အခန်း (၁၂၇)

"ရှင် အဲဒီ မြေထိုးစက်နဲ့ မြေတူးစက်ကို ပြုပြင်တာ မပြီးသေးဘူးလား"

တစ်လခွဲလောက် ကြာမည်ဟု သူ ပြောခဲ့သော်လည်း ယခု တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ ပြန်မလာသေးသဖြင့် သူမ မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့် ထပ်မစစ်ဆေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နှောင့်ယှက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေလို့။"

"ချန်ကျိကျုန်းကို ပြောတာလား"

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ "သူ ရှင့်ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနေပြန်ပြီလား?"

"အရင်က အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျက်သွားလို့ တစ်ပတ်လောက် ကြန့်ကြာသွားတယ်။ အဲဒါ သူ့လက်ချက်လို့ ကိုယ် သံသယရှိတယ်။"

ချီဖန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသော်လည်း သူ၏ လေသံတွင် အကြံအစည်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်မလာခင်မှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကိုယ် မှာထားခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ်တို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှတွေ အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။"

ယခုအခါတွင်မူ ယန်ရွှယ် လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဘေးစောင်းလှည့်ပြီး တံတောင်နှင့် ထောက်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် သူ့အတွက် ထောင်ချောက် ဆင်ထားတာလား"

ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အရာအားလုံးက အရင်လိုပဲ မဟုတ်တော့ပါလားဟု တွေးလိုက်မိသည်… သူသည် လျောကျနေသော စောင်ကို သူမ၏ ပခုံးမှ လည်ပင်းအထိ ပြန်လည် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် “အင်း” ဟု တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာမူ သူ၏အကြည့်ကို သတိမထားမိဘဲ မေးလိုက်သည်။"ရှင် သူ့ကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဘယ်လို ဖမ်းဖို့ ကြံထားတာလဲ?"

"အထဲမှာ ကိရိယာလေးတစ်ခု ထည့်ထားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအပိုင်းကို လာကိုင်တာနဲ့ သူတို့မျက်နှာကို တန်းပြီး ပန်းထုတ်လိမ့်မယ်။"

"ဆေးရောင်တွေလား?"

"မဟုတ်ဘူး၊ အထည်လုပ်ငန်းသုံး ဆိုးဆေးတွေ။"

ချီဖန့်က သူမကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "အရေပြားပေါ်ကနေ ဆေးလို့ မပြောင်တဲ့ အမျိုးအစားလေ။"

ထိုဆေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆေးကြော၍မရခဲ့ပေ။ ချန်ကျိကျုန်းသည် ဆပ်ပြာ၊ အယ်လ်ကိုဟောနှင့် ဆေးချွတ်ရာတွင်သုံးသည့် ဓာတ်ဆီဖြင့်ပင် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆိုးဆေးမှာ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ အရောင်ပင်ဖြစ်သည်— အပြာရောင်ကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ အမည်းရောင်သာဆိုပါက ဆံပင်ဆိုးဆေးမှားသွားခြင်း သို့မဟုတ် အရွယ်မတိုင်ခင် ဆံပင်ဖြူ၍ ဆိုးရာမှ ပေကျံသွားခြင်းဟု ဆင်ခြေပေး၍ ရနိုင်သေးသည်။

ပွတ်တိုက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲရောင်ကိုင်းကာ အသားများပင် လန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသောအခါ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်တော့သည်။ "ရှင် မနေ့ညက ဘာတွေသွားလုပ်ထားတာလဲ"

ချန်ကျိကျုန်းက ချက်ချင်း တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဟန့်လိုက်သည်။ "အသံတိုးတိုးပြောစမ်း"

