အခန်း (၁၁၈)

"သစ်ငုတ်တိုတွေကို ဘာလို့ အလုအယက် လိုချင်နေကြတာလဲ။ ထင်းခွဲရတာကလည်း တော်တော်လက်ဝင်တာကို။"

သစ်ပင်ထိပ်ပိုင်းများကို လူအများက ဝိုင်းဝန်းတောင်းဆိုနေကြကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ၊ ယန်ရွှယ် တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်မီမှာပင် အနီးရှိသူတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုသစ်ကိုင်းကလေးများသည် သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီးမှသာ လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ရသည်။ အိမ်ဆောက်ရန် သို့မဟုတ် ပရိဘောဂပြုလုပ်ရန်အတွက် အသုံးမဝင်သဖြင့် သာမန်မိသားစုများအနေဖြင့် ထိုမျှ လက်ဝင်လှသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်လေ့မရှိကြချေ။

ကောအာ့ကျူးသည်လည်း ထိုအခြေအနေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပုံရသည်။ "ငါလည်း ဘယ်သိမလဲ။ ဒီနှစ် ငါတို့ သစ်တောစခန်းက ထွက်တဲ့ သစ်ကိုင်းသစ်ဖျားတွေက ဝေစုခွဲပေးဖို့တောင် မလောက်ငချင်တော့ဘူး။"

အခြေအနေကို ရိပ်စားမိပုံရသော လူအချို့မှာမူ ယန်ရွှယ်အား တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။

မိမိအနေဖြင့် သစ်ကိုင်းများကို အဘယ်ကြောင့် လိုလားနေသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိနေခြင်းအပေါ် ယန်ရွှယ် အံ့သြခြင်းမရှိပါ။

သူမ၏ ခြံဝင်းအတွင်းဝယ် သက်သေအထောက်အထားများက အထင်အရှားရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ သစ်သားခြံစည်းရိုး ခတ်ထားစေကာမူ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြသူများအဖို့မူ ဖုံးကွယ်ထား၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူမ မရောက်လာမီမှာပင် သစ်ကိုင်းများအားလုံးကို အပိုင်စီးယူသွားကြခြင်းမှာမူ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပါ။

"ဒါတွေကို ဘယ်သူတွေ ယူသွားလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"

သူမက ကောအာ့ကျူးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်မသိတဲ့သူဆိုရင် သူတို့ဆီက နည်းနည်းလောက် မျှဝေပေးဖို့ တောင်းကြည့်လို့ရအောင်ပါ။"

ကောအာ့ကျူးက ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ လူအများစုက လှည်းတစ်စီးစာ အပြည့်ကြီး မလိုလောက်ပါဘူး။ ခဏနေဦး၊ ငါ စစ်ပေးမယ်။"

သူသည် စားပွဲခုံအတွင်း မွှေနှောက်ရှာဖွေရင်း စက္ကူအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။"လာမေးတဲ့သူတွေက အရမ်းများနေတော့ မေ့သွားမှာစိုးလို့ နာမည်တွေကို မှတ်ထားလိုက်တာ"

"ရော့၊ ဒါတွေက ယူသွားတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်ပဲ။"

ယန်ရွှယ် စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးပြီးသား နာမည်အချို့ကို ချက်ချင်းတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပထမဆုံးနာမည်မှာ လီရှု့ဝူဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနာမည်မှာမူ အဖိုးကြီးဝမ်၏သား ဝမ်လျန့်ဖူဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ထိုလူနှစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်းကပင်လျှင် ဤကိစ္စသည် တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာစေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးလုံးသည် ယခင်က ကော မိသားစုထံတွင် သူမ၏ မှိုစိုက်ပျိုးနည်းအကြောင်း စုံစမ်းခဲ့ဖူးသူများဖြစ်ပြီး၊ အဖိုးကြီးဝမ်ဆိုလျှင် မနှစ်က သူမ၏ ခြံစည်းရိုးကိုပင် ချောင်းကြည့်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် စာရင်းကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"သူတို့နဲ့က သိပ်မရင်းနှီးဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး။ အလုပ်သမားတွေကို ဆေးလိပ်တစ်ထုပ်လောက် ပေးပြီး မင်းအတွက် နည်းနည်းလောက် ခိုးချန်ပေးဖို့ ပြောကြည့်ပါလား။"

