အခန်း (၁၃၀)

စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများ၏ အံ့သြမှုမှာ ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။ "ကျင်းချွမ် မှိုစိုက်ပျိုးရေး အခြေစိုက်စခန်းလား?"

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီနှစ်မှ အသစ်တည်ထောင်လိုက်တဲ့ မှိုစိုက်ပျိုးရေး အခြေစိုက်စခန်းပါ" ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အခုက စမ်းသပ်ကာလပဲ ရှိသေးလို့ ဈေးနှုန်းလာညှိတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။"

လူလုပ်မှိုစိုက်ပျိုးရေးလား။ မှိုကို အိမ်မှာ စိုက်လို့ရလို့လား။ လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လာကြသည်။ "တကယ်ပဲ အောင်အောင်မြင်မြင် စိုက်နိုင်ခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မအောင်မြင်ရင် ကျွန်မ ဒီကို ဈေးနှုန်းလာညှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ချီဖန့်လည်း ကျောပိုးအိတ်ကို ချပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမက အထုပ်လေးများကို ထုတ်ကာ လူတိုင်းကို လိုက်ဝေပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ မှိုတွေပါ၊ ကြည့်ကြည့်ကြပါဦး။"

မှိုခြောက်များမှာ ဈေးကွက်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည်ထက်ပင် ပိုလှပနေသည်။ သို့သော် အခက်အခဲမှာ လူလုပ်မှိုကို ယခင်က မရှိဖူးသဖြင့် မည်သို့ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ရမည်ကို မည်သူမှ မသိကြခြင်းပင်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ယန်ရွှယ်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ဘက်က ဘယ်လောက် ဈေးသတ်မှတ်ထားလဲ"

ယန်ရွှယ်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဈေးနှုန်းစာရင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "လက်လီဈေး တစ်ကျင်းကို ၃.၆၀ ယွမ်၊ လက်ကားဈေး ၃.၃၅ ယွမ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်"

ထိုခေတ်က အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသဖြင့် လက်လီနှင့် လက်ကားဈေး ကွာခြားချက်မှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် မကျော်စေရပေ။ ယန်ရွှယ်က ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ချန်ရွှေ့က ဈေးလေးတွေမှာ တောမှိုတစ်ကျင်းကို ၃.၈၀ ယွမ်လောက် ရှိပါတယ်။ ခရိုင်ထဲမှာဆိုရင် ပိုတောင် ဈေးကြီးဦးမှာပါ။ ပထမအချက်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အထွက်နှုန်းက အခုလောလောဆယ် သိပ်မများသေးပါဘူး။ ဒုတိယအချက်က ဈေးနှုန်းကို အရမ်းလျှော့လိုက်ရင် တောထဲမှာ မှိုရှာသူတွေရဲ့ ဝင်ငွေကို ထိခိုက်နိုင်လို့ပါ"

ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်လီဈေး ၃.၅၀ ယွမ်နှင့် လက်ကားဈေး ၃.၂၇ ယွမ်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် မူလက ၃.၆၀ ကို အစမ်းသဘော တင်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုရလဒ်မှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။

ဈေးနှုန်းကို တရားဝင် တံဆိပ်တုံး ထုလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိုမှိုများကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို တရားဝင် ရောင်းချနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးဌာနအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ ဘေးနားရှိ ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြန်ရင် ဘယ်လိုပြန်မလဲ။ ထိုင်ခုံတွေ ထပ်ဦးထားပြန်ပြီလို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်"

ချီဖန့်သည် သူ၏နာရီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ရပါသေးတယ်။ ထမင်းအရင်စားပြီးရင် ဂိတ်ဆုံးမှတ်တိုင်ကနေ ကားစီးကြတာပေါ့"

ချီဖန့်သည် အားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် ရယ်မောရင်း စနောက်လိုက်သည်။ "ရှင်က 'ယာဉ်မောင်း ရှောင်ချီ' အလုပ်ကို နားပြီး ကျွန်မရဲ့ 'အတွင်းရေးမှူး ချီ' လုပ်ရင် ပိုကောင်းမလားမသိဘူး"

သူက အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "တစ်သက်လုံးအတွက်လား?"

