အခန်း (၃၂၁-၃၂၂)

အခန်း ၃၂၁ - နဂါးတစ်ကောင်အလား ဓားချီစွမ်းအင်၊ မြှားတစ်စင်းဖြင့် ဖောက်ခွဲပစ်ခြင်း

"ဓားသိုင်းပိုင်နက်... ပြီးတော့ ဒီလောက်ထိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမြင့်မားတဲ့ ပိုင်နက်တစ်ခုကို ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ"

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သမားတော်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်က အစောပိုင်းတည်းက ဘာကြောင့် သတိပေးချက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေခဲ့မှန်း သူနားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအဘိုးကြီးက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ မွေးရာပါနယ်ပယ် ပိုင်နက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ထားရုံမက၊ အလွန်ဖျက်ဆီးအားပြင်းထန်သည့် ဓားသိုင်းပိုင်နက်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ အတွေးများက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျောပေါ်ရှိ ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ မီးခိုးရောင်စွမ်းအင် အများအပြားကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ဝုန်း...

မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်များက မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် သမားတော်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုက ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ပိုင်နက်၏ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော ဓားချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးသည် သူ့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ကာကွယ်ထားသည့် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကြံ့ခိုင်နေပြီး ပထမအကြိမ် ထိရိုက်မှုတွင် ပျက်စီးမသွားခဲ့ပေ။

သမားတော်ကြီး ထိန်းချုပ်ထားသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ဓားချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးကြောင့် အနောက်သို့သာ လွင့်စင်သွားရသည်။

"ဟမ်..."

သမားတော်ကြီးက ထိုအချက်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်အာရုံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သိပ်သည်းနေသော ဓားချီစွမ်းအင်များက ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်သွားပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ဝိုင်းရံလိုက်လေ၏။

ငါးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ပင် ဓားချီစွမ်းအင်များက မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ကာကွယ်ထားသည့် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်များကို အတင်းအဓမ္မ ကိုက်ဖြတ်ကာ တိုက်စားပစ်ရန် ကြိုးပမ်းလာကြသည်။

"တောက်... ဒီအဘိုးကြီးက ပိုင်နက်ကို ထိန်းချုပ်ရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ"

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားပြီး စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သမားတော်ကြီးက ပိုင်နက်အပေါ် ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဓားချီစွမ်းအင်များသည် လက်မောင်းက ညွှန်ကြားသည်ကို နဂါးက တုံ့ပြန်သကဲ့သို့ သူ၏စိတ်အလိုအတိုင်း သဘာဝကျကျ ရွေ့လျားနေလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ဓားချီစွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ယခင်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်သူများသည် ကလေးကစားသလောက်သာ ရှိတော့သည်။

"ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ရဲ့ အနှစ်သာရသာ ပြန်ပြီးကောင်းမွန်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကြီး ကျုပ်ရှေ့မှာ ဒီလောက်ထိ မောက်မာခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားမိသည်။

သူသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို သန့်စင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း အခြေခံအဆင့်မျှသာ ရှိသေးပါ၏။

ထို့အပြင် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်သည် ယခင်က ပျက်စီးခဲ့ဖူးပြီး ယခုထိ ယင်း၏စွမ်းအားအများစုမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သမားတော်ကြီး၏ အားကောင်းလှသော ဓားချီစွမ်းအင်ပိုင်နက်ကို တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းနည်းပါးနေပြီး ခံစစ်အနေအထားဖြင့်သာ ခုခံနေရလေသည်။

"ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်က သက်ရှိစွမ်းအင်တွေကို ပျော်ဝင်စေပြီး စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ဒီဓားချီစွမ်းအင်တွေကို စားသုံးပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျားကြီး သေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီမှတ်..."

အကြိမ်ကြိမ် ခံစားနေရသဖြင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ဒေါသများက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူအသုံးပြုနေသော မီးခိုးရောင်စွမ်းအင် ခံစစ်သည် သာမန်ခံစစ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ယင်းသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်မှ မွေးမြူထားသော မူလကပ်ရောဂါစွမ်းအင်ဖြစ်ပြီး အလွန်ခိုင်မာရုံသာမက သက်ရှိစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူ၍ မိမိကိုယ်ကို အားဖြည့်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိလေသည်။

အဘိုးကြီး၏ ဓားချီစွမ်းအင် မည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ၊ သူ့ခံစစ်ကို ချက်ချင်း မဖျက်ဆီးနိုင်သရွေ့ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယင်းက ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်စွမ်းအင်ဖြင့် အားဖြည့်ပေးရာ ရောက်နေသည်။

အခြေအနေက သူ့ဘက်သို့ အသာစီးရလာသည်နှင့်အမျှ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် အဘိုးကြီး၏ စွမ်းအင်ကုန်ခန်းသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အလှည့်ရောက်လာမည်ကို သိနေခဲ့သည်။

"ဒီမီးခိုးရောင်စွမ်းအင်က ငါ့ဓားချီစွမ်းအင်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်တာလား"

သူ၏ ဓားချီစွမ်းအင်များ ဆက်တိုက် ပျော်ဝင်သွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်နှင့် သမားတော်ကြီးသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအင်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကွဲပြားနေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်တော့၏။

