အခန်း (၄၄၂-၄၄၄)

အခန်း (၄၄၂)- ယဲ့ဖုန်း နှင့် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုနှင့် မူလချီ အခြေအနေ

~“ကောင်လေး... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က မင်း တော်တော်လေး ရဲတင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယဲ့ဖုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ‘ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင်’ မော့စ် ဟူသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိသူကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖိချေနိုင်ခဲ့သူမှာ အားနည်းသူတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

“ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... ခင်ဗျားပဲ အဲဒီတုန်းက သိပ်အားနည်းနေတာကိုး...”

ယဲ့ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း အေးစက်သော ဟာသတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်သည် သွေးရောင်ချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းလျက်၊ လက်ထဲတွင်လည်း လှံရှည်ကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ သူက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ပေပေါင်း သောင်းချီ ရှည်လျားသော အလင်းတန်းကြီးများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်နိုင်တော့မည့်အလား။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းသည် “ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊ ဤတိုက်ကွက်ဖြင့် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယဲ့ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

“ကောင်လေး... မင်းမှာ တော်တော်လေး အစွမ်းရှိတာပဲ... ငါက အမည်မရှိတဲ့သူတွေကို မသတ်ဘူး... မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ပြောစမ်း...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က သူ၏ လှံရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ယဲ့ဖုန်း ရယ်လိုက်မိသည်။

အမည်မရှိတဲ့သူတွေကို မသတ်ဘူး ဟုတ်လား။

ဒီကောင် ဘယ်လောက်တောင် မာန်တက်နေတာလဲ။

“မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်း ပဲ...”

“ယဲ့ဖုန်း ဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ... မင်းဟာ ငါ သတ်ပစ်မယ့် ပထမဆုံးသော လူသားမျိုးနွယ် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်စေရမယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ.. အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို စိုးမိုးပြီး ဘုန်းကြီးလှတဲ့ အင်ပါယာကြီးကို တည်ထောင်တဲ့အခါ... မင်း နာမည်ကို ငါ့လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူတွေရဲ့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ ရေးထွင်းပေးထားမယ်... ထာဝရ လှောင်ပြောင်စရာ အဖြစ်ပေါ့...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က အားပါတရ ရယ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ စွမ်းအားများကို စတင် ထုတ်ဖော်လိုက်လေတော့သည်။

“ရွှပ်...”

လှံချက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝဲပျံထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသော မိုးသက်မုန်တိုင်းကြီးပမာ ယဲ့ဖုန်းအား ဝါးမြိုရန် တိုးဝင်လာခဲ့၏။

‘ဝိညာဉ်ရတနာ ပဲ...’ ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားရသည်။

ဤလှံရှည်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး မယုံနိုင်လောက်သော စွမ်းပကားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။

“အကာအကွယ်... အသက်ဝင်စေ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ဘယ်လက်တွင် လေဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်နေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် မာကျောလှသော ဒိုင်းလွှား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးလိုက်၏။

“ဒုတ်...”

လှံချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အကာအကွယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ ကြေမွသွားခဲ့၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုအချိန်အတွင်း၌ ဘေးကင်းသော နေရာသို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

“ဝုန်း...”

လှံချက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းများမှာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော တောင်တန်းကြီးများကိုပင် ဖြိုဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးစစ်သည်များ ဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်များ ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ် လွင့်စင်သွားကြရရှာ၏။

“ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ...”

တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော မိုယင်၊ သူတော်စင်အိုကြီး နှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍သာ တိုက်ရိုက် ထိမှန်မည်ဆိုပါက၊ သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူများပင်လျှင် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင်၊

ယဲ့ဖုန်းသည် ပြတ်တောက်သွားသော သူ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရ၏။

“ကံကောင်းလို့ အချိန်မီ ရှောင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ ခုနက တိုက်ကွက်နဲ့တင် ငါ အသက်ပျောက်နေလောက်ပြီ...”

ယဲ့ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်မှာမူ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးပေ။ ထိုတိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ယဲ့ဖုန်း၏ စွမ်းအားကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါဆို မင်းက သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် တစ်ယောက်ပဲပေါ့လေ... နည်းနည်းတော့ ထူးခြားပေမယ့်လည်း... မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၂) ရှိတဲ့သူကိုပဲ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ... ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဝေးပါသေးတယ်...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က ပြုံးလျက်..။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့် ရှိနေ၏။

သူ့အတွက်မူ ယဲ့ဖုန်းမှာ အမြည်းစားစရာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။

“အို... အဲဒီလိုလား...”

ယဲ့ဖုန်း၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း စတင် လှမ်းလိုက်သည်။

“တစ်လှမ်း - ချီကျင့်ကြံ၊ စကြဝဠာ နိုးထ...”

ယဲ့ဖုန်း ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါလာခဲ့၏။ မိုင်တစ်ထောင် ပတ်လည်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖုန်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စုပြုံ စီးဝင်လာကြတော့သည်။

“ဒါက... နတ်ဘုရား စွမ်းရည် လား...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားရ၏။

နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ကို တတ်မြောက်ထားသူနှင့် မတတ်မြောက်ထားသူကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမှသာ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်သည် ယဲ့ဖုန်းကို အလေးအနက်ထား၍ စတင် ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့သည်။

ယဲ့ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လှပေသည်။

“ခုနစ်လှမ်း - ကောင်းကင် အရှင်မြတ်၊ စကြဝဠာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း...”

