အခန်း (၁၁၅)

ထိုရှုပ်ထွေးနေမှုသည် သူ ယန်ရွှယ်ထံ ရေးသည့်စာတစ်စောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "သူက ဒီအသက်အရွယ်အထိ တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်မရှိသေးတာလား?"

၎င်းမှာ တစ်လကျော်ကြာသည်အထိ ပြန်မည့်ပုံမပေါ်သော အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ထိုစာကိုဖတ်ပြီး ရယ်ချင်သွားရသည်။ သူမ၏ မောင်လေး ယန်ကျိအန်းမှာ သူ၏ ယောက်ဖသတင်းကို သိလိုသဖြင့် အနားတွင် ဝဲလည်ဝဲလည် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စာကို အသံထွက်ဖတ်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျိအန်းကလည်း အံ့ဩတကြီးနှင့် ထပ်ဆင့်မေးသည်။ "ဟု-ဟုတ်ပါ့၊ သူ့အသက်အရွယ်ကြီးကို ဘာလို့ မိန်းမ မ-မရှိတာလဲ? ယောက်ဖလည်း မ-မရှိဘူးလား?"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ရွှယ် တကယ်ပင် ရယ်မိသွားသည်။ "အင်း... သူ့မှာ ယောက်ဖတော့ တကယ်မရှိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူမက ယန်ကျိအန်း၏ နှာခေါင်းကို သူမ၏ ကောင်းသောလက်ဖြင့် ဆော့ကစားရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်း ယောက်ဖကို အဲဒီလောက်တောင် လွမ်းနေတာလား"

ယန်ကျိအန်းက ပြုံးစိစိနှင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ-ဒါဆို ယောက်ဖက အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးလား"

"လောလောဆယ်တော့ မလာသေးဘူး ထင်တယ်"

ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငိုက်ကျသွားတော့သည်။ သူမက သူ၏ ပုခုံးကို ဖက်ပြီး အကြံပေးခဲ့သည်။"လွမ်းနေရင် သူ့ဆီ စာရေးလိုက်ပါလား"

အရင်ကဆိုလျှင် ယန်ကျိအန်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားမှာ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲပင်။ "စာ-စာရေးလည်း ယောက်ဖက ပြန်မလာဘူးလေ"

၎င်းကို ကြည့်ပြီး ယန်ရွှယ် အံ့ဩသွားကာ သူ့ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။"သူ့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးတာ ရှိလို့လား?"

ဤကောင်လေးမှာ များသောအားဖြင့် ဖျောင်းဖျရလွယ်ကူသူဖြစ်သည် - သူမ အဝေးသို့ အကြာကြီး သွားနေစဉ်ကပင် စာထဲတွင် သူမကို အတင်းမမေးခဲ့ဖူးပေ။ ယန်ကျိအန်း တစ်ခုခု အပြင်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး သူမကို မပြောဘဲ ချီဖန့်ကိုသာ ပြောချင်နေတာလားဟု သူမ စိုးရိမ်သွားသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ချီဖန့် မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ မေးခွန်းကို ယန်ကျိအန်းက ခေါင်းကို ပိုငုံ့လိုက်ပြီး "မ-မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ အကြည့်ကိုပင် ရှောင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ယန်ရွှယ်၏ သံသယကို ပိုတိုးစေသည်။ သူမ တမင်တကာ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျိအန်းက အရွယ်ရောက်လာတော့ အစ်မကို ဘာမှ မပြောတော့ဘူးပေါ့"

ယန်ကျိအန်းမှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ "မ-မဟုတ်ပါဘူး!" ဟု ငြင်းပြီး အမြန်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "တ-တကယ်လို့ ယောက်ဖသာ ပြန်မလာရင်... တူ-တူလေး ရလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ယန်ရွှယ်မှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားသော်လည်း ဆက်မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါကို ဘယ်သူပြောတာလဲ?"