တစ်ဖက်ခန်းရှိလူများ ကြားသွားမည်ကို သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့နေထိုင်သည်မှာ အစိုးရချပေးသည့် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဖြစ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အိမ်နီးချင်းမှာလည်း ဆွေမျိုးမဟုတ်ဘဲ စားသောက်ကုန်စက်ရုံမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပါ။ သူ ချီဖန့်ကို ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ချီဖန့်၏ အကွက်ထဲ ပြန်ကျသွားရသည်ဟု သူ မည်သို့ ဝန်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။ ပြီးတော့ ချီဖန့်က ဘာဆေးတွေ သုံးထားသနည်း။ ဘယ်လိုပင် ပွတ်တိုက်ပါစေ ဘာကြောင့် မပြောင်ရသနည်း။

ချန်ကျိကျုန်း မှန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အပြာရောင်ကြီး ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ အစိမ်းရောင်ပင် သန်းနေသယောင် ရှိသည်။

ပိုကြီးမားသော ပြဿနာမှာ အချိန်ဖြစ်သည်။ ယခု မနက် ၆ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်၍ မကြာခင် အလုပ်သွားရတော့မည်။ သူသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူ၏ဇနီးကို ခိုင်းလိုက်သည်။ "ငါ့ကိုယ်စား အလုပ်မှာ ခွင့်သွားတိုင်ပေးပါ။ ငါ့အမေ နေမကောင်းလို့ သွားကြည့်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်"

ဤမျက်နှာကြီးနှင့်တော့ အလုပ်သွားရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ၏ဇနီးလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အခုပဲ သွားလိုက်မယ်"

"မြန်မြန်သွား။ သစ်ထုတ်တဲ့ရထား မရောက်ခင် အမြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး ပြန်လာခဲ့။"

ချန်ကျိကျုန်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ထပ်မှာလိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော်လည်း မေးမြန်းရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူမ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ ရောက်သောအခါ ခွင့်တင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးမှ မတွေ့ရပေ။ အလုပ်သမားအားလုံးမှာ အလုပ်ရုံတစ်ခုအတွင်း စုဝေးနေကြသည်ဟု သိလိုက်ရသည်။

သူမ အပြေးအလွှား သွားကြည့်လိုက်သောအခါ စက်ရုံမှူးနှင့် အခြားလူကြီးများမှာ စက်တစ်လုံးကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေပြီး မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရမ်းကို ခန့်ညားချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ လက်အိတ်စွပ်ကာ စက်အတွင်းမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါပါပဲ။"

သူ ကမ်းပေးလိုက်သော လက်အိတ်နှင့် အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခုလုံးတွင် ရင်းနှီးနေသည့် အပြာရောင်ဆိုးဆေးများ ပေကျံနေသည်။ ချန်ကျိကျုန်း၏ ဇနီးမှာ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအရာကို စစ်ဆေးနေသည့် လူကြီးများမှာ ပို၍တည်ကြည်သွားခဲ့ကြသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့စက်တွေကို တကယ်ပဲ လာဖျက်ဆီးရဲတာလား။ စက်ရုံကို လုံးဝ မလေးစားတာပဲ။"

စက်ရုံမှူးက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ချီဖန့်နှင့် သူ၏အလုပ်များကို အထက်လူကြီးများက သူ့ထံတွင် ယုံကြည်စွာ အပ်နှံထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ချီဖန့်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဆိုးဆေးတွေ သုတ်ထားတယ်။ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှာ အပြာရောင်တွေ ပေနေလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ ဘယ်သူ အလုပ်ရုတ်တရက် ပျက်လဲဆိုတာ စစ်ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပါပဲ"

ချန်ကျိကျုန်း၏ ဇနီးမှာ ဗိုက်ထဲ အေးခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်း ထောင်ချောက်မိသွားပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ အလုပ်ပျက်မည်ကိုပင် ကြိုတင်တွက်ဆထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ မည်သို့ လွတ်အောင်ရုန်းရမလဲဟု မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြားထဲမှ သူမဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဟိုမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့ ထင်တယ်။"

