အခန်း (၁၁၆)

ယန်ရွှယ်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်တွင် ရှန်ရှို့ဖန်နှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ ပြန်ပြခဲ့ပြီး သူမ၏ ကျောက်ပတ်တီးကို ဖြုတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယအဖွားကမူ သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်တိုင်း စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"အင်အား အရမ်းမသုံးနဲ့ဦး။ ကောင်းကောင်း မကျက်သေးရင် နာတာရှည် ပြဿနာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

"ရပါတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်ဘက်လက်ကို သိပ်မသုံးပါဘူး"

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ လက်ကို ပြသရင်း မှိုမျိုးစေ့များကို ဆက်၍ဆေးကြောနေခဲ့သည်။ မနှစ်က အချိန်မရသဖြင့် သူမ မျိုးစေ့မပွားဘဲ တိုက်ရိုက် စိုက်ပျိုးခဲ့ရသည်။ ယခုနှစ်တွင်မူ အချိန်ရသဖြင့် မျိုးစေ့ပွားပြီးမှ စိုက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဧပြီလတွင် စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ဇန်နဝါရီလကတည်းက စတင် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"အခု ဇန်နဝါရီလတောင် ရောက်နေပြီ၊ ချီဖန့်ဆီက ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူးလား?" ဒုတိယအဖွား မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သူ နှစ်သစ်ကူးတုန်းကတောင် အိမ်မပြန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျရင်တော့ ပြန်လွှတ်ပေးမှာပါနော်?"

"လွှတ်ပေးရမှာပေါ့။ သူက ပွဲမလုပ်ချင်ဘူး ဆိုရင်တောင် တခြားလူတွေက လုပ်ချင်ကြမှာပဲ - "

ယန်ရွှယ် စကားမဆုံးမီမှာပင် တံခါးပွင့်သွားပြီး အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် အထဲသို့ ဝင်လာကာ အပြင်ဘက်က နေ့အလင်းရောင်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ဒုတိယအဖွားက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

"ချီဖန့်... မင်း ပြန်လာပြီလား?"

"ဟုတ်ကဲ့"

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက တိုတောင်းလှသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ ယန်ရွှယ်အပေါ်တွင်သာ ဝဲလည်နေပြီး စကားလုံးမပါသော်လည်း မျက်ဝန်းများက များစွာ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒုတိယအဖွားက ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲပြီး အင်္ကျီနှင့် ဦးထုပ်ကို အမြန်ဆွဲကာ အိမ်ပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။ "ကျိအန်း ပြန်လာရမယ့် အချိန်ဖြစ်နေပြီ၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူမ၏ ရုတ်တရက် ထွက်သွားမှုကြောင့် ယန်ရွှယ် ရယ်မိသွားသည်။ "ကြည့်ပါဦး... ရှင်က အဖွားကိုတောင် လန့်ပြီး ထွက်ပြေးအောင် လုပ်လိုက်ပြီ"

ချီဖန့် ဘာမှ မပြောပေ။ သူသည် ပစ္စည်းများကို ချထားကာ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး လက်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ယန်ရွှယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ဖက်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွတက်သွားအောင် ပွေ့ချီလိုက်ခြင်းပင်။

သူမ အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ ပုခုံးကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်တာလဲ? ကျွန်မကို ပြန်ချပေးဦး!"

ထိုအခါမှ သူက သူမကို ပြန်ချပေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကာ နမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်လိုက်မိသည်။

"ကိုယ် မင်းကို နာအောင် လုပ်မိသွားလား?" ချီဖန့် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ စောစောက အနေအထား အနည်းငယ် လွဲသွားလို့ပါ"

သူက ထပ်မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ယန်ကျိအန်း ကစားရာမှ ပြန်လာခြင်းပင်။ သူ တစ်ခုခု ကြားခဲ့ပုံရပြီး ခြေလှမ်းများမှာ မြန်ဆန်နေသည်။

"ယောက်ဖ! ယောက်ဖ ပြန်လာပြီလား? အစ်မနဲ့ တူ-တူလေး ရအောင် လုပ်ဖို့ ပြန်လာတာ မဟုတ်လား?"

