အခန်း (၁၁၇)

ချီဖန့်သည် ဆေးကြောပြီးသော စုတ်တံနှင့် မှင်ကို သိမ်းဆည်းပြီး ယန်ရွှယ်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ "လျိုဝေကောကို မသိစေနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို စာလာရေးခိုင်းနေဦးမယ်"

ယန်ရွှယ်သည် လျိုဝေကော၏ ကြော်ငြာနိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်သဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တွေလည်း မကြာခင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကြတော့မှာပဲ"

သို့သော် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့များ မဆင်းလာမီမှာပင် သစ်တောစခန်း၌ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ၃ လကြာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံထားရသော ယွီရုန်ကျစ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ဒဏ် ၅ နှစ် ချမှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မြို့နယ်အဆင့် အာဏာပိုင်များတွင် ဤကဲ့သို့ ရာဇဝတ်မှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပွားပြီးသည်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်တင်ပြကာ အမိန့်ချမှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီမိသားစုမှာ မြို့နယ်အဆင့်တွင် ဩဇာအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ပြည်နယ်အဆင့်တွင်မူ ဘာမှအသုံးမကျပေ။ မကြာသေးမီက သူတို့သည် ပိုက်ဆံရှာရန်နှင့် လူကြီးများကို လာဘ်ထိုးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ထိုခေတ်အခါက ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ပြီးသည်နှင့် မြို့နယ်အတွင်း လူထုရှေ့မှောက်တွင် တရားစီရင်ရုံတင်မကဘဲ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရသူအား လည်ပင်းတွင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ချိတ်ဆွဲကာ ကားပေါ်တင်၍ လမ်းလျှောက် အရှက်ခွဲလေ့ရှိသည်။

နှစ်ကျော့ခန့် အရှက်ခွဲပြီးမှသာ ရထားပေါ်တင်၍ အလုပ်စခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ထိပ်မခတ်ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ကြိုးတုတ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားတတ်ကြသည်။

ယန်မိသားစုမှာ လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း သစ်တောစခန်းရှိ အိမ်ထောင်စု နှစ်ရာ၊ သုံးရာထဲတွင် ထိုနေ့က မြို့ပေါ်သို့ ရောက်နေသူများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။ သူတို့သည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသူများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးယွီမှာ ရာထူးတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သလို ယွီမိသားစုမှာလည်း ဤကိစ္စတွင် အလွန် ထိခိုက်လွယ်နေသောကြောင့် မည်သူမျှ ဗြောင်ကျကျ မပြောရဲကြပေ။ သူတို့ကို ရန်စပြီး ဒုက္ခမရှာချင်ကြခြင်းပင်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီသည် ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် ရာထူးမှ စောစီးစွာ အနားယူလိုက်ပြီဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် လူများက မယုံကြပေ။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီမှာ အသက် ၅၄ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အနားယူရန် နှစ်အနည်းငယ် လိုသေးသလို ကျန်းမာရေး ပြဿနာရှိပုံလည်း မပေါ်ပေ။

ယွီရုန်ကျစ်၏ အမှုကြောင့် စိတ်ဖိစီးပြီး ဆေးရုံ ခေတ္တတက်ခဲ့ရသော်လည်း မကြာမီ ဆင်းလာကာ သားဖြစ်သူအတွက် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သစ်တောစခန်းမှာ သေးငယ်လှသဖြင့် အတွင်းသတင်းကို သိသူများလည်း ရှိနေသည်။ အထက်လူကြီးများက ယွီရုန်ကျစ် လုံခြုံရေးဌာနသို့ မည်သို့ဝင်ရောက်လာသည်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုနေကြသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူက ၎င်းကို ကြားသိသဖြင့် သူ့ကို အမြန် အနားယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုကဲ့သို့ ရာထူးမှ ဆင်းပေးလိုက်ခြင်းက ကိစ္စအချို့ကို တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားစေနိုင်ပြီး အဖမ်းခံရကာ နာမည်ပျက်ရခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် ယွီရုန်ကျစ် ပြဿနာရှာခဲ့မှုကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီ၏ ယောက်ဖပင် ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီကို ဆက်ကူညီနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးယွီ ရာထူးမှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ပယ်ခံရခြင်းနှင့် မေ့လျော့ခံရခြင်း၏ အရသာကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အရင်က လူများက "ညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီ" ဟု နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း ယခုမူ "လောင်ယွီ" ဟုသာ ဗြောင်ကျကျ ခေါ်တော့သည်။