သူ၏အသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ သူမကို ထိုးဖောက်လိုက် မြင်နေရသလိုပင် ရှိသည်။ သူ၏စကားကြောင့် အခြားသူများလည်း သူမဘက် လှည့်ကြည့်ကုန်ကြသည်။ စက်ရုံမှူးက မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှလူမှာ စက်ရုံမှလူပင် ဖြစ်ရမည်။ အပြင်လူဆိုပါက ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကို ဖျက်ဆီးရမည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အတွင်းရေးကို အတွင်းမှာပင် ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဌာနသို့ တိုင်ကြားရမည်ဆိုလျှင်ပင် အပြင်လူများ ကောလာဟလ မဖြန့်နိုင်အောင် တားဆီးရမည်။

ယခုမူ ချန်ကျိကျုန်း၏ ဇနီးအတွက် အခက်တွေ့ရပြီဖြစ်သည်။ ခွင့်တိုင်လိုက်ပါက သူမ၏ခင်ပွန်း အဖမ်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ခွင့်မတိုင်ဘဲ ပြန်သွားလျှင်လည်း ခွင့်မဲ့ပျက်ကွက်မှုဖြင့် အရေးယူခံရမည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ခွင့်မတိုင်လျှင်ပင် သူ အလုပ်မလာခြင်းကပင် သူ့ကို တရားခံဟု ညွှန်ပြနေသလို ဖြစ်နေသည်။ မေလပင် မရောက်သေးသော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်လို ရပ်နေမိသည်။

စက်ရုံမှူးက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ရိပ်မိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရဲဘော်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" သူမကို သိသည့်လူတစ်ဦးက ဝင်ပြောပေးသည်။

"အဲ့ဒါ ချန်ကျိကျုန်းရဲ့ ဇနီးလေ။"

စက်ရုံမှူး၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး သံသယများ ဝင်လာခဲ့သည်။ "ချန်ကျိကျုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ ယောက္ခမ နေမကောင်းလို့ပါ။ ကျိကျုန်းက သွားကြည့်ရမှာမို့လို့ ဒီနေ့ အလုပ်မလာနိုင်တော့ဘူး။"

ဤအကြောင်းပြချက်ကို ဘယ်သူမှ မအံ့သြကြပေ။ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သေးသည်။ "အံကိုက်ပဲနော်"

ချောမောသည့် လူငယ်လေးက ထပ်၍မေးခဲ့သည်။ "မင်းယောက္ခမက ဘယ်မှာနေတာလဲ"

မေးခွန်းက မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူမ အငိုက်မိသွားသည်။

"ဝူရွှေ့လျှို မှာပါ။"

"ဘယ်တုန်းက နေမကောင်းဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက လာပြောတာလဲ။"

သူမ ထစ်ငေါ့သွားရသည်။ ဝူရွှေ့လျှိုမှာ ချန်ရွှေ့နှင့် နီးသည်မဟုတ်ဘဲ သတင်းမှာလည်း ဤမျှ မမြန်နိုင်ပေ။ သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုမှာပင် အဖြေကို ပေးပြီးသားဖြစ်သည်။ ချီဖန့် ဆက်မမေးတော့သော်လည်း စက်ရုံမှူးကမူ သူမကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းအိမ်ကို လိုက်ကြည့်လို့ ရမလား"

သူမ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စက်ရုံမှူးက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"အခုအချိန် ဝူရွှေ့လျှိုကို သွားမယ့် ကားမရှိသေးဘူးလေ။ ငါတို့လည်း လူနာကို သွားနှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ။"

သူမ ပိတ်မိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ ငြင်းဆန်လျှင်ပင် အခြားသူများက သူတို့အိမ်ကို သိကြသည်။ သူမ ချန်ကျိကျုန်းတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သို့သော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ခွင့်ရခဲ့ရဲ့လား။ ဒီအမှုန့်တွေက ဘာလို့ ဘာမှ ဖုံးလို့မရတာလဲ"

ချန်ကျိကျုန်း စားပွဲမှ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ရောင်ကိုင်းပြီး အပြာရောင်ကြီးဖြစ်ကာ အပေါ်မှ ပေါင်ဒါမှုန့်များ ထူထူထဲထဲ လိမ်းကျံထားသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရတော့သည်...