နှလုံးခုန်သံ သုံးချက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ယဲ့ဖုန်းသည် ခုနစ်လှမ်း လှမ်းပြီးသွားခဲ့၏။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် အဆုံးမဲ့လှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဘုန်းတန်ခိုးများကို စုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင် စောစောက ထုတ်ဖော်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်မှုများကိုပါ တန်ပြန် ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ပဲ... ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် ကိုတောင် ပစ်မှတ်ထားနိုင်တာလား... ကောင်းပြီလေ... ဒီတိုက်ကွက်ကို ငါ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ပြမယ်...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်သည် လှံရှည်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ပေပေါင်း သောင်းချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ လှံပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ၊ ယဲ့ဖုန်း နင်းချလိုက်သော ဧရာမ ခြေရာပုံရိပ်ကြီးကို ရိုက်ခွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

နှစ်ဖက်စလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်မိကြရာ၊ မြောက်များစွာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးနေတော့သည်။

“ချွင်...”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်သော လှံရှည်ကြီးပင်လျှင် ထိုနင်းချလိုက်သော ခြေရာအောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းသွားရပြီး၊ တားဆီး၍မရနိုင်သော စွမ်းအားကြီးမှာ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ လက်ဖဝါးများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

“ဘုန်း...”

သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသဖြင့်၊ မူလကပင် နီရဲနေသော ချပ်ဝတ်မှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ အသာစီး ရသွားပြီဟေ့...” သူတော်စင်အိုကြီးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လို နတ်ဘုရား စွမ်းရည် မျိုးပါလိမ့်... တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဗျာ...” မိုယင်မှာ အစပိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

သူမသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေခြင်းပင်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ခြေထောက်ကို ပြန်မြှောက်လိုက်ရင်း အောက်ဘက်သို့ အံ့သြတကြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။

၎င်းမှာ “ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ လက်ရှိ အရှိန်အဝါများဖြင့် အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်သည့်တိုင်အောင်၊ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ လက်များကိုသာ ပေါက်ကွဲစေနိုင်ခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားစေရုံသာ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း။

ယဲ့ဖုန်းမှာမူ လုံးဝ ကျေနပ်ခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရန်သူကို အပြတ်ရှင်းရန် ဖြစ်ပါသည်။

“တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ပဲ... မင်းက အပြင်ပန်း မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူးပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီဘုရင်ကြီး ပြိုင်ဘက်ကောင်းနဲ့ တွေ့ပြီ ထင်တယ်...” မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားရသည်။

“‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ တစ်ချက်နဲ့ မသေဘူးဆိုရင်တော့... ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်မှာပေါ့...” ယဲ့ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် ခြေလှမ်း စလှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား လွင့်မျောနေသော ဘုန်းတန်ခိုးများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ယဲ့ဖုန်းဆီသို့ စုစည်းလာခဲ့ပြန်၏။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပိုမို သန်မာလာခဲ့သည်။

“ထပ်လာဦးမှာလား...” မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညိုမည်းသွားရသည်။

သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင်၊ အကယ်၍ ယဲ့ဖုန်း၏ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြေတစ်ချက်ကိုသာ ထပ်မံ၍ အနင်းခံရမည်ဆိုပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် ကျဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

“ဟမ့်... ဒီကစားပွဲကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ရအောင်...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက်၊ လှံရှည်ကြီးကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထွင်းဖောက်ခံရခြင်း မရှိဘဲ၊ ထိုလှံရှည်ကြီးမှာမူ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄) အထွတ်အထိပ်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၅)။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၅) အထွတ်အထိပ်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၆)...

နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်ခန့် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားခဲ့၏။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် တွင်မူ၊ အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့်ချင်းစီမှာ လွန်စွာ ကွာခြားလှပေသည်။

အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့် ဆိုသည်မှာ လေးဆခန့်သော စွမ်းအား တိုးတက်မှုပင် ဖြစ်ချေ၏။

“ငါဟာ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတဲ့သူပဲ...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ကာ ယဲ့ဖုန်း နင်းချလိုက်သော ဧရာမ ခြေရာပုံရိပ်ကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ၊ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ရောင်စုံ တုန်ခါမှုလှိုင်းများစွာမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားလေတော့သည်။

“ဝှစ်...”

ယဲ့ဖုန်းမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရပြီး၊ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ထုံကျင်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

‘“ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” ကတောင် မယှဉ်နိုင်တော့ဘူးလား...’

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားရသည်။

၎င်းမှာ လက်ရှိတွင် သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော စွမ်းအား ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားသော မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

အန္တရာယ် ရှိလာခဲ့၏။

ယဲ့ဖုန်းမှာ နောက်သို့ စတင် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

သူသည် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိ၏။

“ယဲ့ဖုန်း... ခုနက တိုက်ကွက်က မင်းရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက် မဟုတ်လား... နှမြောစရာပဲ... ငါ့ရဲ့ လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အဲဒါကို ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့ပြီလေ...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကဲ... အခုတော့ ဒီဘုရင်ကြီး ထပ်ပြီး မကစားချင်တော့ဘူး... သေစမ်း...”

သူသည် ယဲ့ဖုန်း၏ အနားသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

ယဲ့ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

“ဘုန်း...”

မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ရှိနေသော မီတာ ထောင်ချီ မြင့်မားသည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးမှာ ထိုလက်သီးချက်၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားခဲ့၏။

“မင်းရဲ့ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း က တော်တော်လေး စွဲမက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ... သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေထက်တောင် ပိုမြန်ပြီး ပိုပြီးတော့ အာရုံခံစားမှု ကောင်းနေသေးတာလား...” မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်သည် လက်သီးချက် ဆယ်ချက်ခန့်ကို တစ်ဆက်တည်း ထိုးလိုက်သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းက အားလုံးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ထိုဘုရင်ကြီး၏ အကြည့်များမှာ အေးစိမ့်သွားရသည်။

‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...’

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ယဲ့ဖုန်းမှာ အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေရပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် တွန့်ချိုးနေသည်။

“တီ..တီ.. ‘မူလချီ’အခြေအနေကို အသုံးပြုပြီးတော့ ဒီရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပါ...”

အရေးကြီးဆုံး အချိန်တွင် စနစ်၏ အသိပေးသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး ဘယ်လောက်လဲ... ကျွန်တော် ဝယ်မယ်ဗျာ...” ယဲ့ဖုန်းမှာ အစွမ်းထက်သော နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားရသည်။

“တီ..တီ.. ‘မူလချီ’ ဆိုတာက နတ်ဘုရား စွမ်းရည် လည်း မဟုတ်ဘူး... မန္တန် လည်း မဟုတ်သလို လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် လည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ဂိုဏ်းချုပ် အတွက် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု

ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်တဲ့ အခြေအနေပါ...”

စနစ်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ယဲ့ဖုန်းမှာ အံ့ဩသွားရပြန်၏။

“ဒါဆိုရင်... အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ...” ယဲ့ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် အနေနဲ့ မိမိရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရမှာပါ... အဲဒါမှသာ ‘မူလချီ’ လို့ ခေါ်တဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု ပျက်ပြယ်တဲ့ အခြေအနေကို ဝင်ရောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်...”

စနစ်က စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းမှာမူ အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းရင်း ထိုနည်းစနစ်ကို အလျင်အမြန် လေ့လာနေလိုက်၏။

“ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး ပုန်းနေဦးမှာလဲ... တကယ့် ယောက်ျားကောင်းဆိုရင်... ငါ့ရှေ့ကို ထွက်လာပြီးတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်စမ်းပါဟ...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က လက်သီးချက် ရာပေါင်းများစွာကို ထိုးပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင်၊

သူတော်စင်အိုကြီးသည် သူ၏ သစ်သားတောင်ဝှေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင် ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်... အားယင်... မြန်မြန်ပြေးတော့... ငါတို့အတွက် စိတ်မပူနဲ့... နင် အသက်ရှင်မှသာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဆက်ခံနိုင်မှာလေ...”

မိုယင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားရ၏။

ယဲ့ဖုန်းမှာ အားနည်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် သတိမမူဘဲ နေပါ့မလဲ။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းမှာ အမြဲတမ်း အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးတတ်သူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ ဂိုဏ်းချုပ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော စီမံကိန်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေဆဲပင်။

“မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်... မင်းက တိုက်ချင်တယ်ဆိုမှတော့... ငါ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့...”

ရုတ်တရက် ယဲ့ဖုန်း၏ ပြတ်သားလှသော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး၊ ပိုမို သန်မာလာကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ်။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၁)..

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄)...

ယဲ့ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်သွားသည့် အခါတွင်တော့၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ ယခင် အခြေအနေနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

“မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄) ဟုတ်လား...”

“ဒါဆို မင်းက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို တစ်ချိန်လုံး တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာပေါ့လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မျိုးနဲ့များ ငါ့ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ၊

မိုယင်မှာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ.. ပြူးကျယ်နေလျက် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ကျင့်ကြံခြင်းကို တံဆိပ်ခတ်ထားတာလား... မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄) တဲ့လား... ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ တကယ့်ကို သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ... ကြည့်ရတာ ကျွန်မရဲ့ အရင်က သံသယတွေက မှန်နေတာပဲ... သူက အမြဲတမ်း မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိတဲ့ မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကတော့ သူက တစ်စုံတစ်ခုသော နည်းလမ်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာပေါ့...”

“မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလို့ မပြေးဘဲ ရှောင်နေတာလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်... ကြည့်ရတာ သူက မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင် ရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...” သူတော်စင်အိုကြီးသည်လည်း အံ့သြတကြီး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

*

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ၊

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါများကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ‘ပေါက်ကွဲစေသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး’ ကို သောက်သုံးခဲ့စဉ်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခြင်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု ပျက်ပြယ်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအား ငါးမျိုးဖြစ်သော - သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ၊ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှု၊ ယုံကြည်ခြင်း စွမ်းအား နှင့် အသိစိတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တို့ကို ဖြိုခွဲလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုစွမ်းအားများမှာ သန့်စင်လှသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယဲ့ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄) ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်းပါ။

သို့သော်လည်း မူလချီ အခြေအနေတွင်မူ ကျန်ရှိသော စွမ်းအား ငါးမျိုးကို ခေတ္တမျှ အသုံးပြု၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အသိသာဆုံးမှာ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုပင် ဖြစ်ချေ၏။

ယဲ့ဖုန်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် အားနည်းသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရရာ၊ သူ မြူခိုးဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး စတင် ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က အခြေအနေမျိုးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ သူ၌ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် သူ အပြည့်အဝ နားလည်ထားသော ‘ဒုတိယချီပင်လယ်’၊ ‘နဝမအဆင့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်’၊ ‘ရေဓာတ်တောက်ပခြင်း နည်းစနစ်’၊ ‘အနှစ်သာရ ခိုင်မာခြင်း နည်းစနစ်’ နှင့် ‘ပိုးသားဝတ်ရုံ လက်စွပ် နည်းစနစ်’ အစရှိသော အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်များ အားလုံးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၄) ၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ အခြေခံအုတ်မြစ်၏ ခိုင်မာမှုမှာမူ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားခဲ့၏။

သူသည်လည်း အလားတူပင် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၆) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေတော့သည်။

“မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်... အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...”

ယဲ့ဖုန်းက ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက် လုပ်တိုင်း ထက်ရှလှသော အလင်းတန်းများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေ၏။

“တစ်လှမ်း - ချီကျင့်ကြံ... စကြဝဠာ နိုးထ...”

သူ၏ လက်ရှိ အရှိန်အဝါများဖြင့် ယဲ့ဖုန်းသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဘုန်းတန်ခိုးများကို စုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ စုစည်းနိုင်ခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ၊ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအားများကြောင့် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ မျက်နှာ ကြွက်သားတို့ တုန်ရီသွားခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ယဲ့ဖုန်းက သူ့အား သတ်ဖြတ်ရန် လာနေသည်ကို ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“ခုနစ်လှမ်း - ကောင်းကင် အရှင်မြတ်... စကြဝဠာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း...”

ယဲ့ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခုနစ်လှမ်းမြောက်ကို နင်းချလိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ ခြေတစ်ချက် နင်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင် ပြိုကွဲပျက်စီးလာခဲ့၏။ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မယုံနိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒါ... ဒါက မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအား ပေါ့လေ...”

မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ဘုရင်က အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ခြေရာလက်ရာမကျန် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ဘုရင်တစ်ပါးမှာမူ ဤသို့ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရ၏။

ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ မြောက်များစွာသော ဝိညာဉ်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်ရင်း၊ အံ့သြလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ရှာပေ။

အခန်း (၄၄၃)- မြေအောက်လိုဏ်ဂူအဝင်ဝကို တံဆိပ်ခတ်ခြင်းနှင့် မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လာသော အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး

~ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ထက်ဝယ်။

ယဲ့ဖုန်းသည် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင် တစ်စစီ ကြေမွပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ နှမြောတသ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ခုနက သူ နင်းချလိုက်သော ခြေတစ်ချက်၏ စွမ်းအားမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းခဲ့မည်ဆိုပါက၊ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဘုရင်ထံမှ တစ်ကိုယ်လုံးစာ အလောင်း သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုမူ ကျန်ရစ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့ ဆိုလျှင် သူသည် နတ်ဆိုးအနှစ်သာရ စွမ်းအားအချို့ကို စုဆောင်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ယခုမူကား မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

“တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ခမ်းနားလှသည့် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ စတင် လွင့်ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ထိုစွမ်းအားများမှာ အသိစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ၊ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား နှင့် ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအား ဟူသော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားငါးမျိုးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အရှိန်အဝါတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီပဲ...”

မိုယင်သည် ယဲ့ဖုန်းကို မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့က သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ပြန်ပြီး တံဆိပ်ခတ်လိုက်တာ ထင်တယ်... သူက ဆက်ပြီးတော့ပဲ သူ့ရဲ့ တကယ့်တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားချင်နေတုန်းပဲလား...”

သူမမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရရှာသည်။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤသည်မှာ ယဲ့ဖုန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်၏။ သူမအနေဖြင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် သူ၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

“သန်မာထက်မြက်တဲ့ ခံစားချက်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ...”

သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့် စံနှုန်းသို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုကဲ့သို့ သန်မာလှပေ၏။

ဤအခြေအနေတွင်မူ သူ့အား ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသာ ကျင့်ကြံခြင်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု ပျက်ပြယ်သည့် ‘မူလချီ’ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် အားနည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ ရှိနေသော်လည်း ထိခိုက်မှု အနည်းငယ်ရှိရုံနှင့်ပင် ဒဏ်ရာ ရရှိနိုင်သည်လေ။

သေချာသည်မှာ မူလချီ အခြေအနေတွင်မူ သူသည် မန္တန်များနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

“ဒါက ငါ မူလချီ အခြေအနေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ လုပ်ငန်းစဉ်က နည်းနည်းတော့ နှေးနေသေးတာပေါ့... နောင်ကျရင် အသားကျသွားပြီဆိုရင်တော့... အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်နိုင်မှာပါ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုး..ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ ကျွန်းအနီးရှိ တောင်တန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကြောင့် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ခုမျှပင် ကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေခဲ့သော တောင်ထိပ်များမှာ ယခုအခါတွင်တော့ ပြန့်ပြူးသွားခဲ့ရပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးများ၊ ကုန်းပြင်မြင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

“ဒါဟာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့် အလယ်အလတ်ကနေ အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲတွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ... တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းပြီးတော့ နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာကိုး...”

သူက မီးတောင်ဝအတွင်းရှိ လေဝဲဂယက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လေးလံလှသော လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာအတွင်းသို့ အတင်းဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အရင်းအမြစ်ကနေ အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်ချင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်း၏ လက်သီးမှာ အဝင်ဝနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏ၌၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြီး တစ်ခုမှာ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဘုန်း…”

သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သွားရောက် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လက်မ တစ်ဝက်မျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင်တော့ တန်ပြန်လာသည့် စွမ်းအားကြီးမှာ သူ့အား လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်…”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံများကို နားထောင်ရင်း၊ ယဲ့ဖုန်း၏ ဝတ်ရုံစများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေးနက်လာခဲ့၏။

“မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာရဲ့ အတွင်းထဲမှာ... ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွဲ အဆင့်ရဲ့ အကြွင်းအကျန် စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာပဲ... အဲဒီစွမ်းအားမှာ အသိစိတ် မရှိဘဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပေမယ့်လည်း... ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွဲအဆင့် အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သက်ရှိကိုမဆို တားဆီးထားနိုင်စွမ်း ရှိတာကိုး...”

ယဲ့ဖုန်းသည် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ခုနက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူသည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာ၏ အဆင့်အတန်းကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွဲအဆင့်ရှိသော ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် ဘိုးဘေးတစ်ဦးက ဖန်ဆင်းထားသည့် ကမ္ဘာငယ် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

“ကြည့်ရတာ... အဝင်ဝကို အရင်ဆုံး တံဆိပ်ခတ်ထားဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့မယ်...”

ယဲ့ဖုန်းသည် မြေပြင်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မိုယင်နှင့် သူတော်စင်အိုကြီး အပါအဝင် အခြားသူများမှာ သူ့အား အလျင်အမြန် ဝန်းရံလိုက်ကြ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...”