"တူလေးရအောင် လုပ်ဖို့ ပြန်လာတာ ဟုတ်လား? ဒါ ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ?"

ယန်ရွှယ်သည် ပင်ကိုယ်သိစိတ်ဖြင့် ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ သူမကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကြောင့် ယန်ရွှယ် အသံနှိမ့်ကာ အမြန် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။"ဒါ ကျွန်မပြောတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူးနော်"

ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ၏ မက်မွန်သဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အိမ်မကြီး၏ တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ ယန်ကျိအန်းကို နှုတ်ဆက်ရန် လှည့်လိုက်တော့သည်။

ကောင်လေးမှာ ဒုတိယအဖွား လုပ်ပေးထားသည့် ယုန်မွေးဦးထုပ်လေးကို ဆောင်းထားပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် ပါးလေးနှစ်ဖက်မှာ ပန်းရောင်သန်းနေသည်။ သူ အထဲဝင်လာသည်နှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူက သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ရယ်မောကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်မ… ယောက်ဖ… ယောက်ဖ တကယ် ပြန်လာပြီ!" သူ၏ မျက်ဝန်းကြီးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားကာ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအခါမှ ဒုတိယအဖွား အပြင်ကနေ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရှောင်ချီ... မင်း ပြန်လာပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ပြန်မသွားတော့ဘူး မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့"

ချီဖန့်သည် ယန်ကျိအန်းကို ပြန်ချပေးပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်က ကိစ္စတွေ အကုန် ပြီးသွားပါပြီ"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ အံဆွဲထဲမှ စာမေးပွဲစစ်စက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး ချီဖန့်ကို ပြခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက အတန်းတင် စာမေးပွဲ စာရွက်တွေလေ။ ကျိအန်းက ပထမရတာ"

ယန်ကျိအန်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ချီဖန့်အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။

"အမှတ်ပြည့်တော့ မရဘူး... တရုတ်စာလုံး တစ်လုံး မှားသွားလို့"

"မဆိုးပါဘူး"

ချီဖန့်က စာရွက်များကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ "နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းရဲ့ တူလေးအတွက် စံပြဖြစ်မှာပါ"

ထိုလူမှာ တူလေးအကြောင်းကို ထပ်မှတ်မိနေပြန်ပြီ။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို လှမ်းဆိတ်ချင်သော်လည်း သူက သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ ရှိနေပြီး အနေအထားမကောင်းသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျိအန်းမှာမူ ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ ချီဖန့်က စာရွက်များ ပြန်ပေးသောအခါ သူက အံဆွဲထဲသို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာခြင်းက အိမ်ထဲသို့ လူတစ်ယောက် တိုးလာခြင်းထက် ပိုသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးမှာ နွေးထွေးမှုနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုညနေခင်းတွင် ဆရာမကြီးက ဟင်းနှစ်ပွဲတောင် ပိုချက်ပေးထားသည်။

ချီဖန့်ကလည်း အားလုံးကို အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများကို မှေးစင်းကာ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေပြီး အလွန် ဗိုက်ပြည့်နေပုံရသည်။

ဒုတိယအဖွားက သူ ယနေ့မှ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်၍ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပြောစရာ စကားများ ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျိအန်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးခိုင်းဘဲ မကြာမီမှာပင် ဇနီးမောင်နှံကို အခန်းထဲသို့ လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခါမှ ချီဖန့်က တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်ကိုင်ကာ စောစောက မဆုံးသေးသော အနမ်းကို ဆက်လိုက်တော့သည်။

နမ်းပြီးနောက် သူသည် သူမကို မလွှတ်ချင်သေးဘဲ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားရင်း သူမ၏ ပုခုံးအကြောင်း မေးခဲ့သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ?"