"ဘယ်-ဘယ်သူမှ မပြောပါဘူး"

ယန်ကျိအန်းက သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကစားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "လျိုဝေပင်းက ဦးလေး ဖြစ်တော့မှာတဲ့"

လျိုဝေကော၏ ကြွားဝါတတ်သော အကျင့်ကြောင့် သူ အဖေဖြစ်တော့မည်ကို မပြောဘဲ မနေနိုင်သဖြင့် လျိုဝေပင်းက ထိုသတင်းကို လိုက်ဖြန့်နေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ သို့သော် သူမ၏ မောင်လေးအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရလားဟု သူမ စုံစမ်းကြည့်သေးသည်။ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူမ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ချီဖန့်ထံ ပြန်စာ ရေးသောအခါတွင်မူ ယန်ကျိအန်းက "တူလေး မရမှာ" ကို စိုးရိမ်နေကြောင်းနှင့် သူ့ကို လွမ်းနေကြောင်းကိုသာ ထည့်ရေးလိုက်သည်။ တူလေးအကြောင်း အသေးစိတ်ကိုမူ သူမ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် ဖြစ်နေသဖြင့် ပြန်စာ ရေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် - မဟုတ်လျှင် အမှန်တရားမှာ ပေါ်သွားနိုင်ပေသည်။

ချီဖန့်က စာကို ဖတ်ပြီးနောက် အင်ဂျင်နီယာရှန်အပေါ်ထားသော သူ၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာတော့သည်။ သို့သော် အင်ဂျင်နီယာရှန်မှာမူ ချီဖန့် အိမ်ပြန်ချင်နေသည်ကို သိသွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်ရန် စိတ်မစောတော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် စနစ်ကို မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်ကိုသာ နေ့တိုင်း ကြိုးစားနေပြီး မည်သူက ပိုပြီး အောင့်အည်းနိုင်မလဲဟု ပြိုင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ချီဖန့်မှာမူ ယန်ကျိအန်းကဲ့သို့ပင် မေးချင်လာတော့သည်။ "ခင်ဗျားမှာ မိန်းမ မရှိဘူးလား? ယောက်ဖ မရှိဘူးလား?"

သို့သော် ဝူရှင်းသဲ့၏ ဖိအားကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဤလူ ပြန်သွားပါကလည်း အခြားတစ်ယောက်ကို ထပ်လွှတ်ဦးမည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခု လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချီဖန့်သည် ၄ ရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပို မဆင်းဘဲ နေခဲ့ပြီး ၅ ရက်မြောက်နေ့တွင် စာအထူကြီးတစ်စောင်ကို ရေးကာ စာတိုက်မှ ပေးပို့လိုက်သည်။

ချူမင်လီသည် အစည်းအဝေးရှိသော နေ့တစ်နေ့တွင် ထိုစာကို လက်ခံရရှိသည်။ ၎င်းမှာ ချီဖန့်ဆီမှ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့ဩသွားသော်လည်း စာကို မဖွင့်သေးဘဲ ဘေးတွင် ထားကာ အစည်းအဝေးကို အရင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။

အစည်းအဝေးတွင် သစ်တောစခန်းတစ်ခုချင်းစီ၏ လက်ရှိ သစ်ထုတ်လုပ်မှု အခြေအနေများကို တင်ပြကြသည်။ ကျူ့ချိုင်-၅၀ များ ပြန်လည်ပတ်နိုင်ပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ အလုပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် အရှိန်ရလာသည်။ အစောပိုင်းက RT-12 စက်များဖြင့် အစားထိုး အလုပ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် အလုပ်ကြန့်ကြာမှုမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းနှင့် ချီဖန့်ထံတွင် အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သော စခန်းများမှာ ပို၍ အခြေအနေ ကောင်းကြသည်။

