အခန်း (၁၂၅)

ရှောင်ကျင်းချွမ်နှင့် ဝမ်ရှန်း ကဲ့သို့သော သစ်တောစခန်းများသည် ယခင်က ကျင်းချွမ်သို့ စက်များ လာရောက်ပြင်ဆင်ဖူးကြပြီး အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြသဖြင့် လိုအပ်သော သစ်များကို ချက်ချင်း ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။

သစ်များ ပေးပို့ရုံသာမက အတွင်းရေးမှူး လျန်ထံသို့လည်း တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်ခဲ့ကြသည်။ "ခင်ဗျားတို့ စခန်းက အခု ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ? မှိုတောင် စိုက်လို့ရနေပြီလား?"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ကျွန်တော်တို့ စခန်းက ရဲဘော် ယန်ရွှယ်က မနှစ်က အောင်အောင်မြင်မြင် စိုက်မပြနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး"

အတွင်းရေးမှူးလျန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်းဆက်သော သစ်တောစခန်း အတွင်းရေးမှူး နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ သတိကြီးသူဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောပါချေ။ သို့သော် အခြားတစ်ဦးမှာမူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဗျူရိုမှာ ကြားခဲ့တာက အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် အရမ်း မလောပါနဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး အခြေအနေကြည့်ပြီး နည်းနည်းချင်းပဲ စလုပ်ပါ"

စိုက်ပျိုးရေးဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ စိုက်ပျိုးလာသည့် ကောက်ပဲသီးနှံများပင်လျှင် ရာသီဥတုမကောင်းသောနှစ်တွင် ပျက်စီးနိုင်ရာ မှိုကဲ့သို့သော အရာမှာ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်မရှိတော့ချေ။

သူတို့၏ သစ်တောစခန်းများမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် ရှိနေသဖြင့် မှို၊ ထင်းရှူးစေ့နှင့် သစ်ကြားသီးကဲ့သို့သော တောထွက်ပစ္စည်းများမှာ အမြဲတမ်း ရနိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

အခြေအနေကောင်းသော နှစ်တွင် တောင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများ အလျှံပယ် ရနိုင်သော်လည်း၊ ရာသီဥတု မကောင်းသော နှစ်တွင်မူ ကိုယ်တိုင်စားရန်ပင် ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် ယခင်က ဤအကြောင်းကို ယန်ရွှယ်နှင့် ဆွေးနွေးဖူးသည်။ ယန်ရွှယ်က တောထွက်မှိုများမှာ သဘာဝအခြေအနေပေါ် မူတည်၍ အထွက်နှုန်း ကွဲပြားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

လူလုပ် စိုက်ပျိုးရေးတွင်မူ ရေလောင်းခြင်း၊ နေရောင်ပြခြင်းနှင့် အခြားသော ဗက်တီးရီးယားများကို ဖယ်ရှားခြင်းတို့ ပါဝင်သဖြင့် ၎င်းမှာ ကြီးထွားရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူသားများ အသက်ရှင်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်သည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သရွေ့တော့ အထွက်နှုန်းအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အချို့အရာများကို သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းကြားမှာပင် လျှို့ဝှက်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ထိုသူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ကျေးဇူးတင်စကားသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီး မကြာမီမှာပင် ဒီဇယ်ကုန်တင်ကားဖြင့် သစ်များ ရောက်လာသည်။ သူသည် ထိုသစ်များကို ချခိုင်းပြီး စမ်းသပ်စီမံကိန်း နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သယ်ယူစေခဲ့သည်။

ရာသီဥတုမှာ အေးနေဆဲဖြစ်ပြီး နှင်းအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မြေနေရာကိုတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ထုံးမှုန့်များဖြင့် ပိုးသတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သစ်များကို အမျိုးအစားခွဲရာတွင် ကြီးကြပ်ပေးခဲ့ပြီး၊ မသင့်တော်သော သစ်များကို ရထားလမ်းဇလီဖားတုံး သို့မဟုတ် ငြမ်းစင်များအဖြစ် အသုံးပြုရန် သီးသန့် ဖယ်ထားလိုက်သည်။

သင့်တော်သော သစ်တုံးများကို အရွယ်အစားအလိုက် ဖြတ်တောက်ပြီး၊ မျိုးမသွင်းမီ ခြောက်သွေ့စေရန်အတွက် ကြက်ခြေခတ် ပုံစံဖြင့် ဆင့်ကာ ထားလိုက်သည်။