ယွီရုန်ကျစ်မှာ အရင်က မိသားစု နောက်ခံကို အားကိုးပြီး ပြဿနာရှာလေ့ရှိသလို ယွီချွေ့ယွင်မှာလည်း စိတ်ရှည်သူ မဟုတ်ပေ။ မကြာမီမှာပင် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးနှင့် ယွီချွေ့ယွင်တို့ စကားများကြတော့သည်။

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ လျှာအရမ်းရှည်ပြီး စောင်းမြောင်းပြောဆိုရာတွင် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အကျဉ်းသားများအကြောင်းကို ပြောရာတွင် "ထောင်ထွက်တွေ"၊ "အလုပ်စခန်းက လူတွေ" ဟု မဆိုင်းမတွ ခေါ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လူပုံအလယ်တွင် စတင်ခဲ့သော ဆဲဆိုမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်ပွဲအထိ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ ယောင်္ကျားများထက် သန်မာသည့် ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို မနိုင်သော်လည်း ယွီချွေ့ယွင်နှင့်ဆိုလျှင်မူ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ရနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ရိုက်ပွဲအပြီးတွင် နှစ်ယောက်လုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "နင့်မှာ သတ္တိရှိရင် နင့်ဦးလေးကို သွားခေါ်လိုက်လေ။ သူ့ရဲ့ အာဏာအလွဲသုံးစားမှုတွေကို မြို့နယ်အထိ တိုင်ရဲ၊ မတိုင်ရဲ ကြည့်ကြတာပေါ့!"

အရင်ကဆိုလျှင် ယွီချွေ့ယွင်မှာ ဤစကားများကို ကြောက်မည်မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ...

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွီချွေ့ယွင်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းပြီး ဖျားသွားကာ ရက်အတော်ကြာ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မထွက်တော့ပေ။ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာမူ အောင်နိုင်သူ ကြက်ဖကြီးကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားနေတော့သည်။

"သူ့အဖေက ညွှန်ကြားရေးမှူး မဟုတ်တော့တာတောင် မောက်မာချင်သေးတာလား။ သူ့အဖေမရှိရင် သူက ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိသင့်တယ်!"

ယန်ရွှယ်မှာမူ မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းသစ်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤကိစ္စများကို နောက်မှသာ သိရှိရသည်။

အသစ်ဆောက်ထားသော စိုက်ပျိုးခန်းထဲတွင် သူမသည် စင်လေးတန်း တပ်ဆင်ထားသည်။ နှစ်တန်းမှာ နံရံဘက်တွင်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်တန်းမှာ အလယ်တွင် ကပ်လျက် ရှိသည်။ စင်တစ်ခုစီ၏ အပေါ်တွင် အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာတစ်ခုစီ တပ်ထားသည်။

အလယ်စင်နှစ်တန်းပေါ်တွင် မျိုးစေ့ပုလင်းများကို တင်ထားပြီး ယခုအခါ အဖြူရောင် မှိုမျှင်လေးများက ထက်ဝက်ခန့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် အထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် လက်ကို အရင်ဆေးပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝယ်ခိုင်းထားသည့် အဖြူရောင် Lab coat ကို ဝတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြင်ပဗက်တီးရီးယားများ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် သန့်ရှင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်းမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ပုလင်းတစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးကာ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်နေသည်။ ယန်ရွှယ် ဝင်လာသောအခါ သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"မနှစ်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ပျက်စီးသွားတဲ့ ပုလင်းအရေအတွက်က ပိုနည်းသွားသလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ဝက်ထက်မက နည်းသွားတာ"

ယန်ရွှယ်သည် စာအုပ်ကိုယူ၍ လှန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပိုးသတ်တဲ့အပိုင်းကို ပိုသေသေချာချာ လုပ်နိုင်ရင် ပျက်စီးတာကို ဒီထက်ပိုပြီး လျှော့ချနိုင်မှာပါ"

လက်ရှိ အခြေအနေများမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းမှာ မိသားစုအဆင့် လုပ်ငန်းငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။ အပူချိန် ထိန်းညှိနိုင်သော စိုက်ပျိုးခန်းရှိနေခြင်းကပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မှတ်စုများကို ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် စာအုပ်ကို စင်တွင် ပြန်ချိတ်ပြီး အခြားစင်တစ်ခုပေါ်ရှိ ပုလင်းများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

"ဒီဘက်ခြမ်းက မှိုမျှင်တွေက ဟိုဘက်ကထက် ပိုနှေးနေသလိုပဲ"