၎င်းမှာ လက်တွေ့ကျသော အကြံပြုချက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ယန်ရွှယ်အဖို့မူ အဆင်မပြေနိုင်ချေ။ သူမသည် မှိုစိုက်ပျိုးရန်အတွက် သစ်တုံးပေါင်း တစ်ရာကျော် လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ အလုပ်သမားများ ချန်ပေးနိုင်မည့် အနည်းငယ်မျှဖြင့် မည်သို့မျှ လောက်ငမည်မဟုတ်ပါ။

ထို့နောက် သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရုံးခန်းအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းရှိ စိတ်ပျက်ရိပ်များမှာ တင်းမာခက်ထန်သော အကြည့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ ဝင်ငွေကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် လိုက်တုပလိုကြခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် သူမအား ဆက်အမြတ်မရစေလိုခြင်းလော။

လီရှု့ဝူနှင့် အဖိုးကြီးဝမ်တို့ မိသားစုနှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုများအရ ထိုသူတို့သည် သူမထံမှ စိုက်ပျိုးနည်းကို ရိုးသားစွာ လာရောက်သင်ယူမည်မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

သူမ၏ မှိုစိုက်ပျိုးမှုမှ မည်မျှအထိ အကျိုးအမြတ်ရရှိနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှိုများကို သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ရိတ်သိမ်းနိုင်သည်ကိုလည်းကောင်း သူတို့ သိရှိသွားပါက အခြေအနေမှာ ယခုထက် ပိုဆိုးရွားလာနိုင်ပေသည်။

အတွေးများထဲ နစ်မျောနေစဉ် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက သူမအား သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? မျက်နှာကလည်း မကောင်းပါလား။"

ယန်ရွှယ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟွမ်ဖန့်ယင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဒေါ်လျို"

ဟွမ်ဖန့်ယင်းမှာ ဆိုင်မှ မီးခြစ်တစ်ထုပ် ဝယ်ယူပြီး ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက နှုတ်ဆက်စကား ပြန်ပြောကာ မေးခဲ့သည်။"ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ"

ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် ယန်ရွှယ်က အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဟွမ်ဖန့်ယင်းမှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။"သူတို့ တမင်လုပ်တာပဲ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတွေကို ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ။ သူတို့လည်း မှိုစိုက်ဖို့ ကြံနေကြတာလား မသိဘူး

အဖိုးကြီးဝမ်သည် သူမ၏သမီးဖြစ်သူအပေါ် မည်သို့လိမ်လည်ခဲ့သည်ကို သူမ ယခုတိုင် မမေ့သေးချေ။

"အဲ့ဒီ အဖိုးကြီးက ဒီလောက်အထိ စိတ်ပုပ်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

သူမ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မှိုတွေ ဆက်စိုက်လို့ ရဦးမလား။ အတွင်းရေးမှူး လျန် ဆီမှာ အကူအညီတောင်းပြီး အခွင့်အရေးရအောင် လုပ်ကြည့်ပါလား"

အာဏာရှိသူ၏ အကူအညီကို ရယူပါက သစ်ကိုင်းများ ရရှိနိုင်သော်လည်း ယန်ရွှယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ရဲပါဘူး။ အဲ့ဒါက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဟွမ်ဖန့်ယင်းလည်း လက်ခံနားလည်သည့် အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "အေးလေ၊ တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားကြည့်တာပေါ့။ ငါလည်း ကူစဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

သူမသည် စကားသက်သက်ဖြင့် အားပေးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုနေ့ နေ့လည်ပိုင်းတွင် ချီဖန့် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်ချိန်၌ပင် သူမ ထပ်ရောက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "သစ်တောဗျူရိုက ထင်းရောင်းတာ သိလား"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုအချက်ကို မသိရှိခဲ့ပါ။ တောင်ခြေနားတွင် နေထိုင်ကြသူများဖြစ်သဖြင့် လူအများစုမှာ ထင်းဝယ်ယူရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဟွမ်ဖန့်ယင်း သိရှိသွားသည်။ "ငါလည်း မသိဘူး၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ဝမ်ဟွေ့ကို ပြောပြလိုက်မှ သူမက ပြန်ပြောပြတာ။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် မြို့ပြတွင် ကြီးပြင်းခဲ့သူဖြစ်ရာ ထင်းဝယ်ယူရသည့် အခြေအနေများကို ပိုနားလည်သည်။

ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူမ ပြောတာကတော့ သစ်တောဗျူရိုကလည်း ထင်းရောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခွင့်ပြုချက်လိုတယ်တဲ့။ သူ့ဦးလေးက အရင်က သူတို့မိသားစုအတွက် ဝယ်ပေးဖူးတယ်၊ လှည်းတစ်စီးစာကို ၁၀ ယွမ်ပဲ ပေးရတယ်တဲ့။"

လှည်းတစ်စီးစာ ၁၀ ယွမ်ဟူသည်မှာ အလွန်သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်ဆ၊ သုံးဆ မြင့်တက်သွားလျှင်ပင် ယန်ရွှယ်အတွက် အမြတ်ကျန်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"လှည်းတစ်စီးစာလောက် ဝယ်ပြီး သစ်ကိုင်းတွေကိုပဲ ရွေးပေးဖို့ ပြောကြည့်ပါလား။ တကယ်လို့ အဆက်အသွယ် မရှိရင် ဝမ်ဟွေ့ကို ကူညီခိုင်းလို့ရတယ်" ဟွမ်ဖန့်ယင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ဟွေ့ကိုတော့ အလုပ်မရှုပ်စေချင်တော့ဘူး။ သူမက ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့"

ဟွမ်ဖန့်ယင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "အို၊ သူမက တစ်ခုခုလုပ်ရမှာကို ကြိုက်နေတာ။ အိမ်မှာနေရတာ ဘယ်လောက်ပျင်းနေလဲ မသိဘူး။ အရင်နေ့ကဆိုရင် ချွမ်းချိုင်ရဲ့ အိမ်စာတွေကိုတောင် ကူလုပ်ပေးနေသေးတယ်"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အလုပ်သမားအဖွဲ့တွင် လုပ်ကိုင်စဉ်ကပင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုရှိသော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်တွင်ပင် သူမ၏ လုံ့လမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသေးချေ။

ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည် လူမှုရေးကိစ္စများကို အတန်ကြာ ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် ပြန်ခါနီးတွင် ထပ် မှာသွားခဲ့သည်။"တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကို လာရှာနော်"

ယန်ရွှယ် လက်ခံလိုက်ပြီး သူမကို အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပခဲ့သည်။ အိမ်တွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။

"အဒေါ်လျိုက တကယ် စိတ်ကောင်းရှိတာပဲ။"

မိမိဘက်မှ အကူအညီမတောင်းပါဘဲနှင့် ဟွမ်ဖန့်ယင်းက တကူးတက အဖြေရှာပေးခဲ့ခြင်းအပေါ် သူမ ကျေးဇူးတင်မိသည်။

ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကို စရောက်တုန်းက တည်းခိုစရာမရှိတော့ ဦးလေးလျိုက သူတို့အိမ်မှာ နေဖို့ ဖိတ်ခဲ့တာ၊ အဒေါ်လျိုကလည်း ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့တယ်"

ထို့နောက် သူသည် ယန်ရွှယ်အား စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စခန်းက သစ်ကိုင်းတွေ မပေးဘူးတဲ့လား"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုကိစ္စကို ပြောပြရန် အချိန်မရသေးချေ။ "ကျွန်မ မရောက်ခင်မှာတင် အကုန်လုံး အပိုင်စီးခံလိုက်ရပြီ။"

ချီဖန့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ "သူတို့ တမင်လုပ်တာလား။"

မည်သူများဖြစ်သည်ကို သူ မမေးမြန်းတော့ပါ။ အခြေအနေကို ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမကူးယူလာသော စာရင်းကို သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီရှု့ဝူနဲ့ အဖိုးကြီးဝမ်တို့ မိသားစုကတော့ သေချာပေါက် တမင်လုပ်တာပဲ။"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍တင်းမာသွားသော်လည်း ထိုကိစ္စအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်မနေပါ။ သူ မေးလိုက်သည်။"မင်းအတွက် ထင်းဝယ်ခွင့် လက်မှတ် ကိုယ် သွားလုပ်ပေးရမလား"

သူသည် စခန်း၏ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း တစ်ဦးဖြစ်သကဲ့သို့ မကြာသေးမီကပင် ဗျူရိုအတွက် အကျိုးပြုလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ထားသူဖြစ်ရာ ထင်းလှည်းအချို့ ရရှိရန်မှာ ခက်ခဲသောကိစ္စမဟုတ်ပါ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ဒီနှစ်တော့ ကျွန်မ မစိုက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

