အခန်း (၁၂၃)

ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးသည် ယန်ရွှယ်၏ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ညည်းအိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက် နွေးနေရတာလဲ"

ယန်ရွှယ် ရှင်းမပြသလို ရေလည်း တိုက်မနေပါချေ။ သူမ ပြောမည့်စကားကိုသာ စောင့်နေလိုက်သည်။

ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးမှာမူ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားလာပြောသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ "ညည်းသိလား၊ ငါတို့ မိသားစုတွေက အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်နိုင်ခဲ့တာ။ ငါ့ယောက္ခမကသာ... ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး"

သူမ၏ လေသံမှာ အဖိုးကြီးဝမ်အပေါ် အမြဲတမ်း မကျေနပ်သော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်နေသဖြင့် ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နားထောင်နေလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောပြီးနောက်တွင်မှ ထိုအမျိုးသမီးက အဓိက အချက်ကို ပြောတော့သည်။

"ညည်း ဒီနှစ်အတွက် သစ်ငုတ်တိုတွေ မရသေးဘူး မဟုတ်လား"

နောက်ဆုံးတော့ ဤကိစ္စပါပဲ။ ယန်ရွှယ်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မလောပါဘူး။ သစ်တောစခန်းက ပိုတာရှိရင် ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ"

"အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ။ တကယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မပေးရင်ရော။ ညည်းရဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေ အကုန် အလဟဿ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့"

သူမသည် ချောင်းကြည့်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်းလား မသိရသော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်တွင် မှိုစိုက်ပျိုးရန် မျိုးစေ့များ ပိုရှိနေသည်ကို သူမ သိနေသည်။

ယန်ရွှယ်က ဘာမှပြန်မပြောသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အဲ့ဒီမျိုးစေ့တွေကို ငါတို့ကို ရောင်းလိုက်။ ညည်းရဲ့ အရှုံးအတွက် ငါတို့ ပိုက်ဆံပေးမယ်"

သူတို့၏ အလိုရမ္မက်မှာ လီရှု့ဝူ၏ မိသားစုထက်ပင် ပိုကြီးမားနေသည်—သူတို့က သူမအား သစ်ငုတ်တိုများ ရောင်းချရန်သာ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မှိုမျိုးစေ့များကိုပါ ဝယ်ယူလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖိုးကြီးဝမ် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ သည်းခံနေရသလဲဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါချေ။ သူသည် ထင်းရောင်းရုံမျှဖြင့် အမြတ်လိုချင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ် တွန့်ဆုတ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက် ပေးမှာလဲ"

"ငွေ (၂၀) ပေးမယ်" ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"နည်းတယ်လို့ မပြောနဲ့ဦး။ ညည်းမှာ သစ်ငုတ်တို မရှိရင် ဒီငွေက ဘာမှမရတာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

အလွန် ရက်ရောသော ကမ်းလှမ်းချက်ပါပေ—ငွေနှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ ယန်ရွှယ်အတွက် ထင်းနှစ်လှည်းခန့် ဝယ်ယူနိုင်ပြီး သူမ၏ မိသားစုကို ဆောင်းရာသီ နှစ်ခုစာ နွေးထွေးစေနိုင်သည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ သူမ စကားပြောပြီးပြီလားဟု မေးကာ အပြင်သို့ ပြန်လိုက်ပို့လိုက်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးက ညည်းညူနေဆဲပင်။ "ညည်းက သိပ်ခေါင်းမာတာပဲ! ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ။ ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူက ငြင်းမှာလဲ"

အိမ်ရောက်သည်နှင့် သူမသည် သူမ၏ ယောက္ခမအား ချက်ချင်း တိုင်တောတော့သည်။ "ကျွန်မ ပြောသားပဲ သူမ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုတွေကြားမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ ရှိတာကို။ ဒါကို အဖေက သွားခိုင်းနေသေးတယ်"

အဖိုးကြီးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့အကြောင်းကို အပုပ်ချပြီး ပြောဖို့ မင်းကို ငါ မပြောထားဘူးလား။ အဲ့ဒီအတိုင်း လုပ်ခဲ့ရဲ့လား"

"လုပ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှတောင် ပြန်မပြောဘူး" ဝမ်လျန့်ဖူ၏ ဇနီးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ပေးတဲ့ ပမာဏက နည်းနေလို့လား"

အဖိုးကြီးဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နှစ်ဆယ်က မလောက်ဘူးဆိုရင်လည်း၊ ဒီနှစ်အတွက် သစ်ငုတ်တို တစ်ခုမှ မရတော့တာကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် နှစ်ဆယ်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ရွှယ် နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လျက် ရှိသည်။ ကောချန်အန်းသည် သူမ၏ အိမ်တွင် အမြဲရှိနေပြီး သူမသည် ပုလင်းအမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူထားသည်—သူမအနေဖြင့် ဤအရှုံးကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

တကယ်လို့ သူမသာ အခြားသူတစ်ဦးဦးကို မျိုးစေ့များ ရောင်းချရန် ကြိုးစားလျှင်လည်း သူက သူမအား အရင်းရှင်လမ်းစဉ် လိုက်သည်ဟု တိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဝယ်ယူရေးစခန်းများက မှိုမျိုးစေ့များကို လက်မခံသဖြင့် ၎င်းမှာ အစိုးရက ခွင့်ပြုထားသော အပိုဝင်ငွေလုပ်ငန်း မဟုတ်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် အဖိုးကြီးဝမ်သည် စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ စောင့်နေစဉ်မှာပင် လော်စပီကာမှတစ်ဆင့် ရင်ပြင်ငယ်တွင် အစည်းအဝေးပြုလုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးစီ လာရောက်ရန် ကြေညာလိုက်သည်။

ယောကျ်ားအားလုံးမှာ တောင်ပေါ်တွင် သစ်ခုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အစည်းအဝေး ခေါ်ရသနည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မေးမြန်းကြည့်သောအခါ၊ စခန်းမှ ဝန်ထမ်းများပင်လျှင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြချေ။

ထိုသည်က ထူးဆန်းလှသည်။ အကယ်၍ စခန်းဝန်ထမ်းများပင် မသိလျှင်၊ အထက်မှ ရုတ်တရက် ကျလာသော ညွှန်ကြားချက်များလား။

လူများကြားတွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် စခန်းဝန်ထမ်းများက စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ထုတ်လာပြီး အသံချဲ့စက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော မိုက်ကရိုဖုန်းကို တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"စမ်းသပ်ခြင်း" ဟူသော အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး လျန်သည် အလယ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ဘေးတစ်ဖက်တွင် အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ထိုနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် ပြဿနာရှိဖူးသူများမှာ ပို၍ပင် အံ့သြနေကြသည်။

အကယ်၍ သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းမှု လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ ထင်ရှားသော နေရာတွင် ထိုင်နေရမည် မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်လျှင် သူမကဲ့သို့ ယာယီဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ အတွင်းရေးမှူးတို့နှင့် မည်သို့ စင်မြင့်ထက်တွင် အတူထိုင်နိုင်မည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းရေးမှူး လျန်က စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ လူတိုင်းကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာက သတင်းကောင်းတစ်ခု ဝေမျှဖို့ပါ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မနားမနေ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှာ ရဲဘော် ယန်ရွှယ်ဟာ လူလုပ်မှိုစိုက်ပျိုးရေး ဖြစ်နိုင်ခြေကို အောင်မြင်စွာ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီး ဒီအသိပညာတွေကို ဗျူရိုဆီ လှူဒါန်းခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဗျူရိုက ကျွန်တော်တို့ သစ်တောစခန်းမှာ စမ်းသပ်စီမံကိန်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဗျူရိုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုနဲ့ ရဲဘော် ယန်ရွှယ်ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြရအောင်ပါ!"

သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တအကြာတွင် လူအုပ်ကြီးသည်လည်း လိုက်၍လက်ခုပ်တီးကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အံ့သြနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

'နေပါဦး၊ ယန်ရွှယ်က မှိုတွေကို တိတ်တဆိတ် စိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဗျူရိုနဲ့ သစ်တောစခန်းကို လှူဒါန်းလိုက်တာ ဖြစ်သွားရတာလဲ။'

ဒါတင်မကသေးပါချေ။ အတွင်းရေးမှူး လျန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒီစမ်းသပ်စီမံကိန်းကို ကျွန်တော်နဲ့ ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်တို့က ယာယီကြီးကြပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကြောင့် ဗျူရိုက ရဲဘော် ယန်ရွှယ်ကို အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းအဖြစ် အထူးရာထူးတိုးပေးဖို့နဲ့ စီမံကိန်းရဲ့ နည်းပညာကြီးကြပ်သူ အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်"