ဧပြီလတွင် အပူချိန် ၅ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပါက မှိုမျိုးသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းကို စတင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအပူချိန်တွင် မှိုမျှင်များ ကြီးထွားမှု နှေးကွေးသော်လည်း၊ လေထဲမှ အညစ်အကြေးများ နည်းပါးသဖြင့် မလိုလားအပ်သော ပိုးမွှားများ ကပ်ငြိနိုင်ခြေ နည်းပါးသည်။

သစ်အရေအတွက်ကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ် အတွင်းရေးမှူး လျန်အား အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဒီပမာဏရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ထပ်လိုပါဦးမယ်။ ဒီနှစ်မှာ ကျွန်မတို့ မှိုမျိုးစေ့ အနည်းငယ်ပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်လို့ပါ"

ထို့ကြောင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်က အခြားစခန်းတစ်ခုသို့ ဆက်သွယ်ကာ သစ်များ ထပ်၍တောင်းခံခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ဒုတိယအဖွားက ဒေါ်လေးကော လာရှာသွားကြောင်းနှင့် သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ကြားသောအခါ ပြန်သွားကြောင်း ပြောပြသည်။

ဒေါ်လေးကောတွင် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ် သံသယရှိနေစဉ်မှာပင်၊ ညစာစားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးကြီး ထပ်၍ရောက်ရှိလာသည်။

အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဒေါ်လေးကောက သူမ လာရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြခဲ့သည်—ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှ မဟုတ်သော အလုပ်သမားများကို ခန့်အပ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုအပေါ်တွင် သိပ်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မထားပါချေ။ "အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းနေရာအတွက်ကတော့ ခက်နိုင်ပေမဲ့၊ ယာယီဝန်ထမ်းတွေအတွက်ကတော့ ရနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လူအင်အား လိုနေရင် အပြင်လူရဲ့ အကူအညီကို ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"

ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းတွင် လူဦးရေ နည်းပါးပြီး အများစုမှာ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ လုပ်ငန်း ချဲ့ထွင်လာပါက အလုပ်သမား လိုအပ်ချက်မှာ မလွဲမသွေ ရှိလာပေလိမ့်မည်။

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော ဒေါ်လေးကောက ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင် ပေါင်ကျစ်ရဲ့ အမေကို လူတွေခေါ်လာခိုင်းပြီး ညည်းကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်မယ်။ သူမကပဲ ဒီကိစ္စကို ငါ့ကို လာပြောထားတာ"

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေဘက်က အမျိုးများကြားတွင် သတင်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပုံရသည်။

ယန်ရွှယ် မငြင်းသော်လည်း၊ ဒေါ်လေးကောသည် သူတို့ ခေါ်လာသော လူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်—ယန်ရွှယ် ဘာမှ မပြောရသေးခင်၌—မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေ မိတ်ဆက်ပေးသည့် လူက ပြဿနာရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ငယ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင်သည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သေးသွယ်သူဖြစ်သော်လည်း သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးမှာ ပို၍ပင် သေးငယ်ပြီး ယန်ရွှယ်၏ မေးစေ့လောက်သာ ရှိသည်။

သူမသည် ပိန်ပါးပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂွမ်းခံအင်္ကျီကို ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာလေးမှာ သေးသေးလေးဖြစ်သောကြောင့် မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြီးနေသယောင် ထင်ရသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုမိန်းကလေး ထိတ်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အလိုလိုနေရင်း အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး အသက် ဘယ်လောက်လဲ"

ယန်ရွှယ်၏ နူးညံ့သော အမူအရာကြောင့် မိန်းကလေးမှာ စတင်ဝင်လာစဉ်ကထက်စာလျှင် တုန်လှုပ်မှု လျော့နည်းသွားပုံရသော်လည်း အသံမှာမူ တိုးညင်းနေဆဲပင်။

"ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပါ။"

ထိုခေတ်အခါက တရားဝင် အလုပ်ခန့်ရန် အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ရန် လိုအပ်သော်လည်း ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် အရွယ်ကလေးများမှာ စိုက်ပျိုးရေးအဖွဲ့များတွင် လယ်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားနေရာများတွင် ယာယီအလုပ်များ လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

ယန်ရွှယ်သည်လည် ယခုခေတ်၏ ခက်ခဲရုန်းကန်ရမှုများကို နားလည်ပါသည်။ မိသားစုကြီးမားခြင်း၊ အရင်းအမြစ် ရှားပါးခြင်းနှင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် ကလေးများပင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နေရခြင်းတို့ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ် ၁၆ နှစ် ဖြစ်ပါ့မလားဟု သူမ သံသယဝင်မိသည်။

"အိမ်ထောင်စုစာရင်းလေး ကြည့်လို့ရမလား"

သူမ၏ လေသံမှာ ကြင်နာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤမေးခွန်းက မိန်းကလေးကို ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အလုပ်ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်!" မိန်းကလေးက အသည်းအသန် အသနားခံခဲ့သည်။ "အဝတ်လျှော်တာ၊ ထမင်းချက်တာ၊ ရေခပ်တာ၊ ကြက်စာကျွေးတာ... အကုန်လုံး ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်!"

သူမကို ခေါ်လာပေးသည့် ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေကိုပင် အကူအညီတောင်းသည့် အနေဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးကျင်း ကျွန်မ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလားဟင်"

သို့သော် သူမ၏ အသည်းအသန် ဖြစ်နေမှုကပင် သူမ၏ အသံကို ပို၍ ကလေးသံပေါက်သွားစေသည်။

ယန်ရွှယ်လည်း ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သူမသာ ၁၆ နှစ်ဆိုရင် ကျွန်မ အလုပ်ခန့်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ၁၃ နှစ်တောင် ပြည့်ပုံမရဘူး။"

သူမ၏ အရင်ဘဝ စံနှုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် ဤအရွယ်မှာ မူလတန်းကျောင်းသား အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို အလုပ်ခိုင်းရလောက်အောင် သူမ၏နှလုံးသားက မရက်စက်နိုင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ တကယ်ပဲ ၁၆ နှစ်ပါ ခန္ဓာကိုယ်က သေးနေလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အလုပ်ပေးပါနော်"

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါလည်း ညည်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးမလေးရဲ့ မိသားစုမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဒီမှာ အလုပ်မရရင် သူမ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်မှတ်သွားယူရတော့မှာ။ ဒီပုံစံနဲ့ အဲ့ဒီဒဏ်ကို သူ ခံနိုင်ပါ့မလား? သူမမှာ ကျွေးရမယ့် အဖေနဲ့ မောင်နှမငယ်လေးတွေ ရှိသေးတယ်။"

လယ်လုပ်ရသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယန်ရွှယ်၏ နေရာတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ပို၍ သက်သာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ နေပူထဲတွင် မြေမာများကို ပေါက်ပြားနှင့် တစိုက်မတ်မတ် ပေါက်နေရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယန်ရွှယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်မှာ "အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လူကြီးမရှိဘူး" နှင့် "အဖေနဲ့ မောင်နှမငယ်တွေ" ဆိုသည့် စကားဖြစ်သည်။

"သူ့မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား"

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "မနှစ်က သူ့အဖေက ကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်ရင်း ရထားတိုက်မိတာ။ ခြေထောက် နှစ်ဖက်လုံး ဖြတ်လိုက်ရတယ်။ သူက မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာလေ။ အခုတော့ သူက အိပ်ရာပေါ် လဲနေပြီ၊ စားမယ့် ပါးစပ်တွေကလည်း များတော့ ဒီကလေးမလေး အလုပ်လုပ်တာကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိရှာဘူး။"

သူ့အဖေ ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကလေး၏ မိသားစုအကြောင်းကို သူမ ထည့်မပြောသော်လည်း ထိုမိသားစုကလည်း ဤအိမ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်သည့် အခြေအနေ မရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းမှာ နာကျည်းမှုအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြသည်။

ယခုခေတ်က နိုင်ငံမှာ ဆင်းရဲသဖြင့် အလကားပေးကမ်းသည့် အစားအစာနှင့် ငွေကြေး မရှိပေ။ အကြီးဆုံးကလေးကပင် တာဝန်ယူရသည်။ မြို့ပေါ်တွင် အမြဲတမ်းအလုပ်ရရန် သို့မဟုတ် လယ်ထဲတွင် အလုပ်မှတ်ရှာရန်သာ ရှိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အလွန် ရက်စက်လှသည်။ မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေချိန်တွင် ပူပြင်းလှသော နေအောက်၌ ပေါက်ပြားကိုင်ရမည့်အရေးမှာ တွေးဝံ့စရာ မရှိပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည်။ သို့သော် သူမက ဤကလေးထက်စာလျှင် ပို၍ ကံကောင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ခေါင်းခါလိုက်ဆဲပင်။

"သူမက အရမ်းငယ်လွန်းတယ်။ ဒီလောက် သေးတဲ့သူကို ကျွန်မ တကယ် အလုပ်မခန့်နိုင်ဘူး..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် သုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ့အဖေ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားကတည်းက လူ့လောက၏ ခါးသီးသော အမှန်တရားများကို သူမ သိမြင်ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်ကာ သူမသည် သူတစ်ပါးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သူမ နားလည်ပါသည်။

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေမှာ တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ဒေါ်လေးကောသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ်လုပ်နိုင်သလောက် ပေးတာမလား၊ သူ့ကို နည်းနည်းလေး လျှော့ပေးလိုက်ရင်ကော"

သို့သော် ယန်ရွှယ်၏ စကားက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့အစား သူ့အဖေကို အလုပ်ခန့်လို့ ရပါတယ်။"

မိန်းကလေးမှာ အံ့သြသွားပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များပင် မခြောက်သေးဘဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မအဖေကို အလုပ်ခန့်မယ် ဟုတ်လား?"

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ အမေလည်း အံ့သြသွားသကဲ့သို့ ဒေါ်လေးကောမှာမူ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ယန်ရွှယ်၏ လေသံမှာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မဆီမှာ လက်နဲ့ပဲ လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်အချို့ ရှိတယ်။ မေးချင်တာက ညီမလေးအဖေက အဲ့ဒါကို လုပ်ချင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ။"

ဤစကားကြောင့် မိန်းကလေးမှာ ပြန်၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေက လုပ်နိုင်ပါ့မလား?"

သူမ၏ အသံမှာ အသေအချာ မရှိလှပေ။

ဒေါ်လေးကောကမူ ထိုစဉ်က ကောချန်အန်းကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင်ဆိုတာ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လာစမ်းခိုင်းကြည့်တာပေါ့။ အစကတော့ ချန်အန်းလည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာပဲ။"

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့ မကုန်ခင်မှာပင် သုံးယောက်မြောက် ဦးလေးကျင်းသည် နွားလှည်းဖြင့် ခြေထောက် နှစ်ဖက်လုံး ဒူးဆစ်မှ ဖြတ်ထားရသော လူတစ်ဦးကို တင်ဆောင်လာပြီး ယန်ရွှယ်၏ အိမ်ရှိ ခန် ပေါ်တွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ အသက် ၃၀ ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဆံပင်စပ်များတွင် ဖြူနေပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ပိုင်းက လာခဲ့သော မိန်းကလေးမှာလည်း သူ့ဘေးနားမှ မခွာဘဲ ပြုစုပေးနေသည်။

ယန်ရွှယ်က လူတိုင်းအတွက် ရေနွေး ထည့်ပေးပြီးနောက် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးကျင်း ပြန်ရောက်တော့ အကြောင်းစုံ ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်လား"

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပုံရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူက စကားစလိုက်သည်။

"မင်းက ကျွန်တော့် သမီးလေးကို မလိုချင်ဘူး... ကျွန်တော့်ကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်နော်။"

ဦးလေးကျင်း၏ ဇနီးထံမှ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ သူ အံ့သြခဲ့ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ခြေထောက်မရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်သည်။

လယ်မလုပ်နိုင်၊ အလုပ်မလုပ်နိုင်၊ အပေါ့အပါးသွားရန်ပင် သူတစ်ပါး အကူအညီ ယူနေရသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ အာမခံလိုက်သည်။

"ဒီမှာ လက်နဲ့ပဲ လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်တွေ တကယ်ရှိပါတယ်။ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်တွေအတွက်တော့ ကူညီပေးမယ့် အမျိုးသား အလုပ်သမားတွေ ရှိပါတယ်။ သွားလာရ ခက်ခဲရင်လည်း သွားလာလို့ရမယ့် ကိရိယာတစ်ခု စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ အဓိကကတော့ ရှင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်စိတ် ရှိလား ဆိုတာပဲ။"

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက်ကို ကျရှုံးစေသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်သာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလျှင် ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည် ထကြွနိုင်သေးသည်။

သို့သော် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားလျှင်မူ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ပင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ယန်ရွှယ်သည် မတ်တတ်ရပ်ချင်သူများကို လက်တွဲကူညီနိုင်သော်လည်း ရွှံ့ထဲတွင်သာ လဲလျောင်းနေချင်သူကိုမူ မထူပေးနိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ အဖြေကို စောင့်နေခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် အသက်ရှူပင် ကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဦးလေးသုံးမှာ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှုဝမ်ချန်း တစ်ခုခု ပြောဦးလေ! အလုပ်လုပ်ရမှာပဲဟာ။ မင်း လုပ်နိုင်ရင် ငါ နေ့တိုင်း လာကြိုပေးမယ်။"

တဟွမ်းရွာမှ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသို့ လမ်းလျှောက်လျှင် မိနစ် ၂၀ သာ ကြာပြီး လှည်းနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မြန်သေးသည်။

"သိပ်မကြာပါဘူး။ နွားကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခိုင်းသလို သဘောထားလိုက်မယ်။"

ထိုလူမှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒွန်တွဲနေပုံရသည်။ ဦးလေးသုံးက ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့လား? မြည်းလိုပဲ ခေါင်းမာလိုက်တာ။ သူတစ်ပါးကို အားနာတတ်လွန်းလို့ သူ့သမီးလေး ရှောင်လီက အသက် ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲဆိုတာကို သူ မစဉ်းစားဘူး။"

သူက ပြောကာ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "ကံဆိုးလိုက်တာကွာ။ တစ်နေ့ကို အလုပ်မှတ် ၁၂ မှတ်အထိ ရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့၊ ရွာမှာ အလုပ်အကြိုးစားဆုံး လူတစ်ယောက်က အခုတော့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတယ်လို့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်လီဆိုသည့် မိန်းကလေးမှာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြန်လည် နီမြန်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူက အသံတိမ်တိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် လာလုပ်ပါ့မယ်။"

ဤသည်မှာ သဘောတူလိုက်ခြင်းပင်။ ဦးလေးသုံးမှာ စိတ်အေးသွားသကဲ့သို့ ယန်ရွှယ်လည်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အချိန်ကျရင် ကောချန်အန်းကို သင်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

မိန်းကလေးငယ် ရှောင်လီမှာမူ ချက်ချင်း မျက်ရည်များ ကျလာပြီး ယန်ရွှယ်ကို အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။

ယန်ရွှယ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ကတိတစ်ခု တောင်းချင်တာ ရှိတယ်။"

လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။ သူမက ထိုလူဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ရှင် အလုပ်ရပြီဆိုတော့ ရှင့်သမီးကို ကျောင်းပြန်တက်ခိုင်းရမယ်။"

ယန်ရွှယ်က အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တုန်းကတော့ ဒီကလေးက မိသားစုအတွက် အနစ်နာခံပြီး ငွေရှာခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု လမ်းစရှိပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဒုက္ခမခံခိုင်းပါနဲ့တော့။ ဒီအရွယ်မှာ သူမ စာမသင်ရင်တောင် အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေပဲ ဝိုင်းလုပ်ပေးရမှာပဲလေ။"

ထိုလူက သူ့သမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အကြည့်အောက်တွင် ထိုအရိပ်အယောင်လေး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"သမီး မသွားပါဘူး။ ကျောင်းတက်ရတာ သမီး မကြိုက်ဘူး။ အိမ်မှာပဲ ထမင်းချက်ပြီး မောင်လေး ညီမလေးတွေကိုပဲ ကြည့်ပေးတော့မယ်"

သူမ သူတစ်ပါးကိုကော မိမိကိုယ်ကိုပါ ဖျောင်းဖျနေသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ကျောင်းတက်ရမယ်။ မောင်လေး ညီမလေးတွေလည်း ကျောင်းတက်ရမယ်။ နင် ကြည့်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။"

ဤသို့ဖြင့် ထိုကိစ္စမှာ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဦးလေးသုံးက သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးပြီး ထိုလူမှာ ကောချန်အန်း၏ လက်အောက်တွင် ဘွိုင်လာကို ကြည့်ရှုခြင်း၊ အပူချိန် စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် အညစ်အကြေးများ ဖယ်ရှားခြင်း လုပ်ငန်းများကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှင့်အတူ ထင်းစီးကြီးတစ်စီးလည်း ပါလာခဲ့သည်။

"ရှောင်လီက သူ့မှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိလို့ ဒီထင်းတွေကို စုပြီး လာပေးတာတဲ့။ သူ့အဖေကို ဒီမှာ အလုပ်ခန့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့လေ"