ကောချန်အန်းက အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"နှစ်ဖက်လုံးက အပူချိန်ကတော့ အတူတူပါပဲ"

ယန်ရွှယ်လည်း ၎င်းကို သတိထားမိသည်။ သူမသည် မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းအကြောင်း အနည်းငယ်သိပြီး အခြားစိုက်ခင်းများသို့ သွားရောက်လေ့လာဖူးသော်လည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ နားလည်မှုမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးသည်။

သူမသည် မှိုမျိုးစေ့ ထုတ်ယူရာတွင် နှစ်မျိုး ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည် - တစ်မျိုးမှာ မိမိတို့စိုက်ခင်းမှ မှိုများမှဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးမှာ တောင်ပေါ်မှ ရှာဖွေရရှိသော တောမှိုများမှ ဖြစ်သည်။

တောမှိုမျိုးစေ့နှင့် ဒုတိယမျိုးဆက် စိုက်ပျိုး မှိုမျိုးစေ့တို့တွင် မည်သည့်အမျိုးအစားက ပို၍ အဆင်ပြေမည်ကို သူမ သိလိုသည်။ တောမှို၏ မှိုမျှင်များမှာ ဒုတိယမျိုးဆက် စိုက်ပျိုးမှိုများထက် သိသိသာသာ ပို၍ ကြီးထွားမှု နှေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယန်ရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးအစား နှစ်ခုကို တစ်ဖက်စီ ခွဲပြီး စိုက်ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ဘယ်ဘက်က ပိုမြန်မြန်ကြီးပြီး အထွက်နှုန်း ပိုကောင်းမလဲဆိုတာ သိရတာပေါ့" ကောချန်အန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အရင်က အတွေ့အကြုံ သို့မဟုတ် ဗဟုသုတ မရှိသော်လည်း ယန်ရွှယ် အမျိုးအစား ခွဲခြားစိုက်ပျိုးသည်ကို မြင်ရုံနှင့် သူ နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူမက သူ့ကို ကူညီသူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မမှားကြောင်း ယန်ရွှယ် ခံစားရသည်။

ကောချန်အန်းမှာ တကယ်ပင် အရည်အချင်းရှိပြီး ပညာသိပ်မတတ်ကြသော ထိုခေတ်က လူများကြားတွင် သူက ဉာဏ်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။

"လယ်ထဲမှာ ကောက်ပဲသီးနှံ စိုက်ရင်လည်း မျိုးစေ့ကောင်းကို ရွေးရတယ် မဟုတ်လား"

သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။"မျိုးစေ့မကောင်းရင် ထွက်နှုန်းလည်း ညံ့မှာပဲလေ"

ကောချန်အန်းသည် ၎င်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဒါဆို မှိုမျိုးစေ့တွေကိုလည်း မျိုးဆက်တွေ အများကြီး ဆက်တိုက် စိုက်ပျိုးသွားရင် ကောက်ပဲသီးနှံ မျိုးစေ့တွေလိုပဲ မျိုးညံ့သွားနိုင်တာလား?"

ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ နောက်နှစ်တွေမှာ စမ်းသပ်ကြည့်မှ သိရမှာပဲ။ ကျွန်မလည်း ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် စိုက်တာဆိုတော့"

သူမသည် နှစ်ဖက်လုံး၏ ကြီးထွားမှု ကွာခြားချက်များကို မှတ်တမ်းစာအုပ်တွင် ရေးမှတ်လိုက်ပြီးနောက် lab coat ကို ချွတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သဘက်ခါဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးအကြို ရောက်ပြီ။ နောက်ရက်တွေမှာ ရှင် လာစရာမလိုတော့ဘူး။ လဆန်း ၈ ရက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့ပါ"

ကောချန်အန်းက သူ၏ ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ အပြင်သို့ ထွက်လာရင်း "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခု သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအကြောင်း လာမေးနေတယ်"

သူမအကြောင်း မေးနေတာလား? ဘာအကြောင်းလဲ?

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မှိုစိုက်ပျိုးတဲ့ အကြောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ကို လာမေးတာလား?"