ထိုအခါ တစ်ယောက်က အကြံပြုလာသည်။ ကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေ ပြန်ကောင်းသွားပြီဖြစ်၍ RT-12 တွေကို မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်ရောင်းချလိုက်လျှင် မကောင်းဘူးလား။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေက ဖြေရှင်းနည်းတွေ တွေ့သွားပြီဆိုတော့ ဒီပြဿနာက မကြာခင် လုံးဝ ပြေလည်သွားတော့မှာပါ။ ဒီစက်တွေကို ဒီအတိုင်း ထားထားရင် နေရာပုပ်တဲ့အပြင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်လည်း ကုန်တယ် - တွက်ခြေမကိုက်ပါဘူး"

ချူမင်လီသည် ထိုကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်လိုခြင်းအပေါ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် စက်ကိရိယာများကို အသုံးမပြုဘဲ ထားခြင်းမှာလည်း ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဘယ်နေရာမှာ ပြန်ရောင်းရန် စီစဉ်ထားလဲဟု သူ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာ ရောင်းရမှာလဲ? ဒါတွေက ၄၀၊ ၅၀ ခုနှစ်တွေက ပစ္စည်းဟောင်းတွေပဲ - ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက အခြားတစ်ယောက် မဖြေမီ ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထိုလူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စက်တစ်စီးလုံးအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ ရောင်းလို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သတ္တုတွေ အများကြီးပါတယ်။ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြုတ်ပြီး ရောင်းရင်တော့ ဈေးကောင်းရနိုင်တယ်"

သူတို့က စက်တွေကို အဟောင်းအဖြစ် ရောင်းချချင်နေကြခြင်းပင်။ ချူမင်လီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

"ဒီစက်တွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားတာတောင် မဟုတ်သေးဘူးလေ။ အခုလို လုပ်တာက ဖြုန်းတီးရာ မကျလွန်းဘူးလား"

"အသုံးမပြုဘဲ ဒီအတိုင်း ထားထားတာကလည်း အဟောင်းဖြစ်သွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အခုရောင်းရင် ဈေးပိုရနိုင်သေးတယ်၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်လိုက်ရင်တော့ ဘာမှတန်ဖိုးရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုလည်း ထောက်ခံနေပြီး အခြားသူအချို့ကလည်း သဘောတူကြသည်။ အချို့ကမူ ကန့်ကွက်ကြပြီး အချို့ကတော့ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချူမင်လီသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အချိန်ဆွဲလိုက်သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ မျက်နှာပေးအရ သူက ဤကိစ္စကို လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့မည့်ပုံမပေါ်ပေ။

၎င်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ အကြံလား သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်၏ အကြံလားဆိုသည်မှာ မသေချာသော်လည်း ဌာနတွင်းရှိ စက်ပစ္စည်းများ ရောင်းချမှုတွင် မရိုးသားမှုများ ရှိနေနိုင်သည်ကို ချူမင်လီ သိသည်။

အကယ်၍ သူ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီး အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသူကို လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ စက်ပစ္စည်းများကို စတေးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့အနေဖြင့် ပိုနူးညံ့သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု လိုအပ်သည်။ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခြင်းက လက်အောက် ငယ်သားများကို သူ့အပေါ် ရန်လိုသွားစေနိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပို၍ ခက်ခဲစေနိုင်သည်။

အသစ်ရောက်လာသော လူစိမ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝန်ထမ်းအားလုံးကို အစားထိုးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အချို့သော ဝန်ထမ်းဟောင်းများကို သူ၏ဘက်ပါအောင် စည်းရုံးနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် သူက ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ပြီး မကြာမီ ရာထူးတိုးသွားမည်ကို အားလုံးက သိနေကြသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး လျိုကသာ ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်ရန် စွန့်စားမည့်သူမှာ နည်းပါးလှသည်။