လူတိုင်းက ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြု ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြကုန်၏။

ထိုသူများထံမှနေ၍ မမြင်နိုင်သော အတိုင်းအဆမရှိလှသည့် ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအား များမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယဲ့ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပြုံစီးဝင်သွားလေတော့သည်။

[ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအား +၂၈၇၃၄]

ဤအသိပေးချက်ကြောင့် ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။

“မိတ်ဆွေတို့... ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ...”

ယဲ့ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း၊ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့် ရှိနေကြသော ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို အသာအယာ မပေးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ခုနက မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝမှာ အတားအဆီးတစ်ခုနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလားဟင်...” မိုယင်က ခုနက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း ခန့်မှန်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်...” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ တောင်မှ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝကို မဖောက်ထွက်နိုင်ဘူးလားဟင်...” ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်အိုကြီးက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“အဲဒီနေရာက အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွဲအဆင့် ရှိတဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖန်ဆင်းထားတဲ့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုပဲဗျ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်တော့... အဲဒါကို ဖောက်ထွက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သေးဘူးလေ...” ယဲ့ဖုန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောကြားလိုက်ပါ၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရရှာသည်။

“အားလုံးပဲ မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့... လောလောဆယ်တော့ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကမ္ဘာကနေ ဘာအန္တရာယ်မှ ကျရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အဝင်ဝကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပြီး တံဆိပ်ခတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့... အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ...” ယဲ့ဖုန်းက အားပေးလိုက်၏။

ထို့နောက်၊ သူက မီးတောင်ဝ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေဝိညာဉ်ပုလဲလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

“ဝှစ်…”

လေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သုံးမျှင်မှာ တပြိုင်နက်တည်း ဝဲပျံထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စုဝင် ပညာရှင်များ၏ ဧရာမ အလောင်းကောင်များကို ပေါင်းစပ်နေလေတော့၏။ ဧရာမ အဖုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက်၊ မီးတောင်ဝ အဝင်ဝထက်တွင် ဖိနှိပ် တံဆိပ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

မူလနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော စွမ်းအားမျိုး မရှိဘဲနှင့်မူ ၎င်းအား မည်သို့မျှ ဖောက်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဘေးအန္တရာယ် ကင်းစင်သွားပါပြီ... အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ကြပါပြီဗျာ...” ယဲ့ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့...”

ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ တညီတညွတ်တည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ဖုန်းမှာလည်း သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအားများ ထပ်မံ မြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

“အခုတော့ ဘေးအန္တရာယ်လည်း ကင်းသွားပြီဆိုတော့... ကျွန်တော်လည်း ဆက်မနေတော့ဘဲ ပြန်ဖို့ ပြင်ရတော့မယ်ဗျာ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ်စု ပညာရှင်များ၏ အလောင်းများထံမှ ဝိညာဉ်သွေး အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာ အခြားအရာများ မရှိတော့သဖြင့် ပြန်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... မပြန်ခင်မှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်သွားပါဦးလားဟင်...”

ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်အိုကြီးက ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီဗျ... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လက်ဖက်ရည် သောက်ရုံမျှနှင့်မူ အချိန် သိပ်မကုန်နိုင်ပါ။

---

မြူခိုးဂိုဏ်း။

ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု နေထိုင်ရာ မြူထုနယ်မြေ နှင့် အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့်၊ ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ပွဲကြီးအကြောင်းကိုမူ ဤနေရာရှိ လူများမှာ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

ထိုစဉ်၊ ရေစီးမြစ်ကမ်းဘေးတွင် ၊

ဧရာမ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ဟို ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီး လေးယောက်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ငါ ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်ပြီပဲ... သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ လုံးဝ မကြေမွသေးဘူး ဆိုပေမယ့်လည်း... သိပ်တော့ ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ...”

ထိုနတ်ဆိုးက မထီတရီ.. ရယ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

မဟာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင် လေးဦး၏ စိတ်ဆန္ဒများကို ဖိနှိပ်ပြီးနောက်တွင်တော့၊ ၎င်းသည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ စတင် လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့၏။

“ဝုန်း…”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး၊ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော မြူခိုးဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ နားပင်းဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟို နတ်ဆိုး လှုပ်ရှားလာပြီဟေ့...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ကလည်း ခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး... ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဗျာ...”

အင်အားစု အသီးသီးမှ ပညာရှင်များသည် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ခါလျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြကုန်၏။

မြူခိုးတောင်ထိပ် ထက်ဝယ်မူ၊

“မကောင်းတော့ဘူး... သူ ..ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လာနေပြီ...” ကုန်းချင်းချိုး၏ မျက်နှာထားမှာ ညှိုးငယ်သွားရသည်။

သူမသည် လက်ဟန်များကို အလျင်အမြန် ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ဝှမ်းပုံရိပ်များ ပါဝင်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထအဆင့် မန္တန်ဖြစ်သော “လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဝိညာဉ် ပန်းချီကား” ပင် ဖြစ်ချေ၏။

“ချွင်...”

ဟိုယွင်ကျဲ သည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

ချောင်ကျားရှီး သည် သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံထားသည့်နှယ် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဆံပင်များမှာလည်း ထောင်ထလာကာ မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပသော အလင်းများဖြင့် လေးနက်တည်ငြိမ်နေသည်။

“နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း...”

လုံထျန်းရှင်းသည် နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ပုံစံသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်သည်းများမှာ အေးစိမ့်လှသော အလင်းတန်းများဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လက်နေလေတော့သည်။

ရှီလေ့၊ ကျားယွီလန်၊ လီကျောက်ကျောက်၊ လီဇီလုံ၊ ကျီဇီလင်း နှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာလည်း အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသီးသီး ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

“နင်တို့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး...” မင်းသမီး ဟူဖေးဖေး က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော သုံးထပ်နန်းတော်ကြီးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်မိရင်း၊ ယဲ့ဖုန်း မထွက်ခွာမီက သူမအား မှာကြားခဲ့သော စကားလုံးများကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲဟဲ... အကုန်လုံး သေဖို့သာ ပြင်ထားကြစမ်း...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုးမှာ ကောင်းကင်ယံ အမြင့်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းလှသော အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အောက်ခြေရှိ မြေပြင်ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ကျဆင်းလာခဲ့၏။

“ဟားဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ စတင်လိုက်ပြီပေါ့...”

စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ မာန်မာနနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မြူခိုးဂိုဏ်းကြီး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားမည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်တွေ့နေရသည့်နှယ်။

မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော အခြား တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

လူပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ထိုနေရာမှ နေ၍ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

“တတိယ ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေး လှုပ်ရှားဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်ဗျ... မြူခိုးဂိုဏ်း ကတော့ အခု အစပျောက်တော့မှာပဲ...” ရှုဟွာမို က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

“ဟမ့်... စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... ဒီ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး က မြူခိုးဂိုဏ်း ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာတော့ မသေချာသေးဘူး..” ရှုမိသားစု၏ တတိယ ဘိုးဘေးက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ထိုနတ်ဆိုးအား သတိထားနေသော အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေသည်။

တရှိန်ထိုး ကျဆင်းလာနေသော အနက်ရောင် မြူထုကြီးကို ကြည့်ကာ၊ လူတိုင်းမှာ သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ခဲလျက် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေကြရ၏။

“အားလုံးပဲ... သတိထားကြဦး...” ကုန်းချင်းချိုးက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

“ဝေါ…”

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသော ကြယ်တာရာနန်းတော် ကြီးမှာ အမျက်ထွက်လာသည့်အလား တုန်ခါလာခဲ့၏။

၎င်းကို လှည့်ပတ်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဥက္ကာခဲလေးများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။ တစ်ခုချင်းစီမှာ အဆပေါင်း ရာချီ၍ ကြီးမားလာကာ မြူခိုးဂိုဏ်း နှင့် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် နှစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော လုံးဝန်းသည့် အကာအကွယ်လွှာ ဖွဲ့တည်လာလေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၏။

အခန်း (၄၄၄) အသခ်ျေ ကြယ်ကြွေဝင်္ကပါကြီး၊ မြူခိုးဂိုဏ်း၏ မယိမ်းမယိုင်သော စိတ်ဓာတ်

~“ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုး ဖန်တီးလိုက်သော အနက်ရောင်မြူထုမှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီးနောက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများဖြင့် အောက်သို့ ဖိနှိပ်ချလိုက်၏။

ကြယ်တာရာနန်းတော်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဥက္ကာခဲများမှာ စတင်တောက်ပလာပြီး၊ လုံးဝန်းသော အကာအကွယ်အမြှေးပါး၏ အထက်တွင် သုံးမီတာခန့် ထူထဲလှသော အလင်းဒိုင်းလွှားကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဝုန်း…”

လေးလံလှသော ဖိအားများမှာ အပေါ်မှနေ၍ စီးကျလာရာ၊ ထိုအလင်းဒိုင်းလွှားကြီးမှာ ပါးလွှာသွားပြီး အတွင်းဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဝင်လာသည်။ အကာအကွယ်အတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း ပိုမိုဖိသိပ်လာသဖြင့် အပင်အချို့မှာ အလိုအလျောက်ပင် မီးစွဲလောင်ကုန်ကြရ၏။

“ဖိအားက တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်...”

တပည့်အချို့မှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကြသဖြင့် ဟောဟဲလိုက်နေကြရသည်။ အချို့မှာမူ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ကြေမွတော့မည့်အလား ခံစားနေရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကြရှာ၏။

“ဝုန်း…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကာအကွယ်အမြှေးပါးကြီးမှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

“တောင့်ခံနိုင်သွားပြီလား...”

လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်မှုများမှာ အံ့သြဝမ်းသာမှုများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားရ၏။

ကောင်းကင်ယံအမြင့်တွင် လွင့်မျောနေသော ဤနန်းတော်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဥက္ကာခဲများစွာကို ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ် မထားခဲ့ကြပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ပေါ်မလာတာ ဒါကြောင့်ကိုး... သူက မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ အထက်မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝင်္ကပါကြီးကို ထားခဲ့တာပဲ...”

“ဒါက ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်ရမယ် ၊ ဟုတ်တယ်မလား...”

“ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်... မဟုတ်ရင် ဒီနတ်ဆိုးရဲ့ အစွမ်းကုန်တိုက်ကွက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်မှာလဲ...”

မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် သန်းလာကြသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဟစ်ကြွေးနေကြ၏။ ကြယ်တာရာနန်းတော် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို တားဆီးထားနိုင်မှတော့၊ ယဲ့ဖုန်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဤနတ်ဆိုးကို နှိမ်နင်းရန်မှာ လက်ခုပ်ထဲက ရေပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာနဲ့ ဝင်္ကပါပါလား...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ၎င်း၏ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသတရားများဖြင့် ညိုမည်းနေတော့သည်။

“တကယ်ပဲ တောင့်ခံနိုင်သွားတာလား...”

ရှုဟွာမိုမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားရ၏။

“ဒါက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာပဲ... အတွင်းထဲမှာ သူ့ဘာသာသူ ကာကွယ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ် ရှိနေတာ... ယဲ့ဖုန်း ဘာလို့ ပေါ်မလာလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်... ကြည့်ရတာ ဒီရတနာကြီးကို ထားခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာမှာ သူ.. သွားပျော်ပါးနေတာ ထင်တယ်...” ဟု ရှုမိသားစု တတိယဘိုးဘေးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

*

အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ၊

စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဒေါသတကြီး ညှစ်ခြေလိုက်ပြီးနောက် -

“ချီးပဲ... အဲဒီ ယဲ့ဖုန်းက ဒီလိုရတနာမျိုးကို ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ တွက်ချက်မှု မှားသွားတယ်...”

သူသည် မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်သေးကြောင်းသာ တွက်ချက်ထားခဲ့မိ၏။ ထို့ကြောင့် မြူခိုးဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ဘာမှမခဲယဉ်းဘဲ အသာလေး အပြတ်ရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အတားအဆီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

“ဘုန်း…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြယ်တာရာနန်းတော်က စတင် တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်၏။ မြောက်များစွာသော ဥက္ကာခဲများမှာ သုံးမီတာကျော်အထိ ကြီးမားလာပြီးနောက်၊ အကာအကွယ်အမြှေးပါး၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးထံသို့ တရှိန်ထိုး လွင့်ပျံသွားကြတော့သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း…”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ထိုဥက္ကာခဲများ၏ ထုထောင်းမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက်အပြဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသတရားများမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လာခဲ့၏။

“ကျားက မဟိန်းတော့... ငါ့ကို ကြောင်အိုကြီးလို့ ထင်နေတာလား..ဟမ့်...”

အသားတောင်ကြီး နတ်ဆိုးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အနက်ရောင်မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံထားသော ခြေလက်ရှစ်ဖက်ပါသည့် နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသည်းအသန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေ၏။

“ဒုတ်”

ဥက္ကာခဲများစွာမှာ ထိုနတ်ဆိုး၏ လက်တံများဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အဝေးရှိ တောင်တန်းများကို ထိမှန်ကာ ပေါက်ကွဲသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

“ဝုန်း…”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ အသခ်ျေ ကြယ်ကြွေဝင်္ကပါကြီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာနန်းတော်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

“ငါ့အတွက်တော့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားစမ်း...”

လက်တံရှစ်ဖက်စလုံးမှာ တပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ချလိုက်၏။ သို့သော်လည်း၊ ကြယ်တာရာနန်းတော်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ မီတာ ရာဂဏန်းအကွာတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်လေသည်။

“လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းလား...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာထားမှာ ပုပ်သိုးနေတော့သည်။ ၎င်းသည် နန်းတော်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ လက်တံများကို ဧရာမ အနက်ရောင် လွန်ပူကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက် အကာအကွယ်အမြှေးပါးကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဒါက အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော တိုက်ကွက်ပင်။

ဂျွတ်... ဟူသော အသံနှင့်အတူ အကာအကွယ်မှာ နောက်ဆုံး၌ ကြေမွသွားခဲ့၏။

ထိုစဥ်၊ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်မြူထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအက်ကြောင်းကြားမှ ဖြတ်ကျော်လျက် မြူခိုးဂိုဏ်း၏ အထက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖိအားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာခဲ့၏။

“အားလုံး ပြီးသွားပြီ...”

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သော အထိအတွေ့ကြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

“သိပ်ကောင်းတာပေါ့...” စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာမူ တခွီးခွီး ရယ်နေတော့သည်။

ရှုဟွာမို နှင့် ရှုမိသားစု တတိယဘိုးဘေး တို့မှာလည်း မြူခိုးဂိုဏ်း ပျက်စီးတော့မည်ဟု ယူဆကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးလျက် ကျေနပ်နေကြ၏။

ထိုစဉ်၊ ကြယ်တာရာနန်းတော်မှာမူ မြောက်များစွာသော ဥက္ကာခဲများကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်ဆင့်ကာ မီတာတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ဥက္ကာခဲဘီလူးကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

လက်သီး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒီနန်းတော် ဝိညာဉ်ရတနာက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ... တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ရော အပြည့်ပဲ... တကယ့်ကို အထွတ်အထိပ် ရတနာပဲ...”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လူအုပ်ကြီးမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည် နိုးထလာကြပြန်၏။ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၊ ရှုဟွာမို နှင့် ရှုမိသားစု တတိယဘိုးဘေး တို့မှာမူ အံကြိတ်ရင်း မျက်နှာများမှာ ပိုမို လေးနက်လာကြသည်။

“ဒါလေးများ... ကလေးကလားတွေပါကွာ...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးသည် ဧရာမ အနက်ရောင်လက်သီးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ ဥက္ကာခဲဘီလူးကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကြယ်တာရာနန်းတော်ကိုပါ မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီဝေးရာသို့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သဖြင့် နန်းတော်မှာ ခေတ္တမျှ ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြူခိုးဂိုဏ်းနှင့် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်တို့၌ မည်သည့် အကာအကွယ်မျှ မရှိတော့ဘဲ၊ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံယူရန်သာ ကျန်ပါတော့သည်။

“တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်ကြစမ်း...”

ကုန်းချင်းချိုးက ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နောက်ကွယ်ရှိ ပန်းချီကားချပ်အတွင်းမှ မြောက်များစွာသော ရေဓားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

“ဓားဆွဲထုတ်ခြင်းနည်းစနစ်...” ဟိုယွင်ကျဲက သူ၏ ဓားကို စတင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ကြယ်တာရာစုကြီး တစ်ခုပမာ ပေပေါင်း ရာချီ ရှည်လျားလှပြီး၊ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ထက်ရှလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ၊ ကျီဇီလင်း၊ ရှီလေ့၊ လုံထျန်းရှင်း၊ ချောင်ကျားရှီး၊ လီဇီလုံ နှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာလည်း တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများစွာမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဟူဖေးဖေး၏ စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ရှိသူတစ်ဦးပင်လျှင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်လောက်ပေသည်။

“အားနည်းတဲ့ ကောင်တွေ...”

အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်ရင်း၊ အနက်ရောင်မြူထုဖြင့် လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ဖန်တီးကာ လူအုပ်ကြီး၏ စုပေါင်းတိုက်ကွက်ကို အသာလေး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်၏။

“ဘုန်း…”

ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လူတိုင်းမှာ နောက်သို့ ပစ်လွင့်သွားကြရပြီး၊ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ဟူဖေးဖေးသည် သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသောတုတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက်၊ စတုတ္ထတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အဆင့်တက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသင့်၊ မသုံးသင့် တွေးတောနေမိ၏။

သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုသော အတွေးက သူမအား ထိုစွမ်းအင်ကို မသုံးစွဲရန် တားဆီးနေသည့်နှယ်။

“မြူခိုးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ပေါင်းတိုက်တာတောင်မှ... ဒီနတ်ဆိုးကို မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူးပဲ...ငါတို့တော့ သေရတော့မှာပဲ...”

စောင့်ကြည့်နေကြသော အင်အားစု အသီးသီးမှ လူများမှာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြကုန်၏။

စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာမူ အသစ်စက်စက် စက္ကူယပ်တောင်ကို ထုတ်ယူကာ ခပ်အေးအေးပင် ခတ်နေသည်။ ရှုဟွာမို နှင့် ရှုမိသားစု တတိယဘိုးဘေး တို့မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကြွေထည်ဘုရင် ရှုရန်ရှန် သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ မြူခိုးဂိုဏ်းသားများ ရှုံးနိမ့်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူသည် ဖော်ပြ၍ မရသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားနေရခြင်းပင်။

*

မြေပြင်ပေါ်တွင်၊

မြူခိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ မနည်းရုန်းကန်ကာ ထရပ်နေကြရပြီး၊ အများစုမှာမူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြသဖြင့် ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။

ပထမမျိုးဆက် တပည့်များနှင့် ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်အနည်းငယ်သာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လများမှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုများမှာ မလုံလောက်ခဲ့ကြောင်းကိုသာ နာကျည်းနေမိကြ၏။ အကယ်၍သာ အားလုံးက ပိုမိုကြိုးစားခဲ့ကြမည်ဆိုပါက၊ ယခုအချိန်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

“ဟေ့... ငါတို့ ဒီနေ့တော့ တကယ်ပဲ အသက်ပျောက်ရတော့မှာလား မသိဘူးနော်...” ဝမ်ဖင်းအန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း၊ အိုးဖုံးကို ခေါင်းပေါ်တွင် တင်လျက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီလေ့၊ ကျီဇီလင်း နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ မျက်တောင်တခတ်ခတ် လုပ်နေကြ၏။

နိမိတ်ပြောင်းပြန်...

ဒီတစ်ခေါက်လည်း မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတာလား။

သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီး စိတ်သက်သာရာ မရခင်မှာပင် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“သေစမ်း...”

ထိုစဉ်၊ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးမှာ ထူထပ်လှသော နတ်ဆိုးချီများကို ဧရာမ လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံ အမြင့်မှ ရိုက်ချလိုက်၏။

လူတိုင်းမှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာပြီး မြေကြီးမှာ အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ မျှော်လင့်ချက်များ ကင်းမဲ့သွားရရှာသည်။

“ငါတို့တော့ ပြီးပြီ...” ဝမ်ဖင်းအန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ခါသွားရသည်။

“ဝုန်း…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေရောင်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာပြီး၊ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို မှောက်ခုံလန်သွားစေကာ မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီဝေးရာသို့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒါက... သူရဲကောင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ပဲ...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုရွှေရောင်လှိုင်းလုံးကြီးကို မှတ်မိသွားသဖြင့်၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်လောင်လာပြီး မိမိတို့ အားကိုးရသော ပုံရိပ်ကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေနေကြတော့၏။

“ဟိုမှာ...”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်စိလျင်လှသော လုံထျန်းရှင်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့၏။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ ကြယ်ပွင့်ကလေးများ ဝန်းရံလျက်၊ ကြယ်တာရာစုကြီး၏ ဗဟိုချက်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ပျံသန်းလာသော ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။

*

ထိုခန့်ညားလှသော နန်းတော်ကြီး၏ ထိပ်တွင် ၊

လူပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သွယ်လျလှသော အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးနှင့် ခေါင်းပေါင်းကို ဆင်မြန်းထား၏။ သူမ၏ ဘယ်လက်က ဓားအိမ်ကို ကိုင်ထားကာ ညာလက်ကမူ ဓားလက်ဟန်ကို ဖော်ဆောင်ထား၏။ သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ ထက်ရှလှသော ဓားတစ်စင်းမှာ လှည့်ပတ်နေပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင်မူ အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေလေ၏။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ရတနာပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ နောက်ပစ်ထားကာ၊ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး ဆံပင်ရှည်များမှာလည်း ညင်သာစွာ ဝဲပျံနေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို ရန်မူရဲတယ်ပေါ့... မင်း သေချင်နေတာလား...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားသည်။

ကြယ်တာရာနန်းတော် အတိုက်ခံလိုက်ရသည့် ခဏ၌၊ သူနှင့် မိုယင်တို့မှာ မြောက်ဘက်ရှိ ယွန်းရှောင် တောအုပ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အဝေးမှနေ၍ အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီး ကြိုးကိုင်ထားသော အစွမ်းထက် ရုပ်သေးရုပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ဖုန်း သိရှိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရှေ့ဖြစ်ဟောမျိုးနွယ်စု၏ ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

ရှေ့ဖြစ်ဟောတိုင်းသည် မိမိတို့အား ကာကွယ်ရန်အတွက် အသားတောင်ကြီးနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ဖန်တီးလေ့ရှိကြသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူတို့သည် ထိုနတ်ဆိုးနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး သာမန်ထက် သာလွန်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

“ဂိုဏ်းချုပ်...”

မြူခိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ မိမိတို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ထိုခန့်ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီးနောက် လူကြီးမိဘများ၏ နွေးထွေးသော ဂရုစိုက်မှုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ရည်များ အလိုလို ပြည့်လျှံလာကြရ၏။