၎င်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ သူမ ရောင်းချနေသည်ကို မမြင်လျှင်တောင် သူမ၏ အိမ်ရှိ မှိုများကို နေလှန်းထားသော ပမာဏကို မြင်ရုံနှင့် လူများ စိတ်ဝင်စားသွားကြမှာ အမှန်ပင်။

ကောချန်အန်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ဝမ်လျန့်ဖူက ကျွန်တော့်ကို စီးကရက်တစ်ထုပ် လာပေးပြီး မင်းရဲ့မှိုတွေက ကိုယ်တိုင်စိုက်တာလား၊ ဘယ်လိုစိုက်တာလဲဆိုတာ လာမေးတယ်။ စက်ရုံက ကျန်းလိုင်လဲ့ လည်း ကျွန်တော့်ကို စကားစပ်ရင်း မေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်တော့ သူလည်း ထပ်မမေးတော့ဘူး"

ဝမ်လျန့်ဖူမှာ အဘိုးကြီး ဝမ်၏ သားဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးဝမ်မှာ ခွေးလိုက်ဆွဲခံရပြီး ထွက်သွားရသော်လည်း သူတို့ လက်မလျှော့သေးသည်မှာ သိသာလှသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ကောချန်အန်းက လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြောပြမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သူမက မျိုးစေ့များကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ခြင်းဖြစ်ရာ သူလည်း ၎င်းကို မသိနိုင်သဖြင့် သူမ ထပ်မမေးတော့ပေ။

သို့သော် ကောချန်အန်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "လီရှု့ဝူရဲ့ ဇနီးလည်း ကျွန်တော့်အမေကို လာမေးတယ်"

၎င်းမှာ တကယ်ပင် အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်ပင်။ ကောချန်အန်း ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်နေရခြင်းမှာ လီရှု့ဝူကြောင့် အများကြီး ပါဝင်နေသည်။ အဒေါ်ကောမှာ မည်မျှ စိတ်ရှည်သူဖြစ်ပါစေ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးကို မြင်လျှင် ရူးချင်စိတ် ပေါက်သွားမှာ အမှန်ပင်။ သူမကို တံမြက်စည်းနှင့် လိုက်ရိုက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်လျှင်ပင် နည်းနေသေးသည်။

ကောချန်အန်းက ယန်ရွှယ်ကို တိုင်တန်းရန် ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားပေါ့။ သစ်တောစခန်းက သေးသေးလေးဆိုတော့ တခြားသူထက် ပိုကောင်းနေတာကို မနာလိုတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေတတ်တယ်"

ယန်ရွှယ်လည်း ၎င်းကို ယုံကြည်သည်။ နေရာတစ်ခုက သေးငယ်ပြီး ဆင်းရဲလေလေ၊ မိမိတို့ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ကြလေ ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝင်စားပြီး လေ့လာချင်သည်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း မိမိတို့ မချမ်းသာလျှင် တခြားသူကိုလည်း ပိုက်ဆံမရစေချင်သည့် စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် မည်သူမျှ မလုပ်ချင်သော ငါးကန်ကို တစ်ယောက်က တာဝန်ယူလုပ်ကိုင်ရာ ပထမနှစ်တွင် ယွမ်သုံးသိန်း ရရှိခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နှစ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါးကန်ထဲသို့ အဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်ကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သူမ ကောချန်အန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး အဒေါ်ကောနှင့် သူ့အတွက် နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းစကားများ ပါးလိုက်ကာ သူ့ကို ခြံပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

အိမ်ထဲပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ခွေးအိမ်ကို နောက်ဖေးခြံထဲသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး စိုက်ပျိုးခန်းကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ မည်သူပဲ ဝင်ချင်ဝင်ချင် သူမ သို့မဟုတ် ဒုတိယအဖွားဆီက သော့ကို အရင်ယူရလိမ့်မည်။

မီးရှူးမီးပန်းများ၏ တဖြောင်းဖြောင်း အသံများကြားတွင် ယန်ရွှယ်သည် သစ်တောစခန်း၌ ဒုတိယမြောက် နှစ်သစ်ကူးကို ချီဖန့်၊ ဒုတိယအဖွား၊ ယန်ကျိအန်းတို့နှင့်အတူ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

အိမ်က ပိုကြီးလာသလို မိသားစုဝင်လည်း ပိုများလာသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ရေဒီယိုမှလည်း အသံလွှင့်ချက်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် မနှစ်ကထက် များစွာ ပို၍ စည်ကားနေတော့သည်။

ညဘက်တွင် ချီဖန့် မီးရှူးမီးပန်းများ ပစ်ဖောက်စဉ် ယန်ကျိအန်းက ခြံထဲတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ဒုတိယအဖွားကမူ အိမ်ထဲတွင် ရပ်ပြီး နားထောင်နေကြသည်။