ယန်ရွှယ်လည်း အလေးအနက်ပင်။ "တစ်သက်လုံးအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."

သူမ မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်သည်။"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ကိုယ်ဝန်က လေးလထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးရဲ့လား" ချီဖန့် ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သုံးလကျော်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်လာခဲ့ရသော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် ဤစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်အများကြီး ရှိနေသည်။ သူမ မျက်နှာတည်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လူကြားထဲမှာလေ ရှောင်ချီရဲ့၊ ယဉ်ကျေးစမ်းပါ"

စားသောက်ပြီးနောက် ကားဂိတ်ဆုံးမှ စီးသဖြင့် ထိုင်ခုံ နှစ်နေရာ အလွယ်တကူ ရခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး တက်လာသောအခါ ချီဖန့်က နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ချန်ရွှေ့အထိ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လာခဲ့သည်။

သစ်တောစိုက်ကွင်းသို့ ပြန်မည့် ရထားငယ်ပေါ်တွင် ချီဖန့်က လွတ်နေသော နေရာနှစ်နေရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူက ယန်ရွှယ်ကို နေရာချပေးပြီးနောက် တစ်ဖက်က ခုံတွင် သွားထိုင်စဉ်တွင် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်နီးပါးကတည်းက မတွေ့ရတော့သော ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်) ပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများထဲက နွေးထွေးမှုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

'တကယ်လား? တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီကို ဒီလူက ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ပေါ်လာတာလဲ? ပိုဆိုးတာက သူက ယန်ရွှယ်ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး သူက လမ်းခြားပြီး တစ်ဖက်မှာ ထိုင်နေရတာပဲ...'

ချီဖန့်သည်လည်း ချီဖန့် ( ခင်ပွန်း)၊ ယန်ရွှယ်တို့နှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့လည်း ဒီရထားလေးနဲ့ လိုက်တာလား"

ယန်ရွှယ်သည်လည်း သူမဘေးကလူကို အခုမှ သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... ရှင်ပါလား။"

စောစောက ထိုင်ခုံရှာရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူမ သေချာမကြည့်မိခဲ့ပေ။ အခြေအနေမှာ တော်တော်လေး အနေခက်လှသည်။ တစ်ချိန်က အောင်မြင်မှုမရခဲ့သော အောင်သွယ်ပေးစားမှု အဖော်ဟောင်းနှစ်ဦးက ဘေးချင်းကပ်လျက် ထိုင်နေကြပြီး၊ သူမ ကလေး၏ ဖခင်အရင်းကတော့ ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။

ယန်ရွှယ် မသိသော်လည်း ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) သိထားသည်မှာ ဤချီဖန့်သည် တစ်ချိန်က ယန်ရွှယ်အပေါ် စိတ်ကူးရှိခဲ့ဖူးခြင်းပင်။ ထိုစိတ်အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေးလားဆိုသည်မှာတော့ မသေချာပေ။ ချီဖန့်အနေဖြင့် လမ်းခြားပြီး တစ်ဖက်ခုံသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊ သူသည် ကြောင်အအဖြင့်ပင် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို "အင်း" ဟုသာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ငြိမ်နေတော့သည်။

အလိုက်သိတတ်သူဆိုလျှင် ချက်ချင်းထ၍ နေရာဖယ်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်) မှာမူ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ တကယ်တော့ ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)မှာလည်း အလွန်အမင်း အနေခက်နေသဖြင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ရပ်တန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် စကားလမ်းကြောင်း ရှာလိုက်သည်။

"မင်း ထရက်တာတွေ ပြင်တာ အရမ်းတော်တယ်လို့ ကြားတယ်။"

ဒါက အခုပြောရမည့် အချိန်လား။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဤလူ၏ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိနေလဲ သိရအောင် ထရက်တာတစ်စီးလိုပဲ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြုတ်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်သာ အရင်ထရပ်ပြီး ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။ "ဒီမှာပဲ လာထိုင်လိုက်ပါလား။ ပစ္စည်းတောင်းထားဖို့ နေရာလည်း ရှိတာပဲ။"

