အခန်း (၄၀၆)

📝အပိုင်း - ၄၀၆

ဘာသာပြန် - Na Gar🐉

သစ်သားရုပ်ထု သုံးခုသည် ချောင်ဖန်ရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး"

ချောင်ဖန်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒူးထောက်လျက် ဦးချလိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက ချောင်မိသားစုရဲ့ သွေးသားရင်းချာပါ၊ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရတနာတွေကို လာခိုးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အမှန်တရားကို ခွဲခြားပေးတော်မူပါ ဘိုးဘေးကြီး"

သို့သော်လည်း။

သူ ဘယ်လောက်ပင် ပြောဆိုပါစေ၊ သစ်သားရုပ်ထု သုံးခုမှာ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းတို့အနက် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ဘဝက ချောင်ရှဲ့ ရုပ်ထုမှာ သူ၏ သစ်သားဓားကို မြှောက်ကာ ချောင်ဖန်ကို ခုတ်ပိုင်းရန် အရှိန်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လိုက်.."

ချန်ဆန်းရှီ၏ ဟဲမြောင်ဓားသည် လျှပ်စီးအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်သားဓားနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်။ ထိုဓားချက်ကို ခဏမျှသာ တောင့်ခံနိုင်သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာ ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည်လည်း ဂန်းချီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ ထိုဓားချက်ကို အတူတူ တားဆီးပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ချောမွေ့စွာပင် လျှို့ဝှက်ပညာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

ဓားချီမန္တန်နှင့်အတူ နှင်းခဲများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရေခဲဓားသွားတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ချောင်ရှဲ့ ရုပ်ထုမှာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။ ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာပြန်သည်။

"ဒီသစ်သားရုပ်ထုတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

ချန်ဆန်းရှီ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုရုပ်ထုများပေါ်တွင် ချောင်ဖန် ပေးခဲ့သည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပေါ်ကကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများပါရှိနေသည်။ ဒါရှန် ဧကရာဇ် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော ရုပ်ထုများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သနည်းဟု ချန်ဆန်းရှီ တွေးတောနေမိသည်။

ထို့ပြင် ထိုရုပ်ထုများ၏ စွမ်းအားကို သာမန်သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းများနှင့် တိုင်းတာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုခက်ခဲလာမည့် ရုပ်ထုနှစ်ခုမှာလည်း သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာ လျှို့ဝှက်ပညာများကို ထုတ်ဖော်၍ အချိန်ဆွဲရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ အရင် ဆုတ်ခွာပြီးမှ နောက်ထပ် နည်းလမ်း ရှာကြမလား"

"မရဘူး"

ချန်ဆန်းရှီက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

ဒီည၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ကျသွားပါက ပို၍ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ကောင်လေး"

သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလက်ကို ငါ့ကိုပေးစမ်း၊ နောက်တစ်နည်း စမ်းကြည့်ရအောင်"

"ချွတ်—"

ဟဲမြောင်ဓား၏ အလင်းတန်း တစ်ချက်အောက်တွင် ချောင်ဖန်၏ လက်ဝါး၌ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ချန်ဆန်းရှီ စဉ်းစားနေမိသည်။

ချောင်ရှဲ့သည် ဤပစ္စည်းများကို သူ၏ သွေးသားရင်းချာများအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကိုပါ သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရုပ်ထုများမှာ အသက်မဲ့နေသဖြင့် သွေးကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ဒါမှ မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင်။

အခြားနည်းလမ်း လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ် လက်လျှော့ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ခုနက လွင့်ထွက်သွားသည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ချောင်ရှဲ့ ရုပ်ထုမှာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။ ချန်ဆန်းရှီနှင့် မိန်းမစိုးအိုကြီးတို့က အတူတူ ခုခံနေစဉ် ချောင်ဖန်၏ သွေးများမှာ ရုပ်ထုဆီသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သွေးများ သစ်သားရုပ်ထုနှင့် ထိတွေ့သွားသည့် ခဏမှာပင်။

စစ်ဗိုလ်ချုပ်ချောင်ရှဲ့ ရုပ်ထုမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ဆွေးမြည့်ပျက်စီးသွားတော့သည်။ လက်ထဲက သစ်သားဓား၊ ထို့နောက် လက်မောင်း၊ ခြေထောက်နှင့် ဦးခေါင်းအထိ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားပုံအဖြစ် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

"ဖျတ်—"

ထိရောက်မှုရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီသည် ချောင်ဖန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဒဏ်ရာအချို့ကို မဆိုင်းမတွပင် ထပ်မံ ဖန်တီးလိုက်သည်။ သွေးများ ပိုမိုစင်ထွက်စေရန် ဖြစ်သည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ထုပင် ဤမျှဖြစ်လျှင် နောက်ကလိုက်လာမည့် မသေမျိုးရုပ်ထုနှင့် ဘိသိက်ခံရုပ်ထုတို့မှာ ပို၍ အစွမ်းထက်မည်မှာ သေချာသည်။

၎င်းတို့ကို အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ရန် အန္တရာယ် အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

စင်ထွက်သွားသော သွေးများမှာ ကျန်ရှိသည့် ရုပ်ထုနှစ်ခုပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ ကျရောက်သွားပြီး အကျပ်အတည်းကို ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေက တကယ့်ကို ဗဟုတုတကြွယ်ဝတာပဲ"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ရတနာကို သွားယူကြရအောင်"

သူတို့ သုံးဦးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ခြေလှမ်း ရာဂဏန်းခန့် ခရီးမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ။

နောက်ထပ် ထောင်ချောက်များနှင့် မတွေ့ရတော့ဘဲ ကျောက်စင်မြင့်ဆီသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

"ဝှစ်.."

နဂါးချောက်နက်ဓား၏ အေးစက်သောအလင်းမှာ စူးရှလှပြီး အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။ ၎င်း၏ဘေးရှိ သစ်သားသေတ္တာအိုလေးမှာမူ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ချောင်မိသားစုရဲ့ မြေးတော်... သွားစမ်း"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီသေတ္တာကို ယူပြီး ဖွင့်လိုက်"

"ကောင်းပါပြီ"

ချောင်ဖန်က နာခံလိုက်သည်။

သူသည် လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်မကိုင်ရဲဘဲ နဂါးစိမ်းလခြမ်းဓားဖြင့် ထိုသေတ္တာကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သေတ္တာမှာ ထမင်းစားပန်းကန်ခန့်သာ အရွယ်အစား ရှိသည်။

သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သာမန်သေတ္တာလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ကြေးသော့ခလောက်မှာလည်း သာမန်လူတွေ သုံးစွဲနိုင်သည့် အမျိုးအစားသာ ဖြစ်သည်။ ချောင်ဖန်သည် သူ၏ ဓားသွားဖြင့် သော့ကို ရိုက်ချိုးကာ သေတ္တာကို ချောမွေ့စွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

"ကျွိ.."

သေတ္တာထဲတွင် ပစ္စည်း သုံးမျိုး ရှိနေသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကျောက်စိမ်းပြား ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာမူ စာအိတ်မပါသော စာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။

"ထုတ်ကြည့်လိုက်"

ချောင်ဖန်သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ဖြင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဘာထောင်ချောက်မှ ပေါ်မလာသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ မသေမျိုးတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာတော့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငါကြိုးပမ်းခဲ့ရတဲ့ ဒီတိုင်းပြည်နဲ့ ငါ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေအပေါ် သံယောဇဉ် မပြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် အားအင်ကုန်

ခမ်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ဒီ ဂူဗိမာန်မြင့်မြတ်မြေ ကို ငါ ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။

"သေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေဟာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းတွေပဲ။"

"လောကီသိုင်းပညာလောကမှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်။ 'ဆရာက တံခါးဝအထိ လမ်းပြပေးရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ကတော့ မိမိအပေါ်မှာသာ မူတည်တယ်' တဲ့။ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေတာဟာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။"

"ငါ မင်းတို့အတွက် ချန်ထားပေးနိုင်တာကတော့ ဒီပစ္စည်းတွေပဲ။"

"မသေမျိုးနယ်ပယ်ရဲ့ သော့ချက်၊ ရှာဖွေစုံစမ်းခြင်း နည်းလမ်း၊ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ တစ်ဝက်။"

"အရှေ့တောင်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လို့ ကမ္ဘာ့အဆုံးအထိ သွားပါ။ အဲ့ဒီမှာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် နယ်မြေ ရှိတယ်။ အခွင့်အလမ်းနဲ့ အန္တရာယ်ဟာ အမြဲတမ်း ယှဉ်တွဲနေတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ။ မှတ်ထားကြပါ။"

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ချောင်မိသားစု တိုင်းပြည်၊ ဒါရှန် မင်းဆက်ဟာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် စည်ပင်ဝပြောပြီး ထာဝရ တည်တံ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

စာကို ဖတ်ပြီးနောက်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။

သို့သော် စာထဲက အကြောင်းအရာများကိုတော့ သူတို့ လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်ကြသည်။

ဂူဗိမာန်မြင့်မြတ်မြေဟုတ်လား။

ဒီရေကန်နက်ကြီးရဲ့ အောက်ခြေမှာ တကယ်ပဲ ဂူဗိမာန်မြင့်မြတ်မြေတစ်ခု ရှိနေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အင်အားကုန်ခမ်းနေပြီလား။

ဒီကုန်ခမ်းသွားတယ်ဆိုတာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မရှိတော့တာကို ဆိုလိုတာလား။

တစ်ချိန်က ဒီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ရှိခဲ့တာလား။

ဒါမှမဟုတ်တခြားတစ်ခုခုလား။

ဒါဆို စာထဲက အရေးကြီးတဲ့ အချက်က ပစ္စည်း သုံးမျိုးပေါ့။

မသေမျိုးနယ်ပယ်ရဲ့ သော့ချက်၊ ရှာဖွေစုံစမ်းခြင်း နည်းလမ်း၊ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ တစ်ဝက်။

ပထမနှစ်ခုကတော့ သေတ္တာထဲက ကျောက်စိမ်းပြားနဲ့ စာအုပ်ကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ရမည်။ နောက်ဆုံး တိုင်းပြည်ရဲ့ တစ်ဝက်ဆိုတာက...

နဂါးချောက်နက်ဓား ကို ဆိုလိုတာလား။

ပြီးတော့။

အရှေ့တောင်ဘက် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ကမ္ဘာ့အဆုံးအထိ သွားရင် မသေမျိုးနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်နိုင်တယ်ပေါ့လေ။

"အဟမ်း"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "လူကြီးမင်းတို့... သေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကိုတော့ အညီအမျှ ခွဲဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ အတူတူ ခွဲဝေပိုင်ဆိုင်ကြရမယ် ထင်တယ်"