အခန်း (၁၂၈)
Vol. 13 Ch. 128
ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုစက်များကို ကြည့်ရှုရန် ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့်အတူ လမ်းကြုံဝင်ခဲ့သည်။ မေလအစောပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မီးဖွားရန်ရက်မှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည် သားဖွားရလွယ်ကူစေရန် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ရှိနေစေဖို့ သူမကို အကြံပေးထားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စမ်းသပ်စီမံကိန်းမှ အလုပ်သမားများက သူတို့ကို “နည်းပညာရှင်ယန်” နှင့် “စာရင်းကိုင်ကျိုး” ဟု ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး နည်းပညာရှင်ယန်၏ ခင်ပွန်း ချီဖန့်အကြောင်းကိုလည်း မမေ့မလျော့ ထည့်သွင်းပြောဆိုကြသည်။
ဤအပြောင်းအလဲကို ကျိုးဝေဟွေ့လည်း သတိထားမိသည်။ “အရင်က သူတို့ နင့်ကို ‘ရှောင်ယန်လေး’ ဒါမှမဟုတ် ‘ချီဖန့်မိန်းမ’ လို့ပဲ ခေါ်ခဲ့ကြတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။”
“ဒါကြောင့်လည်း လူတွေမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လိုအပ်တာပေါ့၊”
ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ်ရင် သူတို့က နင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုပဲ မြင်ပြီး နင့်နာမည်ကို မြင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ စဉ်းစားနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ငါတို့ စမ်းသပ်စီမံကိန်း ကြီးထွားလာရင် လူတွေက လျိုဝေကောကို ‘စာရင်းကိုင်ကျိုးရဲ့ ခင်ပွန်း’ လို့တောင် ခေါ်လာကြလိမ့်မယ်၊”
ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါ ပိုကြိုးစားရမှာပေါ့— ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်ရင်တောင် ငါ့ကလေးအတွက်ပဲ”
လျိုဝေကောနှင့် သူ၏မိသားစုမှာ စိတ်ထားကောင်းကြသော်လည်း သူမ၏မိခင်မှာ အမြဲတမ်း အလုပ်မရှိသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုမကျသော အကြည့်အောက်တွင် ထမင်းတစ်လုပ် ပိုစားရန်ပင် တုံ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်ကို သူမ မမေ့နိုင်ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို မိမိရာထူးတိုးရန်အတွက် အလဲအလှယ်လုပ်ရန် ကြိုးစားစဉ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ အားကိုးရာမဲ့ မျက်ရည်များကိုလည်း သူမ မေ့မည်မဟုတ်ပါ...
လမ်းလျှောက်လာခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် စက်များကို မြင်ရ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်းကြောင့်လား မသိသော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဗိုက်နာလာတော့သည်။
ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည် ညတွင်းချင်းပင် သားဖွားဆရာမကို သွားခေါ်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လျိုဝေကောက ကလေးမွေးဖွားကြောင်း သတင်းစကားပါးရန် ကြက်ဥနီများဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ် နောက်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သမီးလေးမွေးလို့ မပျော်ဘူးလား၊”
“အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊”
လျိုဝေကောက ခေါင်းကုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက သားလေးပဲ လိုချင်ကြတယ်လို့ ပြောနေကြတာလေ၊ သိတယ်မလား။”
လူတို့၏ စိတ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် မူတည်၍ ပုံဖော်ခံရတတ်သည်။ အမျိုးသားများကသာ လုပ်သားအင်အားတွင် လွှမ်းမိုးထားသည့် ခေတ်ဖြစ်သဖြင့် သားဦးရခြင်းကို ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုအဖြစ် မြင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
လျိုဝေကောသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်လာသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ချီဖန့်ကို ဘေးသို့ခေါ်ထုတ်ကာ ကလေးထိန်းနည်း ဗဟုသုတများကို ဝေမျှနေတော့သည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကမူ ထိုသတင်းကို ပိုပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ ယန်ရွှယ် သူမထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံသောအခါ စမ်းသပ်စီမံကိန်းတွင် အလုပ်ဘယ်တော့ ပြန်ဆင်းနိုင်မလဲဟု ချက်ချင်းမေးမြန်းသည်။