၎င်းမှာ ချီဖန့်အား အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းလုပ်ငန်းမှာ ဒုတိယနှစ်တွင် အထွက်နှုန်း အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် မစိုက်ပျိုးလျှင်ပင် ဝင်ငွေအများအပြား မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ယန်ရွှယ်မှာ အခက်အခဲများကို အလွယ်တကူ လက်လျှော့တတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက ထပ်ရှင်းပြခြင်းမပြုဘဲ အံဆွဲအတွင်းမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခုမှ စရေးထားတာ။"

ချီဖန့်က ယူကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ "ဒါကို ဗျူရိုကို တင်မလို့လား။"

"မတင်လို့ မရဘူးလေ၊ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ယောက်က နှောင့်ယှက်နေမှာပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း အဲ့ဒါတွေကိုပဲ လိုက်ဖြေရှင်းနေရမှာလား။"

သူမအနေဖြင့် ဟွမ်ဖန့်ယင်း၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း အခြားနေရာမှ သစ်ကိုင်းများ ရှာဖွေဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သော်လည်း အမြဲတစေ ကာကွယ်နေရခြင်းမှာ ပင်ပန်းဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ခံစစ်အနေအထားထက် မိမိ၏ နည်းစနစ်များကို ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်ပြီး ဗျူရို၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မနှစ်ကတော့ ကျွန်မ စမ်းသပ်နေတုန်းဆိုတော့ အထောက်အထား မရှိသေးဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ အချက်အလက်တွေ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီ။"

ယန်ရွှယ်တွင် ထုတ်မပြောဖြစ်သော အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ မနှစ်က သူမ မှိုစိုက်ပျိုးရန် ဆုံးဖြတ်စဉ်က ချီဖန့်မှာ ချီကျင်းရှု့ ဖြစ်သည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့သလို၊ ဝူရှင်းသဲ့က သူမအား စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုလည်း မရိပ်မိခဲ့ပါ။

ဝူရှင်းသဲ့သည် မနှစ်က သူမ၏ လှည့်ကွက်အတွင်း တစ်ကြိမ် အရှုံးပေးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့ ချီဖန့်လည်း သူ့အား အလေးမထားသဖြင့် ဝူရှင်းသဲ့အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်၍လုပ်ဆောင်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သူမ ထုတ်ဖော်မပြောသော်လည်း ချီဖန့်မှာမူ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်ကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

“ဟေး၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ။” ယန်ရွှယ် သူ့အား မသိမသာ တို့ထိလိုက်သည်။

“ကျွန်မက တော်လို့ ဒီလိုမျိုး အကြံဉာဏ်တွေ ထွက်လာတာလေ။ ဒီအစီအစဉ်ကြောင့် ကျွန်မတောင် ရာထူးတိုးရင် တိုးဦးမှာ။”

ချီဖန့်က သူမ၏ နောက်ပြောင်မှုကို အသာတကြည် ခံယူလိုက်သည်။ “အင်း၊ မင်းက အတော်ဆုံးပါ။”

ချီဖန့် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက သေချာပေါက် အရာရှိကြီး ဖြစ်လာမှာပါ”

“ဒါကို ဗျူရိုကို တကယ်ပဲ တင်ပြချင်တာလား။” အတွင်းရေးမှူး လျန်သည် ယန်ရွှယ်၏ အသေးစိတ်အဆိုပြုလွှာကို ရရှိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် မနှစ်က မည်မျှအထိ အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့သည်ကို သူ အတိအကျ မသိရှိသော်လည်း တော်တော်လေးတော့ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။ လူအများစုမှာ ဤသို့သော ပညာရပ်များကို အခြားသူများ သိရှိသွားမည်စိုးသဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြသော်လည်း ယန်ရွှယ်မှာမူ မျှဝေရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆက်ဆံဖူးသဖြင့် ယန်ရွှယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိလို့ပါ။ ဒီနှစ် ကျွန်မ မတောင်းရသေးခင်မှာပဲ သစ်တုံးတွေ အကုန်လုံး အဝေခံလိုက်ရပြီလေ။”