"မတော်တဆ အရှိန်လွန်သွားလို့ပါ၊ အခုတော့ အကောင်းနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ"

ကျောက်ပတ်တီး ဖြုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ စိုးရိမ်မှာစိုး၍ ယန်ရွှယ် အသေးစိတ် မပြောတော့ပေ။

သူမက မြို့နယ်စက်ရုံက အလုပ်အကြောင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။"သူတို့က ရှင့်ကို မပြန်လွှတ်ဘဲ ထားချင်နေကြတာ မဟုတ်လား? ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ?"

"အတွင်းရေးမှူး ချူက လူလိုချင်လို့လေ။ သူတို့ မလွှတ်ချင်လည်း လွှတ်ရတာပဲ"

ချီဖန့်သည် သူမကို စာရေးစားပွဲတွင် မှီခိုင်းထားရင်း အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ တကယ် အိမ်ပြန်ချင်နေသည်ကို သိသလို ဝူရှင်းသဲ့လည်း သူ့ကို ဆွဲထားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်ရင် မြေထိုးစက်တွေ၊ မြေတူးစက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုပ်ရတော့မှာပေါ့?"

"အင်း၊ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းဝယ်ယူမှု အခြေအနေပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"

သူ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ချီဖန့်က မလောတော့ပေ။ "ပြီးတော့ မြို့ထဲမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုလည်း ရှိနေသေးတာကိုး"

ယန်ရွှယ်သည်လည်း ချူမင်လီ၏ စက်ဘီးတွင် ဘရိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို သတိရသွားခဲ့သည်။ အချို့သော အရာများမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ဆောင်ခဲ့မှန်း သိသာသော်လည်း ဘာမှလုပ်၍ မရနိုင်ပေ။ လူကြီးလူကောင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် လူယုတ်မာများမှာ ပို၍ ရဲတင်းစွာ ပြုမူတတ်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချူမင်လီသာ အာဏာရှိလျှင် မည်သူမျှ တခြားသူ၏ ဘရိတ်ကို လာဖျက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချူမင်လီမှာ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံနှင့် ချီဖန့်ကို ပြန်ခေါ်နိုင်သူဖြစ်ရာ သူက အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုအနေဖြင့် သူ၏ အားနည်းချက်ကို ချူမင်လီ မမိအောင်သာ သတိထားသင့်ပေသည်။

၎င်းကို တွေးမိရင်း ယန်ရွှယ်က တစ်ခု သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးယန်က ကျွန်မဆီ စာရေးလိုက်တယ်"

ချီဖန့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူမက မင်းဆီ ဘာလို့ စာရေးတာလဲ?"

"သူမက ဘာမှ မကောင်းတာ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ် မိန်းကလေးယန်ဘက်မှ အမြန် ကာကွယ်ပြောပေးလိုက်သည်။ "သူမ အခု နယ်ကို ဆင်းသွားပြီလို့ ပြောတာပါ"

မိန်းကလေးယန်က နောက်ဆုံးတွင် နယ်ဆင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဒုက္ခခံနိုင်မည့်သူမျိုး မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ နေထိုင်ရာနေရာကို ပထမဆုံး မြင်စဉ်ကပင် သူမ ချီဖန့်ကို "ရှင်က ဒီမှာ နေတာလား?" ဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အပြင်တွင် လှည့်လည်သွားလာပြီး ယန်ကျင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဝူရှင်းသဲ့နှင့် တကယ်ပင် လမ်းခွဲခဲ့ပြီး မိသားစု၏ ကန့်ကွက်မှုကြားမှ နယ်ဆင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူမ အဲဒီမှာ နေတာ လအနည်းငယ် ရှိပြီတဲ့။ ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးသွားလို့ အလုပ်သိပ်မရှိတော့မှ စာရေးနိုင်တာ"

စာထဲတွင် နေထိုင်မှု အခြေအနေ ဆိုးရွားပုံနှင့် အလုပ်ပင်ပန်းပုံများကို ညည်းတွားထားသော်လည်း သူမက ယန်ရွှယ်ထံသို့ ဂျုံနှံလေးတစ်နှံပါ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့သော လယ်ကွင်းမှ ကောက်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် တစ်ခုခု လုပ်စရာ ရှာတွေ့သွားပုံရပြီး အရင်ကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပုံ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ချီဖန့်အပေါ်တွင်မူ ညည်းတွားစရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူ ယန်ရွှယ်ကို အနိုင်ကျင့်လားဟုပင် မေးထားသေးသည်။