အခြားသူများမှာ မိသားစုအဖွဲ့များတွင် ရာထူးတိုးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြချိန်တွင်၊ ယန်ရွှယ်မှာမူ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ရာထူးတိုးရုံသာမက စမ်းသပ်စီမံကိန်း တစ်ခုလုံးကိုပါ တာဝန်ယူရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူး လျန်နှင့် ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်တို့သည် စခန်း၏ အလုပ်များဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် ဤစီမံကိန်းကို ကိုယ်တိုင် စီမံနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ ယန်ရွှယ်ကသာ အရာအားလုံးကို ဦးဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အတွင်းရေးမှူးလျန်က စီမံကိန်းကို တည်ထောင်ရန်အတွက် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီမှ လုပ်အားပေးများ လိုအပ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်လိုသူများသည် သူမ၏ အိမ်တွင်ရှိသော "နည်းပညာကြီးကြပ်သူ ယန်" ထံတွင် စာရင်းပေးသွင်းနိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရုတ်တရက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင်များစွာမှာ ချက်ချင်းး တွက်ချက်နေကြတော့သည်—အလုပ်က ပင်ပန်းလား။ လစာကရော ကောင်းပါ့မလား။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသူများကြားတွင် အဖိုးကြီးဝမ်၏ မျက်နှာမှာမူ စမ်းသပ်စီမံကိန်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ပျက်ယွင်းနေတော့သည်။

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာလည်း ခေတ္တမျှ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ပေါင်ကို ချက်ချင်း ရိုက်ကာ အော်လိုက်သည်။

"ဒုက္ခပဲ! သူမက မှိုကို ကိုယ်တိုင် မစိုက်တော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့မှာ ရှိနေတဲ့ သစ်ငုတ်တိုတွေကို ဘာလုပ်ရတော့မှာလဲ"

ဤသစ်ငုတ်တို ကားတစ်စီးစာကို ရရှိရန်အတွက် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည် သစ်တောစခန်းသို့ စောစောစီးစီးသွားကာ စကားဦးသန်းထားခဲ့ရုံမက၊ သူမ၏ မိသားစုကို ပိုပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကုန်တင်အဖွဲ့ကို စီးကရက်တစ်ဘူးပင် လာဘ်ထိုးခဲ့ရသည်။ အဆုံးတွင်မူ အချို့သော ကုန်တင်ကားများသည် အပြည့်တင်ထားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ချလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဘာမှမယ်မယ်ရရ မရှိတတ်ပေ။

ယခုမူ ယန်ရွှယ် မှိုမစိုက်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဤသစ်ငုတ်တို ကားတစ်စီးစာကြီးကို သူမ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ စခန်းသို့ ပြန်ပို့ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစည်းအဝေးအပြီး ပြန်လာစဉ် ထိုသစ်ငုတ်တိုများကို ခွဲရမည့် ဒုက္ခကို တွေးမိတိုင်း သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး စခန်းသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အဖိုးကြီးဝမ်မှာလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်နေပြီး သူက ပို၍ စကားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ "ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ အခု စခန်းမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေတာပဲ—ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကိစ္စလေးက အရေးမကြီးပါဘူး"

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကားတစ်စီးစာကိုလည်း စခန်းကိုပဲ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။ နောက်မှ ကျွန်မတို့ဆီကို သစ်ကိုင်းအစုံ တစ်လှည်းလောက်ပဲ ပို့ပေးလိုက်ပါတော့"

မကြာသေးခင်ကမှ သစ်ငုတ်တိုများ ရရန် လုယက်နေကြပြီး ယခုမှ ရုတ်တရက် မလိုချင်တော့ဟု ပြောနေကြသဖြင့် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နေရသော ကောအာ့ကျူးမှာ အလွန် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

သူတို့၏ ယခင်က တက်ကြွမှုများနောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခု မရိုးသားသည်ကို ယခုမှ မရိပ်မိလျှင် သူသည် လူအဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သစ်တောစခန်းတွင် အမှန်တကယ် လိုအပ်ချက်ရှိနေသဖြင့် သူသည် အတွင်းရေးမှူး လျန်ထံသို့ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည်လည်း အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။ ထိုတောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ယူထားလိုက်ခိုင်းပါ။ စခန်းက သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို မလိုအပ်ဘူး။ သစ်ငုတ်တိုတွေနဲ့ အဆင့်မမီတဲ့ သစ်တွေကို ငါတို့ အရင်ဦးစားပေး သုံးစွဲမှာဖြစ်ကြောင်း ဗျူရိုကနေ သစ်တောစခန်း အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိမ့်မယ်။ သူတို့ဆီက အလှူအတန်းလေးကို မလိုအပ်ဘူး"

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အကြံအစည်များမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားရုံမက၊ ယခုအခါ ဒုက္ခပေးမည့် သစ်ငုတ်တို ကားတစ်စီးစာကြီးနှင့် ပိတ်မိနေကြပြီဖြစ်သည်။

ကောအာ့ကျူး ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုစကားကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ အဖိုးကြီးဝမ်နှင့် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးတို့မှာ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြတော့သည်။

လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည် စိတ်ထဲကသာ ကြိတ်၍မကျေမနပ် ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း၊ အဖိုးကြီးဝမ် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ရန်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့သည်။ အဆုံးတွင်မူ ဤသစ်ငုတ်တိုများက ငွေအမြောက်အမြား ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုကာ ယူရန် အကြံပေးခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ အိမ်ရှေ့တွင် ပုံနေသော ဤသစ်ငုတ်တိုကြီးများကို မည်သူက ခွဲပေးမည်နည်း။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုအိမ်ထောင်စု နှစ်ခုကို အာရုံမစိုက်အားပါချေ။ အတည်ပြုချက် စာရွက်စာတမ်းများ လက်ဝယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ အာရုံစိုက်ရမည့် ကစ္စများစွာ ရှိနေသည်။

ပထမဆုံးမှာ စမ်းသပ်စီမံကိန်းအတွက် နေရာရွေးချယ်ရန် ဖြစ်သည်—ရေအရင်းအမြစ်နှင့် နီးရမည်၊ လေဝင်လေထွက် ကောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး မြောက်လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားရမည် ဖြစ်သည်။

ရေနှင့် ဝေးလွန်းပါက ရေလောင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်၊ လေဝင်လေထွက် မကောင်းပါက မှိုများ ပုပ်ကုန်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်သည် မြစ်ကမ်းနားနှင့်နီးသည် နေရာတစ်ခုကို မရွေးချယ်မီ သစ်တောစခန်း ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လိုက်၍ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ကျောက်ခဲများနှင့် မြက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားရန် လူများကို စေလွှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချပေးထားသော ရန်ပုံငွေ ကိစ္စရှိသည်—၎င်းကို စခန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထားရှိပြီး အသုံးစရိတ် တစ်ခုချင်းစီအတွက် တောင်းခံရမည်လား၊ သို့မဟုတ် စမ်းသပ်စီမံကိန်းအတွက် သီးခြား စာရင်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ခွဲဝေပေးမည်လား။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးလျန်က စမ်းသပ်စီမံကိန်းကို စိုက်ပျိုးရေး အဖွဲ့များကဲ့သို့ပင် ကိုယ်ပိုင် ရန်ပုံငွေ စီမံခွင့်ပေးရန်နှင့် စခန်းသို့ အခါအားလျော်စွာ အစီရင်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ယွဲ့အာကို ကျွန်မဆီမှာ ခဏလောက် ကူညီခိုင်းလို့ ရမလား" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက်မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ သိပ်လေးလွန်းလို့ပါ"

ဒါက အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ မသိသော်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤစမ်းသပ်စီမံကိန်းသည် အမြတ်ထွက်မည်ကို သိထားကြသည်။

လျန်ယွဲ့အာကို ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းမှာ သူမ၏ လစာမှာလည်း လျော့နည်းသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ စီမံကိန်းအတွင်း ယုံကြည်ရသူ တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက အတွင်းရေးမှူးလျန်ကို စိတ်အေးစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယန်ရွှယ်သည် လျန်ယွဲ့အာ၏ စရိုက်ကို သိသည်—သူမသည် ယွီချွေ့ယွင်ကဲ့သို့ ဗိုလ်ကျတတ်သူ မဟုတ်သလို သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်တတ်သူ သို့မဟုတ် အာဏာပြတတ်သူလည်း မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ် ပြောဆိုပုံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ချိုလှသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူက သူ၏ ဇနီးအား ပြောပြမိသည်။ "ယန်ရွှယ်ကတော့—ဘာပြောရမလဲ၊ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာကို တကယ် သိတဲ့သူပဲ။ ယွဲ့အာကတော့ တကယ့် သူငယ်ချင်းကောင်း ရထားတာပဲ"

သူ့ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "သူမက မိန်းကလေး ဖြစ်နေတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ယွဲ့အာနဲ့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲ ဖြစ်မှာပဲ"

လျန်ယွဲ့အာမှာ ကွာရှင်းထားသည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲကျော် ရှိပြီဖြစ်ရာ အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးမှာ သမီးဖြစ်သူ၏ နောက်အိမ်ထောင်အတွက် ထပ်၍စိုးရိမ်ပူပန်နေပြန်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်မှာမူ သူ၏ ရာထူးတက်နေချိန်ဖြစ်ရာ ထိုမျှ မစိုးရိမ်ပါချေ။ "သူမအတွက် အာရုံစိုက်စရာ အလုပ်တစ်ခု ရှိတာ ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါက နောက်ထပ် ခန်ဖေးရှန်းလို လူမျိုးနဲ့ ထပ်ဆုံတာထက် ပိုမကောင်းဘူးလား"

သူ့ဇနီးက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ။ ယွဲ့အာက နောက်ထပ် ခန်ဖေးရှန်းလို လူမျိုးနဲ့ပဲ ထပ်တွေ့ရမှာလား"

တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ရွှယ်သည် စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် မပြန်ဘဲ လျို မိသားစု အိမ်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။

ကောချန်အန်းက သူမနှင့် အတူ အလုပ်လုပ်ရန် အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ သဘောထား သိချင်သည့် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးသည်။

"မင်းက ဝမ်ဟွေ့ ကို စာရင်းကိုင် လုပ်စေချင်တာလား"

ဟွမ်ဖန့်ယင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ် နည်းပညာရှင် ဖြစ်လာသည်ကို ခုနတင်ကမှ ဂုဏ်ပြုထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဤတောင်းဆိုမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လရှိနေပြီဖြစ်ကာ မျက်နှာနှင့် ဗိုက်မှာ သိသိသာသာ လုံးဝန်းနေသော ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည်လည်း အံ့သြသွားသည်။

ယန်ရွှယ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တခြားအရာတွေကို အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ ဝမ်ဟွေ့ရဲ့ စာရင်းအင်း ကျွမ်းကျင်မှုကိုတော့ ယုံကြည်တယ်။ ကျွန်မတို့ အခုမှ စတင်တာဆိုတော့ အားကိုးရမယ့်လူ သိပ်မရှိလို့ပါ"

သစ်တောစခန်း ဝန်ထမ်းများ၏ မိသားစုဝင် အများစုမှာ ပညာအရည်အချင်း ကန့်သတ်ချက် ရှိကြရာ၊ ယန်ရွှယ်သည် ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ရာထူးကို ပြင်ပလူအား မယုံကြည်နိုင်ပါချေ။

"ဒါကတော့ အဒေါ်တို့ မိသားစုအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

သူမ ယဉ်ကျေးစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ချွေးမကို အလုပ်မပင်ပန်းစေချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ အတင်းအကျပ်တော့ မလုပ်လိုပါဘူး"

ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေး ချန်ထားပေးခြင်းဖြင့် သူမသည် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေသူထက် စိတ်ရင်းမှန်သူအဖြစ် မြင်သာစေသည်။

၎င်းက လျိုမိသားစုအတွက် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဟွမ်ဖန့်ယင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ သမီး စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား။ အိမ်မှာလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ"

မိသားစု အလုပ်အဖွဲ့များမှာ ပင်ပန်းသော အလုပ်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးအတွက် မသင့်တော်ပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရသေးချေ။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ ဆန္ဒကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ဖန့်ယင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဝမ်ဟွေ့ကို မင်းလက်ထဲပဲ အပ်လိုက်ပါ့မယ်"

"မဟုတ်တာ—ကျွန်မကသာ အဒေါ်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ ဒါက ကျွန်မအတွက် အများကြီး ကူညီရာ ရောက်ပါတယ်"

ဤသို့ဖြင့် ကျင်းချန် မှိုစိုက်ပျိုးရေး စမ်းသပ်စီမံကိန်း၏ အစောပိုင်း အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။