မိခင်ဖြစ်လာခါစ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ ခိုင်မာနေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ စာရင်းကိုင်တာဝန်ကို စတင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်စဉ်က ရှိခဲ့သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုများနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်။
ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ဘေးနားတွင် သေးခံလဲရန် ရုန်းကန်နေသော လျိုဝေကောကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မီးဖွားခွင့် ရက်လေးဆယ် ပြည့်ရင် အလုပ်ပြန်လာလို့ရပြီ။ အဲဒီကျရင် ဝေကောက ကလေးထိန်းပြီး အိမ်မှာနေပေါ့”
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လျိုဝေကောသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားသဖြင့် ကလေးမှာ ငိုယိုတော့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျိုးဝမ်ဟွေ့က လှမ်းယူရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဟွမ်ဖန့်ယင်း ဝင်လာကာ မြေးမလေးကို ချီမပြီး ချော့မော့နေသည်။ “အို... မငိုနဲ့ မငိုနဲ့။ အဘွားရှိတယ်”
ထို့နောက် သားဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးကာ ငေါက်လိုက်သည်။ “သေးခံတစ်ခုတောင် သေချာမလဲတတ်ဘူး။ နင်က ဘာအသုံးကျလဲ” လျိုဝေကောမှာ ခေါင်းလေးငုံ့သွားတော့သည်။
လျိုမိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မည်မျှအထိ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ ချီဖန့်က သူမဘေးတွင် လျှောက်လာရင်း သူမ၏ စဉ်းစားနေသော အမူအရာကို သတိပြုမိကာ “ဝေကောက ကလေးကို မမုန်းပါဘူး၊” ဟု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ရွှယ် စကားမပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “သူက သမီးလေးမွေးတာ ကောင်းပါတယ်တဲ့— မဟုတ်ရင် ကလေးနာမည်ကို မြေထိုးစက် ဒါမှမဟုတ် မြေတူးစက် လို့ ပေးမိမှာစိုးလို့တဲ့။” ဤသည်မှာ လျိုဝေကော ပြောမည့်စကားနှင့် အလွန်ကိုက်ညီနေသဖြင့် ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သားလေးမွေးရင်တောင် အဲဒီနာမည်တွေ ပေးလို့မရဘူးလေ။”
“မြေထိုးစက်နဲ့ မြေတူးစက်တွေကို ကြည့်ပြီးမှ ကလေးရလာတာ မဟုတ်ဘူးလား” ချီဖန့်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြက်လုံးထုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ဒီနာမည်တွေပေးဖို့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်သေးဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်မမှာ သားလေးရှိလာရင် နာမည်ကို ဟိုက်ဒရောလစ်ပန့်လို့ ပေးရမှာလား။”
“သမီးလေးဆိုရင်တော့ ကြွက်နားရွက် မှို ...”
ချီဖန့် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ရွှယ် သူ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ် သမီးလေးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နာမည်တွေ ပေးဖို့ မကြံနဲ့နော်!”
မှိုဆိုသည့် နာမည်မှာ နားထောင်လို့ မကောင်းလှပေ။ “သားလေးတွေကိုလည်း အဲဒီလို မပေးနဲ့။ ရှင်တို့ သိပ္ပံကျောင်းသားတွေက ဒီထက်ကောင်းတဲ့ နာမည် မစဉ်းစားတတ်ကြဘူးလား။”
ချီဖန့်က မရုန်းကန်ဘဲ သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ယန်ရွှယ်က လက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝေကောက ကလေးကို မမုန်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက်လည်း အဲဒါကို စိတ်မပူပါဘူး။”
မူလဇာတ်လမ်းတွင် ချီဖန့်မှာ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သူဖြစ်ရာ သူမ သားမွေးမွေး သမီးမွေးမွေး သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
“ကျွန်မက ဝမ်ဟွေ့ ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားတာကိုပဲ တွေးနေမိတာ။”
ချီဖန့်က ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမှတ်ချက်မပေးပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် လျိုဝေကောနှင့်သာ ဆိုင်သည်ဟု သူယူဆပုံရသည်။
သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်— အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူသားသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ထက်ပင် ပို၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က သူသည် အရာရာကို လျစ်လျူရှုပြီး အထီးကျန်ဆန်နေသူဖြစ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိနေသည်ဟုပင် သူမ သံသယဝင်ခဲ့သည်။