"ဘုရားရေ၊ မင်းတို့သာ မြင်ရင် သေလုမတတ် ကြောက်သွားမှာ။ သူက ကြည့်ရတာ လူနဲ့တောင် မတူဘူး၊ မိစ္ဆာကြီးကျနေတာပဲ"

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ဦးက အလုပ်ဖော်များကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

"တကယ်လား။ ဆေးရတာ အဲဒီလောက် ခက်တာလား။"

"ကျွန်တော် နည်းပညာရှင် ချီကို မေးကြည့်တော့ ကလိုရိုက် အရည်တစ်ခုခုနဲ့ ဆေးရင်တော့ နည်းနည်းပြောင်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ဖို့ တစ်လလောက် ကြာမယ်တဲ့။"

"တစ်လလုံးလုံးလား။ ချန်ကျိကျုန်း ဘယ်လို မျက်နှာပြမလဲ။"

"ဆေးလို့ ပြောင်ရင်တောင် သူကတော့ သွားပြီ။ ဌာနရဲ့ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးတာလေ။ အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာတယ်။"

ဤသည်မှာ လမ်းပြင်ရန်အတွက် ဌာနက အားကိုးတကြီး တာဝန်ပေးထားသည့် စီမံကိန်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စက်ရုံမှူးက မျက်နှာမညှာဘဲ ချန်ကျိကျုန်းကို သူ၏မျက်နှာ အပြာရောင် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လူပုံအလယ်တွင် ဝေဖန်မှုများပြုလုပ်ပြီး နိုင်ငံရေးသင်တန်းများ ပေးခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်ပေးမှုမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမြန်ဆန်ခဲ့သည်။

စီမံကိန်းကို မရိုးမသား နှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် အစိုးရပိုင်ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးမှုတို့ကြောင့် ချန်ကျိကျုန်းကို သစ်ထုတ်ရေးစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ကာ အလုပ်ကြမ်းဖြင့် စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ရေး လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ဆိုရှယ်လစ် တိုးတက်မှုကို နှောင့်ယှက်တာဖြစ်လို့ ဒါကို သင်ခန်းစာယူကြပါ"

စက်ရုံတွင် အထူးအစည်းအဝေးပြုလုပ်၍ ရှုတ်ချခဲ့ကြသေးသည်။

ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ တစ်ချိန်က သူ ချီဖန့်ကို သစ်ထုတ်ရေးစခန်းသို့ ပို့ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချီဖန့်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွားရပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ချီဖန့်မှာ သူ၏ အရည်အချင်းဖြင့် အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ပြန်ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် စက်ပြင်ရုံလေးတွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း စက်ရုံကြီးမှလူများပင် သူ့ကို မလေးမစား မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။ ဌာနကလည်း သူ့ကို အထူးမျက်စိကျနေသဖြင့် ဤစက်များ ပြုပြင်ခြင်း အောင်မြင်သွားပါက စက်ရုံကြီးသို့ ပြန်လာရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။

လူများမှာမူ ချီဖန့်မှာ အထင်သေး၍မရသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ အရင်က သူ ငယ်သည်ဟု အထင်သေးခဲ့သည့် အလုပ်သမားကြီးများလည်း ယခုအခါ အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်ကိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ အပြစ်ပေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ချီဖန့်က ပြုပြင်ထားသည့် စက်နှစ်လုံးကို ဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"သူ တင်လိုက်ပြီလား"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မယုံသလို မေးဘိုက်သည်။ "ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်း ဘယ်လိုလုပ် ပြီးနိုင်မှာလဲ။ တကယ်ကော အလုပ်လုပ်ရဲ့လား။"

သူသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရင်က နှေးသည်ဟု ညည်းညူပြီး ယခု မြန်မြန်ပြီးတော့လည်း သံသယဝင်နေပြန်သည်။ ချူမင်လီကမူ သူ့ကို ပြန်ပင် မဖြေတော့ပေ။

