အခန်း (၃၁၁-၃၁၂)

အခန်း ၃၁၁ - မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်နှင့် နဂါးပြာမြို့တော်သို့ ပြန်သွားခြင်း

သမားတော်ကြီးသည် လုချင်း၏ လက်ဖဝါးပြင်ကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ လုချင်း၏ လက်ဖဝါးအလယ်ဗဟိုတွင် ကြက်ဥတစ်လုံးအရွယ်အစားရှိသော ပိုင်နက်နယ်မြေငယ်လေးတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေလေ၏။

ထိုအရာသည် စောစောက သူ လုချင်းကို သရုပ်ပြခဲ့သည့် နည်းစနစ်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သရုပ်ပြခဲ့သည်မှာ ရေနှင့် မီး စွမ်းအားများ ပါဝင်သော ဓားချီပိုင်နက် ဖြစ်သည်။

လုချင်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည့် ပိုင်နက်မှာမူ မီးခိုးရောင် သမ်းနေပြီး မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် သမားတော်ကြီးသည် လုချင်းလက်ထဲရှိ ပိုင်နက်ငယ်လေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော နက်နဲပြီး ပြည့်စုံလှသည့် စွမ်းအားတစ်မျိုးကို ခံစားမိလိုက်ရာ အပေါ်ယံမြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းခြင်းမရှိကြောင်း သိလိုက်၏။

"အားချင်း... မင်းရဲ့ပိုင်နက်က... ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အကုန်ပါဝင်နေတာလား"

သမားတော်ကြီးက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ လုချင်းအနေဖြင့် ပိုင်နက်တစ်ခုကို အချိန်တိုအတွင်း သူနှင့်မတိမ်းမယိမ်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကို အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လုချင်း၏ ပိုင်နက်ငယ်လေးထဲတွင် သူ အလိုလို ခံစားမိနေသည့် နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အနှစ်သာရအစစ်အမှန်ကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး နဲ့ မြေ ဆိုတဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါးစလုံး ပါဝင်ပါတယ်ဗျ"

လုချင်းက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဓာတ်ကြီးငါးပါး အပြည့်အစုံ ဟုတ်လား..." သမားတော်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး "ဒါဆို မင်းက ဓာတ်ကြီးငါးပါးစလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုပ်ယူထားတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် လတ်တလော ကျင့်ကြံနေတဲ့ နည်းစနစ်က ဓာတ်ကြီးငါးပါးစလုံးကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခုပါ။ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ပြောင်းလဲသွားပြီးတော့ မတူညီတဲ့ ဓာတ်သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို လက်ခံနိုင်စွမ်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်လေ။ အခု ဒီနည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်တော့ ရလဒ်က နှစ်ဆလောက် ပိုကောင်းလာတာပေါ့"

လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ် ဟုတ်လား" သမားတော်ကြီးက စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ဆရာ။ ရှေးဟောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း ခေတ်ကာလတုန်းက မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ဂိုဏ်းခွဲပေါင်းများစွာ ခွဲခြားထားခဲ့ကြတယ်။ ဒီ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ်က အဲဒီအထဲက တစ်ခုပါ။ ဆရာ စိတ်ဝင်စားရင် နောက်မှ အဲဒီအကြောင်း အသေးစိတ် ပြုစုပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ" သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လုချင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမွေအနှစ်တစ်ခုကို ရရှိထားပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလ အကြောင်းအရာများကို နှံ့စပ်ကြောင်း သူ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သက်သက်ပဲ ရှိပြီးတော့ ချီစွမ်းအင် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အတွင်းအားတွေ အကုန်လုံးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီလား" သမားတော်ကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းစနစ်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ သူကနေ သန့်စင်ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်း လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိတော့ ချီစွမ်းအင်စစ်က သူနဲ့ အတူယှဉ်တွဲ မနေနိုင်တော့ဘူးလေ။ ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရမှာ။ ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုပဲ သီးသန့် ကျင့်ကြံဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ" လုချင်းက ရှင်းပြသည်။

