အခန်း (၄၃၉-၄၄၁)

အခန်း (၄၃၉)- မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီး၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းလမ်းစဉ်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ

~“ဂျွတ်...”

ထိုသတ္တုလုံးလေးမှာ အလွန်အမင်း မာကျောလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အင်အားအနည်းငယ် သုံးလိုက်ရုံမျှဖြင့် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရုံရှိသေးသော ယဲ့ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

“ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ သူတော်စင်အိုကြီး က သတ္တုလုံးကို ညှစ်ခြေလိုက်ပြီပဲ... ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့ တကယ် ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်...”

“ဝှစ်...”

ယဲ့ဖုန်းသည် မိုယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေဓာတ်စွမ်းအားဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

မီးတောင်ဝ၏ အထက်တွင် ၊

သူတော်စင်အိုကြီးသည် သတ္တုလုံးကို ညှစ်ခြေလိုက်ပြီးနောက်၊ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးခိုးငွေ့တစ်ခုပမာ အထက်သို့ လွင့်ပျံတက်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

“ဟင်... ဒါက ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ့် စွမ်းအားလား...”

သူတော်စင်အိုကြီးမှာ ကြောင်အသွားရရှာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ လူပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုရွှေရောင် မြူခိုးများ၏ အထက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

သူတော်စင်အိုကြီးမှာ မယုံနိုင်သဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်မိ၏။

သူမသည် ယဲ့ဖုန်းကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ထွင်းဖောက် မမြင်နိုင်သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။

“ငါ.. နားလည်သွားပြီ... ဒီသတ္တုလုံးထဲမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မူလဝိညာဉ် တစ်မျှင်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ... ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အားယင် က ဘာလို့ ပါလာရတာလဲ မသိဘူး...”

သူတော်စင်အိုကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူတော်စင်အိုကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိုယင်မှာ နှုတ်ခမ်းလေးကို အုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်၏။

“အကြီးအကဲ...ကျွန်မတို့က ကိုယ်ပွားတွေ မဟုတ်ပါဘူး... ကိုယ်တိုင်လာခဲ့တာပါရှင်... ကျွန်မဘေးက ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ကျွန်မတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်း ပါပဲ...”

ထိုသို့ ပြောပြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူတော်စင်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

“ဒီသတ္တုလုံးလေးက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးတဲ့နေရာကနေ ခင်ဗျားတို့ကို ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တာလား...”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားရသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုသတ္တုလုံးမှာ သတင်းပို့သည့် ကိရိယာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။

၎င်းကို ညှစ်ခြေလိုက်သည်နှင့် ယဲ့ဖုန်းက အာရုံခံမိမည် ဖြစ်ပြီး အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးလာရန်သာ ဖြစ်၏။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူနှင့် မိုယင်တို့မှာ ကြိုတင်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသဖြင့်သာ သူတော်စင်အိုကြီး၏ အမြင်တွင် “မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီသော ခရီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခြင်း” ဟူသော အထင်အမြင်မှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်။

‘အားယင် ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေတယ်... မိုင်တစ်ထောင် ခရီးကို ချက်ချင်း လှမ်းနိုင်တယ်ဆိုတော့... ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်တန်း မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိတဲ့ မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်...’

ထိုသို့ တွေးတောလိုက်မိမှသာ သူတော်စင်အိုကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

“အကြီးအကဲ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲဟင်...” မိုယင်သည် သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိ၏။

မိုယင်နှင့် အလှချင်း ပြိုင်နိုင်သော အမျိုးသမီးများ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ အေးစက်လှသော အသွင်အပြင်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဆွဲဆောင်မှုတို့မှာမူ သူမအား ပိုမို ထင်ပေါ်စေသည် မဟုတ်ပါလော။

“တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု ပျက်စီးသွားပြီ...” သူတော်စင်အိုကြီးက မီးတောင်ဝဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ၏ အလောင်းကောင်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီထဲမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့် အလောင်းတွေတောင် ပါနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ မြေအောက်လိုဏ်ဂူ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ဘုရင်ကြီး ပြန်လာတော့မှာ ထင်တယ်...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီး အကြောင်း သိနေတာလား...” သူတော်စင်အိုကြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မိုယင်က ကြားမှ ရှင်းပြလိုက်၏။ “အကြီးအကဲ... မသိသေးတာက... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့ မြေအောက်စမ်းသပ်ကွင်းမှာ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့သေးတယ်လေ... အဲဒီတုန်းက မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီး ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပေါ်လာခဲ့တာပါရှင်...”

“ဘာ...” သူတော်စင်အိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့၏။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးမှာ လုံးဝ ဥဿုံ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကြိုတင် ခံစားမိသော်လည်း၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် အကြာမှာပင် သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ရှင့်မှာ သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိရဲ့လားဟင်...” သူတော်စင်အိုကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ ပြောရခက်ပါတယ် ခင်ဗျာ... ဒါပေမဲ့ သူကသာ သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် တစ်ယောက်ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် ခြေတစ်ချက် နင်းရုံနဲ့တင် ဖိချေပစ်နိုင်ပါတယ်...” ယဲ့ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယခင်က ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးမှာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၁) ၌သာ ရှိသဖြင့်၊ အရိုးစုနတ်ဆိုး ဧကရီလောက်ပင် မသန်မာပေ။

ထိုသို့သော စွမ်းအားမျိုးကိုမူ သူ အသာလေး ကိုင်တွယ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတော်စင်အိုကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးမှာ ထိုစဉ်က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ ခုလေးတင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး၏ စုပေါင်းစွမ်းအားဖြင့်ပင် သူ့အား အစပျောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတော်စင်အိုကြီး၏ အမြင်တွင်မူ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာလျှင်ပင် သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့်၌သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။

ယဲ့ဖုန်း ရှိနေမှတော့ ဤတိုက်ပွဲမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

---

မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ကမ္ဘာအတွင်းဝယ်။

အန္တရာယ်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရှေးဟောင်း လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိ၏။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးသည် ထိုလမ်းမပေါ်တွင် ပင်ပန်းကြီးစွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူသည် ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိပြီး သွေးရောင် ချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းထားသော ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မည်သည့် ဆွဲဆောင်မှုများကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ဘိုးဘေးကြီး ၏ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ရန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

အောင်မြင်သွားသည်နှင့် သူသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ရာ၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် အမြောက်အမြားကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဝင်အားလုံးကို အုပ်ချုပ်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းပြီး သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော အင်ပါယာကြီးကို တည်ထောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

“ငါ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုရှေးဟောင်း လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပိုးကောင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ခဲနေကြသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ပိုးကောင်များ၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အရိုးစု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်တိုင်အောင်၊ သူသည် မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

“ဝီ…”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီး၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ သူ၏ ရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အနှစ်သာရများမှာ သူ့ထံသို့ တရှိန်ထိုး စီးဝင်လာကြပြီး၊ သူ၏ မူလဝိညာဉ်၊ အရိုးစု၊ အသားအရေ၊ ချပ်ဝတ် နှင့် လက်နက်များကိုပါ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးမှာ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့၏။

သူသည် သွေးရောင် ချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း လှံရှည်ကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ပေပေါင်း သောင်းချီ ရှည်လျားသော အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်နိုင်တော့မည့်အလား။

“ငါ အောင်မြင်သွားပြီ...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးက အားပါးတရ ရယ်လိုက်သည်။

သူသည် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်မှ မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ဘိုးဘေးကြီး ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများကို ရရှိလိုက်သဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးခန္ဓာမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရုံတင်မကဘဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း အဆင့်ငယ် အနည်းငယ်အထိ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားခဲ့၏။

“မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄)... ဒီလောက် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့... တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ တစ်ခုလုံးကို ငါ အသာလေး သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပေါ့...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ထိုရှေးဟောင်း လမ်းမကြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် မီးတောင်ဝတစ်ခု၏ အနီးတွင် ရပ်နေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ မြေအောက်မှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာရသည်။

“မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီး လာနေပြီ...”

ဟု ယဲ့ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကို သူ အသေအချာ မသိသော်လည်း၊ ကြာမြင့်မည် မဟုတ်ကြောင်းတော့ သူ သိရှိထား၏။

“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား...”

သူတော်စင်အိုကြီး နှင့် မိုယင် တို့မှာ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားရသည်။

ယဲ့ဖုန်း၏ စကားလုံးများအတွင်းရှိ လေးနက်မှုကို သူတို့ ကြားသိလိုက်ရသဖြင့်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကြီးမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။

---

“ဟဲဟဲ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး သည် နတ်ဆိုးချီများ၏ အထက်တွင် ရပ်လျက် တိမ်ထုများကို စီးနင်းလာပြီးနောက်၊ လေနတ်ဘုရား မြို့တော် ၏ အထက်သို့ နောက်ဆုံး၌ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၏။

၎င်းထံမှ အရိုင်းဆန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်၏။

သက်ရှိ ကုဋေပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ နတ်ဆိုးချီမြူထုများပေါ်တွင် ရပ်နေသော အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားရလေတော့သည်။

*

မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ၊

စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ဝိညာဉ်လှေပေါ်တွင် ရပ်လျက် အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤမျှ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော တိုက်ပွဲမျိုးဆီသို့ အနားကပ်ရန်မှာမူ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည် မဟုတ်ပါလော။

“မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်းချုပ်... ငါ့သားကို သတ်တာ မင်းလား... အခုချက်ချင်း ထွက်လာပြီးတော့ အသေခံစမ်း...”

ကောင်းကင်ဝါးမြို နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ချွင်...”

ဓားချီ တစ်မျှင်မှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး၊ ဦးခေါင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာလျက် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီး ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် ပျံသန်းလာသည်။

အဝေးမှနေ၍ ထိုဦးခေါင်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌၊ ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။

“ငါ့သားလေး...”