စဉ်းစားရင်းနှင့် ချူမင်လီ၏ အကြည့်မှာ မဖွင့်ရသေးသော စာအိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စာကိုယူကာ ဖြန့်ဖတ်လိုက်သည်။ စာတိုက်တံဆိပ်မှာ မြို့နယ်စက်ရုံမှ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခုခု ထူးခြားမှု ရှိနိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ စာကို ဖတ်နေရင်း သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩဝမ်းသာသော အမူအရာများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သူသည် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မြို့နယ်စက်ရုံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ခဏအကူအညီပေးနေတဲ့ ချီဖန့်နဲ့ စကားပြောချင်တယ်"

ချီဖန့် ရောက်သွားကတည်းက သူ့ကို လာရောက် စုံစမ်းသူမှာ ယခုမှ ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဂိတ်စောင့်က သူ့ကို သွားခေါ်ပေးသောအခါ ချီဖန့်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တိုတောင်းလှသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကုန်ကျစရိတ် သက်သာတယ်"

ထို့နောက် ဖုန်းကျသွားသည်။

မကြာမီမှာပင် စက်ရုံအတွင်းရေးမှူး၏ ဖုန်းမြည်လာပြန်သည်။ "ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက ချီဖန့်ကို ခင်ဗျားတို့ဆီ အကူအညီ ပေးထားတာ ကြာပြီပဲ။ အခု သူ့ကို ပြန်လွှတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

အတွင်းရေးမှူးမှာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ဘက်က အခွင့်အရေးများစွာ ပေးထားသော်လည်း ချန်ရွှေ့ သစ်တောရေးရာ ဗျူရိုက သူ့ကို အတင်းပြန်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကျူ့ချိုင်-၅၀ များ ပြင်ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား? အခြား ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား?

သို့သော် ချူမင်လီကမူ ပြတ်သားလှသည်။ သူတို့တွင် ချီဖန့်ကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။ အကယ်၍ စက်ရုံက သဘောမတူပါက သူတို့၏ သုတေသနကို ကိုယ်တိုင်သာ ဆက်လုပ်ကြရန် ပြောလိုက်သည်။

အတင်းအကျပ် မေးမြန်းသောအခါမှ သူတို့၏ နည်းပညာရှင်များမှာ အရည်အချင်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် ချီဖန့်ကို ဆက်ထားလည်း ထူးခြားမည်မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

ဤအခြေအနေမှာ ဝူရှင်းသဲ့အတွက် အငိုက်မိစရာ ဖြစ်သွားသည်။ ချူမင်လီက ချီဖန့်ကို အတင်းပြန်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ချီဖန့်က သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ အလုပ်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ခံရပြီး ပယ်ချခံရသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟုလည်း မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။

ချီဖန့်သည် သူ၏ ဆရာကို အလွန်ရိုသေသူ ဖြစ်သည်။ အရင်တစ်ခါက ဝေဖန်မှု အနည်းငယ်ကြောင့်ပင် သူက အကြမ်းဖက်သည်အထိ တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ ခေတ္တအကူအညီ လာပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အလုပ်မှတ်တမ်းများမှာ ချူမင်လီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ ချန်ရွှေ့တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချူမင်လီက ပြန်ခေါ်ချင်သည်ဆိုပါက မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဝူရှင်းသဲ့သည် အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ရသည်။ "ပြန်လာခဲ့တော့။ ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။ အဆင်မပြေရင်လည်း တခြားနည်းလမ်း ရှာတာပေါ့"

ထို့ကြောင့် ချီဖန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိသော်လည်း သူ ကူညီပေးခဲ့သော ဆရာကြီး အချို့ကမူ သူ့ကို မခွဲချင်ကြပေ။ သူသည် ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် တွက်ချက်မှုပိုင်းတွင် သူ့ကို မေးမြန်းခြင်းက အမြဲတမ်း မှန်ကန်လေ့ရှိသည်။

ချီဖန့် ချန်ရွှေ့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်သို့ တန်းမသွားဘဲ သစ်တောရေးရာ ဗျူရိုသို့ အရင်သွားခဲ့သည်။ ချူးမင်လီမှာ အစည်းအဝေး လုပ်နေဆဲပင်။