ပိုင်နက်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားချီစွမ်းအင်သည် ယင်းကို တိုက်စားနိုင်ခြင်း မရှိရုံမက ပြန်လည် အစားခံနေရသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ဓားချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်က ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒီမီးခိုးရောင်စွမ်းအင်က သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ၊ သက်ရှိစွမ်းအင်သက်သက်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဓားချီစွမ်းအင်တွေက သူ့ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး"

သမားတော်ကြီး ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်လိုက်၏။

စိတ်အာရုံတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ဝိုင်းရံထားသော ဓားချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမျှင်တန်းများသည် သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ဆွဲယူခြင်းခံရပြီး ဓားချီစွမ်းအင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြည့်စွက်လိုက်မှုနှင့်အတူ ဓားချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ဝိုင်းရံထားသော မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်သည် ဓားချီစွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူ မစားသုံးနိုင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားခြင်း ခံလာရလေ၏။

"ဘာ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ စိတ်အာရုံသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ခင်ဗျားကြီးက မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့်တင်မဟုတ်ဘူး၊ ချီသန့်စင်သူပဲ..."

လေထုထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတက်အကျများကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ နားလည်သွားတော့သည်။

သူ့ရှေ့က အဘိုးကြီးက သာမန် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ချီသန့်စင်သူ တစ်ဦးဖြစ်နေသည်။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ၌ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။

ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်သည် ဝါးမျိုနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် သက်ရှိစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားချီစွမ်းအင်ကိုသာ အများဆုံး စားသုံးနိုင်သည်။

သို့သော် အဆင့်တူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပါဝင်သော ဓားကိုတော့ မဝါးမျိုနိုင်ပေ။

ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်များ ဆက်တိုက် တိုက်စားခံနေရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ပိုမိုစိုးရိမ်လာသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်တဲ့ ဓားချီစွမ်းအင် သုံးမျှင်တိုင်းက မီးခိုးရောင်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို တိုက်စားနိုင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးသည် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင် ခံစစ်အပေါ် ဓားချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး၏ တိုက်စားမှု အကျိုးသက်ရောက်မှုကို တိကျစွာ တွက်ချက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိုးပွားလာလေ၏။

ချက်ချင်းပင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဟင်းလင်းပြင်အလွှာများမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဆွဲချလာပြီး ဓားချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်ကာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ဆက်လက် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီအဘိုးကြီးက ပိုင်နက်တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အပြင်ကိုမှ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကိုလည်း ဆက်တိုက် စုစည်းနိုင်သေးတယ်၊ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါ ချောင်ပိတ်မိပြီး သေရလိမ့်မယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး၏ စွမ်းအား ထပ်မံမြင့်တက်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့လေသည်။

အခုချိန်မှာသာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချလျှင် ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သေချာပေါက် သေရလိမ့်မည်ဟု သူသိလိုက်၏။

သူသည် ကျောပေါ်မှ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ချလိုက်တော့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးအနှစ်သာရတစ်လုပ်ကို ဘူးသီးခြောက်ပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်မှ မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ဝမှ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ခင်ဗျားကြီး... ကျုပ်ကို အတင်းဖိအားပေးတာနော်"

သွေးအနှစ်သာရကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၌ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူမှာ အလွန်အားနည်းသွားပုံရသည်။

ဖြူဖျော့နေပြီးသား သူ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ ပိုမိုဖြူဖျော့သွားကာ အရှိန်အဝါလည်း များစွာ ကျဆင်းသွားလေ၏။

သို့သော် သူ့မျက်နှာထားကတော့ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။

သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ တောက်လောင်နေပြီး ကြီးမားသော ဘူးသီးခြောက်ကို မကာ ပါးစပ်ဝကို သမားတော်ကြီးထံ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

စုစည်းထားသော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၌ သမားတော်ကြီးထံသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

ဘူးသီးခြောက်၏ ပါးစပ်ဝက သူ့ထံချိန်ရွယ်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သမားတော်ကြီးသည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ရတနာဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

အနီနှင့် အဖြူရောင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ဓားထိပ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံ သုံးပေအကွာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ဘုန်း......

ဓားအလင်းတန်းနှင့် မီးခိုးရောင်အလင်းတန်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော သက်ရောက်မှုမှာ သိပ်မကြီးမားလှပေ။

မမြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

"ရှောင်လိုက်ကြ..."

အနီးကပ် ရှိနေသော ကျီမိသားစုဝင်များသည် လှိုင်းဂယက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လှိုင်းဂယက်နှင့် ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံး တိတ်တဆိတ် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရလေ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ တိုက်ပွဲစတင်ကတည်းက ရွာသားများမှာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤလှိုင်းဂယက်တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် လူအများအပြား သေကြေဒဏ်ရာရနိုင်လေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် လှိုင်းဂယက်က လုချင်း တည်ဆောက်ထားသော မန္တန်အစီအရင်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဖေးအာရဲ့ကုသမှုကို ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။

နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လှိုင်းဂယက်ကို စောစောကတည်းက တားဆီးရန် မကြိုးစားမိသည့်အတွက် သူ နောင်တရနေမိသည်။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် နောင်တရနေချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်က မန္တန်အစီအရင်၏ အတားအဆီးထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လှိုင်းဂယက်အား တားဆီးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယခင်က တားဆီး၍မရနိုင်သော လှိုင်းဂယက်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော လက်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ပုရွက်ဆိတ်က သစ်ပင်ကို လှုပ်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့နိုင်တော့ဘဲ လုံးဝကို တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

"သခင်လေးလု..."