ချူမင်လီ အဖွဲ့ကိုခေါ်၍ စက်ရုံသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ စက်ရုံထဲ ရောက်သည်နှင့် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည့် စက်နှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူမင်လီသည် မြေတူးစက်နှင့် မြေထိုးစက်များကို မြင်ဖူးသဖြင့် ဤစက်များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ခိုင်ခံ့ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

"ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို စမ်းမောင်းခိုင်းကြည့်မလား။"

"မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် မောင်းပြပါ့မယ်။"

ချီဖန့် စက်ပေါ်တက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ လိုက်ကြည့်ချင်သေးလဲ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မရဲသော်လည်း ချူမင်လီသည် ချီဖန့်ကို ယုံကြည်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လိုက်မယ်"

ချီဖန့်သည် စက်အတွင်း၌ အခြေခံ မောင်းနှင်ပုံများကို ပြသခဲ့သည်။ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်နှင့် ဂီယာချိန်းခြင်းတို့မှာ ယခင် ထရက်တာများအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများ ပြသပြီးနောက်မှ အသစ်ပြုပြင်ထားသည့် အပိုင်းများကို ဆက်ပြခဲ့သည်။

မြေတူးစက်၏ လက်တံမှာ ချောမွေ့စွာ ဆန့်ထွက်သွားပြီး သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာတွင် အတိအကျ မြေကြီးကို တူးယူလိုက်သည်။ ထိန်းချုပ်မှုများမှာ အလွန်တိကျပြီး အားလည်း ကောင်းလှသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် မြေကြီးများကို တူး၍ သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာအပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ချီဖန့်က သုံးမီတာခန့်ရှိသော ကျင်းတစ်ခုကို တူးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေထိုးစက်ဖြင့် ထိုမြေများကို ပြန်လည်ဖို့ပေးပြီး မြေညှိပြသည်။

"မြေတူးစက်က ပိုပြီး အနုစိတ်ပြီး အားစိုက်ရလို့ မြို့ပေါ်က TDT-40 ကို သုံးထားတယ်။ ကုန်ကျစရိတ် အများစုက အဲဒီမှာပဲ သုံးလိုက်တာပါ။ မြေထိုးစက်ကတော့ RT-12 နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်" ချီဖန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လူအားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာ အံ့သြလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤမျှအဆင့်မြင့်အောင် ပြုပြင်နိုင်ခြင်းမှာ မလွယ်ကူပါ။ ဤခရိုင်တွင် မြေထိုးစက်သာ အောင်မြင်စွာ ပြုပြင်နိုင်သေးသည်ဟု သတင်းထွက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ လူတိုင်း ချီဖန့်ကို အထင်ကြီးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ဤသို့သော လူတော်တစ်ဦးမှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း မဟုတ်ဘူး ချန်ရွှေ့မြို့လေးတွင် ရှိနေခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိကြသည်။

သို့သော် ဤနှစ်များ၏ အခြေအနေအရ ဤသည်မှာလည်း မဆန်းလှပေ။ သူတို့ အစည်းအဝေးပြန်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ စက်များကို စမ်းသပ်ကာလ ထားရှိဦးမည်ဖြစ်သလို ကျန်ရှိသည့် ထရက်တာများကိုပါ ပြုပြင်ဦးမလားဆိုသည်ကို ဌာနက ဆုံးဖြတ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ကျစရိတ်ကြောင့် အကုန်လုံးကို ပြုပြင်ရန် ဆိုင်းငံ့လိုက်သော်လည်း လမ်းပြင်သည့် လုပ်ငန်းကိုမူ စတင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မြေပုံကို ကြည့်ရှုဆွေးနွေးကြသောအခါ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းနှင့် ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းကို ဆက်သွယ်မည့် လမ်းကို အရင်စတင်ဖောက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤစခန်းနှစ်ခုမှာ ရထားလမ်း၏ အလယ်တွင်ရှိပြီး မြို့နှင့် ဝေးကွာသော်လည်း ၎င်းတို့အချင်းချင်းမှာမူ တောအုပ်တစ်ခုနှင့် တောင်ကုန်းနှစ်ခုသာ ခြားသည်။ လမ်းဖောက်ပြီးပါက လှည်းဖြင့် သွားလျှင်ပင် မိနစ် ၃၀ မကြာဘဲ ရထားလမ်း နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာမူ အစည်းအဝေး တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ၏ရုံးခန်းသို့ ရောက်မှသာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲတော့သည်။ ချူမင်လီ ရောက်လာကတည်းက သူ၏အစီအစဉ်များမှာ ဘာမှ အဆင်မပြေတော့ပေ။ သို့သော် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