"ကျွန်မ ထင်တာတော့ ဝူရှင်းသဲ့ရဲ့ အကျပ်အတည်းက ယန်မိသားစုနဲ့ စေ့စပ်ထားတာ ပျက်သွားတာကြောင့်လည်း ပါလိမ့်မယ်။ အားကိုးရမယ့် ယောက္ခမမိသားစု မရှိတော့တဲ့အခါ သူလည်း အရှိန်အဝါ ကျသွားတာပေါ့"

နောက်ခံတောင့်တင်းသော လူများမှာ အခြေမဲ့အမြစ်မဲ့ လူများထက် အမှားပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများသည်။ အကယ်၍ ဝူရှင်းသဲ့နှင့် မိန်းကလေးယန်သာ လက်ထပ်ခဲ့လျှင် ယန်မိသားစုက ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုတည်းနှင့် သူ့ကို ပစ်ပယ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ဝူရှင်းသဲ့အကြောင်းကို ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား မိန်းကလေးယန်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူမလည်း နောက်ဆုံးတော့ အသိတရား အနည်းငယ် ရလာတာပဲ"

မိန်းကလေးယန်သည် တစ်သက်လုံး ကံမကောင်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ "သူမကို ပြန်လာခေါ်တာ" ဆိုသည့် စကားစုကို သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ယန်မိသားစုနှင့် လက်ထပ်မည့် အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီး ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာလည်း ချို့ယွင်းချက် ရှိနေသဖြင့် ဝူရှင်းသဲ့အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အာဏာရှိသည့် ယောက္ခမမျိုး ထပ်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သူတစ်ပါးကို အားကိုးပြီး ဖြတ်လမ်းလိုက်မည့်အစား မိမိအရည်အချင်းနှင့် မိမိ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှသာ ဖြစ်တော့မည်။

ချီဖန့်က ထိုသူနှစ်ဦးအကြောင်း အများကြီး မပြောချင်ပေ။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ကာ ယန်ရွှယ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါ မင်းရဲ့ လစာ"

ယန်ရွှယ်သည် ပိုက်ဆံအထပ်၏ အထူကို ကြည့်ရုံနှင့် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ရေတွက်ကြည့်သောအခါ ယွမ် ၁၈၀ ကျော် ရှိနေသည်။ ထိုလူမှာ အကူအညီသွားပေးသည်မှာ ၂ လသာ ရှိသေးပြီး လစာတစ်ဆင့် တိုးလာကာ ထောက်ပံ့ကြေးများ ရသည်ဆိုသော်လည်း ဤမျှ မများသင့်ပေ။

ယန်ရွှယ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အချိန်ပို အရမ်းမဆင်းပါနဲ့လို့ ကျွန်မ ပြောထားတယ်လေ။ ရှင် တစ်နေ့ကို ဘယ်နှစ်နာရီတောင် အလုပ်လုပ်တာလဲ?"

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိုလူမှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး"

အဓိကမှာ သူ ဘယ်လောက် အချိန်ပိုဆင်းဆင်း သူတို့က သူ့ကို ပြန်မလွှတ်ချင်မှန်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ သိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် မယုံပေ။ သူမက သင်္ချာ မညံ့ပေ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး တွက်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံး တစ်နေ့ ၃ နာရီလောက်တော့ ဆင်းတာ မဟုတ်လား?"