ထို့နောက် သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ အဲ့ဒီလို မပြောဘူးပေါ့။ မနှစ်က ဗျူရိုအတွက် စမ်းသပ်ပေးနေတာလို့ပဲ ပြောမယ်၊ အခု အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ အားလုံးကို မျှဝေပေးတာပေါ့”

အကယ်၍ သူမက ဒုတိယအချက်ကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ပါက ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ ပွင့်လင်းရိုးသားသော ပထမစကားကြောင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်က ပိုယုံကြည်သွားရသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်းက အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ဘာလိုချင်လဲ ပြော။ မင်း ဒါကို အလကားပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

ထက်မြက်သူနှင့် စကားပြောဆိုရခြင်းမှာ စကားအများကြီး ပြောရန်မလိုသဖြင့် သက်သာလှသည်။ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် တောင်းဆိုလိုက်သည်။“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်မကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်ပေးရမယ်”

သူမ၏ အဆိုပြုလွှာတွင် မှိုမျိုးစေ့ပျိုးသည့်လ၊ ထည့်သွင်းရမည့် အချိန်ကာလ၊ ကြီးထွားသည့် အခြေအနေနှင့် ခန့်မှန်းခြေ အထွက်နှုန်းများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသော်လည်း အဓိကကျသော မျိုးစေ့ဖော်စပ်နည်းနှင့် နည်းပညာအချို့ကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ဤအဆိုပြုလွှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမအား မလိုအပ်တော့ဟု မယူဆနိုင်ချေ။

အတွင်းရေးမှူးလျန်ကလည်း ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ယာယီဝန်ထမ်းတစ်ယောက် လက်ထဲမှာပဲ မထားသင့်ဘူး။”

သူက ‘တာဝန်ယူမှု’ အကြောင်း ပြောဆိုလာခြင်းမှာ သူမကို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူမကို ပိုစိတ်အေးစေခဲ့သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မကို အရင်က ကူညီပေးနေတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်။ လူသစ်တွေထက် သူတို့ကိုပဲ ဆက်ပြီး သုံးချင်ပါတယ်။”

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြင်ပမှလူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို သူမ မလိုလားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်လည်း ထောက်ခံ၍ပြောလိုက်သည်။“အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေက ပိုပြီး စိတ်ချရတာပေါ့”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ ရှင်းပြရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ အတွင်းရေးမှူးလျန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်များကို စဉ်းစားပေးနေသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်အရည်အချင်းရှိသူများအဖြစ် မှတ်ချက်ပြုမိသည်။ နှစ်ဦးလုံးမှာ အရည်အချင်းရှိရုံသာမက သူ့အတွက် အောင်မြင်မှုများကို အသင့်ယူဆောင်လာပေးတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ယွီရုန်ကျစ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စတွင် ချီဖန့်၏ ကူညီမှုကြောင့်သာ သူမှာ ဘေးကင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် နှစ်ကုန်အစည်းအဝေးတွင်ပင် သူ့မှာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ယခု နှစ်သစ်အစတွင်ပင် ယန်ရွှယ်က ဤအခွင့်အရေးကို ယူဆောင်လာပြန်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပါက သူတို့၏ သစ်တောစခန်းမှာ ထပ်၍ဂုဏ်ပြုခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးလျန်က အဆိုပြုလွှာကို သိမ်းဆည်းကာ ပြောလိုက်သည်။“ဒါကို ငါ ထပ်ပြီး အသေးစိတ် လေ့လာရဦးမယ်”

ယန်ရွှယ်လည်း နားလည်လက်ခံလိုက်သည်။ “တစ်ခုခု မရှင်းတာရှိရင် အချိန်မရွေး လာမေးလို့ ရပါတယ်။”

ဤကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းဆုံး ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းအတွင်း၌မူ သူမအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမကို လာရောက်နှောင့်ယှက်သူမှာ သစ်တောစခန်းနှင့် နိုင်ငံတော်ကိုပါ ဆန့်ကျင်သူ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သစ်ကိုင်းများကို အလုအယက် ယူဆောင်သွားသူများ မည်သို့ဆက်လုပ်ဆောင်မည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် အဆိုပြုလွှာ တင်ပြပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ သူမ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အပြင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ချီဖန့်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ခများတို့အိမ် ထပ်ပြိုပြန်ပြီလား။”

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြန်အော်ဟစ်ခဲ့သည်။“ဒါက ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ။ ဘယ်သူ့အိမ်က ခဏခဏ ပြိုနေမှာလဲ”