ယမန်နှစ်ကပင် သူသည် အိပ်မပျော်သော ရောဂါရှိခဲ့ပြီး ညဘက်တွင် အပြင်ထွက်ကာ ကြယ်များကို ရေတွက်နေခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ ယန်ရွှယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် အခုတလော အိပ်လို့မရတာမျိုး မရှိဘူးမလား”
သူမ မပြောလျှင် ချီဖန့်ပင် ထိုအကြောင်းကို မေ့နေတော့မည်။ “မရှိပါဘူး။”
သူက ခဏရပ်ပြီးမှ ဖြည့်စွက်ကာပြောခဲ့သည်။ “ဆေးသောက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”
အနည်းဆုံးတော့ သူ ဆေးသောက်ရန် ဝန်လေးတတ်သည့် အကျင့်က မပြောင်းလဲသေးပေ။
ယန်ရွှယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ညသန်းခေါင်မှာ ရှင် ကြယ်တွေ ပြန်ရေတွက်နေတာကို မတွေ့ရစေနဲ့”
ချီဖန့်သည် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုညက ကြယ်များကို အဘယ်ကြောင့် ရေတွက်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားခဲ့သည်။
“မင်းပဲ ကိုယ့်ကို အသက် ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ နေရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယန်ရွှယ်အား အတိတ်အကြောင်းများ အကြာကြီး မတွေးစေချင်သဖြင့် သူ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်း ပြောထားတဲ့ ဝှီးချဲက ပြီးသလောက် ရှိနေပြီ။”
ယန်ရွှယ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ချီဖန့်မှာမူ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ မြို့မှ ပြန်လာသောအခါ သူမက သူမလိုချင်သော ပုံစံနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သွားရောက် စစ်ဆေးသောအခါ ရှေ့ဘီးများနှင့် ဘရိတ်များသာ ကျန်တော့သည်။
“ဒါက စက်ဘီးရဲ့ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ဆင်တူတယ်။ စက်ဘီးဘီး နှစ်ဘီးကို ပြုပြင်ပြီး သုံးထားတာ” ချီဖန့်က ဝှီးချဲ ကိုယ်ထည်ကို စမ်းသပ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။
ပြီးစီးသွားသောအခါ ၎င်းကို ရှုဝမ်ချန်းဆီ ယူသွားကြရာ သူသည် စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါ... ဒါ ကျွန်တော့်အတွက်လား?”
“အခမဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး—ရှင့်ရဲ့ လစာထဲကနေ ပြန်နှုတ်မှာ၊”
ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောကာ သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှုဝမ်ချန်းသည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခပ်တိုးတိုးပြောခဲ့သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူ၏ အသံထဲမှ ခံစားချက်ကို သတိမထားမိဟန် ဆောင်ကာ ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို သူ့အား ဝှီးချဲပေါ် တင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းပြီး အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
“ဘီးနှစ်ခုလုံးကို ရှေ့ကိုလှည့်ရင် ရှေ့ကိုသွားမယ်၊ နောက်ကိုလှည့်ရင် နောက်ပြန်ဆုတ်မယ်။ ကွေ့ချင်ရင်တော့ ဘယ်ဘက်ဘီးကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ညာဘက်ဘီးကို ရှေ့ကိုလှည့်လိုက်၊ ဒါဆို ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့သွားလိမ့်မယ်။”
လွန်ခဲ့သော လများအတွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏လက်မောင်းများဖြင့် တွားသွားခဲ့ရသဖြင့် ရှုဝမ်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ အတော်ပင် သန်မာနေသည်။ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ အသားကျသွားပြီး ဝှီးချဲမှာ အလွန်အဆင်ပြေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူ ယန်ရွှယ်ကို ပြန်ကြည့်သောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသော်လည်း “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဆိုသည့် စကားမှလွဲ၍ အခြားစကားများ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ယန်ရွှယ်သည် တခမ်းတနား ကျေးဇူးတင်စကားများကို မလိုအပ်ပေ၊ စိတ်ရင်းမှန်လျှင် လုံလောက်ပါသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယန်ကျိအန်းက သားဖောက်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
“ကြက်... ကြက်ကလေးတွေ ပေါက်နေပြီ!”
မှိုမျိုးစေ့ ထည့်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သားဖောက်ခန်းကို အခြားနေရာတွင် ပြန်လည်အသုံးပြုခဲ့သည်။ အဖွားယန်သည် ရက်ပေါင်းများစွာ လေ့လာပြီးနောက် သင့်တော်သည့် အပူချိန်ကို ရှာဖွေကာ မျိုးအောင်ထားသော ဥများကို သားဖောက်ခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ယခင်က သူမသည် အထိအတွေ့ဖြင့်သာ အပူချိန်ကို ခန့်မှန်းခဲ့ရပြီး အပူချိန်မည်မျှ ရှိသည်ကို အတိအကျ မသိခဲ့ပေ။
ယန်ရွှယ် ယန်ကျိအန်းနောက်သို့ လိုက်သွားသောအခါ အက်ကွဲနေသော ဥခွံထဲမှ သေးငယ်သော နှုတ်သီးဝါလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ စိုစွတ်နေသော သတ္တဝါငယ်လေးမှာ ဥခွံထဲမှ ထွက်ရန် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အခြားဥများမှာလည်း ပေါက်တော့မည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ အဖွားယန်သည် သူတို့ကို မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြင်နာစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“သားဖောက်ခန်းရဲ့ အပူချိန်က အတော်ပဲ။ သူတို့ကို အပြင်မလွှတ်ခင် ဒီမှာ နောက်ထပ် တစ်လလောက် ထားလို့ရတယ်။”
ပေါက်ခါစ ကြက်ကလေးများ ဖျားနာမှု မရှိစေရန်အတွက် အပြင်သို့ မလွှတ်ခင် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် အနွေးဓာတ်ပေးထားရန် လိုအပ်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်လ ထားလိုက်တာပေါ့” ယန်ရွှယ် သဘောတူလိုက်သည်။
အဖွားယန်သည် သူမ၏ အလုပ်ကြောင့် ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ ဝမ်းသာမိသည်။
“ဒီစနစ်နဲ့ဆိုရင် သေဆုံးနှုန်းက ပုံမှန်ထက် ပိုနည်းလိမ့်မယ်။”
ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မီးဖွားခွင့်မှ ပြန်လာချိန်တွင် ကြက်ကလေးများမှာ အပြင်လွှတ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း သေဆုံးနှုန်းမှာ ယခင်နှစ်များထက် လျော့နည်းသွားသည်။ အဖွားအိုသည် သူတို့အတွက် နောက်ဖေးတွင် ခြံစည်းရိုးအကျယ်ကြီး ခတ်ပေးထားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေးတစ်ခုကိုလည်း စတင်စိုက်ပျိုးနေသဖြင့် အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်ကာ ပျော်ရွှင်နေသည်။
ဇွန်လလယ် ရောက်သောအခါ မှိုများ စတင်ထွက်ရှိလာသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးကွင်းတွင် အလုပ်များနေသဖြင့် မှိုခူးခြင်းကို ချီဖန့်၊ ယန်ကျိအန်း၊ အဖွားနှင့် ကော မိသားစုတို့ကသာ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြသည်။ ပထမဆုံး မှိုများကို ခူးဆွတ်ပြီးသောအခါ အတွင်းရေးမှူးလျန် လာရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ချူမင်လီထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“မှိုတွေ ထွက်ပြီ... ဟုတ်ကဲ့၊ ကြီးထွားမှုက အလွန်ကောင်းပါတယ်။”
စီမံကိန်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသော ချူမင်လီသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏အလုပ်များကို အမြန်လက်စသတ်ကာ သစ်တောစခန်းသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအတွက် အဆိုးဆုံး အမှားမှာ လက်တွေ့မပါဘဲ သီအိုရီသက်သက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ပြီး နားလည်မှသာ မှန်ကန်သော အကဲဖြတ်မှုများနှင့် အစီအစဉ်များကို ချမှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အပူဒဏ်ကို ရှောင်ရန် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဒါရိုက်တာလျိုနှင့် တိုးခဲ့သည်။
နောက်ကွယ်တွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်ပျက်နေပါစေ၊ ဒါရိုက်တာလျိုသည် ချူမင်လီနှင့် ဆုံသည့်အခါ ပုံမှန်အတိုင်းပင် နှုတ်ဆက်ပြီး ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။
ချူမင်လီလည်း အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျင်းချွမ်သစ်တောစိုက်ကွင်းက မှိုတွေ ထွက်နေပြီ။ အဲဒါ သွားကြည့်မလို့။"
ထို့နောက် ဒါရိုက်တာလျိုကို မေးလိုက်သည်။"ခင်ဗျားရော လိုက်မလား"
ဒီလောက် ပူပြင်းလှတဲ့ နေ့လယ်ခင်းကြီးမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ နေရောင်အောက် မှိုသွားကြည့်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ မှိုစိုက်ခင်းမှာ တစ်ခုခု အမှားအယွင်းဖြစ်လို့ အရေးပေါ် သွားဖြေရှင်းရတာမျိုးဆိုရင်တော့ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိဦးမည်။ တကယ်လို့ နေသာ ဒီလောက် မပူရင် ဒါရိုက်တာလျိုတစ်ယောက် ဘာတွေများ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ လိုက်သွားမိကောင်း သွားမိလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပူရှိန်နဲ့လား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မလိုက်တော့ဘူး။
ဒါရိုက်တာလျိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက ပြောရတာပေါ့။ အခုက ကျွန်တော် အချိန်မရဘူး၊ အလုပ်တွေ တပုံကြီး စောင့်နေတာ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ဟန်ဆောင်ဖတ်ရင်း ရုံးခန်းထဲက လေအေးလေးကို ခံစားနေတော့သည်။
ချူမင်လီသည် ဒါရိုက်တာလျိုဖြစ်စေ၊ ဌာနက အခြားသူတစ်ဦးဦးဖြစ်စေ သူ့နောက်လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။ အပူရှိန်ကလည်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း ဒီမှိုစိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းအပေါ် ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဌာနပိုင် သုံးဘီးကိုလည်း မယူ၊ ကျင်းချွမ်ကို တိုက်ရိုက်သွားသည့် ရထားကိုလည်းမစီးဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။
ယင်းအစား သူက အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ရှန်း သစ်တောစိုက်ကွင်းမှာ ရထားပေါ်က ဆင်းပြီး ကျင်းချွမ်အထိ အသစ်ဖောက်ထားသော လမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုလမ်းမှာ အသစ်စက်စက် ပြီးစီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရင်က ဌာနဝန်ထမ်းများနှင့် တစ်ခေါက်သာ လျှောက်ဖူးပြီး လူများနေသဖြင့် သေချာ မစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို သိသွားပြီး ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းတွင် စက်ဘီးတစ်စီးနှင့် စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလမ်းကို သိပ်မလျှောက်ဖူးသေးဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူးချူကို စက်ဘီးတင်နင်းပြီး လိုက်ပို့ပါရစေ။"
"ကျွန်တော်က ပိုငယ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပဲ နင်းပါ့မယ်" ချူမင်လီ စက်ဘီးကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ သစ်တောစခန်းမှာ စက်ဘီးတွေ ရှိနေပြီလား?"
အတွင်းရေးမှူးလျန်က ချူမင်လီ စက်ဘီးပေါ် ခွလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူ စက်ဘီးစီးပြီး ကျွန်တော် ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လိုက်ရမလား"
"တက်လေ"
ချူမင်လီက နောက်ထိုင်ခုံကို ပုတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနားမှာ ကျွန်တော့်ကို သိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။ အားနာမနေပါနဲ့"
သူ အတင်းတိုက်တွန်းနေသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်လည်း စက်ဘီးပေါ် တက်လိုက်ရသည်။ လမ်းလျှောက်ပြန်လျှင် အချိန်အကြာကြီး ပေးရမည်ဖြစ်ရာ အလုပ်များ ကြန့်ကြာသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အတွင်းရေးမှူးလျန်မှာ အနည်းငယ် အားနာနေဆဲဖြစ်သဖြင့် စောစောက အကြောင်းအရာကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အရင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ စက်ဘီးမရှိဘူး၊ သုံးလို့လည်း မရဘူးလေ။ အခု လမ်းဖောက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် တစ်စီး ရအောင် ရှာထားလိုက်တာ။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ အသုံးဝင်လာမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ"
ချူမင်လီက ရှေ့ကို နင်းသွားရင်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့။ နောက်လည်း လမ်းတွေ အများကြီး ထပ်ဖောက်ဦးမှာ၊ ဘဝတွေကလည်း ပိုကောင်းလာဦးမှာပါ"
"ဒါတွေ အားလုံးက အတွင်းရေးမှူးချူ ကြောင့်ပါ။ ခင်ဗျားက ထရက်တာတွေကို ပြုပြင်ခိုင်းတယ်၊ လမ်းတွေ ဖောက်ပေးတယ်၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ သစ်တောစိုက်ကွင်းကို မှိုစိုက်ခွင့်တောင် ပေးခဲ့တာ"
ယင်းမှာ ဖားနေခြင်းဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်းရေးမှူးလျန်က အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ချူမင်လီသည် လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။
ချူမင်လီ ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက ခင်ဗျားတို့ သစ်တောစခန်းက ချီဖန့်နဲ့ ယန်ရွှယ်တို့ကြောင့်ပါ။ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုသာ မရှိရင် ဘယ်သူက ထရက်တာတွေကို ပြုပြင်မလဲ။ ဘယ်သူက မှိုစိုက်မလဲ?"
သူတို့ စက်ဘီးစီးရင်း လမ်းကို စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ဘူဒိုဇာများနှင့် မြေတူးစက်များကို အသုံးပြုထားသဖြင့် လမ်းဖောက်လုပ်မှုမှာ မြန်ဆန်ပြီး ခိုင်ခံ့လှသည်။ ချိုင့်ခွက်များကို မြေဖို့ထားပြီး မညီမညာဖြစ်နေသည့် နေရာများကိုလည်း ညှိထားသည်။