သူသည် ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေမည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ငါ့သားရဲ့ အလောင်းနဲ့အတူ... မင်းတို့ မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးနဲ့... လေနတ်ဘုရား မြို့တော် တစ်ခုလုံးကိုပါ မြေမြှုပ်ပစ်မယ်...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီးသည် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ပျံသန်းလာသော ဓားချီ နှင့် မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲ၏ ဦးခေါင်းကိုမူ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုးက ပါးစပ်တစ်ချက် ဟကာ ဝါးမြိုလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ ခံတွင်းနံ့မှာ အဆိပ်ငွေ့များပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ ၎င်းကို ရှူရှိုက်မိသူ အများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေနတ်ဘုရား မြို့တော် မှ လူပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ အသက်ပျောက်သွားကြရရှာသည်။

“ယင်ရှာ ဓားစိတ်ဆန္ဒ... ခုတ်စမ်း...”

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ နောက်ဆုံး၌ လှုပ်ရှားလိုက်၏။

လေထဲတွင် ရပ်လျက် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ယင်ရှာ ဓားစိတ်ဆန္ဒ များ ပြည့်နှက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး အား နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်ရန် ဦးတည်လိုက်သည်။

“ရွှပ်...”

ဤဓားချက်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားခဲ့သော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ထိုပြတ်တောက်သွားသော မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အနက်ရောင် နွယ်မျှင်လေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဒဏ်ရာကို ပြန်လည် ကုသလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူးပဲ... မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်းချုပ်... မင်းက ယင်ရှာ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကိုတောင် စုစည်းနိုင်ခဲ့တာပေါ့... နတ်ဆိုးချီတွေ ဘာလို့ အများကြီး လျော့နည်းနေရသလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က စကားပြောလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီး၏ အသံပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ လေသံအတွင်း၌ ဒေါသတရားများမှာ အပြည့်အနှက် ပါဝင်နေသည်။

‘မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ကုသနိုင်စွမ်း ရှိတာလား... တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ပါရမီပဲဗျာ...’ မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

မူရူရွှယ်၊ ကျီဝူရွှမ်း၊ ပိုင်ချန်းဖုန်း၊ နတ်ဆိုးအိုကြီး တင်း နှင့် တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသူများ၏ မျက်နှာများမှာမူ လေးနက်နေကြ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဓားချက်က အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ကို နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်အေးသွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ကုသနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးမှာမူ တကယ့်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိလှပေ။

“တောက်ပသော ဓား”

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က လက်ဟန် ရေးဆွဲကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် မှာ နေမင်းကြီးပမာ ပူပြင်းတောက်ပလာပြီး နတ်ဆိုးချီများကိုပင် လွင့်စင်သွားစေလေတော့သည်။

“ဟမ့်... ဒါလေးများ... ကဲ... အခုတော့ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ပါရမီကို မင်းတို့ မြင်တွေ့စေရမယ်...”

“ပေါင်းစပ်ဝါးမြိုခြင်း...”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုးမှာ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များအဖြစ် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့၏။

‘ဒါကြီးက... တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတာပဲ...’

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မျက်တောင်များ တဆတ်ဆတ် တုန်လာပြီး၊ သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်များ ကျရောက်လာသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားရကာ၊ ချက်ချင်းပင် ဓားတစ်စင်းအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလျက် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

“မင်း လွတ်မယ် ထင်နေတာလား...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တဆက်တည်း၌၊ အနက်ရောင် ချိတ်နှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထွင်းဖောက်၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

“ဝှစ်...”

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်တော့၊ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ချိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး သူ့အား ထွင်းဖောက် ဆွဲကိုင်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟင့်အင်း...”

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း မှ လူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသဖြင့် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်ကြကုန်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီး၊ မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်အား မြောက်များစွာသော နွယ်မျှင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့... ၎င်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ရ၏။

အခန်း (၄၄၀)- နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သာမန်မန္တန်များမှာ အကြမ်းပတမ်း အင်အားမျှသာ ဖြစ်၏

~“သောက်ကျိုးနည်းဗျာ... ကျုပ်တို့ နောက်ကျသွားပြီ...”

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းဝယ် လူပုံရိပ် သုံးခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ကျွန်းပေါင်းတစ်သောင်း မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် မိုထျန်းလုံ၊ ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း နှင့် ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် တို့ပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူတို့သည် အစွမ်းကုန် အရှိန်မြှင့်ကာ လာခဲ့ကြသော်လည်း။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲကိုမူ အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

အဝေးမှနေ၍ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝါးမြိုနေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေလောက်ပေသည်။

“ဟဲဟဲ...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ရောက်လာတာ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပဲဗျာ... ငါက တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ဖမ်းနေရမယ့် ဒုက္ခကို သက်သာသွားတာပေါ့... ဒီနေ့ မင်းတို့ အကုန်လုံးကို ငါ ပေါင်းစပ် ဝါးမြိုပြီးရင်တော့... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက တစ်ဟုန်ထိုး တိုးလာမှာပဲ... အဲ့ဒီကျရင်တော့ ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်တော့ဘူး...”

“မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်းချုပ် ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ထွေးထုတ်စမ်း...”

ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်က ထက်ရှလှသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ထွေးထုတ်ခိုင်းတာလား... သူက အသက်ရှင်နေဦးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ်တို့ သူ့ကို အရင် ကယ်မှ ဖြစ်မယ်...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်၊ မိုထျန်းလုံ က လက်ဟန်များ ဖော်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလာပြီး ဧရာမ နဂါးပြာရွှေရောင်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

“မိုးမျှော်ဓားချက်...”

ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း သူ၏ စွမ်းအားများကို စတင် ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ လက်တစ်ဖက်က လက်ဟန် ရေးဆွဲနေ၏။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ မန္တန်များ ပြည့်နှက်နေသော ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ မီတာ ထောင်ချီ ရှည်လျားသော ဓားချီ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ရူးသွပ်နဂါး တိုက်ကွက်...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း သည်လည်း လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံထားသော ရူးသွပ်နဂါးကြီး တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုများတွင် သူတို့၏ ဒေါသတရားများနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်များ ပါဝင်နေသဖြင့်၊ ထိုတိုက်ကွက်များမှာ အဆမတန် စွမ်းအားကြီးမားလှ၏။

သို့သော်လည်း အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ကမူ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်နေဆဲပင်။

“အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်...”

“မင်းတို့က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကို ခုလေးတင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာလေ... လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကလွဲလို့ ဘာတွေများ တတ်မြောက်ထားသေးလို့လဲ... ဘာမှ မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား...”

“အကယ်၍ မင်းတို့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တွေကို ကျင့်ကြံထားရင်တောင်မှ... ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တိုးတက်မှု ရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... နဝမအဆင့် မန္တန်တွေကိုပဲ အားကိုးနေရတာကတော့... အကြမ်းပတမ်း အင်အား သုံးနေသလိုပဲဗျာ...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး သည် ထိုပညာရှင် သုံးဦး၏ တိုက်ကွက်များကို တိုက်ရိုက် ခံယူလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းမှာ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသည့် လူပုံသဏ္ဌာန် ပိုးအိမ်ကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှပေသည်။

၎င်းမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“သူ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ... ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ... အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရပုံပဲ... ရုန်းထွက်နိုင်ပုံ မရဘူး...”

အနက်ရောင် ပိုးအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ မှောင်ကျသွားရသည်။

မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း မှ မူရူရွှယ်၊ ကျီဝူရွှမ်း၊ နတ်ဆိုးအိုကြီး တင်း နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာများဖြင့် ထိုပိုးအိမ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြကုန်၏။

မကြာမီမှာပင် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ ပြန်လည် စုစည်းသွားခဲ့၏။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံယူခဲ့ရသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မရှိဘဲ အရှိန်အဝါများမှာလည်း အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။

“ငါ ပြောသားပဲ... နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တွေရဲ့ ရှေ့မှာ သာမန် မန္တန် တွေကတော့ အကြမ်းပတမ်း အင်အား သုံးနေသလိုပါပဲ... ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူးဗျာ...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ဝါးမြို နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီးက နတ်ဆိုးချီများကို အသုံးပြု၍၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသော သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ၏ ဒုတိယ ခန်းမသခင် အား အသွင်ပြောင်း ဖန်တီးထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းကို မန္တန်များဖြင့် ရိုက်ခွဲနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရကိုမူ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

နတ်ဆိုးချီများ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပြန်လည် စုစည်းနိုင်သည်။

မန္တန်များထက် သာလွန်သော နတ်ဘုရား စွမ်းရည် များကသာလျှင် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး၊ ပြန်လည် ကုသရန် ခဲယဉ်းသော ဒဏ်ရာများကို ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထို မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာမူ ခုလေးတင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။

သူတို့မှာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် တွန်းပို့ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် များကို ကျိုးကျိုးစားစား ကျင့်ကြံရန်ပင် အချိန် မရရှိခဲ့ကြပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းမှာ အားနည်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြရသည်။

“ပေါင်းစပ်ဝါးမြိုခြင်း...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ ၎င်း၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုနွယ်မျှင်များ၏ အဆုံးတွင်မူ ချိတ်များ ပါရှိနေကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထွင်းဖောက်လျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“မြန်မြန် ရှောင်ကြစမ်း...”

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိပေးလိုက်ကြပြီး၊ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် ခဏခဏ ပျောက်ကွယ်လိုက် ပေါ်လာလိုက် လုပ်ရင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“ဝုန်း...”

တိုက်ကွက် ဆယ်ချက်ခန့် အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင်တော့၊ အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များနှင့် ချိတ်များမှာ ကြေမွသွားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေကြဆဲပင်။

“ရွှပ်...”