ချီဖန့်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိပေ။ သူသည် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းမာရေး ကောင်းပါသေးတယ်။ မယုံရင် စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရတယ်"

မည်သို့ ရှင်းပြရမှန်း မသိသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန် သို့မဟုတ် သူမကို ကျီစယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ် သူ့အကွက်ထဲသို့ မဝင်ပေ။ သူမ ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်သော်လည်း သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဝိတ်ကျသွားလားဆိုတာ အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်"

စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူက သိပ်ပြီး ပိန်မသွားဘဲ ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ကြွက်သားများမှာလည်း ရှိနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် သဘာဝကျစွာပင် အိပ်ရာထ နောက်ကျခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချီဖန့် မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်လာခြင်းကို အားလုံးက သိနေသဖြင့် မည်သူမျှ လာမနှိုးကြပေ။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်းမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ၇ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှမ်းကန်ရန် ခြေထောက်ကို မလိုက်စဉ် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ထထိုင်ကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော နှင်းပွင့်ပုံလေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ရာမြောက်သော ခြေချင်းလေး တစ်ကွင်းပင်။

နှင်းပွင့်လေးများကို သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး တောက်ပနေအောင် တိုက်ချွတ်ထားသည်။ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်စီတွင် ထူးခြားသော ပုံစံများ ရှိကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိခိုက်မိသောအခါ သာယာကြည်လင်သော အသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ရွှယ်၏ ဒေါသအနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမက ထိုလူဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်တုန်းက ဝတ်ပေးလိုက်တာလဲ?"

"မနေ့ညက မင်း အိပ်ပျော်သွားပြီးမှ" သူ အနားသို့ လာကာ တွဲလောင်းကျနေသော နှင်းပွင့်လေးများကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က မင်းရဲ့ မွေးနေ့ မဟုတ်လား?"

'ဒါဆို ဒါက မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေါ့?'

ယန်ရွှယ် ငုံ့ကြည့်ပြီး ခြေချင်းလေးကို အသာအယာ လှုပ်ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုခေတ်အခါက အသင့်ဝယ်ယူ၍ရသော လက်ဝတ်ရတနာများ မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့ အရာမျိုးကို ဖန်တီးရန် အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရမှာ အမှန်ပင်။

၎င်းမှာ တကယ်ပင် လှပလှသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ထိုခြေချင်းလေးကို အဝတ်အစားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားက လျှို့ဝှက်ချက်လေး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်၏ မွေးနေ့မှာ 12 လမြောက် တွင် ဖြစ်သည်။ မွေးနေ့ ပြီးသွားသည်နှင့် နှစ်သစ်ကူးရန် ရက် ၂၀ ပင် မလိုတော့ပေ။ မနှစ်က သူတို့သည် ကမန်းကတန်း လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး နှစ်သစ်ကူး ပြင်ဆင်မှုများကို အလျင်အမြန် လုပ်ခဲ့ကြရသည်။ ယခုနှစ်တွင်မူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ဆယ့်နှစ်လမြောက် အစကတည်းက သစ်တောစခန်းရှိ အရောင်းဆိုင်တွင် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများ တင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဖွားမှာ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိသဖြင့် ခဏခဏ သွားကြည့်လေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့တွင် ငါးအပုံလိုက် ဝယ်လာပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကြက်တစ်ကောင် ဝယ်လာကာ မကြာမီမှာပင် ဝက်သားနှပ်ဘူးများပင် ပါလာတော့သည်။ သူမ မြေးလေးအတွက်လည်း အမြန် ဝယ်ထားပေးသည်။

ဈေးဝယ်ပြီးသောအခါ သူမ စိုးရိမ်တကြီး ပြောတတ်သည်။ "ငါတို့တွေ အများကြီး ဝယ်မိသွားလား။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားမှာပဲ"

ယန်ရွှယ်က သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အဖွား၊ မြေးမလေးရဲ့ ယောကျ်ားဘက်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

၎င်းက ဒုတိယအဖွားကို သူမ၏ သေတ္တာဟောင်းကြီးအား သတိရသွားစေသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်တော့သည်။

မနာသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြီး လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသစ်ဝယ်လာသော စက္ကူနီများကို တံခါးများနှင့် အံဝင်အောင် ညှပ်လိုက်ပြီး နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းစာများ နှင့် 'လာဘ်'လာဘ စာလုံး ရေးပေးမည့်သူကို ရှာရန် စီစဉ်သည်။

ချီဖန့်က ၎င်းကို မြင်သော်လည်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။"အိမ်မှာ စုတ်တံနဲ့ မှင် ရှိသေးလား?"