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သူမှာ ကျီဖေးထံမှ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပေးနေသည့် လုချင်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

"စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားသားဆီက အဆိပ်မြူအမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပြီးပါပြီဗျ"

တဖက်လူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်းက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာလည်း ချက်ချင်းကို ဝမ်းသာသွားလေ၏။ သူက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုချင်းက လက်ကာပြကာ တားလိုက်သည်။

"စကားတွေကို နောက်မှပဲ ပြောပါဗျ။ ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို အရင် ရှင်းပစ်ရအောင်"

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

ထို့နောက် လုချင်းက ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ နှစ်ဦးစလုံး တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ထိုနောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုပြီးဖြူဖျော့လာပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်အားနည်းသွားလေသည်။

သို့သော် သမားတော်ကြီး၏ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားနေပုံရ၏။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်မှ ထုတ်လွှတ်သော မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားပြင်းလှပါ၏။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဓားသိုင်းအပေါ် နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုသာ မရှိပါက ဤတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။

ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းမှာ ထိခိုက်မှုကြောင့် ထုံကျဉ်နေလေ၏။

သူ့ဒျန်ထျန်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီပင်။

ထို့အပြင် မီးခိုးရောင်အလင်းတန်း အမျှင်အနည်းငယ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး လောလောဆယ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ဖြင့်သာ ယာယီ ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်ကာ စွမ်းအင်ကို ထပ်မံမစုစည်းနိုင်တော့ပေ။

"ဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

လုချင်းက သမားတော်ကြီး၏ ဘေးသို့ ပေါ့ပါးစွာ ရောက်သွားသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်တယ်၊ အားချင်း ဂရုစိုက်နော်... အဲဒီလူရဲ့ မီးခိုးရောင်ဘူးသီးခြောက်က တကယ် ထူးဆန်းပြီး အားကြီးတယ်"

သမားတော်ကြီးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း အပြုံးကို အတင်းဆင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ဆရာ၊ ဆရာက ကုသဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ကျန်တာ ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက်"

လုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးကာ သမားတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သမားတော်ကြီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ကုသရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချလိုက်တော့၏။

"မင်းက ဝိညာဉ်အဆောင်တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ဖန်တီးနိုင်တာလား၊ မင်းက ဝိညာဉ်အဆောင်ပညာရှင်လား"

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာက မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

အဘိုးကြီးက ချီသန့်စင်သူတစ်ဦးဖြစ်‌နေသည်ကို တွေ့ရသည်ကပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီပင်၊ ယခု အဆောင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးနိုင်သော ဝိညာဉ်အဆောင်ပညာရှင်တစ်ဦးပါ ပေါ်လာပြန်ပြီဖြစ်၏။

ဒီလောကကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အခုမှ ပြန်လည်နိုးထလာစရှိပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်က မပေါ်ပေါက်သေးဘူးလို့ ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို နားလည်သောသူများ ဤမျှများပြားစွာ ရုတ်တရက် ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာရသနည်း။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်က သူ့ကို လှည့်စားခဲ့လေသလားဟု သံသယဝင်လာသည်။

"ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်အဆောင်ပညာရှင်ကို သိတယ်လား၊ မသေမျိုးလမ်းစဉ်အကြောင်း တော်တော်များများ သိထားတဲ့ပုံပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဘူးသီးခြောက်က ပြောပြထားတာလား"

လုချင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။

"မင်းက ငါ့ဘူးသီးခြောက်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တာလား"

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ စိတ်နှလုံး ပိုမို လေးလံသွားတော့သည်။

"ဒီလောကမှာ ကျွန်တော် မသိတာ ဘာမှမရှိဘူး" လုချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပျက်စီးနေတဲ့ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို အားကိုးပြီး ခင်ဗျား စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လို့ရမယ်၊ လောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို ပြုပြင်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားက ဖန်ကျိုးက လူပေါင်းတစ်သိန်းကျော်ရဲ့ အသက်တွေကို သုံးပြီး ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်ကို မွေးမြူခဲ့တာ၊ ဒီကြီးလေးတဲ့ အပြစ်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ ထိတ်လန့်သွားရုံသာမက သူ့လက်ထဲရှိ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ပါ တုန်ခါသွားလေသည်။

ပြင်းထန်သော ဆန္ဒတစ်ခု မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ငေးငိုင်နေရာမှ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

"ပြေးတော့..."

အသိပြန်ဝင်လာသော မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ထွက်ပြေးရန် ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိ၏။

လုချင်းက အထူးတလည် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူမှာတော့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။

ဒီလူက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သူနဲ့ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ရဲ့ မူလအစကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ။

ထိုသို့သော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေက မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပါ၏။

သူသည် ဤနေရာမှ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးလိုပြီး ဤထူးဆန်းသော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးသို့ သွားလိုစိတ်သာ ရှိတော့သည်။

ကြောက်စိတ်များ လွှမ်းမိုးသွားသော မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ပြင်းထန်စွာ အားနည်းနေသည့် ကြားမှပင် သူ့လျှာကို ထပ်မံကိုက်လိုက်ပြီး သွေးအနှစ်သာရကို ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ပေါ်သို့ ဖြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ထိုသွေးအနှစ်သာရ၏ အကူအညီဖြင့် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မီးခိုးရောင်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ပါးစပ်ဝမှ ထွက်ပေါ်လာကာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို လွှမ်းခြုံပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သယ်ဆောင်သွားလေ၏။

ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်လှသည်။

အဲဒီဘူးသီးခြောက်က ပျံနိုင်တယ်ဟေ့...

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

ဘဝမှာ များစွာမြင်ဖူးတွေ့ဖူးသော အသိပညာကြွယ်ဝသည့် ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူ့ဘဝသက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း လူတစ်ယောက်ကို သယ်ဆောင်ပြီး ပျံသန်းနိုင်သည့် လက်နက်တစ်ခုကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေ၏။

အဲဒီဘူးသီးခြောက်က ဘယ်လိုရတနာမျိုးပါလိမ့်။

"ခင်ဗျား ထွက်ပြေးလို့‌ လွတ်မယ်ထင်နေတာလား"

လုချင်း တစ်ဦးတည်းသာ အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်က မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မသိလိုက်သော အချိန်တွင် လေးနှင့်မြှားက သူ့လက်ထဲ ရောက်ရှိနေပြီပင်။

သူ လေးကို ဆွဲလိုက်သည်၊ မြှားကိုလည်း တပ်လိုက်၏၊ ပြီးနောက်၌ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လေးကြိုးကို အဆုံးထိ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအား မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြှားထိပ်တွင် စုစည်းလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏လက်ချောင်းများ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော မြှားသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ထိုးဖောက်နိုင်သော အားအင်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို သယ်ဆောင်သွားသော မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားလေသည်။

လုချင်း၏ လက်ရှိခွန်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ်များကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံထားခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၌ သူ့ခွန်အားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလေ၏။

ထိုမျှကြီးမားသော စွမ်းအားပါဝင်နေသဖြင့် သူပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှား၏ အရှိန်မှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်တိမ်တိုက်သည် ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် အမီလိုက်ခံလိုက်ရသည်။

"အား... ရပ်လိုက်စမ်း"

ထွက်ပြေးနေစဉ်မှာပင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် နောက်မှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားက ချက်ချင်း အမီလိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၌ သူ့ခင်မျာ ထိတ်လန့်သွားတော့လေသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မြှားကို တားဆီးရန် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်များကို အသည်းအသန် စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် အချည်းနှီးသာပင်။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်မှ ထုတ်လုပ်သော ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လုချင်း၏ မြှားရှေ့တွင်မူ ပျက်စီးလွယ်နေသေးသည်။

ထိုးဖောက်မခံရမီ အသက်တစ်ရှိုက်စာမျှပင် မခံနိုင်လိုက်ပေ။

အားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် မြှားသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့နောက်ရှိ ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်နှင့် တွဲလျက် ရိုက်ကပ်သွားလေသည်။

ဝုန်း...

ကြီးမားသော စွမ်းအား ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။

မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်များလည်း လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် ကွဲပြယ်သွားပြီး ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ သို့သော် ကြီးမားသော အားအရှိန်ကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် လည်ထွက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်၌ တွင်းပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း... လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ဤပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို နေရာယူသွားလေ၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်မှုမှ အချိန်အကြာကြီး ပြန်လည်မသက်သာနိုင် ဖြစ်နေကြရှာသည်။

ထိုစဉ် လုချင်းက မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်ကိုသာ သူတို့ ကြည့်နေနိုင်ကြလေသည်။

....

အခန်း ၃၂၂ - နောက်ထပ် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု၊ ကပ်ရောဂါအဘိုးအို

လုချင်းသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက် ပြုတ်ကျသွားသည့် နေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်သည် ၎င်းဖန်တီးလိုက်သော တွင်းပေါက်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လဲလျောင်းကာ ငြိမ်သက်နေသည်။

၎င်းထံမှ မီးခိုးရောင်အငွေ့များ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဖုန်ထူပြီး မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ကိုယ်ထည်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရ၏။

သို့သော် လုချင်းသည် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားပြီး အနီးကပ် မသွားခဲ့ပေ။

သူ့အမြင်အာရုံထဲတွင် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်သည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု၏ ခရမ်းရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

[ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက် - မိစ္ဆာလမ်းစဉ် လက်နက်၊ ပျက်စီးနေသော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု။]

[ရှေးဟောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းခေတ်မှ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ တန်ခိုးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော ကပ်ရောဂါအဘိုးအို၏ အသက်ဆက်လက်နက် ဖြစ်ခဲ့သည်။]