သမားတော်ကြီး သဘောပေါက်သွားလေ၏။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ချီစွမ်းအင်စစ်ထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ချီစွမ်းအင် နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုနှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်ကို သူ ကောင်းစွာ ခံစားမိပါ၏။

"ဆရာ... အခု ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြန်လည် နိုးထလာနေပြီဆိုတော့ ဒါက တိုးတက်လာမယ့် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ အစွမ်းက ချီစွမ်းအင်ထက် ပိုသန်မာသလို အလားအလာလည်း ပိုရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က မသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်ကို ပြန်ရောက်သွားမှာ သေချာတယ်။ ဆရာ့အနေနဲ့ စောစောစီးစီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်ပါတယ်"

လုချင်း၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် သမားတော်ကြီးမှာ အတွေးနက်သွားလေသည်။ လတ်တလော ကျင့်ကြံခြင်းတွင် သူလည်း ဤပြဿနာကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ချီစွမ်းအင်တို့သည် မတူညီသော စွမ်းအင်ပုံစံနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်သဘောသဘာဝအရ ကြည့်လျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သာလွန်၏။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အာဟာရ ဖြစ်စေသည်။ ချီစားသုံးခြင်းနည်းစနစ် ကျင့်ကြံမှုသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် နည်းစနစ်များထက် ပိုခက်ခဲပြီး နှေးကွေးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အကျိုးကျေးဇူးများက ထိုအားနည်းချက်များကို ကျော်လွန်နေသည်။

ထိုအချက်များကို တွေးတောပြီးနောက် သမားတော်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ စတင် နိုးထခါစမို့လို့ ပါးလွှာနေသေးတဲ့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ဖို့ ခက်ခဲလို့ ငါက နှစ်မျိုးစလုံးကို တွဲကျင့်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ သိပ်သည်းလာပြီဆိုတော့ ကျင့်ကြံဖို့ အတားအဆီး မရှိတော့ဘူး။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"ဆရာက ဘယ် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းခွဲကို လေ့လာချင်လဲ။ ကျွန်တော် ဆရာ့အတွက် သင်ခန်းစာ တစ်စုံ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဆရာဖြစ်သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး။ ငါက မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိမ်းနေသေးတယ်။ မင်းပြောတဲ့ ဂိုဏ်းခွဲ အသီးသီးအကြောင်း နားလည်ပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်။

လောလောဆယ်တော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီစွမ်းအင် အကုန်လုံးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် အရင် ပြောင်းလဲလိုက်ဦးမယ်"

"ဒါဆို ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် စောင့်ကြပ်ပေးပါ့မယ်"

သမားတော်ကြီးသည် ပြတ်သားသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် အချိန်မဆွဲဘဲ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

သမားတော်ကြီး၏ ဒျန်ထျန် ချီပင်လယ်ထဲတွင် လက်ရှိ၌ ရေဓာတ်သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ မီးဓာတ်သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ ရေဓာတ်သဘာဝ ချီစွမ်းအင် နှင့် မီးဓာတ်သဘာဝ ချီစွမ်းအင် ဟူ၍ စွမ်းအင်လေးမျိုး ရှိနေသည်။ ရေနှင့် မီး ပေါင်းစပ်ခြင်း သဘောတရားကို သူ သဘောပေါက်ထားသဖြင့် ထိုစွမ်းအားနှစ်ခုလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ၏။

သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ချီစွမ်းအင်ထက် သဘာဝအလျောက် ပိုမို အားကောင်းသဖြင့် သမားတော်ကြီး၏ ဒျန်ထျန်သည် လုချင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် အခြေအနေမျိုး စတင် ကြုံတွေ့လာရသည်။ ရေနှင့် မီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ဗဟိုဧရိယာကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ချီစွမ်းအင်များမှာ အစွန်အဖျားသို့ တွန်းထုတ်ခံနေရသည်။

မကြာမီတွင် ရေနှင့် မီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ချီစွမ်းအင် အားလုံးကို လုံးဝ စုပ်ယူသွားလေ၏။ ချီစွမ်းအင်များ အားလုံး ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်နှင့် သမားတော်ကြီးသည် ဒျန်ထျန်ထဲတွင် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားလေသည်။ သူ၏ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုနှုန်းက တော်တော် မြန်တာပဲ"

လုချင်းက ဆရာဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သမားတော်ကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပုံရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖျော့တော့သော အရှိန်အဝါ‌တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး မသေမျိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသဖြင့် မာကူးနှင့် အခြားသူများမှာ ငေးမော ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ယခုအခါ ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ချီစွမ်းအင်များကို အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲပြီး ဖြစ်သဖြင့် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူများအဖြစ်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိသွားကြပြီပင်။

လုချင်းသည် သတင်းအချက်အလက်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းခွဲတွေအကြောင်း အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်ဗျ။ ဆရာ အားတဲ့အချိန် လေ့လာကြည့်ပါ"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံရယူပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆရာနှင့် တပည့်ကြား အားနာမှုများ ထားရှိနေရန် မလိုတော့ပေ။

"ကဲ... မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ။ အားလုံးပဲ အနားယူကြတော့။ ကျန်တာ မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" သမားတော်ကြီးက ဆိုလိုက်သည်။

သို့ဖြစ်၍ ညကင်းစောင့်ရန် တာဝန်မှာ လုချင်းအပေါ် ကျရောက်လာ၏။ သူ၏ အားကောင်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခြင်းမရှိလျှင်တောင်မှ‌ သူ့အတွက် ပြဿနာ မရှိပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားနေစဉ်တွင် မာကူးက မေးလာသည်။ "ညီလေး လုချင်း... သမားတော်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ရွာကို တန်းပြန်ကြမလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား ကိစ္စ လုပ်စရာ ရှိသေးလား"

သူတို့သည် မြို့တော်မြတ်မှ သူလျှိုများကို ဖယ်ရှားရန် တစ်နေ့လုံး အနားမယူဘဲ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသဖြင့် ယခုအခါ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုချင်းက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရွာကိုပဲ တန်းပြန်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ရွာနဲ့ ဝေးနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ရွာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ မသိရဘူးလေ။ စောစောပြန်ပြီး ကြည့်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

လုချင်း တွေးပူနေသည်မှာ ဤနေရာသို့ လာစဉ် ယွင်လွိုက်မြို့၌ တွေ့ခဲ့ရသော မြွေကိုက်ခံရသည့် လူနာအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူနာသည် အဆိပ်မရှိသော မြွေ အကိုက်ခံရသော်လည်း ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအင် အဆိပ်သင့်နေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသာမက မိစ္ဆာစွမ်းအင်များနှင့် အဆိပ်အတောက်များပါ ပြန်လည် နိုးထလာနေကြောင်း ညွှန်ပြနေလေ၏။

ကျိုးလီရွာသည် တောင်တန်းတစ်သိန်းအနီးတွင် တည်ရှိရာ တောင်ထဲတွင် အခြေအနေ မည်သို့ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အဆိပ်ရှိ သတ္တဝါများကြားတွင်လည်း အလားတူ ဗီဇပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လုချင်းသည် အမြန်ဆုံး ပြန်လိုနေပါ၏။ သမားတော်ကြီးကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

" မိန်းကလေး ဟူ... ကျွန်တော်တို့ နဂါးပြာမြို့တော်ကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ဆို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းရဲ့ ဖခင်နဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်မှာပါ" လုချင်းက ဟူကျိကျစ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟူကျိကျစ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ် အကြာတွင် လုချင်းနှင့် အဖွဲ့သည် နဂါးပြာ တောင်ကြားလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကြီးမားလှသော နဂါးပြာတံတားကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၌ နဂါးပြာမြို့တော် ရှေ့ရှိ ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"နဂါးပြာမြို့တော်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားတုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး သိပ်သည်းလာပါလား။ အခုဆို ကျုံးကျိုးနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ ရနေပြီ" လုချင်းက သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အနီးအနားမှ စကားပြောသံများက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေ၏။

"မြို့တော်မြတ်မှာ ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ကြားပြီးပြီလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက မြို့တော်မြတ်အထိ ရောက်တယ်ဆိုတော့ တော်တော် အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းတာပဲ" နောက်တစ်ယောက်က အံ့သြစွာ ပြောသည်။

"ငါက အဲဒီလောက် စွမ်းရည် မရှိပါဘူးကွာ။ ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ဆီက ဒီသတင်းကို ကြားတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့တော်မြတ်မှာ သဘာဝ ဖြစ်စဉ်ဆန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီးတော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ကောင်းကင်ကနေ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် မြို့ထဲက သိုင်းပညာရှင်တွေ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ကြပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ် အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် အများကြီး သေဆုံးကုန်ကြတယ်တဲ့လေ"

"မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် သေကုန်တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို အခွင့်အလမ်းမို့လို့ အဲဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေရတာလဲ" လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြတကြီး ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အလမ်း ကျဆင်းလာတုန်းက ကောင်းကင်မှာ ကြီးမားတဲ့ တိမ်စိုင်ဝဲကတော့ကြီး ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးတွေ၊ လျှပ်စီးတွေနဲ့ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ အများကြီး ပါလာတယ်လို့ ကြားတာပဲ"

"မြို့တော်မြတ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ ပေါ်လာတာတင် မဟုတ်ဘူး။ ကျုံးကျိုးရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ပေဆယ်ချီ မြင့်တဲ့ ဝံပုလွေဖြူကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်လို့လည်း ကြားတယ်။ အဲဒီကောင်ကြီးက ဝံပုလွေအုပ်ကို ကွပ်ကဲနိုင်ရုံတင်မကဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်း အရမ်း စွမ်းအားကြီးတယ်တဲ့။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ အကျအဆုံးတွေတောင် များခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်" နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်။

"ပေဆယ်ချီ မြင့်တဲ့ ဝံပုလွေဖြူကြီး ဟုတ်လား။ လူတစ်ယောက်ကို တစ်လုတ်တည်းနဲ့ မျိုချနိုင်လောက်တယ်နော်" တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေဖြူက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး။ တောင်ဘက်မှာ ဆင်ဖြူကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်လို့လည်း ကြားတယ်။ ပိုတောင် ကြောက်ဖို့ ကောင်းသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ နှာမောင်းနဲ့ တောင်ကုန်းငယ်လောက် ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတွေကို အလွယ်တကူ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်တဲ့"

လုချင်းသည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး စကားဝိုင်းရှိရာသို့ အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

...

အခန်း ၃၁၂

လုချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မလှမ်းမကမ်းတွင် လူတစ်စု စုဝေးပြီး စကားလက်ဆုံ ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံအရ နယ်လှည့် ကုန်သည်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

မြို့တော်မြတ်မှ သတင်းများ ကျုံးကျိုးတစ်ခွင်သို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို သူ အံ့သြမိပါ၏။ သို့သော် လင်းကျိယွဲ့က သူ့ဆရာကို ပေးခဲ့သည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို တွေးမိသောအခါ၌ နားလည်သွားသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် နိုးထလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများစွာသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားများကို ဂိုဏ်းအများအပြားက စုဆောင်းထားကြလိမ့်မည်ပင်။ ထို့အပြင် အလွန် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး သတင်းစကား ပေးပို့နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော ငှက်များလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ထိုလူစုရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့... ဒီက လူငယ်လေး ဂါရဝပြုပါတယ်"

စကားပြော ကောင်းနေကြသော လူစုသည် ရုတ်တရက် ပုလဲသံ၊ ကျောက်စိမ်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြပြီး လုချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုချင်းသည် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းထားသော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော စိတ်ဓာတ်နှင့် အရှိန်အဝါကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ကုန်သည်အုပ်စုသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူငယ်သည် သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုမှ သားသမီး သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ တပည့်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ အမြန်ပြန်ပြောလိုက်ကြသည်။ "မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး သခင်လေး။ ကျွန်တော်တို့ကို ဂါရဝပြုစရာ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ"