သူမက အနေခက်သော အခြေအနေကို ပါးပါးနပ်နပ်ဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်ခြင်းပင်။ ထိုအခါမှ ချီဖန့်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး နေရာဖယ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ပစ္စည်းအများကြီး မပါပါဘူး။ ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်လိုက်ပါ့မယ်"

သို့သော် အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေဆဲပင်။ ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်) ကို ကောင်းကောင်းသိသော ရထားစပယ်ယာပင် သူတို့ကို မြင်သောအခါ လမ်းကြားတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ အတိတ်ကို မသိသော်လည်း၊ ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က ယန်ရွှယ်ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ယခု ချီဖန့်(ခင်ပွန်း)က ယန်ရွှယ်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)ကိုလည်း တစ်ခုခု သိထားပုံရကြောင်း...

အို... ရှုပ်ထွေးလှချေလား။ ဒီသုံးယောက် အတူတူ ထိုင်နေတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား? စကားတစ်ခွန်း မှားလိုက်တာနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတော့မှာလား? စပယ်ယာက ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)အတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် တခြားနေရာကို ပြောင်းသွားဖို့ မျက်ရိပ်ပြသော်လည်း၊ ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က အရိပ်အကဲ မသိပေ။ ထိုင်ပြီးသည်နှင့် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ကြည့်နေပြန်သည်။

ဒီလူက သူမကို စိတ်မပြတ်သေးတာလား? ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) သတိထားမိပြီး ဒေါသထွက်မှာစိုးသဖြင့် စပယ်ယာက ကြားကနေ အကြည့်ကို ကွယ်ထားပေးရသည်။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကတော့ အကြည့်ကွယ်သွားသဖြင့် စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ စပယ်ယာနောက်ကနေ ခေါင်းပြူပြီး လမ်းကြားကို ချောင်းကြည့်နေတော့သည်။

စပယ်ယာက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် မေးလိုက်သည်။ "အောင်သွယ်ပေးပြီးတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီပဲ။ မင်းအဒေါ်က တခြားလူတွေနဲ့ ထပ်မိတ်ဆက်ပေးသေးလား"

ယင်းမှာ ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်)သည် အိမ်ထောင်မရှိသေးဘဲ သူတစ်ပါးဇနီးကို လိုက်ကြည့်နေသူ မဟုတ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော် ရိုးသားလွန်းသော ချီဖန့်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"နှစ်သစ်ကူးတုန်းက အဒေါ်က တစ်ယောက် ပြောသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားလို့ ငြင်းလိုက်တယ်" ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် စပယ်ယာသည် ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို တံတောင်နှင့် တို့လိုက်မှသာ သူက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ချီဖန့် သူမကို မေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်မနေတော့ဘူး၊ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်ကိုပဲ တန်းသွားလိုက်မယ်" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။

"ကောချန်အန်းနဲ့ ယွဲ့အာတို့ စောင့်နေကြလိမ့်မယ်၊ ပစ္စည်းတွေလည်း ပါလာတာဆိုတော့လေ။"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က "အင်း" ဟုသာ ဆိုပြီးနောက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ခပ်တိုးတိုး မေးခဲ့သည်။"ပင်ပန်းနေပြီလား"

"မပင်ပန်းပါဘူး၊ တစ်လမ်းလုံး ထိုင်လာတာပဲဟာ။"

ယန်ရွှယ်သည် အသေးအဖွဲ ပြဿနာလေးတွေကို ညည်းညူတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)လည်း သူ၏ အပြုအမူ မလျော်ကန်ကြောင်း သတိထားမိသွားပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ စပယ်ယာသည်လည်း ဘာပြဿနာမှ မတက်တော့သဖြင့် စိတ်အေးသွားကာ အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရထားက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသို့ နီးကပ်လာသောအခါ ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်ကြသဖြင့် သူက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိလို့ ကျင်းချွမ်မှာပဲ ဆင်းလိုက်မယ်"

သူသည် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်ကို ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ပေါက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ရောက်သောအခါ လမ်းဘေးတွင် ခဏရပ်စောင့်နေပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ်။"

ယင်းမှာ သူက သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် အမည်ခေါ်ခြင်းပင်။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားကာ မေးလိုက်သည်။"ဘာကိစ္စလဲ"

ယန်ရွှယ်လည်း အံ့သြသွားပေမယ့် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ၏ လေသံကို ကြားသဖြင့် သူ့အင်္ကျီလက်ကို အသာဆွဲကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုများ လိုအပ်လို့လား"

အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ကျန်းမာရွှင်လန်းနေပုံရပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းကလည်း အသေအချာ ဂရုစိုက်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အရင်က ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ချင်လို့ပါ"

"အရင်က?"