[၎င်းတွင် လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားနိုင်ပြီး ကပ်ရောဂါများကို ပျံ့နှံ့စေနိုင်သော အလွန်ယုတ်မာသည့် ကပ်ရောဂါစွမ်းအင်များ ပါဝင်သည်။]

[ဤလက်နက်သည် တစ်ချိန်က ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့ဖူးပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် အစွမ်းသတ္တိများစွာ လျော့ကျသွားကာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသေးပေ။]

[ရှေးဟောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းခေတ် ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ကပ်ရောဂါအဘိုးအိုသည် သတ္တဝါအလုံးစုံတို့၏ ပျက်စီးခြင်းတရားငါးပါး ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ၏အသက်ဆက်လက်နက်နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ထိုအတိုင်း ရှင်သန်ခဲ့သည်။]

...

လုချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာလုံးများတွင် အချက်အလက် အများအပြား ပါဝင်နေသည်။

ပထမဦးစွာ သတ္တဝါအလုံးစုံတို့၏ ပျက်စီးခြင်းတရားငါးပါး ဆိုသည့်အချက်။

ဤဖော်ပြချက်ကို လုချင်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းခေတ် ကုန်ဆုံးသွားရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကျဆင်းသွားခြင်းကြောင့် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူများကို မျိုးသုဉ်းစေခဲ့သည့် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များ ရှိခဲ့ပုံရပြီး ၎င်းတို့၏ အမွေအနှစ် ခြေရာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ကပ်ရောဂါအဘိုးအို ဆိုသူပင်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်လက်နက်၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း...

ဒါဆိုရင် ကပ်ရောဂါအဘိုးအိုက ဘူးသီးခြောက်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

လုချင်းသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အချိန်အကြာကြီး ကြာသည့်တိုင် လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပေ။

ချီမိသားစု၏ စတုတ္ထသား သေဆုံးပြီးနောက် ဘူးသီးခြောက်သည် ထိန်းချုပ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လုချင်းသည် သဘာဝကျကျပင် မဆင်မခြင် လုပ်လေ့မရှိပေ။

ချီမိသားစု၏ စတုတ္ထသားသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးရာ ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် ဤအဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခွင့် မရှိသင့်ပေ။

လုချင်း၏ လက်ရှိခွန်အားနှင့်ပင် ချီအိတ်ကို အသုံးပြုရာ၌ အလွန်ပင်ပန်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

လှည့်ကွက်မပါဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောလာရင် လုချင်းက တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ယုံမှာမဟုတ်။

အခု ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်က သေချင်ယောင်ဆောင်နေမှတော့ လုချင်းကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ အလိမ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲတွင် အထည်အိတ်တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ စိတ်အာရုံတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အထည်အိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး လူတစ်ပိုင်းအရွယ်အစားရှိသော ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို ဝါးမျိုရန် ရွေ့လျားသွားလေသည်။

အိတ်ကျယ်ပြန့်လာသည့်အချိန်တွင် ဘူးသီးခြောက်အတွင်းမှ မယုံနိုင်စရာ တုန်ခါမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ နေဦး..."

သို့သော် ထိုတုန်ခါမှု စကားမဆုံးမီတွင် ချီအိတ်က ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး စကားသံ ပြတ်တောက်သွားလေသည်။

ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် ချီအိတ်သည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသို့ ပြန်ကျုံ့သွားပြီး လုချင်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

လုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "အခုမှ ညှိနှိုင်းချင်နေတာလား၊ နောက်ကျသွားပြီ"

ဒီကပ်ရောဂါသရဲအိုကြီး မသေသေးမှန်း သူအစကတည်းက သိနေခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ချီမိသားစု စတုတ္ထသား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မျှဖြင့် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက် ပျက်စီးနေလျှင်ပင် ဤမျှအလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကူညီနေသည့် အခြားတည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိရမည်။

ချီမိသားစု စတုတ္ထသားသည် ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို တကယ်တမ်း သန့်စင်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ ကပ်ရောဂါသရဲက သူ့ကို လှည့်စားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟုပင် သူ သံသယရှိနေသည်။

နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဤမျှ ကောက်ကျစ်သည့် သရဲအိုကြီးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် လုချင်းက သူ့စကားကို ဆက်မနားထောင်ချင်တော့ပေ။

သူ့ကို အရင်ဆုံး အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ စိတ်အေးရမည်။

သရဲအိုကြီးကို နောက်မှ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ ဆိုတာကတော့ သူ့သဘောသာ ဖြစ်သည်။

ချီအိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လုချင်း ရွာထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများက သူ့ကို ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် နှုတ်ဆက်လာကြသည်။

လုချင်း၏ များပြားလှသော အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းများနှင့် စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ် မြှားပစ်ခတ်မှု၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၌ ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများသည် မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ပင်လျှင် ဤလူငယ်ကို ရန်စရဲမည်မဟုတ်ဟု နဂါးပြာမြို့စားမင်း ဘာကြောင့် ပြောခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ခွန်အားမှာ မွေးရာပါနယ်ပယ်က မှန်းဆနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

"သခင်လေးလု... ချီမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲ သေသွားပြီလား" ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သေပြီ" လုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်ခင်မျာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ချီချန်ဖုန်း လုချင်း၏ မြှားချက်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ချီချန်ဖုန်း အရင်က သုံးခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် နည်းလမ်းမျိုးစုံမှာ အလွန်နားလည်ရ ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် လုချင်း အတည်မပြုမချင်း ချီချန်ဖုန်း တကယ်သေ ၊ မသေ သူ မသေချာရဲခဲ့ပေ။

"ဒါနဲ့ သခင်လေးလု၊ ကျွန်တော့်သား အခြေအနေကော ဘယ်လိုလဲ"

"သခင်လေး ၃ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်မြူအမှတ်အသားကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပါပြီ။ အခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ ခဏလောက် အနားယူပြီးရင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ။ သူ အခု အိပ်ပျော်သွားပြီ၊ ခင်ဗျား စိတ်ပူနေရင် သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်"

လုချင်းက သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျီမိသားစု၏ သခင်လေး ၃ ကို ဝိုင်းရံထားသော မန္တန်အစီအရင် အလင်းတန်းကို ဖျက်သိမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် ပိုမိုရိုသေလေးစားလာသည်။ လုချင်းကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူ့သားထံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလေသည်။

ထို့နောက် လုချင်းက သမားတော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးခါစ သမားတော်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အကူအညီနဲ့ အဲဒီမီးခိုးရောင်အငွေ့ နည်းနည်းလေးက ငါ့ကို သိပ်ဒုက္ခမပေးနိုင်ပါဘူး"

"ဒီကကိစ္စ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆက်ကြမလား ဆရာ"

"ကောင်းပြီလေ" သမားတော်ကြီးက မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။

"သခင်လေးလု၊ သမားတော်ကြီးချန်... ပြန်ကြတော့မလို့လား"

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်က သူ့သားကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ မရောက်ခင်တုန်းက ဒီရွာကလူတွေ ခင်ဗျားသားကို အမြဲ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့ကြတာ။ အထူးသဖြင့် သူ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘဲ တစ်ချိန်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်... သူတို့ကို လစ်လျူမရှုပါနဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။ "ဒါပေါ့... ကျွန်တော် ကျီက ကျေးဇူးတရားကို မေ့မယ့်လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ချပါ သခင်လေးလု၊ ကျီမိသားစုက ဒီက ရွာသားတွေကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

"ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ဒီရွာသားတွေက တစ်ချိန်တုန်းက အနာကြီးရောဂါ ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ သူတို့ ပြန်ကောင်းသွားပြီ ဆိုပေမယ့် လက်ကျန်ရောဂါတချို့က သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတယ်။ ကျုပ် ဒီမှာ ဆေးစာတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မယ်။ ဆေးပညာ နားလည်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆေးဖော်ခိုင်းပြီး လိမ်းဆေးတချို့ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီရွာသားတွေကို လိမ်းပေးလိုက်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လုံးဝနီးပါး ပြန်ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်ဗျ။ ခင်ဗျားသားလည်း ပြန်ကောင်းလာရင် မျက်နှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အနာတွေ၊ အမာရွတ်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ဒီဆေးစာကို သုံးလို့ရပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်သားနဲ့ ဒီရွာသားတွေကိုယ်စား သမားတော်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါပဲ" ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။

သမားတော်ကြီးအပေါ် မည်သည့် လျစ်လျူရှုမှုကိုမျှ သူ မပြရဲပေ။

သမားတော်ကြီး အစောပိုင်းက ထုတ်ပြခဲ့သော ဓားချီစွမ်းအင်ပိုင်နက်ကို ပြန်တွေးမိလျှင် ယခုထိ အံ့သြနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဓားသိုင်းပညာသည် သမားတော်ကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် လမ်းလျှောက်သင်စ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး ထိုအဆင့်ကို လုံးဝ မမှီနိုင်ဟု ခံစားရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သမားတော်ကြီးသည် မြင်းလှည်းဆီသို့ သွား၊ မှင်နှင့် စာရွက်ကို ယူကာ ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်အတွက် ဆေးစာ ရေးပေးလိုက်သည်။

လုချင်းလည်း ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆေးစာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သူ့ကို ပေးလိုက်၏။

"ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ဒါက အားဖြည့်ဆေးစာပါ။ သခင်လေး ၃ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာအောင် ပြုစုဖို့ အဲဒီပေါ်က ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း လုပ်ပါဗျ။ လဝက်မပြည့်ခင်မှာပဲ သူ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကျီက ဒီကျေးဇူးကို ထာဝရ မှတ်ထားမှာဖြစ်ပြီး တစ်ခဏလေးတောင် မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး"

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ခံစားချက်မျိုးစုံဖြင့် ဆေးစာကို ရိုသေစွာ လက်ခံလိုက်လေ၏။

သူ့သား၏ အခြေအနေကို ခုလေးတင် မြင်ခဲ့ရသည်။ အလွန်အားနည်းနေပြီး မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထိတ်လန့်စရာ အနာများ ရှိနေလေ၏။

ဒီဆေးစာနှစ်စောင်က အလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ ရောက်လာသော အချိန်သင့်အခါသင့် မိုးရေလိုပါပဲပင်။

ထိုကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးနောက် လုချင်းနှင့် အခြားသူများ ခရီးထွက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားကြသည်။

"ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ရေစက်ပါရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

အားလုံး မြင်းလှည်းပေါ် တက်ပြီးနောက် လုချင်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

မာကူးက ကြာပွတ်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြင်းလှည်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာလာကာ ထို့နောက် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အရှိန်မြှင့်ပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားလေသည်။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများသည် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ မြင်းလှည်း အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရိုသေစွာ ကြည့်နေကြသည်။

မြင်းလှည်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူတို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

"ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ဒီသခင်လေးလုက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲ။ မြို့စားမင်းက သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် အလေးထားပြီး နည်းနည်းလေးတောင် မစော်ကားရဲရသလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ကျီမိသားစုမှ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ပြီးတော့ အဲဒီသမားတော်ကြီးကလည်း အလားတူ ထူးခြားတယ်။ စောစောက သူထုတ်ပြလိုက်တဲ့ နဂါးလို ပြင်းထန်တဲ့ ဓားချီစွမ်းအင်ဆိုရင် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်တဲ့ ငါတို့တွေအတွက် အိပ်မက်ပဲမက်နိုင်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ"

နောက်ထပ် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါတင် မဟုတ်သေးဘူး၊ ချီမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထသားကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အားကြီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလို ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေပါတဲ့ ဘူးသီးခြောက်ကို သူ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ မသိဘူး။ ဘယ်လိုရတနာမျိုးလဲ ဆိုတာ သိချင်လိုက်တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၌ ကျီမိသားစုမှ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

တကယ်တော့ သူတို့အားလုံးလည်း ဒီကိစ္စကို သိချင်နေကြပါ၏။

ချီမိသားစု၏ စတုတ္ထသားကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။

သူက အရင်တုန်းက အားနည်းပြီး သူ့ခွန်အားက သူတို့လောက်တောင် မရှိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ စောစောက အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဘူးသီးခြောက်နှင့် သူက မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိရုံသာမက အဲဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဓားချီစွမ်းအင်ပိုင်နက်ကို နားလည်ထားသော သမားတော်ကြီးတောင် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဘူးသီးခြောက်က စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော ရတနာတစ်ခုဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလို။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနှင့်ပဲ သခင်လေးလု ရှိနေတော့ အဲဒီဘူးသီးခြောက်က သူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သည့်အရာဆိုတာ သေချာနေသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်ပြီးနိုးထလာတာနဲ့အမျှ လောကကြီးက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်။ ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြလို့မရနိုင်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာနေတယ်လေ။ လောကကြီးက မွေးရာပါနယ်ပယ် အဆင့်ရှိတဲ့ ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်တော့မှာကိုတောင် ငါ ကြောက်မိတယ်"

အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တော်ပါတော့၊ ညည်းတွားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်နိုးထလာတာက လောကကြီးကို ပိုပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စေပေမယ့် ငါတို့အတွက်လည်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့လည်း ခံစားမိမှာပါ၊ ခုတလော ကျင့်ကြံရတာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူလာတာကိုလေ။ ငါတို့သာ ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လေ့ကျင့်ရင် တစ်နေ့ကျရင် သခင်လေးလုလို စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်ပါတယ်ကွ"

ကျီမိသားစု မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။

ကျီမိသားစုဝင်များ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်လုံးများ ကြည်လင်လာကာ ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာကြ၏။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဓာတ်မကျသင့်ဘူး"

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တကယ်တော့ လုချင်း၏ စွမ်းအားပြသမှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်လိုလုပ် မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

ဒါပေမဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနှင့် ထိုသို့အရှုံးပေးချင်သည့်စိတ်မျိုး ပျံ့နှံ့သွားတာကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

မြင်းလှည်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ရွာထဲသို့ ပြန်လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

ဒီနေရာက ရွာသားတွေကို ဘယ်လို နေရာချပေးရမလဲ ဆိုတာ သူ စဉ်းစားနေပြီပင်။

သူတို့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးပြီမို့ သူက ကတိဖျက်မယ့်လူ မဟုတ်ချေ။

...

လုချင်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျီမိသားစုကြား ပြောဆိုခဲ့ကြသော စကားများကို လုချင်း သဘာဝကျကျပင် မသိခဲ့ပေ။

သို့ပေမဲ့ ကျီမိသားစု ကတိမတည်မှာကိုတော့ သူ မပူပန်ခဲ့။

ခွင့်မပြုမယ့် ကျီမိသားစု သခင်လေး ၃ ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို မဆိုထားနှင့်ဦး။

ကျီမိသားစုခေါင်းဆောင်တောင်မှ ထိုသို့လုပ်ရပ်တွေ၏နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို နားမလည်မယ့်လူမျိုး မဟုတ်ပုံရသည်။

မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနှင့် သူတို့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သင့်သည်။