"ဦးလေးတို့... စောစောက မြို့တော်မြတ်က ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေအကြောင်းနဲ့ ဝံပုလွေဖြူ၊ ဆင်ဖြူတွေအကြောင်း ပြောနေတာ ကြားလိုက်လို့ပါ။ ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်ဝင်စားမိတယ်‌ဗျ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလားဗျ"

လုချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ သခင်လေး... ထိုင်ပါဦး"

လူတစ်ယောက်က သူ့ခုံပုလေးကို အမြန်ဖယ်ပေးပြီး လုချင်းကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ လုချင်းလည်း မငြင်းဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"သခင်လေးက ဘာသိချင်တာလဲဗျ"

"မြို့တော်မြတ်က ကိစ္စကိုတော့ လမ်းမှာ နည်းနည်း ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတို့ ပြောတဲ့ ဝံပုလွေဖြူနဲ့ ဆင်ဖြူ အကြောင်းကိုတော့ အခုမှ ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသေးစိတ် ပြောပြပေးပါလား"

"ဪ... ဝံပုလွေဖြူအကြောင်းကတော့ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်ဗျ..."

ပြောရတာ ဝါသနာပါပြီး ကြွားချင်နေသော ကုန်သည်သည် ဂုဏ်သရေရှိ လူငယ်လေးတစ်ဦးက သူ့အသိပညာကို မေးမြန်းလာသဖြင့် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ကျုံးကျိုးရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာ ဝံပုလွေဖြူကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီကောင်ကြီးက အရပ် ဆယ်ပေလောက် မြင့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေတာ အမွေးတစ်ပင်မှ အရောင်မရောဘူးတဲ့။ လေလို မြန်မြန် ရွေ့လျားနိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ ဝံပုလွေအုပ်ကိုလည်း စစ်တပ်တစ်ခုလိုမျိုး ကွပ်ကဲနိုင်သတဲ့။ အဲဒီ ဝံပုလွေဖြူက သူ့အုပ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး မြောက်ဘက်က မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီ ဒေသက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းပိုင် နယ်မြေလေ။ နောက်တော့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေနဲ့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို လွှတ်ပြီး ဝံပုလွေကို ဝိုင်းဖမ်းခိုင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေဖြူကို ဖမ်းလို့ မရတဲ့အပြင် အကြီးအကဲတချို့တောင်မှ ဒဏ်ရာရကုန်တယ်တဲ့။ဝံပုလွေကလည်း အလွယ်တကူပဲ ထွက်ပြေးသွားတယ်တဲ့လေ"

ထိုအကြောင်းကို သူတို့ ကြားဖူးပြီးသော်လည်း အသေးစိတ်ကို ပြန်ကြားရသောအခါ၌ ကုန်သည်အုပ်စုမှာ အံ့သြနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဆင်ဖြူကြီးအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် တောင်ဘက်က မြို့တစ်မြို့ကို သွားတုန်းက မြို့ခံတွေဆီက ကြားခဲ့ရတာဗျ"

တောင်ဘက်သို့ ခရီးသွားခဲ့သော အခြား ကုန်သည်တစ်ဦးက ဆက်ပြောလာလေ၏။

"မြို့ခံတွေ ပြောတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တောင်ပေါ်မှာ ဆင်ဖြူကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်တဲ့။ အဲဒီဆင်ကြီးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး တောင်ကုန်းငယ် တစ်ဝက်လောက် မြင့်တယ်တဲ့လေ။ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့သူတွေ ပြောတာတော့ သူ့ရဲ့ နှာမောင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့လိုက်ရုံနဲ့ တောင်ကုန်းငယ်လောက် ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်တဲ့။ ကံကောင်းတာက အဲဒီ ဆင်ဖြူကြီးက ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူး၊ လူတွေကို ရန်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိလို့ မြို့ခံတွေ ဘေးကင်းသွားတာလေ"