ချူမင်လီမှာ အရဲစွန့်လွန်းလှသည်၊ ကျင်းချွမ်တွင် သူလုပ်ထားသည့် ပြဿနာများမှာ တစ်နေ့ သူ့ကို ပြန်လည်ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ စိတ်အနည်းငယ် သက်သာသွားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် ကျင်းချွမ်ရှိ စမ်းသပ်စီမံကိန်း အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ဖုန်းအချို့ ဆက်လိုက်သည်။

သစ်ထုတ်ရေးစခန်း သုံးခုမှ သစ်များကို သိမ်းယူထားကြောင်းနှင့် မြို့ပေါ်မှ အုတ်နှင့် ဘိလပ်မြေ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းများစွာကို ဝယ်ယူထားကြောင်း သိရသောအခါ ဤရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အတော် များပြားလိမ့်မည်ဟု ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို ခန့်မှန်းမိသည်။

ထိုအချက်က သူ့ကို စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်ကုန်ပိုင်း ဘဏ္ဍာရေး အစီရင်ခံစာများ ထွက်လာချိန်တွင် ချူမင်လီ ကျဆုံးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရုံသာမက လိုအပ်ပါက မီးလောင်ရာလေပင့်ပင် လုပ်ဦးမည်ဟု ကြံစည်ထားသည်။

သို့သော်လည်း သစ်တောစိုက်ပျိုးခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် လမ်းဖောက်လုပ်ရန်အတွက် စက်နှစ်လုံးကို ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် အလုပ်သမားများက သစ်တောဌာနသည် ၎င်းတို့စခန်းအတွက် အထူးသီးသန့် စက်အသစ်များ ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ ၎င်းတို့သည် အသစ်ဝယ်ယူထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့စခန်းရှိ RT-12 နှင့် အခြားစခန်းတစ်ခုမှ TDT-40 တို့ကို အသုံးပြုကာ ချီဖန့်က ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အမှန်တရားကို သိရှိသွားကြသည်။

ထိုအချက်က သူတို့ကို ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူစေသည်။ မိမိတို့၏ ချီဖန့်ကလွဲ၍ အခြားမည်သူက ထရက်တာများကို မြေတူးစက်နှင့် မြေထိုးစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။

ဤတွေ့ရှိချက်က သူတို့၏ သိလိုစိတ်ကို ပိုမြင့်တက်စေသည်။ သူတို့သည် မူလထရက်တာများ၏ အမှတ်အသားများကို ရှာဖွေရန် စက်များအနီးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။

တစ်ဦးက စက်ကိုယ်ထည်မှာ ပြောင်းလဲမှု မရှိသလောက်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြနေပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကလည်း နောက်တွဲယာဉ် ချိတ်ဆက်သည့်နေရာကို ချောမွေ့စွာ ပြုပြင်ထားသည်ကို အံ့သြနေကြသည်။

အချို့မှာ မြစ်ဆီသို့ အဝတ်လျှော်သွားရင်း စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးကွင်းသို့ ဝင်လာကာ ယန်ရွှယ်ထံတွင် ချီဖန့်အား ချီးကျူးစကား ပြောခဲ့ကြသည်။