မြင်းလှည်းထဲတွင် အားဟူက ဟူလျန်ကို မေးနေလေ၏။

"ရှောင်လျန်... အဲဒီနေ့က မြို့တံခါးကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ သမီး ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ။ သမီးရဲ့ ဦးလေးက နောက်ပိုင်း စာပို့လာတယ်၊ ရွှမ်ရှင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်သစ် ရွေးချယ်ပွဲကို သမီး မတက်ရောက်ခဲ့ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ ညီလေးကျန့်နဲ့ ညီလေးဝမ်ကော ဘယ်လိုလဲ။ မြို့တံခါးကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ သူတို့လည်း သမီးလိုပဲ ပျောက်သွားကြတယ်၊ နဂါးပြာမြို့တော်ကို ပြန်မလာကြဘူး။ အဖေ သူတို့အိမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် သွားကြည့်တယ်၊ ဘယ်သူမှ မရှိကြဘူးလေ"

အားဟူက ဟူလျန်၏ ဦးလေးထံမှ ရရှိခဲ့သော စာနှင့် ၎င်းကြောင့် သူ ထိတ်လန့်ခဲ့ရပုံကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။

ကျုံးကျိုးဒေသ ဘယ်လောက်ကျယ်ပြောလဲ၊ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲ ဆိုတာသာ မသိခဲ့ရင် သူက သမီးဖြစ်သူကို ရှာဖို့ နဂါးပြာမြို့တော်ကနေ စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"အဖေ မသိပါဘူး၊ အဲဒီသုံးယောက်က သမီးကို ရွှမ်ရှင်းဂိုဏ်းဆီ လိုက်ပို့ဖို့ တကယ် ကြံစည်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သမီးရဲ့ ရွှမ်ရှင်းအမိန့်ပြားကို ယူဖို့ သူတို့ ကြံစည်နေကြတာ ကြာပြီ... သခင်လေးလုနဲ့ တခြားသူတွေသာ သမီးကို မကယ်ခဲ့ရင် ဒီဘဝမှာ အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟူလျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နစ်နာချက်များကို ဖခင်ဖြစ်သူအား ပြောပြခွင့်ရလေသည်။

သူမ၏ စကားများက အားဟူကို တုန်လှုပ်စေသလို ဒေါသလည်း ထွက်စေသည်။

"ကျန့် မျိုးရိုးနဲ့ အဲဒီကောင်စုတ်တွေ... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ထိတောင် ယုတ်မာရတာလဲ။ ငါက သူတို့ကို ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မြို့ထဲမှာ အခြေချဖို့တောင် ငါကူညီပေးခဲ့တာကို။ ငါ မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

အားဟူသည် သူယုံကြည်ခဲ့သော လူများက သူ့ကလေးကို အဆုံးမဲ့ ဒုက္ခတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့လုနီးပါး ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သူ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသရော ကြောက်ရွံ့မှုပါ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ရုတ်တရက် အားဟူသည် မြင်းလှည်းထဲတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးကို ဦးခိုက်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး၊ ပြီးတော့ အဘိုးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ... သမီးလေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ တကယ်ကျေးဇူးပါဗျာ။ ခင်ဗျားတို့သာ မရှိရင် ကျုပ်ဖြင့် ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမလဲတောင် မသိပါဘူး"

"ဦးလေးဟူ... ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရုံပါပဲ။ မိန်းကလေး ဟူရဲ့ ကံကောင်းမှုကြောင့်သာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးသွားခဲ့တာပါ"

လုချင်းက အားဟူကို ညင်သာစွာ ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလု၊ သူ့အမေ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ရှောင်လျန်က ဒီဘဝမှာ ကျုပ်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာပါ။ သူသာ မရှိတော့ရင် ကျုပ် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့တောင် မရပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်နှောင်ဖွဲ့ခံရရင်တောင် ဒီကျေးဇူးကို ဆပ်ပါ့မယ်"

အားဟူ ဆက်လက်ဒူးထောက်မနေနိုင်တော့သော်လည်း သူ့ကျေးဇူးတင်ရှိမှုက မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသည်။

"ဦးလေးဟူ၊ ခင်ဗျားက သဘောကောင်းလွန်းနေပါပြီဗျာ"

လုချင်းက အားဟူကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဆရာမာ... နေ့လယ်စာစားဖို့ နားမယ့်နေရာ ရှာပေးပါ"

ထို့နောက် လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် သမားတော်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ရပ်နားတဲ့အခါကျ ကျွန်တော် ခဏလောက် သီးသန့်နေဖို့ လိုတယ်"

"ဘူးသီးခြောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။ ငါ့အကူအညီ လိုသေးလား"

လုချင်း၏ အမူအရာကို သတိထားမိသော သမားတော်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

လုချင်း ကပ်ရောဂါဘူးသီးခြောက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ လုချင်းမှာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနိုင်သော အံ့ဖွယ်ရတနာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို သူသိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လုချင်းက အဲဒါကို တကယ်ကြီး ဖုံးကွယ်မထားခဲ့လို့ပင်။

မီးခိုးရောင်ဘူးသီးခြောက်၏ ထူးဆန်းမှုကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး သမားတော်ကြီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ပူမိပါ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျ။ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဆရာ အစောင့်နေပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ" လုချင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။