လင်းကျန်းမြို့

"ထတော့”

ချူဖုန်းက စကားပြောရင်း ချန်ကျင်းကျင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ညစ်ပတ်ပေရေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူဖုန်းစားမလေးသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မိန်းမချောလေးတစ်ဦး ဖြစ်သွားတော့၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ချန်ကျင်းကျင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆရာသခင်ကို လေးစားစွာ ကြည့်နေသည်။

ချူဖုန်းသည် သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ သူတစ်ချိန်က ဖတ်ဖူးခဲ့သည့် အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရေးသားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ကြေးစားခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ဒီထဲမှာ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပါတယ်။ အခုကစပြီး ဒီကလေးတွေကို မင်းပဲ စောင့်ရှောက်ရမယ်။ မင်း သူတို့ကို မစောင့်ရှောက်ဘဲလည်း နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်စား ဒီကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ ထင်တယ်”

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ကြေးစားခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။ သူတို့ကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားအရင်းတွေလို သဘောထားပြီး မွေးစားပါ့မယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ဒီကတိကို ဖျက်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးငါးစင် အပစ်ခတ်ခံရပါစေ”

ချူဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျိန်ဆိုနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း ဒီကိစ္စကို လက်ခံလိုက်ပြီဆိုကတည်းက ငါ့တပည့်နဲ့ မင်းက ကံကြမ္မာချင်း ဆက်နွှယ်သွားပြီ။ နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူဟာ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း တာဝန်ပေါ့လျော့ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သိမှာပါ”

ကြေးစားခေါင်းဆောင်က အမြန်ပြန်ဖြေသည်။ "စိတ်ချပါ အရှင်။ ကျွန်တော်မျိုး အသက်ရှိသရွေ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မွေးစားသားတွေကို ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးမှ မကြုံတွေ့စေရပါဘူး”

ချူဖုန်းက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ချန်ကျင်းကျင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ ငါတို့ နာရီဝက်နေရင် ထွက်ကြမယ်”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ချန်ကျင်းကျင်းက ပြန်ထူးပြီး သူမ၏ မောင်လေး၊ ညီမလေးများရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ကြပေသည်။ ယခု ခွဲခွာရတော့မည် ဖြစ်ရာ သူမ အနည်းငယ်တော့ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

ဘုန်းကြီးသုအယ်သည် ချန်ကျင်းကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချူဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝဲပျံနေသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိချေ။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ဤကိစ္စကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ထံ အမြန်ဆုံး အစီရင်ခံပြီး ဆရာတော်ကြီးများကိုသာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းရန်ပင်။

ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ မထိုက်တန်သေးချေ။

နာရီဝက်အကြာတွင် ချူဖုန်းသည် ချန်ကျင်းကျင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းရထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားရာ အားလုံး၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘုန်းကြီးသုအယ်က သူ့ဘေးမှ ဘုန်းကြီးငယ် ဝူလေးကို ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ ငါတို့ နန်ဝူကျောင်းတော်ကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

ဝူလေးက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

ကြေးစားခေါင်းဆောင်သည်လည်း သူဖုန်းစားလေးများကို ဦးဆောင်ကာ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခု ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤကျင့်စဉ်သည် လောလောဆယ်တွင် သူ့အတွက် ကောင်းကျိုးတစ်ခု ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားပါက အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို သေချာပေါက် သယ်ဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

သူသည် ရှိသမျှလူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ၊ မင်းတို့မှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအတွက် ကျင့်ကြံချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိကြလား"

အစောင့်များနှင့် သူဖုန်းစားအားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ဖြေကြသည်။

"ရှိပါတယ်”

ကြေးစားခေါင်းဆောင်က ပြောသည်။ "အရင်က ငါတို့မှာ ကျင့်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလူကြီးမင်း ပေးခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်ရှိပြီ၊ နောက်ပြီး မိန်းကလေးချန် ကလည်း သူ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းထောင်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာပြီ။ ငါ မေးချင်တာက မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ အနာဂတ်အတွက် လောင်းကြေးထပ်ချင်ကြလား”

ထောက်ခံမှု ရရှိရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကြီးကျယ်သော မျှော်လင့်ချက်ကို ပုံဖော်ပြပြီး စစ်မှန်သော အကျိုးကျေးဇူးကို ကမ်းလှမ်းခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအဆင့်အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

"ကျွန်တော်တို့ လိုလားပါတယ်”

ကြေးစားခေါင်းဆောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီကုန်စောင့်တာဝန် ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စတင်ပြင်ဆင်ကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား။ ငါတို့ ရရှိထားတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေါက်ကြားစေရဘူး”

အားလုံးက ပြန်ဖြေကြသည်။

"နားလည်ပါပြီ”

…

သုံးလအကြာ။

လင်းကျန်းမြို့၊ လုံမန်တည်းခိုခန်းရှိ သီးသန့်ဝင်းတစ်ခုအတွင်း။

မွန်းတည့်အချိန်တွင် ချူဖုန်းသည် လက်ထဲ၌ စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာသည်။ သူသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

ကျွိ ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာသည်။

ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က ချူဖုန်းကို ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

"ညီအစ်ကို၊ ကျုပ်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ချူဖုန်းက သက္ကတဘာသာဖြင့် ရေးထားသော နီဗားနားကျမ်း အတွဲနှစ်တွဲကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ခင်ဗျားတောင်းထားတဲ့ သက္ကတကျမ်းစာပဲ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဗုဒ္ဓတရားတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူးဆိုရင် ကျောင်းတော်ကိုပဲ ပြန်သွားတော့။ နောက်ပြီး နောင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာခဲ့ရင် ဒီကျမ်းစာကို ကျုပ်ဆီက ရတာလို့ မပြောနဲ့ဦး။ ကျုပ် အဲဒီလောက်အထိ အရှက်အကွဲ မခံနိုင်ဘူး”

ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေး အစီအရင် တစ်ခုကို အလွယ်တကူ တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျမ်းစာစာလိပ်ကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်ကြည့်လိုက်၏။

ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်တစ်ခု စာလိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက္ကတစာလုံးများသည် တစ်လုံးချင်း စာလိပ်အတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်ကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေကြသည်။

"ဒါတွေက... ဒီသက္ကတစာလုံးတွေက မဟာတာအိုရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို သယ်ဆောင်ထားတာပဲ..."

ချူဖုန်း သူ့ကို အထင်အမြင်သေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒါကို မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ အခုထိ အံ့ဩနေရတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ရေးထားရတာ။ အခုတော့ ပြန်အိပ်ဖို့ သွားတော့မယ်”

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ် ညီအစ်ကို ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။ နောက်ခြောက်လအတွင်းမှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ရဲ့ အနှစ်သာရကို သေချာပေါက် နားလည်စေရမယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ် နားမလည်ခဲ့ရင် ကျုပ်ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး အရက်နဲ့ မြည်းလိုက်ပါ”

ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က ပြင်းထန်သော ကတိတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။

ချူဖုန်းသည် ထိုသူ ဤမျှအထိ တည်ကြည်နေသည်ကို တွေ့ရခဲ၏။ သူက ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ယုံလိုက်မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ကိုယ့်အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လခွဲခန့်က သူတို့ လင်းကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ချူဖုန်းသည် ပင်းယန်အတွက် တာအိုကျမ်းစာကို ရေးသားပြီးစီးခဲ့ကာစ ဖြစ်ရာ၊ လှပသော လင်းကျန်းမြို့တွင် ခေတ္တနားခိုရင်း ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် တောင်းဆိုထားသည့် သက္ကတကျမ်းစာကို ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တာအိုကျမ်း တစ်စောင်နှင့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ တစ်တွဲကြောင့် သူ၏ မဟာတာအို သိမြင်မှုမှာ လေးမှတ် တိုးလာခဲ့သည်။

၎င်းက ချူဖုန်းကို ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ကျမ်းစာများကို ဆက်လက်ရေးသားလိုသော စိတ်ဆန္ဒကို ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ၏။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ ခြိုးခြံချွေတာရာမှ ဇိမ်ခံဖို့က လွယ်ကူသော်လည်း၊ ဇိမ်ခံရာမှ ခြိုးခြံချွေတာဖို့က ခက်ခဲလှသည်ပင်။

တပည့်တစ်ယောက်ကို အမှတ်မထင် လမ်းညွှန်ပြသရုံဖြင့် ကျင့်ကြံဆင့် တိုးတက်နိုင်လျှင် အဘယ့်ကြောင့် အပင်ပန်းခံကာ ကျမ်းစာရေးသားတော့မည်နည်း။

တာအိုကျမ်းစာကို ရေးသားရသည်မှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကို သတ်ရသည်ထက် ပို၍ ပင်ပန်းလှ၏။ သက္ကတကျမ်းစာမှာမူ စာလိပ်တစ်ခု ပြီးမြောက်ရန်ပင် သူ၏အသက်ပါ တိုတော့မည့်အလားပင်။

ယခုအချိန်တွင် ချူဖုန်း ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူချင်၏။ အနားယူရန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချန်ကျင်းကျင်း သူမ၏အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။

"ဆရာ”

ချန်ကျင်းကျင်း ချူဖုန်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ချူဖုန်းက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။ သူမသည် ယခင်ကလို လူကြောက်တတ်သည့်ပုံစံမှ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်ရင်းဖြင့် ဝမ်းသာမိပါသည်။

"ကျင်းကျင်း၊ ဒီနေ့ ဘယ်သွားချင်လဲ”

"ဆရာ၊ ဒီနေ့ လင်းကျန်းမြို့မှာ နဂါးမင်းပွဲတော် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ သမီး အဲဒီပွဲကို သွားကြည့်ချင်တယ်"

ချန်ကျင်းကျင်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။

ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အကြီးအကဲပင်းကို သွားခေါ်လိုက်ဦး”

"ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး ဆရာကတော်ကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”

ချူဖုန်းက သူမ၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးကို ဆွဲပြီး မဆူရသေးခင်မှာပင် ချန်ကျင်းကျင်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပင်းယန်၏ အခန်းဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးသွားတော့သည်။

သူမက ပြေးရင်းနှင့် အော်ဟစ်သွားသည်။ "ဆရာကတော်၊ နဂါးမင်းပွဲတော်ကို အတူတူ သွားကြည့်ကြရအောင်"

ချူဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကလေးမလေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ဆိုးလာချေပြီ။ သူမ၏ အရွယ်နှင့် လိုက်ဖက်သော ဖိအားများကို ခံစားနိုင်ရန် လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ ပေးရမည့်အချိန် ရောက်ပြီထင်၏။

"ကောင်းပြီ”

ပင်းယန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာကာ သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ချူဖုန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သက္ကတကျမ်းစာကို ရေးပြီးပြီလား။ သခင်လေးချူ"

ချူဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း၊ ပြီးသွားပြီ။ ညီအစ်ကိုလင်းယုန်အခု ဖတ်နေတယ်”

ပင်းယန် ခေါင်း အသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျင်းကျင်း၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ ချူဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လာသည်။

ချန်ကျင်းကျင်းကလည်း ချူဖုန်း၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသား အတူတူ လျှောက်ထွက်သွားကြသည်မှာ သာမန် မိသားစုသုံးယောက်နှင့် အလွန်တူလှ၏။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ချန်ကျင်းကျင်းက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ တခြား စုံတွဲတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လင်မယားလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်က ဘာလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးလို့ ခေါ်နေကြတာလဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပင်းယန့်၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားတော့သည်။ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချူဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။