ဖက်ထုပ်များ စားကြသောအခါ ချီဖန့်က ဆီးသီးကို အရင်ကိုက်မိသော်လည်း ယန်ရွှယ်က ပထမဆုံးအကိုက်မှာပင် ဒင်္ဂါးပြားကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူမသည် လာမည့်နှစ်တွင် ပိုက်ဆံများစွာ ရလိမ့်မည်ဟု ဒုတိယအဖွားက ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။

နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ မနက်တွင် သူမ အိပ်ရာထသည်နှင့် လျိုဝေပင်းက ယန်ကျိအန်းကို လာစောင့်နေပြီး သူ့ကို အိမ်တိုင်းစေ့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ခေါ်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်လည်း သူမ၏ မနက်စာကို အမြန်စားလိုက်သည်။ လျိုမိသားစု၊ ကောမိသားစု၊ လျန်ယွဲ့အာတို့ မိသားစုနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများ အားလုံးက လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးမှသာ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော နှစ်သစ်ကူးဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သူမ တကယ် နားလည်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် ယခုလောက် မစည်ကားခဲ့ပေ - အများဆုံးရှိလှ ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းများ ခဏတဖြုတ် လာလည်ကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများမှာ လဆန်း ၈ ရက်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ထိုနေ့တွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့များ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားကြသည်။ သို့သော် အလုပ်ပြန်စသူများမှာ ပုံမှန် အရှိန်မရသေးသည်မှာ သိသာလှသည်။

ယန်ရွှယ် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အားလုံးက မီးလှုံရင်း နေကြာစေ့များ စားနေကြသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ လက်တစ်ဆုပ်စာ လှမ်းပေးကြသေးသည်။

"ကျွန်မလည်း ဝေစုရတာလား?" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ယူလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်က သူမအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းက အထိုက်တန်ဆုံးပဲလေ။ မင်းရဲ့ ချီဖန့်က ဒီအပူပေးတဲ့ နံရံကို ဆောက်ပေးခဲ့လို့သာ ဒီနှစ် ငါတို့တွေ အေးအေးလူလူ ရှိနေကြတာ"

အပူပေးနံရံအကြောင်း ပြောမိသောအခါ အရင်က သူတို့ လှဲနေသည်ကို တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် ခိုးပြီး လှဲနေတတ်သော ညွှန်ကြားရေးမှူးယွီကို သတိရသွားကြသည်။

ယခု သူက ညွှန်ကြားရေးမှူး မဟုတ်တော့သဖြင့် အားလုံးက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောဆိုနေကြပြီး အရင်က အကြောင်းအရာဟောင်းများကိုလည်း ပြန်ဖော်နေကြတော့သည်။

ယန်ရွှယ် ဘာမှဝင်မပြောဘဲ နေကြာစေ့စားရင်း နားထောင်နေခဲ့သည်။ စကားဝိုင်း ခေတ္တတိတ်သွားသောအခါမှ သူမ လာရင်းကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက နှုတ်ဆက်ရင်း ကိစ္စလေးတစ်ခု ပြောမလို့ပါ။ ဒီနှစ် အိမ်ထောင်စုအလိုက် ဝေပေးမယ့် ထင်းတွေထဲမှာ ကျွန်မကို သစ်ငုတ်တိုတွေပဲ ဝေပေးလို့ ရမလား?"

နှစ်သစ်ကူးပြီးစသာ ရှိသေးပြီး မိသားစုများ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ သစ်တော မရှင်းရသေးသဖြင့် ထင်းဝေရန် အချိန်လိုသေးသော်လည်း ယန်ရွှယ်သည် ကိစ္စများကို ကြိုတင်လုပ်ဆောင်ထားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ပြောပြီးသောအခါ အားလုံးက ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အသက် ၃၀ ကျော် လူတစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကောအာ့ကျူးက မင်းကို ရှာနေတာ"

ကောအာ့ကျူးမှာ အံ့ဩသွားပုံရပြီး ယန်ရွှယ်ကို မေးခဲ့သည်။ "မင်းတို့မိသားစုက ဒီနှစ်လည်း သစ်ငုတ်တိုတွေကိုပဲ လိုချင်တာလား?"

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ? ဒီနှစ် ဝေပေးလို့ မရတော့ဘူးလား?"

"မရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ကောအာ့ကျူး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက သစ်လုံးတွေတင်ဖို့ အောက်က ခံတာကလွဲရင် ဘာမှ သိပ်မသုံးရဘူးလေ။ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်စု အတော်များများကလည်း ဒါကို လာပြောထားကြလို့ သစ်ငုတ်တိုတွေ အကုန်လုံးက အဝေခံထားရပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"