" မာဖူရှန်းရဲ့ အရင်တစ်ခါက အကြံပြုချက်ကို ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ၊ အခုထိတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ပဲ မြင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာမို့လို့ အရာရာကို တန်ဖိုးရှိရှိ သုံးစွဲရမယ်။ စက်တွေက သုံးလို့ရနေသေးတာပဲ။ အဟောင်းအဖြစ် ဖြုတ်ရောင်းတာက ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် အဲဒီစက်တွေကို ဘာလုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက သူ သိပြီးသား အဖြေကို သိလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတစ်ဝန်းက သစ်တောစခန်း အများစုက ကျူ့ချိုင်-၅၀ ကို ပြောင်းသုံးနေကြပြီလေ။ RT-12 ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အရမ်း ခေတ်နောက်ကျနေပြီ"

ချူမင်လီက ဤမေးခွန်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ အကြောင်းအရာကို လွှဲလိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ် သစ်တောစခန်းတွေက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ရထားငယ်လေးတွေကိုပဲ အားကိုးနေရတယ်။ ဒါက အရမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိလွန်းတယ်။ အကယ်၍ ရထားလမ်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် သစ်ထုတ်လုပ်မှု တစ်ခုလုံး ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ရထားလမ်းတွေကို ပြင်ဖို့ကလည်း မသက်သာဘူး"

လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေခံအဆောက်အအုံအကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောလာသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က ဝင်မေးခဲ့သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

"ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လယ်ထွန်စက်တွေကို မြေထိုးစက်တွေနဲ့ မြေတူးစက်တွေအဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ကြည့်လို့ရပါတယ်"

ချူမင်လီသည် သူ့ဘေးရှိ စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ယူလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ သစ်တောလမ်းတွေက ပြုပြင်ဖို့ လိုနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ စက်ကိရိယာ မရှိခဲ့ဘူး။ အရင်က လူအင်အားနဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့ရတာ"

ဤအခြေအနေမှာ ထိုခေတ်က အဖြစ်မှန်ပင်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအထိ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများမှာ လူအင်အားကိုသာ အဓိက အားကိုးခဲ့ရသည်။ အင်ဂျင်နီယာ စက်ကိရိယာများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ လမ်းမဖောက်ချင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဌာနအသီးသီးနှင့် ကျောင်းများမှ လူများကို လုပ်အားပေး ခေါ်ယူပြီး လုပ်ဆောင်ရခြင်းက မည်မျှ ထိရောက်မှု ရှိနိုင်မည်နည်း?

လယ်ထွန်စက်များကို မြေထိုးစက်၊ မြေတူးစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲမည့် အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ အချို့က စာရွက်စာတမ်းများကို ချက်ချင်း ယူကြည့်ကြသော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုအပါအဝင် အချို့ကမူ သံသယ ရှိနေကြဆဲပင်။

"ဒါက တကယ်ပဲ စိတ်ချရရဲ့လား?"

"မြို့နယ်စက်ရုံမှာ တစ်စီးကို အောင်အောင်မြင်မြင် စမ်းသပ်ပြုပြင်ပြီးပါပြီ။ ဒီမှတ်တမ်းတွေကို ရေးထားတဲ့သူကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခိုင်းလို့ ရပါတယ်"

ချူမင်လီက သူ့ရုံးခန်းတွင် ရှိနေသော ချီဖန့်ကို ချက်ချင်း သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အစည်းအဝေးခန်းထဲက လူအများစုမှာ ချီဖန့်ကို မှတ်မိကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူက ကျူ့ချိုင်-၅၀ ပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို ကြားဖူးကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဌာနခွဲမှူးမြောင်ဆိုလျှင် သူ့ကို အလွန် သဘောကျသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထပ်တွေ့ရသောအခါ အချို့က အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသော်လည်း အချို့ကမူ သိပ်မကျေနပ်ကြပေ။ အချို့ကလည်း သူ့ကို မေးခွန်းများ ထုတ်ကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူး လျိုက ကုန်ကျစရိတ်ကို အဓိကထား မေးမြန်းသည်။ "ဒီလို ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက မသက်သာဘူး မဟုတ်လား?"

"အနောက်ဆုံး စာမျက်နှာမှာ ခန့်မှန်းကုန်ကျစရိတ် ရှိပါတယ်"

ချီဖန့်က နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "ပစ္စည်းဝယ်ယူမှု အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကွဲလွဲမှုက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ထက် မပိုနိုင်ပါဘူး"

"ဒါကတော့ သိပ်မဆိုးပါဘူး"

စာရင်းကိုင်နောက်ခံရှိသော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးက တွက်ချက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုကြပြီး ထုံးစံအတိုင်း အမြင်နှစ်မျိုး ကွဲပြားသွားကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်လို့မရသေးရင် သစ်တောစခန်းတွေရဲ့ သဘောထားကို နားထောင်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ချုမင်လီ ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ "စက်တွေက သူတို့ပိုင်တာဖြစ်သလို လမ်းတွေကလည်း သူတို့အတွက်ပဲလေ"

စက်တွေကို အဟောင်းအဖြစ် ရောင်းမလား သို့မဟုတ် မြေထိုးစက်၊ မြေတူးစက်အဖြစ် ပြောင်းမလားဆိုသည်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းလျှင် သစ်တောစခန်းများက ဒုတိယနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ကြမှာ အမှန်ပင်။ အဟောင်းရောင်းခြင်းက သူတို့အတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာ မကျေနပ်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဗျူရို၏ စာရင်းကိုင်နှင့် ပစ္စည်းထောက်ပံ့ရေး ဌာနများကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ချူမင်လီနှင့် ကျင်းချွမ်က ချီဖန့်တို့က မြေထိုးစက် ပြောင်းချင်နေကြသည်ဆိုလျှင် ကုန်ကျစရိတ်ပိုင်းမှာ သူတို့ အခက်တွေ့အောင် လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချို့ယွင်းချက်ရှိသော ပစ္စည်းများကိုသာ ဝယ်ယူပေးမည် - ပစ္စည်းတွေက အံမဝင် ဂွင်မကျ ဖြစ်နေသည့်အခါ သူတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။

စိတ်ထဲရှိသမျှကို ဖော်ထုတ်ပြီးသည့်တိုင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာ ဒေါသ မပြေနိုင်သေးပေ။ သူသည် ဗျူရို၏ ပါတီအတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လာသင့်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူမင်လီက ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူ့အတွက် အရာရာကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်ခဲ့လျှင် အရာရာမှာ ရိုးရှင်းနေလိမ့်မည် - အစည်းအဝေး ခေါ်ပြီး သူဖြစ်စေချင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူး လျိုမှာ စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ချူမင်လီ၏ ရုံးခန်းထဲတွင်မူ ချူမင်လီနှင့် ချီဖန့်တို့၏ စကားဝိုင်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်။

"ချီဖန့်... မင်း စာကို အချိန်မီ ပို့ပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့က အဲဒီစက်တွေကို အဟောင်းရောင်းဖို့ ငါ့ကို ထပ်ပြီး အတင်းပြောနေကြဦးမှာ"

ချူမင်လီ ချီဖန့်အား ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် ဗျူရို၏ နိုင်ငံရေး ကိစ္စများကို ဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။ ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ချူမင်လီက ယန်ရွှယ်၏ ဒဏ်ရာအကြောင်းကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်လကျော်သွားပြီပဲ။ သူမကို သွားကြည့်လိုက်ဦးလေ"

ချီဖန့်သည် သူ၏ စကားထဲတွင် တစ်ခုခု ပါနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ချူးမင်လီက အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ထွက်သွားရသည်။ ချီဖန့်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။