မကြာမီမှာပင် ပထမဆုံး ‘ကံကောင်းသူ’ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

မိုထျန်းလုံ မှာ ဧရာမ နဂါးပြာရွှေရောင်ကြီး အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားသဖြင့် ပစ်မှတ်မှာ အလွန် ကြီးမားနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိတ်သုံးခုက ထွင်းဖောက်သွားသဖြင့် ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရရှာသည်။

“ချိတ်တွေကို ရိုက်ခွဲစမ်း...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း နှင့် ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် တို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ တပြိုင်နက် လှုပ်ရှားကာ ထိုချိတ်များကို ရိုက်ခွဲလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့၏။

ချိတ်များက မိုထျန်းလုံ ကို ထွင်းဖောက်လိုက်သည့် ခဏ၌၊ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များမှာ သူ့အပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

“ရွှပ်...”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုထျန်းလုံ မှာ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ မီတာ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော အနက်ရောင် ပိုးအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ထပ်မံ၍ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့၏။

“အားလုံး ပြီးသွားပြီ...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း နှင့် ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် တို့၏ မျက်နှာထားများမှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ စွမ်းအားများမှာ ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။ ၎င်းသည် မိုထျန်းလုံ ကို ဝါးမြိုလိုက်ရုံ ရှိသေးသော်လည်း၊ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာမူ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၂) အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သူတို့အား ခံစားရစေသည် မဟုတ်ပါလော။

“ဟဲဟဲဟဲ... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က ယုတ်မာစွာ ရယ်လိုက်သည်။

ဤ “ပေါင်းစပ်ဝါးမြိုခြင်း” ဟူသော ပါရမီမှာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ၎င်းသည် ရန်သူကို ရစ်ပတ်မိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရန်သူ၏ စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း စုပ်ယူနိုင်ပြီး မိမိ၏ စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဝါးမြိုခံလိုက်ရသော ပညာရှင်တစ်ဦးကို လုံးဝ ဥဿုံ ပေါင်းစပ်ပစ်ရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ မြင့်နိုင်သော်လည်း၊ စွမ်းအားများကို ငှားရမ်း အသုံးချမှုမှာမူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

“ဝှစ်...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က သူ၏ စွမ်းအားများကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် နွယ်မျှင်များနှင့် ချိတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရာ၊ ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း တို့မှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားရရှာသည်။

လေနတ်ဘုရား မြို့တော် နှင့် မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း မှ လူများမှာမူ မျှော်လင့်ချက်များ ကင်းမဲ့ကာ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေကြ၏။

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူ နှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ များစွာ မြင့်တက်နေခဲ့၏။

ကျန်ရှိနေသော မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် နှစ်ဦးတည်းနှင့်မူ ၎င်းအား မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချို့သော သူများမှာ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြံစည်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေကြရရှာသည်။

“သေစမ်း...”

ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ လက်ညှိုးကို ကိုက်ခဲလိုက်ပြီး၊ သူ၏ သွေးများကို အသုံးပြုကာ ဓားရှည်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မန္တန်များကို ရေးသားလိုက်ပြီးနောက်၊ ဓားရှည်ကို ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဝီ...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။

ထူးဆန်းလှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ ချိတ်များနှင့် အနက်ရောင် နွယ်မျှင် အများစုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

“သတိထားဦး...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း က သတိပေးလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့၏။

“ရွှပ်...”

မန္တန် ရွတ်ဆိုနေသော ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ကို ချိတ်တစ်ခုက ထွင်းဖောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များက သူ့အား ဝိုင်းရံကာ ဝါးမြိုလိုက်လေတော့သည်။

“အားလုံး ပြီးသွားပြီ..”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း သည် လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

သူသည် မြူခိုးဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း၊ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိ၏။

‘ဘာလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ နဲ့ မင်းသမီး ဟူဖေးဖေး တို့က ပေါ်မလာကြတာလဲ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရှေ့က အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်... သူတို့ ရောက်လာရင်တောင်မှ အသေခံသလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ... ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီးတော့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးကိုပဲ ရှာရတော့မယ်...’

*”ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်…”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း သည် သူ၏ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားမှာကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်လျက် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

သူသည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေရုံတင်မကဘဲ၊ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ကို အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းဖြင့် မြင့်မြတ်သော လေဓား ဂိုဏ်း နှင့် လေနတ်ဘုရား မြို့တော် မှ လူများကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ပေးချင်နေခြင်းပင်။

ဒါက သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် နောက်ဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဟဲဟဲဟဲ... မင်း လွတ်မယ် ထင်နေတာလား...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး မှာ ဧရာမ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြီးပမာ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုလျက် သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း ၏ မျက်နှာတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေခဲ့၏။

၎င်းမှာ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်သော လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မှာ စွမ်းအားများကို အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးစေရုံတင်မကဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင်လည်း ကြီးမားသော ဖိအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် မဟုတ်ပါလော။

အတိတ်တွင်မူ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ၊ ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် တစ်ရက်တည်းမှာပင် လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့် အသုံးပြုခဲ့သည်။ မိုင်ပေါင်း ကုဋေချီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်ဟူသော ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရန်သူများ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာမူ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်သွားခဲ့ရသည် ဟူ၍။

“ငါ ရပ်လို့ မဖြစ်ဘူး...”

ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း သည် အံကို ကြိတ်လျက် နေရာရွှေ့ပြောင်းနေဆဲပင်။

သူသည် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ ခုလေးတင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တစ်ချက်မှာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ၍ မဝေးလှဘဲ မိုင်အနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိပေသည်။

“ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က ငေါက်ငမ်းကာ မနားတမ်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ထူးခြားလှသဖြင့် လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားများကို လုံးဝ ဂရုစိုက်ရန် မလိုဘဲ၊ ၎င်း၏ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ အသုံးပြုပြီးနောက်၌၊ ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း မှာမူ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ရွှပ်...”

ချိတ်ကိုးခုမှာ ရှုချန်ကျွင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပြိုင်နက် ထွင်းဖောက်သွားခဲ့၏။ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင် နွယ်မျှင်များမှာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး သူ့အား အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်း ဝါးမြိုလိုက်လေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ထပ်မံ၍ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၃) အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

“ဟားဟားဟား... ဒီလောက် စွမ်းအားမျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့... ယဲ့ဖုန်း နဲ့ မင်းသမီး ဟူဖေးဖေး တို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ မခဲယဉ်းတော့ဘူး...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

*

မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင်၊

စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာမူ အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး က သူတို့အထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သော ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း ကိုပါ ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့်၊ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“မြူခိုးဂိုဏ်း... မင်းတို့ သေဖို့သာ ပြင်ထားကြစမ်း...”

သူသည် အောင်နိုင်သူလို ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားတော့၏။

အခန်း (၄၄၁)- ဟူဖေးဖေး ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု

~စက္ကူယပ်တောင်သခင်လေးသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။

ဟူဖေးဖေးနှင့် ယဲ့ဖုန်းတို့သည် အစွမ်းထက်သည်ကို သူသိသော်လည်း၊ အကောင်းဆုံးအနေအထားတွင်ပင် ယခင်က အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးနှင့် ငါးဆယ်စီသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတွက်ဆထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေများက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးသည် မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်လေးဦးကို ဆက်တိုက်ဝါးမြိုခဲ့ပြီးနောက် အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပေါင်းစပ်ဝါးမြိုခြင်းဟူသော မွေးရာပါပါရမီကို အသုံးမပြုလျှင်ပင် မူလနတ်ဘုရားအဆင့် စတုတ္ထအလွှာရှိသူကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤစွမ်းအားသည် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသက ပညာရှင်အများစုကို ဝါးမြိုပြီးသွားရင်တော့... ကျုပ်တို့ဟာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိတဲ့ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဘိုးဘေးလင်မြောင်ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် ဘယ်သူက ကျုပ်တို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ...”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘိုးဘေးလင်မြောင် ပေါ်လာခဲ့ရင်တောင်... သခင်လေးဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို အောင်နိုင်အောင် တိုက်ပြဦးမှာပေါ့...”

စက္ကူယပ်တောင်သခင်လေးသည် သူ၏စက္ကူယပ်တောင်ကို အသာအယာခတ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် မာန်မာနများ ပြည့်လျှံနေသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဖြစ်သည်။

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးသည် မိုင်ပေါင်းရာချီဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်နှင့် မြူခိုးဂိုဏ်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း၌ အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

“ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်းနောက်ကို လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းနားကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး... သိပ်ကောင်းတာပေါ့...”

ဟု အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မြူခိုးတောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဆန္ဒလေးခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ဦးခေါင်းပိုင်းကို တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီးကိုပင် ထိခိုက်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဟမ့်... မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်တွေကို တစ်ပြိုင်တည်း အများကြီး ဝါးမြိုလိုက်လို့ ပေါင်းစပ်တဲ့အရှိန်က နည်းနည်းနှေးနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ကြေမွသွားတဲ့အထိ အရင်ဆုံး သန့်စင်ဖို့ အာရုံစိုက်ရမယ် ထင်တယ်...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးသည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ မိမိ၏နတ်ဆိုးချီများကို အသုံးပြုကာ ခရိုင်ဘုရင်နှင့် ကျန်ရှိသော မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်သုံးဦး၏ စိတ်ဆန္ဒများကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားဖျက်ဆီးနေတော့သည်။

၎င်းတို့၏ စိတ်ဆန္ဒများ ကြေမွသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးအသစ်များကို မွေးမြူရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော သားဖောက်ရာမြေများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး စစ်တပ်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်မည့် အစပြုခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

စက္ကူယပ်တောင်သခင်လေးသည် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးရှိရာဆီသို့ အစွမ်းကုန်ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး၊ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ဟူဖေးဖေးတို့ ဝါးမြိုခံရမည့် မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့နိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။

မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်လေးဦးစလုံး ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီဟူသော သတင်းကြောင့် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ချောက်ချားသွားရသည်။

“ခရိုင်ဘုရင်ပင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီ ဟုတ်လား...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့နဲ့ ဟူဖေးဖေးတို့ကကော... ဘာလို့ ခုထိ ပေါ်မလာကြသေးတာလဲ...”

“အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ မိုင်ပေါင်းရာချီတဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတယ်တဲ့... သူ တစ်ခုခုကို စောင့်နေပုံရတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ပေါ်လာမှာကို စောင့်နေတာလား မသိဘူး...”

သတင်းများ ရိုက်ခတ်သွားသည်နှင့်အမျှ အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များမှာလည်း တောမီးပမာ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့သည်။

*

ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော်မှာ၊

မိမိ၏ခမည်းတော် ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှုဟုန်ယွီ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားရရှာ၏။

ကျွန်းပေါင်းတစ်သောင်းမဟာမိတ်၌၊

သတင်းကို ကြားရသောအခါ နဂါးပြာဘုရင်နှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြကုန်၏။

မိုမင်ရှီမှာမူ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့၏။

သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ယဲ့ဖုန်း၏ ဝေဝါးသောပုံရိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူမက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ရှင် တကယ်ပဲ ဘာကို စောင့်နေတာလဲဟင်...”

“ကျွန်မတို့အားလုံး... ရှင် လှုပ်ရှားလာမှာကိုပဲ စောင့်နေကြတာလေ...”

မိုမင်ရှီသည် ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏နဖူးကို အုပ်ထားလျက်၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လေးမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါနေရှာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ မျှော်လင့်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ယဲ့ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမတစ်ဦးတည်းသာမက၊ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသအတွင်းရှိ မြောက်များစွာသော လူအပေါင်းတို့မှာလည်း မြူခိုးဂိုဏ်းရှိရာအရပ်ဆီသို့ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး၊ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ဟူဖေးဖေးတို့ လှုပ်ရှားလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေတော့သည်။

*

မြူခိုးတောင်ထိပ်။

ဟူဖေးဖေး၊ ကုန်းချင်းချိုး၊ လီဇီလုံ၊ ချူယွင်အာနှင့် အခြားသူများမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ခန်းမဆောင်အတွင်း စုရုံးနေကြပြီး၊ လူတိုင်း၏မျက်ခုံးများမှာ စိုးရိမ်မှုများကြောင့် တွန့်ချိုးနေကြသည်။

“ဂိုဏ်းစောင့်... တစ်ဖက်လူက အရင် မလှုပ်ရှားမချင်း ရှင်လည်း မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး... အဲဒီအသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ပညာရှင်တွေကို ဝါးမြိုပြီး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရှိနေတယ်လေ... ရှင်သာ မတော်တဆ ဝါးမြိုခံလိုက်ရရင် ရန်သူကို စွမ်းအားတွေ ပိုပေးလိုက်သလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”

ကုန်းချင်းချိုးက ဟူဖေးဖေး၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားလျက်၊ သူမ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အသည်းအသန် ပြေးမထွက်သွားစေရန် အတန်တန် တားဆီးနေရှာသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေးကကော ဘယ်မှာလဲဟင်...”

ရှီလေ့့သည် ကြယ်တာရာနန်းတော်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

“အဲဒီမှာများ ရှိနေတာလား...”

“အဲဒီမှာ မရှိဘူး...” ကျီဇီလင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့နဲ့ စီနီယာအစ်မ မိုယင်တို့ ထွက်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်... ဘယ်ကို သွားကြလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူးရှင်...”

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ...”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေကြ၏။

ယဲ့ဖုန်းအတွက် သာမန်ကိစ္စရပ်များကို သူတို့ ကိုင်တွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ယခုရောက်ရှိလာသူမှာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်လေးဦးကို ဝါးမြိုထားသည့် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။ ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေရာ သူတို့အားလုံး ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စမှာ သူတို့၏ အင်အားနှင့် မတတ်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“မရတော့ဘူး...ဒီမင်းသမီးလေး သွားတိုက်မှ ဖြစ်မယ်...”

ဟူဖေးဖေးသည် ပေါက်ကွဲစေသောတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တုန်ခါနေပြီး၊ ကုန်းချင်းချိုးကို အသာတွန်းဖယ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

“ဂိုဏ်းစောင့်... မသွားပါနဲ့ဦး...”

လူတိုင်းက အသည်းအသန် တားဆီးလိုက်ကြသော်လည်း မမီတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အင်အားစုအသီးသီးမှ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များမှာ မြူခိုးဂိုဏ်း၏ အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိနေကြ၏။ ဟူဖေးဖေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။

“ဟူဖေးဖေး လှုပ်ရှားလာပြီဟေ့...”

စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အော်ဟစ်သံများမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် မင်းသမီးဟူသည် သူမ၏ ဒုတိယတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လိုက်ရာ၊ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

“ဘုန်း…”

သူမသည် သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“မင်းသမီးဟူလား... သေချင်နေတာပဲ...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ‘ချွင်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကွေးညွတ်နေသော ချိတ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းသမီးဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထွင်းဖောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းစောင့်ဆိုတာ ဒါပဲလားကွ...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ မြောက်များစွာသော အနက်ရောင်နွယ်မျှင်များမှာ ပျံ့လာခဲ့ပြီး၊ မင်းသမီးဟူကို အနက်ရောင်ပိုးအိမ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရစ်ပတ်ရန် ကြံစည်လိုက်လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း မင်းသမီးဟူ၏ ကိုယ်မှ တောက်ပလှသော ပန်းရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ချိတ်များနှင့် နွယ်မျှင်များကြားမှ ရုန်းထွက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် မြူခိုးတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဟင်... သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်ထူးခြားတာပဲ... ငါ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကိုတောင် ခုခံနိုင်တာလား...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးသည် အကာအကွယ်အမြှေးပါးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မင်းသမီးဟူကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