"တောင်ကုန်းငယ် တစ်ဝက်လောက် မြင့်တဲ့ ဆင်ဖြူကြီး ဟုတ်လား... ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလိုက်မလဲနော်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၌ လူအုပ်စုမှာ ထပ်မံ အံ့သြသွားကြပြန်၏။

လုချင်းလည်း အတွေးနက်သွားသည်။ ဤလူနှစ်ယောက် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြန်လည် နိုးထလာပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုများသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ကုန်သည်များ ပြောပြသော ဝံပုလွေဖြူနှင့် ဆင်ဖြူတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုမှ မွေးဖွားလာသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပါ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ရှောင်လီကဲ့သို့ သဘာဝ ဝိညာဉ်သားရဲများလား သို့မဟုတ် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ မသေချာပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း လုချင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ဦးလေးတို့ရဲ့ ဗဟုသုတတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ဒါနဲ့ ဒီဦးလေးရဲ့ ခြေထောက်တွေက နည်းနည်း ဒုက္ခပေးနေပုံ ရတယ်နော်"

လုချင်းက ဆင်ဖြူအကြောင်း ပြောပြသော ကုန်သည်ကို ရည်ညွှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် ကုန်သည်မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်တွင် ဝမ်းသာသွားလေ၏။

"သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် မြင်တာလဲဗျာ။ ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော် အပြင်ထွက် သွားလာနေတုန်း မိုးသည်းကြီး ရွာချပါလေရော။ မိုးက ရက်ပေါင်းအများကြီးကြာသွားတာတောင် မတိတ်ဘူးလေ။ အလျင်လိုနေတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း နှစ်ရက်လောက် မိုးမိပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ရတာပေါ့။ အဲဒီကတည်းက ခြေထောက်တွေက ဒုက္ခပေးနေတော့တာပဲ။ ညတိုင်း နာလွန်းလို့ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရတယ်လေ။ နေ့ဘက်ကျတော့ သက်သာသွားရော။ ဆရာဝန်တွေ ပြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကုနိုင်ကြဘူး။ ကံကောင်းလို့ နေ့ဘက်မှာတော့ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အလုပ်အကိုင်ပါ ပျက်ရတော့မယ်"

"ဦးလေး အဲဒီတုန်းက မိုးမိပြီး အအေးဓာတ် မိစ္ဆာငွေ့တွေ ကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာပါဗျ။ ပြီးတော့ ခြေထောက်မှာ ခိုအောင်းပြီး မထွက်နိုင် ဖြစ်နေတာ။ အဲဒါကြောင့် ညဘက်ကျရင် ပိုနာတာပေါ့။ ညဘက်က အအေးဓာတ်နဲ့ ကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာငွေ့ ပေါင်းပြီး ဒုက္ခပေးတာလေ"

လုချင်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။ ကုန်သည် ပြောသော မိုးသည် သူတို့ ကျိုးလီရွာမှ ထွက်လာစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အအေးဓာတ် မိစ္ဆာမိုး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ တွေးမိလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ဆေးပညာလည်း နားလည်တာလားဗျ"

လုချင်းက သူ့ရောဂါကို တိတိကျကျ ပြောပြနိုင်သဖြင့် ကုန်သည်၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"နည်းနည်းပါးပါး သိတာပါဗျ။ ဦးလေး သဘောတူမယ်ဆိုရင် ခုနက သတင်းအချက်အလက်တွေ မျှဝေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် ကုပေးပါရစေ"

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကုပေးပါဗျာ။ ပိုဆိုးသွားရင်တောင် ကျွန်တော် အပြစ်မတင်ပါဘူး" ကုန်သည်က အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ပိုမဆိုးစေရပါဘူး။ ကျွန်တော့်ပညာက မမြင့်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဖူးပါဘူး"

လုချင်းက ပြုံး၍ သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အပ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး ဖိနပ်တွေ ချွတ်ပြီး ဘောင်းဘီအနားကို လှန်တင်လိုက်ပါဗျ"