ယန်ရွှယ်က သူ ဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။"ရှင်ကိုယ်တိုင် ရေးမလို့လား?"

ချီဖန့် မငြင်းခဲ့ပေ။ အိမ်တွင် စုတ်တံနှင့် မှင် မရှိသဖြင့် သူသည် ဆိုင်သို့ တန်းသွားကာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အကုန်ရေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရေးမှာ တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပြီး ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ လက်ရေးနှင့် မခြားပေ။

စာမတတ်သော ဒုတိယအဖွားပင်လျှင် ၎င်းကို လှပသည်ဟု ထင်သည်။ ယန်ကျိအန်းမှာမူ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားပြီး အားကျတကြီး ပြောခဲ့သည်။ “ယောက်ဖ… ယောက်ဖက တကယ် တော်တာပဲ!"

"မင်း စိတ်ဝင်စားရင် နောက်မှ ငါ သင်ပေးမယ်" ချီဖန့်က အေးအေးလူလူ ပြောပြီးနောက် သူ ရေးထားသော စာလုံးများကို အတွေးဝင်သလို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် မှင်ခြောက်သွားသောအခါ စာရွက်များကို လာသိမ်းရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒါကို ဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ သင်ခဲ့တာလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းက အဖိုးဆီက သင်ခဲ့တာ"

"ဒါဆို ရှင့်အဖိုးက တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ" ယန်ရွှယ် ထိုလက်ရေးကို ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဖန့် ညင်သာစွာ ထောက်ခံခဲ့သည်။ "အင်း"

"ကိုယ့် ဦးလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရေးက ပိုလှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တော်လှန်ရေးထဲ ပါသွားပြီး အသက်ပေးခဲ့ကြရတယ်"

ထို့ကြောင့်လည်း ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ထိုလူငယ်လေးက အဖိုးဖြစ်သူနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကြောင်းအရာမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသဖြင့် ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းအသာချကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောစော တွေ့ခဲ့ရင် အဖိုးရဲ့ လက်ရေးအစစ်ကို အားပေးခွင့် ရမှာပဲ"

ချီဖန့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။"ဒါဆိုရင် ကိုယ် သူ့ (မိန်းကလေးယန်) နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို အရင်ဆုံး သွားဖျက်လိုက်မယ်"

ဒါဆို မိန်းကလေးယန်က 'စေ့စပ်တာ ဖျက်တဲ့' ဇာတ်ညွှန်းကို သုံးပြီး သူမတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အနိုင်ယူတော့မှာလား?

ယန်ရွှယ် ရယ်မိသွားသည်။ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့တွေ အများကြီး ငယ်သေးတာလေ။ ကျွန်မက ရှင့်ထက် ၂ နှစ်တောင် ငယ်တာ"

"၂ နှစ် ငယ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ - စောင့်နေဖို့ မလိုဘူး" ချီဖန့် ထိုသို့ပြောကာ စုတ်တံနှင့် မှင်ခွက်ကို ဆေးရန် ယူသွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးမှ သူ ဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ၂ နှစ် ငယ်သည်ဆိုသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တစ်နှစ်တည်းမှာပင် လက်ထပ်နိုင်သော တရားဝင် အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကာ လက်ထပ်စာချုပ်ကို အတူ သွားချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တကယ်ပင် သိမ်မွေ့သော ပြောဆိုနည်းပင်။ သူမက သူ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စာရေးတတ်တာပဲ၊ မနှစ်က ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မရေးတာလဲ?"

မနှစ်ကနှင့် ယခုနှစ်မှာ မတူညီပေ။ မနှစ်က သူသည် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်ပြီး သူ၏ အတတ်ပညာဟောင်းကို ပြန်လုပ်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိခဲ့သေးပေ...