"ဘယ်တုန်းကလဲ?"

ယန်ရွှယ် စဉ်းစားမရမီမှာပင် သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သေချာမစဉ်းစားဘဲ မပြောသင့်တာတွေ ပြောမိပြီး ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်သွားလို့ပါ"

ထိုအခါမှ သူတို့အိမ်သို့ လာပြီး "ပြန်လဲကြမယ်" ဟု အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့သည့်နေ့ကို ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ သတိရသွားကြသည်။ တစ်နှစ်ကျော်ကြာသည့်တိုင် သူက နောင်တရနေပြီး ကျင်းချွမ်မှာ ဆင်းပြီး တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ရှင်လည်း လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေမှန်း သိပါတယ်"

သူ အခက်တွေ့ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ ထင်ထားသည့် အကြောင်းရင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အခုတော့ ဘာမှမအရေးကြီးတော့ပါ။ သူမသည် ပျော်ရွှင်နေပြီး မကြာမီ မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်တော့မည်၊ သူမကို အလိုလိုက်သော ခင်ပွန်းလည်း ရှိသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော် အဲဒီလို မပြောသင့်ပါဘူး။"

ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်... တကယ်ကို လိုက်ဖက်ပါတယ်"

"လိုက်ဖက်ပါတယ်" ဆိုသည့်စကားကြောင့် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်)သည် ပြောစရာရှိသည်ကို ပြောပြီးနောက် မနေတော့ဘဲ ရထားလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စောစောကတည်းက သွားသင့်တာ"

သို့သော် ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုလူငယ်က သူတို့ဆီသို့ မျက်နှာနီမြန်းကာ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ ချီဖန့်၏ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားပြီး ယန်ရွှယ်ကတော့ ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ချီဖန့်(ရှောင်ကျင်းချွမ်)က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လည်ပင်းကို ပွတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လမ်းမှားမသွားပါဘူးနော်"

"မမှားပါဘူး။"

ယန်ရွှယ်က ရယ်ရင်း ဖြေလိုက်သော်လည်း ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကတော့ ခနဲ့လိုက်သည်။"တခြားလမ်းကို စမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲ"

ချီဖန့် တကယ် ထွက်သွားမှ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ယန်ရွှယ်၏ လက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဒီနေ့နဲ့တင် နှစ်ခါရှိပြီ"

နှစ်ကြိမ်လုံးမှာလည်း ထိုလူကြောင့်ပင်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေသလို ညည်းညူနေပုံရသဖြင့် ယန်ရွှယ် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးတာလေ၊ အဲဒါတောင် သေချာစကားပြောဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် စိတ်ထဲ ထားနေတာလား"

"ဒါပေါ့။"

ချီဖန့်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်မလား သားလေး"

"ကလေးကို ကောင်းတာလေးတွေ သင်ပေးစမ်းပါ။"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သားဦးသင်ကြားရေးကို မတွေ့ဖူးသဖြင့် သူ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အလုပ်တွေ ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက လျန်ယွဲ့အာ၊ ကောချန်အန်းနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ကို အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်သည်။

ဈေးနှုန်းညှိနှိုင်းမှု အောင်မြင်ကြောင်း ကြားသောအခါ အားလုံး ဝမ်းသာသွားကြသည်။

"ဒါဆို ဒီနှစ် သစ်တောဌာန ထမင်းစားဆောင်ကို ရောင်းရင် လက်လီဈေးလား၊ လက်ကားဈေးလား" ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် - "မိသားစုလိုပဲဆိုတော့ လက်ကားဈေးပဲ ပေးရမှာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် အထွက်နှုန်းက အရမ်းများတော့ သူတို့ဆီတင် ရောင်းလို့ မကုန်နိုင်ဘူး။"