ကုန်သည်က ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို အမြန်ချွတ်ပြီး ဘောင်းဘီအနားကို လှန်တင်လိုက်သည်။ ကုန်သည်၏ ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ ဘေးမှလူများခင်မျာ အသက်ရှူ မှားသွားကြသည်။ ဒူးအောက်ပိုင်းမှ စ၍ နက်ပြာရောင် သမ်းနေလေ၏။ ဒူးအထက်ပိုင်းတွင်လည်း ဖျော့တော့သော နက်ပြာရောင် အဆင်း ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းနေလေ၏။

လုချင်းပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ အအေးဓာတ် မိစ္ဆာငွေ့များ ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ စုပုံနေခြင်းကြောင့်ပင်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ မတ်တပ်ပင် ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤကုန်သည်သည် သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်သည့် သာမန်လူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို လုချင်း လေးစားမိပါ၏။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် အပ်စိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာငွေ့တွေကို ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ နည်းနည်းတော့ ခံရခက်လိမ့်မယ်ဗျ။ သည်းခံပေးပါ"

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး သခင်လေး၊ လုပ်စရာ ရှိတာသာ လုပ်ပါ။ ညဘက် ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာထက်တော့ ဘယ်လိုလုပ် ပိုဆိုးနိုင်မှာလဲဗျာ။ ခြေထောက်ဖြတ်မပစ်သရွေ့တော့ ကြိုက်သလို လုပ်ပါ" ကုန်သည်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

လုချင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အပ်အိတ်ထဲမှ ငွေအပ်အများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ကုန်သည်၏ ခြေထောက်များတွင် တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း အပ်စိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝကျပြီး သွက်လက်ပါသည်။ ဆေးပညာ အကြောင်း သိပ်နားမလည်သူများပင်လျှင် ဤလူငယ်သည် အပ်စိုက်ကုထုံးတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ပြောနိုင်ကြ၏။

ကုန်သည်မှာမူ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေသည်။ လုချင်းက အပ်စိုက်လျှင် နေရခက်မည်ဟု ပြောထားသဖြင့် သူသည် မည်မျှ နာကျင်စေကာမူ အံကြိတ်ခံရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ငွေအပ်များ စိုက်လိုက်သောအခါ၌ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်မှလွဲ၍ ဘာမှ မခံစားရပေ။

မကြာမီတွင် ကုန်သည်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး၌ ငွေအပ် ၁၈ ချောင်းစီ စိုက်ထားပြီး ဖြစ်သွားသည်။ အပ်အားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ၌ လုချင်းက လက်ကို ဖြတ်ခနဲ ခါလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် လွှတ်ကာ အပ်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကုန်သည်၏ ခြေထောက်မှ ငွေအပ် ၃၆ ချောင်းသည် တုန်ခါသွားပြီး တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်သည်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်များ ကျဉ်တက်လာပြီး ရောင်ရမ်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အပူစီးကြောင်းများစွာ စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက်၌ အလွန် နေရခက်လာ၏။ အချိန်မီ အံမကြိတ်ထားလျှင် နာကျင်လွန်း၍ အော်ဟစ်မိပေလိမ့်မည်သာ။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာမူ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်ကို မြင်ရပြီး ကုန်သည်၏ ခြေထောက်မှ နက်ပြာရောင် အဆင်းသည် တဖြည်းဖြည်း အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်ကို သတိထားမိကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် နက်ပြာရောင်များသည် ခြေမနှစ်ဖက်၌ ကြေးနီစေ့ အရွယ်အစားရှိသော အမည်းရောင် အဖုအပိမ့် နှစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကြတော့သည်။

အဖုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် လုချင်းက နောက်ထပ် ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို အမြန် ထုတ်ယူပြီး အဖုများကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။ ရှဲခနဲ အသံနှင့်အတူ မည်းနက်သော သွေးနှစ်ကြောင်း ပန်းထွက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ အနက်ရောင် အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သွေးပုပ်များ ထွက်သွားသည်နှင့် ကုန်သည်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားပြီး နာကျင်မှု လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သက်သာရာ ရသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။

လုချင်းသည် အပ်များကို စတင် နှုတ်ယူလိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ယူနှုန်းသည် စိုက်စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ငွေအပ်အားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီး အပ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်တော့၏။

"ဦးလေး... မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လိုနေလဲလို့"

ကုန်သည်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် လမ်းလျှောက်ကြည့်သည်။ မကြာမီ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ ပေါ်လာသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေမနှစ်ချောင်းတွင် အနည်းငယ် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်နေရာများမှာ လုံးဝ သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်ချကာ လုချင်းကို ဦးညွှတ် ကန်တော့လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါဗျာ"

လုချင်းက သူ့ကို အမြန် တွဲထူလိုက်၏။ "ဦးလေး... ဒီလိုတွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ရိုးရိုးလေး ကုပေးလိုက်ရုံပါ"

လုချင်း၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကြောင့် ကုန်သည်မှာ သူ့အားကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ အလွယ်တကူပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များမှာ လျော့ပါးမသွားပေ။

"သခင်လေး မသိပါဘူးဗျာ... ဒီ ခြေထောက်နာ ဖြစ်ကတည်းက ကျွန်တော် ညတိုင်း ဒုက္ခရောက်နေရတာ။ ညရောက်တာနဲ့ နာတာပဲ။ သန်းခေါင်ကျော်ရင် နာလွန်းလို့ သွားတွေ ကြေမတတ် အံကြိတ်ထားရတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် နာလွန်းလို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်။

ဆရာဝန်တွေ အများကြီး ပြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကုနိုင်ဘူးလေ။ တချို့က ပြောကြတယ်... ကျွန်တော့် ရောဂါက ထူးဆန်းလွန်းလို့ မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေမှ ကုနိုင်မယ့် ရောဂါတဲ့။

ကျွန်တော်က သာမန် ကုန်သည်လေးပါ... အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အကူအညီ တောင်းနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ပြီး အိမ်ပြန်၊ ရှိတာလေး စီစဉ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့တောင် ကြံခဲ့မိတာပါ"

ကုန်သည်က သူ့ဒုက္ခများကို ရင်ဖွင့်ပြောပြလာသောအခါ၌ ဘေးမှ နားထောင်နေသူများမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသလို ကြောက်လည်း ကြောက်မိကြသည်။

ကုန်သည်သည် ငွေအိတ်ကို အမြန် နှိုက်လိုက်ပြီး "သခင်လေး... ကုသခ ပေးပါရစေ"

"မလိုပါဘူး ဦးလေး" လုချင်းက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ဆင်ဖြူအကြောင်း သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဆေးဝါးလည်း မသုံးလိုက်ရပါဘူးဗျ။ မြို့တံခါး ပွင့်တော့မှာမို့ ကျွန်တော့်အဖော်တွေ စောင့်နေကြပြီ။ ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ကုန်သည်ကို ဆက်ပြောခွင့် မပေးတော့ဘဲ လုချင်းသည် လူအုပ်ကြားမှ လျှပ်ခနဲ ထွက်ခွာသွားပြီး မြင်းလှည်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် သူ၏ ကျက်သရေရှိလှသော လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး ဤထူးခြားသော လူငယ်လေးအပေါ် လေးစားမှုများ ပိုမို တိုးပွားလာကြသည်။

"ကိုကို... ခုနက ဦးလေးကြီးရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးနေတာလားဟင်" ရှောင်ယန်က ချိုသာစွာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ညီမလေး... စကားသွားပြောရင်း အဲဒီဦးလေး ခြေထောက် ဒုက္ခရောက်နေတာ တွေ့လို့ ကူညီပေးလိုက်တာ" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဟူကျိကျစ်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း လေးစားအားကျမှုများဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။

"ဒါနဲ့ ဆရာ... ခုနက ကုန်သည်နှစ်ယောက် ပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား" လုချင်းက မေးလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "အေး... ကြားလိုက်တယ်။ အပြင်လောကမှာ အဲဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး"