အခန်း (၁၂၂)

ကြာရှည်စွာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသည် မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို ပထမဆုံး စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ရမည့် နေရာဖြစ်လာပြီး ရန်ပုံငွေကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လုပ်ငန်းပမာဏမှာ သူတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပေါ်တွင်သာ လုံးလုံး မူတည်ပေလိမ့်မည်။ ဗျူရို၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် ရရှိအောင် ဆောင်ရွက်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရန်ပုံငွေ ချပေးထားခြင်း မရှိသဖြင့်၊ သစ်တောစခန်းသည် အခြား စက်ရုံများကဲ့သို့ အမြတ်အားလုံးကို အပ်နှံရန် မလိုပေ။ ထိုအစားထွက်ကုန်အားလုံး၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို မိမိတို့ထံတွင် ထားရှိပြီး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အပ်နှံရမည့် ကျေးလက်ပုံစံအတိုင်း လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ကောက်ပဲသီးနှံ ထွက်ရှိသော ဒေသများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ (ဟဲနန်နှင့် ဟဲပေကဲ့သို့သော ပြည်နယ်အချို့တွင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိပင်) နိုင်ငံတော်သို့ အပ်နှံရလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် သီးနှံများနှင့် မတူသည်မှာ မှိုစိုက်ပျိုးရေးသည် ကုန်ကျစရိတ် ပိုမြင့်မားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အထွက်နှုန်း နည်းပါက သူတို့ အရှုံးပေါ်သွားနိုင်သည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ချူမင်လီ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်နေပုံရပြီး၊ အတွင်းရေးမှူး လျန်မှာလည်း မျက်နှာပျက်နေကာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ကျေနပ်နေပုံရသည်။

အကယ်၍ စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးပါက ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသည် ငွေကြေး ဆုံးရှုံးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ချူမင်လီမှာ အပြစ်တင်ခံရမည် ဖြစ်ကာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာမူ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ချူမင်လီကို နှိမ်ချရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကပင် သူ့ထံသို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို လာရောက် အပ်နှင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ချူမင်လီနှင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်တို့၏ အမူအရာမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။

ချူမင်လီသည် အတွင်းရေးမှူးလျန်အား ရေတစ်ခွက်ပင် ငှဲ့ပေးလိုက်သေးသည်။ "ကျွန်တော်သာ ဒါကို အလွန်အကျွံ လျှော့မပြောခဲ့ရင် အတည်ပြုချက်ရဖို့ ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ရပ်တည်ရမယ်ဆိုရင် စခန်းရဲ့ ငွေရေးကြေးရေးက အဆင်ပြေပါ့မလား"

"အဲ့ဒါကတော့ ယန်ရွှယ်က မှိုမျိုးစေ့တွေကို အကြွေးနဲ့ ပေးဖို့ လိုလား၊ မလိုလားဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်"

အတွင်းရေးမှူးလျန် ပြောလိုက်သည်။ "အခု မတ်လ ရောက်နေပြီဆိုတော့ မျိုးစေ့အသစ်တွေ လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး"

မျိုးစေ့များအပြင် အဓိက အသုံးစရိတ်မှာ စိုက်ခင်း ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် အလုပ်သမားခများ ဖြစ်ရာ၊ ထိုကုန်ကျစရိတ်များကိုမူ ကျင်းချွမ်က လောလောဆယ် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

အတွင်းရေးမှူး လျန်က ဤအစီအစဉ်ကို ယန်ရွှယ်ထံ ပြောပြသည့်အခါ သူမက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

"ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးမှ စာရင်းရှင်းလည်း ရပါတယ်။ မလောပါဘူး"

သူမ တစ်ယောက်တည်းလည်း မစိုက်ပျိုးနိုင်သဖြင့် သူမ ပြုလုပ်ထားသော မျိုးစေ့တစ်ဝက်ကို ဗျူရိုသို့ ရောင်းချရန် အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဈေးနှုန်းကို သတ်မှတ်ပြီး ပြေစာတစ်ခု ရေးကြရအောင်"

အတွင်းရေးမှူး လျန်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ တရားမျှတမှု ရှိရန်မှာ အရေးကြီးသည်—သူသည် သူမအပေါ် အခွင့်အရေး မယူလိုပေ။

"တစ်ဘူးကို ၅၀ ဆင့်" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ဘူးက သစ်လုံး သုံးလေးလုံးစာလောက် မျိုးသွင်းလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတိအကျ အရေအတွက်ကိုတော့ ကျွန်မ အာမမခံနိုင်သေးဘူး"

"သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွှဲပြောင်းတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ စမ်းသပ်စီမံကိန်းအတွက် တရားဝင် အတည်ပြုချက် ကျလာတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်"

ထရက်တာ ပြုပြင်ခြင်းနှင့် မတူသည်မှာ လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုကို စတင်ရန်မှာ မြို့နယ်ဗျူရို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာမက ခရိုင်အဆင့် အတည်ပြုချက်ပါ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာပြီး၊ လမ်းတစ်ခုလုံး ပိတ်သွားသည်အထိ ကြက်များ အပြည့်ထည့်ထားသော ယာယီကြက်ခြံကြီးကို ဆွဲလာခဲ့သည်။

"မင်း ကြက်မွေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" အတွင်းရေးမှူးလျန်က လမ်းပိတ်နေသဖြင့် ခေတ္တရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်က "ဟုတ်" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေရင်း ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန် ထွက်သွားပြီးမှ သူက ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကောင်ကို အရင်စားမလဲ"

ချီဖန့်သည် ယနေ့ အလုပ်ပိတ်ရက်ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ သွား၍ ယန်ရွှယ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အား အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်မှာ သူမ လက်ဒဏ်ရာရစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။ သူသည် ဆရာဝန်အား သူမတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလားဟု အကြိမ်ကြိမ် မေးနေခဲ့သည်။

ဆရာဝန်မှာ ယခင်က သူတို့ကို တိုင်းရင်းဆေး ဖော်ပေးခဲ့သော ဆရာဝန်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ချီဖန့်၏ တဲ့တိုးပြောတတ်သော ပုံစံကို သိပ်မယဉ်ပါးသေးချေ။

"ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ချီဖန့်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး၊ ယခင်က ယန်ရွှယ်နှင့် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

"အစက... သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆရာဝန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးက ကျန်းမာရေး ကောင်းပါတယ်။ ပင်ပန်းလွန်းတဲ့ အလုပ်တွေပဲ ရှောင်ခိုင်းပါ"

အစပိုင်းတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ဆရာဝန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဆရာဝန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့ သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ လုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် လေးလကျော်မှ လုပ်ပါ"

သူတို့၏ အမူအရာများမှာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ ရှင်းပြလိုက်လျှင်လည်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ မရှင်းပြပြန်လျှင်လည်း မသင့်တော်သလို ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနေခက်စရာများကို အာရုံစိုက်နေတတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် သတိထားရမည့် အချက်များကို အမြန်ဆွေးနွေးပြီး မေးစရာရှိသည်များကို မေးမြန်းကာ မကြာမီပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အိမ်ရောက်သည့်အခါ ချီဖန့်က အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ကြက်အမြောက်အမြားနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ယန်ရွှယ် ဆွံ့အသွားရသည်။ "ဒါတွေအားလုံး ဘယ်သူ့ဆီက ဝယ်လာတာလဲ"

"ဒေါ်လေးလျို၊ ဒေါ်လေးကော၊ ဦးလေးရှု့..."

ချီဖန့်က နာမည်များကို တစ်သီကြီး ရွတ်ပြလိုက်ရာ ယန်ရွှယ်မှာ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

"ပြီးတော့ ရှင် သူတို့ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

သူ၏ လေသံနှင့် အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ "မင်း ခွန်အားပြည့်ဖို့အတွက် ကြက်သားစားဖို့ လိုအပ်လို့ ရောင်းဖို့ ရှိလားလို့ပဲ မေးလိုက်တာပါ"

သူက အတိအကျ ဘာမှ မပြောခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ လျိုဝေကောသာ အနားမှာ ရှိနေလျှင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော နည်းလမ်းကို လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးပေလိမ့်မည်။

ချီဖန့်က သူမအား ချက်ချင်း သတ်စားရန်အတွက် တစ်ကောင်ကို ရွေးခိုင်းနေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ တစ်ဖက်အခန်းရှိ ဒုတိယအဘွားဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

"အဘွား၊ ကြက်မွေးချင်လား"

စားဖို့လား။ အကယ်၍ သူမ အလွန်အကျွံ စားမိပြီး ကလေးက အရမ်းကြီးသွားလျှင် ကလေးမွေးရသည်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်—အထူးသဖြင့် ခွဲစိတ်မွေးဖွားရန် ခက်ခဲသော ဤခေတ်ကာလတွင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဘွားသည် ယန်ရွှယ်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ၊ ကလေးအတွက် အနှီးများနှင့် ထုပ်ပိုးမည့် စောင်များကို ပြုလုပ်ရန် အဝတ်ဟောင်းများနှင့် ပိတ်စများကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတော့သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်မှသာ ကြက်အုပ်ကြီးကို မြင်ပြီး လန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံး ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ"

ချီဖန့်က ဒါတွေဟာ ယန်ရွှယ် စားဖို့အတွက် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည့်အခါ အဘွားမှာလည်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဒီလိုကြီးပဲ စားလို့ မရဘူးလေ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးကို"

အဆုံးတွင်မူ ကြက်များသည် ယန်ရွှယ်၏ နောက်ဖေးခြံတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် မှိုစိုက်ပျိုးရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် ထိုနေရာလွတ်မှာ အပိုဖြစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ကြက်ဖတစ်ကောင်ကိုမူ နောက်တစ်နေ့တွင် အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ရွှင်လန်းနေသော ကြက်ဖကြီး ၎င်း၏ နောက်ဆုံးအစာကို ဆိတ်စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ဒုတိယအဘွားကို မေးလိုက်သည်။

"အဘွား၊ ကြက်ကလေးတွေ ဖောက်ချင်သေးလား"

အဘွားမှာ သူမ၏ တစ်သက်တာ ကျွမ်းကျင်မှုကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်း စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ရလို့လား"

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်လဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေ ပျိုးပြီးသွားမှာဆိုတော့ ပျိုးခန်းက အားသွားလိမ့်မယ်"

"အဘွား အဲ့ဒီမှာ စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်"

၎င်းသည် အနွေးပေးထားသော ခန် ပေါ်တွင် ဖောက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။ အဘွားသည် သူမအနေဖြင့် မျိုးအောင်သော ဥများကို စစုဆောင်းတော့မည်ဟု ချက်ချင်း ကြေညာပြီး နောက်ဖေးခြံရှိ ကြက်များကို အစာကျွေးရန် ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည့်အခါ၊ ချီဖန့်က သူ၏ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရက်အတော်ကြာကတည်းက သံသယရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့နှစ်ဦးတည်း သီးသန့်ရှိနေကြသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။ သူတို့ကြားမှ စစ်အေးတိုက်ပွဲ၏ တင်းမာမှုများမှာ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာမူ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြန်မရောက်သေးချေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချီဖန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့တိုးကာ ယန်ရွှယ်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

ဘာကိုမျှ မခံစားရသေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရောက်ရှိလာသော ဤအသက်ကလေးကြောင့် သူတို့ကြားတွင် နောက်ထပ် သံယောဇဉ်ကြိုးတစ်ခု တိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ခဏအကြာတွင် ချီဖန့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တာလို့ မင်းထင်လား"

သူမ၏ "ဒီနှစ်" ဟူသော စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"နီးစပ်ပါတယ်၊ နှစ်သစ်ကူး ဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်ရမယ်"

ချီဖန့် ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးတော့ဘူးလား"

"လောလောဆယ်တော့ မဆိုးတော့ဘူး"

သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ဒေါသမှာ သူမ ဒဏ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

ယန်ရွှယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း သူမ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ်၊ ကိုယ်တို့က အခု မိသားစုတွေ ဖြစ်သွားပြီ"

ထိုစကားများကြောင့် ယန်ရွှယ် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ပြောမည့်စကားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ "အင်း" သူမ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က အခု မိသားစုတွေ ဖြစ်သွားပြီ"

အနည်းဆုံးတော့ သူမ နာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင် သူ ဒေါသထွက်နိုင်လောက်သည်အထိ၊ သူမ နာကျင်နေသည်ကို ဝန်မခံလျှင် သူ ဂရုစိုက်နိုင်လောက်သည်အထိ သူတို့မှာ မိသားစု ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ထိုညနေခင်းတွင် ယန်ကျိအန်း ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ တကယ်ပင် ဦးလေးဖြစ်တော့မည်ဟု ကြားသောအခါ တစ်ညလုံး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူက လျိုဝေပင်းကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ ဦးလေး ဖြစ်တော့မယ်!"

သူသည် သူ၏ ခဲတံအသစ်များနှင့် ခဲဖျက်များကို အနာဂတ်တွင် မွေးဖွားလာမည့် တူ သို့မဟုတ် တူမလေးအတွက် သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း ဦးလေးဖြစ်မှာပဲ"

လျိုဝေပင်းက အရေးမလုပ်သလို ပြောခဲ့သည်။ ယန်ကျိအန်းတွင် တူ သို့မဟုတ် တူမရှိလျှင်လည်း သူကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ရှိမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျိအန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာနေဆဲဖြစ်သည်—ကျောင်းဆင်းချိန် ကစားကွင်းမှာ ဆရာမလျိုကို မမြင်မိခင်အထိပင်။

သူမသည် အမိုးအောက်တွင် သူမ၏ ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေကာ ၎င်းမှာ သူမ၏သားအကြောင်းနှင့် ရုံးခန်းထဲတွင် သူ့ကို ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ချက်ချင်း သတိရစေသည်။

သူမသာ မရှိလျှင် သူမ၏သားက ထိုအကြောင်းများကို သိပါမည်လား။ သူ့ကို လာပြီး လှောင်ပြောင်ပါဦးမည်လား။

ယန်ကျိအန်းသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီးနောက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်၊ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ သူမထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျောင်းသားကို ဆူပူထားသဖြင့် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော ဆရာမလျိုသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ယန်ကျိအန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် ယန်ကျိအန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆ-ဆရာမလျို၊ ကျွန်တော့်မှာ သတင်းကောင်းရှိတယ်။"

သူ၏ အသံမှာ သေးငယ်ပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ စကားထစ်နေသော်လည်း သူ အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်-ကျွန်တော့်အစ်မမှာ ကလေးရနေပြီ။ အဲ့ဒီညက... ဖြစ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့..."

ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားကာ လျိုဝေပင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်ပြီးမှ သူမကို ချောင်းကြည့်ရဲတော့သည်။

ဆရာမလျိုမှာ ထိုစကားကို နားလည်ရန် ခေတ္တမျှ အချိန်ယူလိုက်ရပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အဲ့ဒီညက ဟုတ်လား?! ဒီကလေးက သူမကို လာပြီး ရန်စစော်ကားတာလား?!

ယန်ရွှယ်မှာမူ သူမ၏ ရှက်တတ်ပြီး ကြောက်တတ်သော မောင်လေးမှာ ယခုအခါ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရုံသာမက အလွန်နာကျင်စေသော စကားလုံးများဖြင့်ပင် တိုက်ခိုက်တတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှာပေ။

မှိုမျိုးစေ့များကို နိုင်ငံပိုင် စမ်းသပ်စီမံကိန်းသို့ ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ယန်ရွှယ်သည် ပိုစိုက်ပျိုးရန် လိုအပ်လာသည်။ သူမသည် ပုလင်းအသစ်များကို စုဆောင်းကာ မြို့နယ်ရှိ အဟောင်းဆိုင်မှ ပိုဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထိုဆိုင်သည် ပစ္စည်းဟောင်းများကို ဝယ်ယူသော်လည်း အသုံးတည့်သည့် ပစ္စည်းများကို ပြန်ရောင်းချပေးတတ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သံအသစ်များကို ငွေအကုန်အကျခံကာ မဝယ်ချင်လျှင် ထိုနေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုဆိုင်မှ ဝယ်ယူခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်လိုက်လံ စုဆောင်းခြင်းလောက် မသက်သာပါချေ။ ယန်ရွှယ်သည် နေရာအနှံ့မှ ပုလင်းငါးရာခန့်ကို စုဆောင်းရရှိရန် ငွေ၂၀ ကျော် အကုန်အကျ ခံခဲ့ရသည်။

ထိုပစ္စည်းများကို ဗျူရို၏ ကုန်တင်ကားဖြင့် သယ်ယူလာခဲ့သည်။ ပုလင်းများကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ပေါင်းအိုးဖြင့် ပိုးသတ်ကာ မှိုပျိုးစာများ ထည့်သွင်းပြီး ပျိုးခန်းအတွင်း စီထားလိုက်သည်။

စင်လေးခုလုံးမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးတွင်လည်း စင်နှစ်ခုကို အလျင်အမြန် ထပ်တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။ ကောချန်အန်းမှာ တစ်ခုခုကို တိုက်မိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်သတိထားကာ သွားလာနေရသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်အများကြီး ပျိုးရတာလဲ"

သူ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ နောက်ဖေးခြံတွင်လည်း နေရာသိပ်မကျန်တော့ပေ။

တရားဝင် အတည်ပြုချက် ကျမလာသေးသဖြင့် ယန်ရွှယ် အများကြီး ရှင်းမပြနိုင်သေးချေ။ သို့သော် သူမ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါတွေထားဖို့ နေရာရှိပါတယ်"

ကောချန်အန်းက ဆက်မမေးတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "ဘေးက စင်တွေက အလယ်က စင်တွေလောက် မနွေးဘူး၊ ပြီးတော့ အောက်ပိုင်းက အပေါ်ပိုင်းထက် ပိုပူတယ်"

"အများစုကို ၂၄ သို့မဟုတ် ၂၅ ဒီဂရီ ဝန်းကျင်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ။ ကျန်တာတွေကလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ အပူချိန်အတွင်းမှာ ရှိနေရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ မှိုမျိုးစေ့အားလုံးကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ စိုက်လို့မှ မရတာပဲလေ"

သူတို့နှစ်ဦး ပျိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဟောင်နေသော ခွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်နေသူမှာ ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ဒါက အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါချေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သစ်တောရှင်းလင်းရေး အလုပ်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ပြီးစီးသွားသည့်အခါ၊ လီရှု့ဝူနှင့် အဖိုးကြီးဝမ်၏ မိသားစုနှစ်ခုလုံးမှာ ကျန်ရှိနေသော သစ်ငုတ်တိုများကို ရယူရန် အလုအယက် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ယန်ရွှယ် လက်မခံသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ယခု ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးသည်လည်း ထိုအကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် လာခြင်းလားဆိုသည်မှာ မသေချာချေ။ ယန်ရွှယ်က မျက်နှာကို တင်းထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာနှင့် သူမ ခုနက ထွက်လာသော နေရာကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးက ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်—ယန်ရွှယ်သည် သူမ လိုအပ်နေသော သစ်ငုတ်တိုများကို မရရှိသေးပါချေ။

ယုံကြည်မှု ပိုရှိသွားသည့် ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညည်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ညည်းအတွက် အကျိုးရှိမှာ သေချာပါတယ်"

သူမ ယန်ရွှယ်ဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာပါလိမ့်။

ကောချန်အန်း အလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ယန်ရွှယ် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောသဖြင့် သူ ခွင့်တောင်းကာ ဘွိုင်လာခန်းသို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။