြင်း၊ အဆစ်ပြန်သွင်းခြင်းနှင့် ပတ်တီးစည်းပေးခြင်းများ လုပ်ဆောင်ပြီးသောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ အလွန် အားနာနေခဲ့သည်။ "ဒီအချိန်ဆို ကားမရှိတော့ဘူး။ ဒီည ငါ့အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ၊ မနက်ကျမှ ငါ အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ဆေးရှိန်တက်လာသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြန်ကောင်းလာသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲပင်။ "ရပါတယ်၊ ကျွန်မ လက်မောင်းပဲ ထိတာပါ၊ ခြေထောက်တွေက ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

သူမက ရှန်ရှို့ဖန်ကို ပြန်နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မနေရာမှာဆိုရင် ဒီလိုပဲ လုပ်မှာပါ"

"လူတိုင်းက မင်းလို ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တတ်ကြပါဘူး"

ရှန်ရှို့ဖန်က လွှတ်ခနဲ ပြောမိပြီးနောက် သက်ပြင်းချသည်။

"ဒါ ပြန်ကောင်းဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ? ချီဖန့်ကလည်း အိမ်မှာ မရှိဘူး"

ချီဖန့်အကြောင်း ကြားသောအခါ ယန်ရွှယ် ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ရပါတယ်၊ ဆရာဝန်က ၃ ပတ်၊ ၄ ပတ်ဆို ကောင်းသွားမယ် ပြောတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နားဖို့တော့ လိုတယ်၊ လအတော်ကြာတဲ့အထိ အလေးအပင်တွေ မမနဲ့။ အဲဒီ ကားဆရာကလည်း မဆင်မခြင်လိုက်တာ - အရှိန်လေး လျှော့မောင်းပါတော့လား"

ယခုအချိန်တွင် ညည်းတွားနေ၍လည်း မထူးတော့ပေ။ သူတို့သည် စာပို့တိုက် ဖွင့်သေးမဖွင့် စစ်ဆေးပြီး သစ်တောစခန်းသို့ အကြောင်းကြားရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ယန်ရွှယ်၏ မိသားစုမှာ သူမ ပြန်မရောက်သဖြင့် စိတ်ပူနေကြလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် စာတိုက်မှာ ပိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရှန်ရှို့ဖန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဦးလေးရဲ့ အလုပ်ခွင်ကို သွားကြည့်ကြမလား?"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

စက်ဘီးစီးရင်း ဖြတ်သွားသော လူတစ်ယောက်က ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို မှတ်မိသည်။ "အတွင်းရေးမှူး ချူ"

"အရင်တစ်ခါကတော့ 'အစ်ကို' လို့ ခေါ်ပြီးတော့" ချူမင်လီက သူ၏ စက်ဘီးပေါ်မှ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း သူမ၏ ပတ်တီးကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ "အကူအညီ လိုလို့လား?"

သူ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မေးသောအခါမှ ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။"ကားမတော်တဆဖြစ်လို့ ရထားလွတ်သွားတာပါ။ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ချင်လို့"

"ငါ့ရုံးခန်းက ဖုန်းကို သုံးလေ"

ချူမင်လီက မဆိုင်းမတွ ပြောကာ စက်ဘီးကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် သစ်တောဗျူရိုရုံးခန်းသို့ တက်လာခဲ့ကြပြီး၊ အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဖုန်းမြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချူမင်လီက သူတို့ကို ခဏစောင့်ရန် အမူအရာပြကာ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟဲလို၊ ဦးလေး ယွဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ အခြေကျနေပါပြီ။ ဒီနယ်မြေက မြေဆီလွှာ ကောင်းသလို လူတွေကလည်း တော်ကြပါတယ်... ပြဿနာက ပြေလည်သွားပါပြီ။ ပြည်နယ်ရုံးအတွက် ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူးနော်? တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်..."

ယန်ရွှယ်သည် တမင်တကာ နားထောင်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း "ဦးလေး ယွဲ့" ဆိုသော အမည်က သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည် - ပြည်နယ်သတင်းစာများတွင် မကြာခဏ ပါလေ့ရှိသော ထိုမျိုးရိုးအမည်နှင့် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သူမ သတိရသွားသည်။

ချူမင်လီ ဖုန်းချပြီးနောက် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးခဲ့သည်။ မိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်တွင် တစ်ညအိပ်ကာ နောက်တစ်နေ့မှ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဒုတိယအဘွားသည် သူမ၏ ပတ်တီးကို မြင်သောအခါ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျိအန်းလေးပင်လျှင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာကို လေမှုတ်ပေးကာ နာလားဟု မေးနေရှာသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်နေ့တွင် ချီဖန့်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာပြီး အိမ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လားဟု မေးလာသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ဒဏ်ရာအကြောင်းကို မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်းနှင့် စိတ်မပူရန်သာ ပြန်စာ ရေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်က ပြန်စာကို ရသောအခါ ထပ်ပြီး မမေးတော့ပေ။ သူ မေးရခြင်းမှာ ချန်ရွှေ့ကို သွားသောလမ်းတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်လုနီးပါးဟု ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတောအတွင်း ဝူရှင်းသဲ့သည် ယန်ရွှယ်ကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်ပြီးနောက် အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာ ပို၍ ဆိုးလာကာ ချီဖန့်၏ ဖြေရှင်းနည်းအပေါ် သံသယများ အဖန်ဖန် ထည့်ပေးနေတော့သည်။ ချီဖန့်၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကြောင့် ရှန်က နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်သည်။

"မနေ့က အထက်က ဖုန်းထပ်လာတယ် - အကယ်၍ ငါတို့ ဒီ ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်တွေကို မပြင်နိုင်ရင် ဟိုက်ဒရောလစ် သုတေသနကို ဖျက်သိမ်းတော့မယ်တဲ့။ နိုင်ငံတော် ရန်ပုံငွေကို ဖြုန်းတီးနေတာ၊ အသုံးမကျဘူးလို့ သူတို့က ပြောနေကြတယ်"

သူက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လူအများကြီးရဲ့ တစ်သက်တာ သုတေသနတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသုံးမကျဖြစ်မှာလဲ? ဒါသာ ကျရှုံးသွားရင် ပရောဂျက်က ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်"

"တစ်သက်တာ သုတေသန?" ချီဖန့်၏ အကြည့်များ စူးရှသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူ့ရဲ့ သုတေသနလဲ? ခင်ဗျားဆရာ့ရဲ့ဟာလား? ဒါမှမဟုတ် နာမည်ကျော်ဖို့အတွက် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပရောဂျက်ကို လုယူခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ဟာလား?"

သူ၏ မျက်ဝန်းများက အေးစက်စွာ ဝင်းလက်သွားသည်။"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီစက်တွေကို ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်သလို၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရန်ပုံငွေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှလည်း ကျွန်တော် မယူထားဘူး"

"တကယ့် ပြဿနာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အလျင်စလို စမ်းသပ်မှုတွေ၊ နှေးကွေးတဲ့ ဖြေရှင်းမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်လို စက်ပြင်သမားတစ်ယောက်ကို အားကိုးနေရတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း အခုထိ မပြီးပြတ်နိုင်သေးတာ"

ချီဖန့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် စကားနည်းလှသော ချီဖန့်က ယခုကဲ့သို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်ပြီး စကားလုံးတိုင်းက ထိထိမိမိ ရှိလှသည်။

အင်ဂျင်နီယာရှန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။"သာမန် စက်ပြင်သမားတစ်ယောက်က ဘာသိမှာလဲ? မင်းက လူလိမ်ဆိုတာ ပေါ်သွားမှာ ကြောက်နေတာမလား—"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အလုပ်ရုံ အပြင်ဘက်မှ ဆရာဟုန်၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ချီဖန့်... မင်း အရင်တစ်ခါ ငါ့အတွက် ပြင်ပေးထားတဲ့ မြေထိုးစက်က..."

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အထဲက တင်းမာနေသော အခြေအနေကို သူ သတိထားမိသွားပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"

ဆရာဟုန်သည် လူငယ်အလုပ်သင်များထက် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူပီပီ အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး အင်ဂျင်နီယာရှန်၏ မျက်နှာမှာမူ ဒေါသကြောင့် မှောင်ကျနေသည်။ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ထိုသူနှစ်ဦးကို သိသိသာသာတစ်မျိုး၊ မသိမသာတစ်မျိုးနှင့် အကဲခတ်နေကြသည်။

သို့သော် အသက်အရွယ်ရလာသည်နှင့်အမျှ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အသလိုလိုနှင့် အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းတတ်သည့် အရည်အချင်းမှာ ရှိလာစမြဲပင်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဟုန်သည် ဘာမှမသိသလိုပင် သူသိလိုသည်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင် တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူကြီးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဆက်ငြင်းခုံရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

ချီဖန့်သည် အင်ဂျင်နီယာရှန်ထံမှ အကြည့်ကို အရင်ဆုံး လွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်သောလေသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"စောစောက ခင်ဗျားပြောတဲ့ မြေထိုးစက်အကြောင်းက..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် အင်ဂျင်နီယာရှန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့နှင့် ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။ "သူ ပြင်ပေးထားတဲ့ မြေထိုးစက်က ပြဿနာတက်လို့လား?"

ချီဖန့် ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ ပြန်ကြည့်နေသည်။ ဆရာဟုန်သည်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေပုံရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာ ပို၍ပင် ယုံကြည်ချက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒီဖြေရှင်းနည်းက သူ့အကြံမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ။ သူက သူ့အရည်အချင်းထက် ပိုပြီး လုပ်ချင်နေတာ"

သူသည် တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထက်လူကြီးများ၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုကို ခံနေရသည်မှာပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ သာမန်စက်ပြင်သမားတစ်ဦးဖြစ်သော ချီဖန့်က ယခုကဲ့သို့ ပြုမူရန်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိသနည်း?

ချီဖန့် ရောက်လာသည့်နေ့မှစ၍ အင်ဂျင်နီယာရှန်သည် သူ၏ထံမှ ထူးခြားသော အရည်အချင်းမျိုး မတွေ့ရဘဲ အချိန်ပိုကြေးရရန်အတွက် အလုပ်ကို ဖိလုပ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

သူသည် ဆရာဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပို၍ပင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါ။ အားနာနေဖို့ မလိုဘူး။ တခြားသူတွေကို ဝေဖန်ဖို့ သူ့မှာ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုး ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

ဆရာဟုန်မှာ ပို၍ပင် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တော့ သူ ပြင်ပေးလိုက်တာက အရမ်း အလုပ်ဖြစ်တယ်"

ထိုစကားကြောင့် အင်ဂျင်နီယာရှန်သာမက မြို့နယ်စက်ရုံမှ အခြားသူများပါ မှင်သက်သွားကြသည်။ ချီဖန့်က? ကောင်းကောင်း ပြင်ပေးနိုင်ခဲ့တာလား? သူတို့ နားကြားမှားတာများလား? သူတို့ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် အင်ဂျင်နီယာရှန်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုစက်ကို တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးဖူးသည်။

အင်ဂျင်နီယာရှန်က မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်က မူလကတည်းက ဘာမှမဖြစ်တာပဲ။ ဘာကို ပြင်စရာရှိလို့လဲ?"

"ဟုတ်တယ်"

ဆရာဟုန်က အသံတိုးတိုးနှင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံခဲ့သည်။ "ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော့်ကို မြေကျုံးဂေါ်ပြားကို ပြုပြင်ခိုင်းလိုက်တာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ စက်က အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နိုင်သွားတာပဲ"

"ဂေါ်ပြားကို ပြင်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား?"

အင်ဂျင်နီယာ ရှန်မှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဂီယာစနစ်က ပြဿနာကို ဂေါ်ပြားပြောင်းလဲလိုက်ရုံနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အခြားသူများအတွက်လည်း အံ့ဩစရာပင်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆရာဟုန်ကိုသာ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား တခြား ဘာလိုအပ်သေးလို့လဲ?"

"အော်... အွန်း"

ဆရာဟုန်သည် အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်သည်။ "ထပ်ပြီး ချိန်ညှိစရာရှိမလားလို့ မင်းကို တစ်ချက်လောက် ပြန်ကြည့်ပေးစေချင်တာ။ တစ်ခုခု လိုနေသေးသလို ခံစားရလို့"

ချီဖန့်သည် စကားအရှည်ကြီး မပြောခဲ့ပေ။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားကြရာ အလုပ်ရုံအတွင်းတွင် အနေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အတန်ကြာမှ မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် အင်ဂျင်နီယာရှန်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

လယ်ထွန်စက်ပြင်ရုံသာ သိသော သာမန်စက်ပြင်သမားတစ်ယောက်က မြေထိုးစက်ကို ပြုပြင်နိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ပေ။ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ်မှာ မတူညီပါချေ - သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆောက်လုပ်ရေး စက်ကိရိယာ အမျိုးအစားအားလုံးကို နားလည်သည်ဟု မပြောရဲပေ။

စက်ရုံနောက်ဘက်ရှိ စမ်းသပ်ကွင်းမှာ အများပြည်သူအတွက် ဖွင့်ထားသဖြင့် အခြားသူများလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ လမ်းတွင် ဆရာဟုန်က ချီဖန့်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ငါကတော့ ပြင်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မောင်းတဲ့သူတွေက ခဏခဏ မေ့ပြီး စက်ကို အရှိန်အကုန် မြှင့်မောင်းနေကြလို့"

ကွင်းပြင်ထဲရှိ မြေထိုးစက်မှာ အလုပ်လုပ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သေးငယ်သွားသော ဂေါ်ပြားမှာ စက်နှင့် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် မဟန်သော်လည်း အလွန်ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဆရာဟုန်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် အောက်မှနေ၍ စစ်ဆေးပြီးနောက် မောင်းနှင်သူကို ဆင်းခိုင်းကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကားခန်း ထဲသို့ တက်ကြည့်ကြသည်။

"ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ"

ဆရာဟုန်က ဟိုက်ဒရောလစ် ဆလင်ဒါကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခဏကြာအောင် မောင်းပြီးရင်တော့ စမောင်းတုန်းကလောက် မချောမွေ့တော့သလိုပဲ"

"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ"

ချီဖန့်က ပြန်ပြောပြီး အင်ဂျင်အပြင်ဘက် သံကိုယ်ထည်ကို ထိကြည့်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။ ဆရာဟုန်က ထိကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကြက်ဥကြော်စားလို့ရလောက်အောင် ပူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒါကို ပြင်လို့ရမလား?"

"ရတယ်၊ အင်ဂျင်မှာ အအေးခံစနစ် တစ်ခု ထည့်လိုက်ပေါ့"

ထို့နောက် ချီဖန့် ဆရာဟုန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီ မောင်းပြီးတိုင်း စက်ခဏရပ်ပြီး အအေးခံလိုက်"

"ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"

ဆရာဟုန်က ကုန်ကျစရိတ် ထပ်မတိုးချင်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထပ်‌၍ပြုပြင်ခြင်း မလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး မြေထိုးစက်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ ဘေးမှကြည့်နေသူများ၏ မျက်နှာမှာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။

ဆရာဟုန်က အသံကို မနှိမ့်ဘဲ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောဘိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ ဒီအတိုင်းပဲ တင်ပြလိုက်တော့မယ်။ မင်းက တကယ် တော်တာပဲ - ဂေါ်ပြားအရွယ်အစားကို ချိန်ညှိလိုက်တာက တကယ့်ကို ကွက်တိပဲ"

သူ တကယ်ပင် ပြင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်... အင်ဂျင်နီယာရှန် အရင်က စစ်ဆေးစဉ်တုန်းက မည်သည့် အသုံးဝင်သော အကြံပြုချက်မျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သူမျှ အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို မကြည့်ရဲသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

အခြားသူများက သူ့ကို ရှောင်နေသော်လည်း ချီဖန့်ကမူ မရှောင်ပေ။ သူသည် အင်ဂျင်နီယာရှန်၏ ရှေ့မှ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မကျေနပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်"

၎င်းမှာ ရန်စလိုက်ခြင်းပင်။ အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာ အလုပ်ရုံသို့ပင် ပြန်မသွားတော့ဘဲ ဖုန်းဆက်ရန်အတွက် ဂိတ်တဲဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားသင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းက မအောင်မြင်ဘူး။ သူက 'စိတ်ဓာတ်နဲ့ လုပ်ဆောင်မှု' ဆိုတာတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ပရောဂျက် ရပ်နားခံရမှာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။ ခင်ဗျားက ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ဆွဲထားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လာပြီး ဖြေရှင်းလိုက်တော့"

ဝူရှင်းသဲ့က အဘယ်ကြောင့် ချီဖန့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် စည်းရုံးနိုင်မည်ဟု ယူဆနေလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ် ချီဖန့်တွင် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်နေသနည်း။

အကယ်၍ ဝူရှင်းသဲ့သာ ပရောဂျက်၏ အဓိက ဦးဆောင်သူနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ပေးနေသူ မဟုတ်ပါက အင်ဂျင်နီယာရှန်သည် ဤကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းသော အစီအစဉ်ကို ဘယ်သောအခါမှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းထဲတွင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ဖျောင်းဖျသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ အင်ဂျင်နီယာရှန် အလုပ်ရုံသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အခြားသူများ၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် အကဲဖြတ်လိုသော အကြည့်များ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က "သူ့ကိုယ်သူ သုတေသနဌာနက အင်ဂျင်နီယာလို့ ပြောပြီး စက်ပြင်သမားတစ်ယောက်လောက်တောင် မစွမ်းဘူးလား" ဟု တွေးနေကြသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းပြင် ချီဖန့် ပြောသည်မှာလည်း မမှားပေ။ စမ်းသပ်ခြင်းမပြုရသေးသော စက်ကိရိယာများကို အတင်းအကျပ် ထုတ်လုပ်ပြီးနောက် ပြဿနာတက်သောအခါမှ အခြားသူများကို လိုက်ရှင်းခိုင်းနေခြင်းမှာ...

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တီးတိုးပြောသံများမှာ ကျယ်လောင်လာတော့သည်။

ချီဖန့်သည် လူအေးသော်လည်း မာန်မာန မရှိပေ။ တစ်ခုခု အကူအညီတောင်းလျှင် သူက တကယ်ပင် ကူညီပေးတတ်သည်။ အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာမူ...

ထို့အပြင် မြို့နယ်ရှိ ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်အုပ်စုများကို ချီဖန့်၏ နည်းလမ်းဖြင့် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာမူ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည့် နောက်ခံရှိသော်လည်း ဘာမှ များများစားစား မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

ချီဖန့် သူ၏ အရည်အချင်းကို မပြသမီက လူများမှာ အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို ရိုသေကြသော်လည်း ယခုအခါမှာမူ...

ဤအမှားများမှာ သုတေသနဌာန၏ အမှားများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် မပြင်နိုင်သော အမှားကို စက်ပြင်သမားတစ်ယောက်က လာရှင်းပေးဖို့ အဘယ်ကြောင့် မျှော်လင့်နေကြသနည်း?

အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာ ထိုညက ဒေါသကြောင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ သုတေသနဌာနသို့ ဖုန်းထပ်ဆက်ခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် အိမ်ပြန်ရမည့် အမိန့်ကို စောင့်နေသော်လည်း ရက်များစွာ ကြာသည်အထိ ဘာသတင်းမှ မကြားခဲ့ရပေ။

ဝူရှင်းသဲ့သည် သူ့ကို အကျပ်ကိုင်ကာ ဖြေရှင်းနည်းပေးမှသာ ပြန်လွှတ်ပေးရန် တမင်တကာ အချိန်ဆွဲနေသည်ဟု သူ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။