မင်းသမီးဟူဆိုတာ ၎င်းအတွက်တော့ ဘာမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

“ဟူး... မင်းသမီးဟူတောင် ရှုံးသွားပြီပေါ့လေ... နှမြောစရာပဲဗျာ...” လူအုပ်ကြီးမှာ မင်းသမီးဟူ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားရသည်။

“ဂိုဏ်းစောင့်... နေကောင်းရဲ့လားဟင်...” ဒဏ်ရာရရှိထားသော မင်းသမီးဟူ ပြန်လည်သက်သာလာသည်ကို ကြည့်ကာ တပည့်များမှာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်...”

မင်းသမီးဟူက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

သူမသည် ခုနက အဆင့်တက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး သူမ၏ စတုတ္ထတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း၊ စွမ်းအင်ကို မသုံးစွဲမီ အခိုက်အတန့်မှာပင် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို အနိုင်မတိုက်နိုင်သေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဟမ့်... မြူခိုးဂိုဏ်းဆိုတာ ဒီလောက်ပဲလား... ဟိုလူလေးယောက်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ဖိနှိပ်ပြီးသွားတာနဲ့... မင်းတို့အားလုံးကို ငါ ဝါးမြိုပစ်မယ်...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ချောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ကြည့်ရှုနေသူအချို့မှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ဖြူရော်လျက် စကားတစ်လုံးပင် မပြောနိုင်တော့ရှာပေ။

*

တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လီဟန်ရှောင်နှင့် ဝူတယ်တို့သည် အဝေးမှ ဧရာမအသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို ကြည့်ရင်း၊ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော နတ်ဆိုးချီများကို အာရုံခံမိလိုက်ရာ ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားရသည်။

“အမေ့... ဒါဆို နတ်ဆိုးပိတ်လှောင်မျှော်စင်တွေ ဆောက်ခဲ့တာက... ဒီနတ်ဆိုးအတွက် နတ်ဆိုးချီတွေ ပေးဖို့ပေါ့လေ...”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြ၏။

မကြာမီမှာပင် မင်းသမီးဟူသည် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့သွားခဲ့ပြီး၊ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြရသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... အခုချက်ချင်း ထွက်လာပေးပါတော့ရှင်...”

အချို့သော သူများမှာမူ ဆုတောင်းခြင်းပင် စတင်နေကြ၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်သေးသော်လည်း၊ လူတိုင်းမှာမူ မြောက်များစွာသော တောင်ကြီးများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကြီးမှာ ပိုမိုလေးလံလာခဲ့ရ၏။

---

ယဲ့ဖုန်းမှာမူ ပြင်ပမှ အခြေအနေများကို မသိရှိသေးပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မီးတောင်ဝ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပိုမိုလေးနက်လာခဲ့၏။

“လာနေပြီ...”

ယဲ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတော်စင်အိုကြီး၊ မိုယင်နှင့် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ သောင်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်များမှာ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြလေတော့သည်။

ယဲ့ဖုန်း၏ စကားလုံးများအတွင်းမှနေ၍ သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသော အတိုင်းအဆမရှိသော ဖိအားကြီးကို သူတို့ အာရုံခံမိလိုက်ကြရာ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ခါနေရရှာသည်။

“မင်းကိုး...”

အေးစိမ့်လှသော အသံကြီး တစ်ချက်မှာ မီးတောင်ဝ၏ အောက်ခြေမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ကောင်းပြီလေ... မင်းကို အရင်သတ်ပြီးမှ... တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ငါ နင်းခြေပစ်မယ်...”

ထို့နောက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ သိပ်သည်းလာခဲ့၏။

“ဝုန်း…”

ကြီးမားလှသော တုန်ခါမှုကြီးနှင့်အတူ သွေးရောင် ချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းထားသော မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင်ကြီးသည် မီးတောင်ဝအတွင်းမှနေ၍ ထိုးထွက်လာခဲ့ပြီး မြေပြင်အထက် တစ်ကီလိုမီတာခန့်တွင် ပျံဝဲနေ၏။

မူလနတ်ဘုရားအဆင့် စတုတ္ထအလွှာ၏ ဘုန်းတန်ခိုးများမှာ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်၏။

ယဲ့ဖုန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် မြောက်များစွာသော တောင်ကြီးများ၏ ဖိချေခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ မိုယင်နှင့် အခြားသူများကို မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီဝေးရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီတိုက်ပွဲနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ..”

ယဲ့ဖုန်းသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ရာ မီတာ တစ်ထောင်ခန့် အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင်ကြီးနှင့် မီတာ ရာဂဏန်းအကွာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့သည်။

“မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင်ကြီးပဲ... ပြန်လည်မွေးဖွားလာရုံတင် မကဘဲ စွမ်းအားတွေကလည်း ဒီလောက်တောင် တိုးတက်လာတာလား...” ယဲ့ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယခုအခါ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူသည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ပိုမို တည်ငြိမ်လေးနက်နေရ၏။