မနှစ်က ၅၀ ကျင်းသာ ဝယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၁၀၀၀-၂၀၀၀ ခန့်အထိ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

ကောချန်အန်းနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့သည် သူတို့ သိကျွမ်းရာ စက်ရုံများနှင့် ဌာနထမင်းစားဆောင်များကို အကြံပြုကြသည်။ လျန်ယွဲ့အာလည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း ခန်ဖေးရှန်း၏ ဌာနကိုပင် မေးမြန်းပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ အလုပ်တွေနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အတိတ်က ဒဏ်ရာများကို သူမ မေ့ပျောက်နေပုံရသည်။

ယန်ရွှယ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။"ရှင်တို့က တကယ် တော်ကြတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို အရောင်းကော်မရှင်တွေပါ ပေးရတော့မလား?"

သူမက စီးပွားရေး လက်လီအရောင်းဆိုင်များသို့ တရားဝင် လက်ကားဖြန့်ချိရန် အကြံပြုလိုက်ရာ အားလုံးက သဘောတူကြသည်။ သို့သော် အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦး လိုအပ်နေပြီး ယန်ရွှယ်က သူမကိုယ်တိုင် ကိုယ်ဝန်ငါးလနှင့် သွားရောက်ညှိနှိုင်းရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်...

အပြင်ဘက်မှ ကလေးငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးက ချော့မြှူနေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကလေးငိုသံကို အာရုံအခံနိုင်ဆုံးဖြစ်သည့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် သူမ၏နာရီကို ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"အိုက်ရုန်ကို နို့တိုက်ဖို့ ပြန်ရမှာ မေ့သွားလို့။"

အိုက်ရုန်ဆိုသည်မှာ လျိုဝေကောက သူတို့သမီးလေးအတွက် အသေအချာ ရွေးချယ်ပေးထားသည့် အမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရွယ်တွင် ကလေးမှာ ၂ နာရီ သို့မဟုတ် ၃ နာရီခြားတစ်ခါ နို့တိုက်ရန် လိုအပ်သည်။

စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးကွင်းမှာ အိမ်နှင့်နီးသဖြင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် နို့ပြန်တိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင် အစည်းအဝေးကြောင့် နောက်ကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ငိုသံမှာ ပိုကျယ်လောင်လာပြီး လျိုဝေကော၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ချော့မြှူနေသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။

"ဘိုးဘေးလေးရယ် ခဏလောက် တိတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ် လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "အရင်သွားတိုက်လိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စက စောင့်လို့ရပါတယ်။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့လည်း အမြန်ထွက်သွားပြီး ကလေးကို အခန်းလွတ်တစ်ခုထဲသို့ ခေါ်သွားကာ နို့တိုက်လိုက်မှ ငိုသံများ တိတ်သွားပြီး လျိုဝေကောလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဆွေးနွေးပွဲကို ပြန်စရန် ပြင်နေစဉ် အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။ သူမ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဝေကော... ခဏလောက် အချိန်ရမလား"

"ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လျိုဝေကောက လျှောက်လာပြီး အထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။"အစည်းအဝေး လုပ်နေတာလား"

ယန်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လိုရင်းကို တန်းပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အရောင်းအလုပ်ကို တာဝန်ယူပေးမလား? အပိုဆုကြေးလည်း ပေးမယ်လေ။"

လျိုဝေကော၏ လူမှုဆက်ဆံရေး စွမ်းရည်မှာ ငြင်းစရာမရှိပေ။ သစ်တောစခန်း တစ်ခုလုံးတွင် သူ မသိသောသူ မရှိသလို သူ စုံစမ်း၍ မရသော သတင်းအချက်အလက်လည်း မရှိပါ။ ချီဖန့်ကို ရေဒီယိုရောင်းပေးစဉ်ကလည်း အာမခံပေးသည့် စနစ်ကို သူကိုယ်တိုင် အကြံထုတ်ခဲ့သဖြင့် ဈေးကောင်းရခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အရောင်းအဝယ်တွင် အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောလည်း ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရတယ် စမ်းကြည့်တာပေါ့။ အိမ်မှာ အားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ"