အခန်း (၅၃၉-၅၄၀)

အခန်း (၅၃၉) - တစ္ဆေနတ်ဘုရား ယင်းရွှမ်ရှန်း ၊ ချင်းထောဓား ၊ တားမြစ်ထားသော တည်ရှိမှု ၊အသက်နှင့်သေခြင်းကြား တစ်ခဏစာခြားခြင်း

သို့သော် မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း၊ ထိုတစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာသော လူရိပ်သည် သူ၏လက်ကို သာသာယာယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သန့်စင်သည့် အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထိုမျှမက အဆောင်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သော တာအိုဆရာအိုကြီးမှာလည်း ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နှလုံးအိမ်သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားရရှာသည်။

သူသည် အုန်းလင်းခရိုင်ရှိ တာအိုကျောင်းတစ်ခု၏ ကျောင်းထိုင်ဖြစ်ပြီး၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့အတတ်နှင့် တစ္ဆေနှိမ်နင်းခြင်းအတတ်တို့တွင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ လုံခြုံရေးကို အထူးတလည် လာရောက်စောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ချက်ဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အသက်ပျောက်သွားရချေပြီ။

မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝေ့ဖင်ချွမ်းသည် ခါးကြားမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြတ်သားလှသော အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်မို့လို့ ငါ့ရဲ့ စစ်စခန်းကို လာပြီး နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ "

ဝေ့ဖင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ နောက်ကျောဘက်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ဝိုးတဝါး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဝေ့ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ အာဏာစက်က တကယ်ကို ကြီးမားလှတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ အဲ့ဒါတွေနဲ့ လာခြောက်လို့ မရဘူး"

ထိုတစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာသော လူရိပ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

ဝေ့ဖင်ချွမ်းသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ အားကောင်းလှသော အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထုထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ မြည်ဟီးသွားတော့သည် သူ၏နောက်ကျောမှ သားရဲပုံရိပ်မှာ သာမန်သိုင်းပညာရပ်၏ အရှိန်အဝါ မဟုတ်ပါချေ။

၎င်းမှာ စစ်တပ်သုံးခုကို အုပ်ချုပ်ရသော မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးထံတွင်ရှိသည့် တိုင်းပြည်မှ ပေးအပ်ထားသော ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းအရှိန်အဝါသည် သူ့အား မိစ္ဆာကောင်များ၏ အန္တရာယ်မှ အကာအကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖွတ်

ရုတ်တရက် စိမ်းပြာရောင် ရတနာဓားတစ်လက်သည် မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝေ့ဖင်ချွမ်း၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဓားပေါ်တွင် ပါရှိသော အစွမ်းထက်လှသည့် စွမ်းအားများက ဝေ့ဖင်ချွမ်း၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရစရာမရှိအောင် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးလိုက်၏။

ထိုပြင်းထန်လှသော သားရဲပုံရိပ်ကြီးမှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဝေ့ဖင်ချွမ်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အသက်ဓာတ်များ ကင်းမဲ့သွားပြီး

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

စစ်တပ်သုံးခုကို အုပ်ချုပ်ရသော ဤမဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် အသေမဖြောင့်နိုင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ရှာသည်။

"မင်းကို ပြောပြလိုက်လို့လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ့နာမည်က ယင်းရွှမ်ရှန်း ပဲ၊ ဒီနာမည်ကို မှတ်ထားလိုက်"

မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝေ့ဖင်ချွမ်း သေဆုံးသွားချေပြီအုန်းလင်းစစ်တပ်မှာလည်း ဦးဆောင်သူမဲ့သွားသဖြင့် စစ်ရေးပျက်ပြားကာ အထိအခိုက် အသေအပျောက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် နဂါးနှိမ်နင်းသူ ရဟန္တာသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါက ငရဲပြည်က တစ္ဆေနတ်ဘုရားလား"

သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်သွားတော့၏။

"ရဟန်းပျို... အသက်ကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားကို ကိုင်စွဲပြီး ငါနဲ့တူတူ ဒီအုန်းလင်းစစ်တပ်ကို အကုန်သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား"

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က ဆွယ်တရားဟောလိုက်သည်။

နဂါးနှိမ်နင်းသူ ရဟန္တာသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ၎င်းမှာ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလားပင် သူသည် ထိုမီးဝိုင်းကို ကျိုကုန်းကျိန်းရန်ထံသို့ အားကုန်လွှဲ၍ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

နတ်ဆိုးနှစ်ပါးမှာ ထိုမီးဝိုင်းအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏ ကျိုကုန်းကျိန်းရန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အကြံအစည် အထမြောက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

ဝုန်း

ထိုမီးဝိုင်းသည် ရုတ်တရက် အုန်းလင်းစစ်မြေပြင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း စစ်သည်များစွာ သေကြေပျက်စီးသွားရတော့သည်။ အမှန်တွင်မူ ခုနကပင် ကျိုကုန်းကျိန်းရန်သည် ဝူရှဲ့ရဟန်းကို မျက်လှည့်အတတ်ဖြင့် လမ်းမှားအောင် လှည့်စားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ လက်ချက်ဖြင့် အပြစ်မဲ့သော စစ်သည်များစွာ ထိခိုက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"ဒီသာမန်လူသားတွေရဲ့ အသက်က ခြင်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပါပဲ၊ မြက်ပင်တွေလိုပဲ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် သတ်လို့မကုန်နိုင်ဘူး၊ ရဟန်းပျိုအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က လှောင်ပြောင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

ဒါဟာ စိတ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ရင်ထဲမှ မိစ္ဆာစိတ်များမှာ မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်လာပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခုက မရပ်မနား တိုက်တွန်းနေတော့သည်။

"ငါ့ကို ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်... ကျိုကုန်းကို သတ်မယ်၊ ချင်းဝမ်စံအိမ်တော်က စစ်သည်တွေကို အကုန်သတ်ပြီး ဒီအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မယ် "

ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသော်လည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှသည်။

ဝူရှဲ့ရဟန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တည်ငြိမ်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာ၏။ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဓာတ်တော် တစ်လုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်ပလှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏စိတ်အစဉ်မှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ရင်ထဲမှ အသံမှာလည်း ပြန်လည်ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုစဉ် သူ၏နောက်ကျောဘက် ဟာလာဟင်းလင်း ထဲတွင် တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာသော လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုသူ့ထံမှ ထူးဆန်းချောက်ချားဖွယ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူကား ယင်းရွှမ်ရှန်း ပင် သူသည် ဓားဖြင့် ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာလှသော်လည်း၊ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်အချင်းချင်း ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။

ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ ချင်းထောဓား မှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွား၏။ သို့သော် ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်လှသော ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများကြောင့်သာ ထိုဓား၏ အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများကို အမှုန့်မဖြစ်အောင် တားဆီးထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဂါးနှိမ်နင်းသူ ရဟန္တာ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ဝုန်း

ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ အရှိန်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး နဂါးနှိမ်နင်းသူ ရဟန္တာ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင်မူ ယုတ်မာလှသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်

"တတိယအဆင့်ဟေ့... ဒီနေ့တော့ ငါ့လက်ထဲမှာ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်တစ်ပါး ကျဆုံးရတော့မယ်၊ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

ယင်းရွှမ်ရှန်းက သာယာကြည်နူးနေသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် နဂါးနှိမ်နင်းသူ ရဟန္တာသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွား၏။

ယခုအချိန်တွင် ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာ မျက်စိထိုးပုတီးကြောင့် မျက်စိဒဏ်ရာရထားသလို၊ ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ ချင်းထောဓားကြောင့်လည်း နှလုံးသားတွင် ဒဏ်ရာရထားကာ အလွန်အမင်း အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေချေပြီ။

သို့သော် တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သတ်ရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပါချေ။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က ရယ်မောကာ

"ဒီနေ့ မင်းရှေ့မှာတင် အုန်းလင်းစစ်တပ်ကို ငါတို့ အကုန်သတ်ပြမယ်၊ မင်းဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

သူ၏စကားလုံးများမှာ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ စိတ်မိစ္ဆာကို နှိုးဆွရန် အထူးမန္တန်များကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ယုတ်မာလှသည်။

ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ဓာတ်တော်မှာ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေပြီး နှလုံးသားမှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်သက်သာလာသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာလည်း တားဆီးခြင်းမပြုဘဲ ဤငယ်ရွယ်သော တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။

ဤဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦး မိစ္ဆာလမ်းထဲသို့ အပြီးတိုင် သက်ဆင်းသွားမည့် မြင်ကွင်းကို သူတို့ မြင်ချင်နေကြပုံရ၏။

"အမိတာဘ... ဒီနေ့ ဆင်းရဲသားရဟန်း အသက်သေရင်တောင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငရဲထဲအထိ ဆွဲခေါ်သွားမယ်"

ဝူရှဲ့ရဟန်းသည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကိုပါ ဖောက်ခွဲပစ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတကယ် လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ"

ဟု ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က ခနဲ့လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် အောင်ပွဲခံမယ့်နေ့ပဲ၊ ချင်းဖုန်းလင်ကို သိမ်းပြီးရင် ငါနောက်ထပ် လူသားတစ်သိန်းကို ထပ်သတ်ပြဦးမယ် "

ဟု ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တစ်သိန်းက ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ၊ ကျိုကုန်း... ငါ့ကို မေ့နေတာလား" ဟု ယင်းရွှမ်ရှန်းကလည်း ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ တတိယအဆင့် အရှင်သူမြတ်နှစ်ဦးမှာ အောင်ပွဲမှာ သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဟု ယူဆကာ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ စိတ်မိစ္ဆာကို စကားလုံးများဖြင့် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းလာတော့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးကိုသာ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယန်ဝိညာဉ်နှစ်ပါး ပေါင်းတိုက်သည်ကိုမူ သူ မည်သို့မျှ အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။ ထို့ပြင် ယခုအခါတွင် သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသေးသည်။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်မှာလည်း ဤအချက်ကို သေချာတွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူတွေ စုဝေးလာရင်ရော ဘာဖြစ်သလဲ လုံဟူရှန်း၊ တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော်နဲ့ တရားရေးရုံးက လူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ချင်းဖုန်းလင်ဟာ ငရဲခန်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မြို့အနည်းငယ်ကို ထပ်သတ်ပြီး တားမြစ်ထားသော တည်ရှိမှု ကို ပင့်ဖိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သာမန်တတိယအဆင့်တွေက ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ငရဲတောင် တွင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများရှိပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း အလွန်ခိုင်မာသည်။ မင်းတို့လို အမှန်တရားဂိုဏ်းတွေပဲ ဒီလောကကြီးမှာ ကြီးစိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

"ဝူရှဲ့... မင်းရဲ့ မျက်စိကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်မိတာ ငါရုတ်တရက် နောင်တရသွားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလူ့ငရဲခန်းကြီးကို မင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်အောင် ပြလို့ရတာပေါ့ "

ဝူရှဲ့ရဟန်းသည် အသက်ကိုရင်း၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်

ဝုန်း ဝုန်း

ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်၏ အလောင်းမှာ သူတို့ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် လွင့်စင်ကျလာသည်။

ထို့အတူပင် ကျားသစ်နက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် ဧရာမ လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်၏ အလောင်းများလည်း ကျလာ၏။ ၎င်းတို့မှာ သေဆုံးသွားသည်မှာ သေချာလှပေပြီ။

"........." ကျိုကုန်းကျိန်းရန်

"........." ယင်းရွှမ်ရှန်း

၎င်းတို့မှာ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အရှင်သူမြတ်သုံးပါး မဟုတ်ပါလား။

သူတို့သည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် မဟုတ်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့်၏ အထွက်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သူကများ သူတို့ကို အသံပင် မထွက်နိုင်အောင် တိတ်တဆိတ် သတ်ပစ်လိုက်ရသနည်း။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးချီအငွေ့အသက်များမှာ တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလားပင်။

ဝုန်း

ကျဆင်းလာသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ထိုတာအိုဆရာလေးသည် ယင်းရွှမ်ရှန်းကို သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်တော့သည် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကာ တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံး တုန်ခါသွား၏ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အက်ကြောင်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်ပျံ့သွားတော့၏။

"..........." ယင်းရွှမ်ရှန်

အခန်း (၅၄၀) - အသုံးမကျတဲ့ကောင် ၊ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ရူးသွပ်မှု ၊ ကိုယ်ပျောက်အတတ် ၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်ကို အေးဆေးကိုင်တွယ်ခြင်း

ရှူး

ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် မြေလျှိုးမိုးပျံအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုတာအိုဆရာလေး၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ အတင်းရုန်းထွက် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဒေါသကြောင့် မီးခိုးများပင် ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ပေါ်လာတာနဲ့ ငါ့ကို ခြေထောက်နဲ့ အရင်နင်းရတာလဲ။

ဤကဲ့သို့ ဧရာမ အရှက်ကွဲမှုကြီးကြောင့် အမြဲတမ်း ကျွမ်းကျင်သူအရှိန်အဝါဖြင့် နေထိုင်လာခဲ့သော တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် အရှင်သူမြတ်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဒေါသတကြီး ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုကုန်းကျိန်းရန်နှင့် ယင်းရွှမ်ရှန်းတို့ကို အေးစက်လှသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဤအုန်းလင်းစစ်မြေပြင်သို့ သူရောက်လာခြင်းမှာ အစကတည်းက အခြေအနေကို အကဲခတ်ရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်းဟုန်ယဲ့က အုန်းလင်းစစ်တပ်ကို ကူညီရန် ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူ လေးပါး လာလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြောင်းလဲနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူက ရှင်းဟုန်ယဲ့တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ခေါ်လာခဲ့သည်။

အမှန်မှာ သူက တရားရေးရုံးကိုယ်စားပြု အနေဖြင့် လာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ စစ်ရေးအောင်မြင်မှု များကို မှတ်တမ်းတင်ပေးမည့်သူ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာမူ လီယန်ချူ၏ တိမ်စီးအတတ်သည် လူတစ်ယောက်တည်း ခေါ်ဆောင်လျှင် အမြန်ဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

တခြားသူတွေဖြစ်တဲ့ တင်းရုံ၊ ရှောင်ရန်နဲ့ ကျွေ့ဟွာတို့ကလည်း လိုက်ချင်လွန်းလို့ လုနေကြသဖြင့် ဘာမှမပတ်သက်တဲ့ ရှင်းဟုန်ယဲ့ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်... သူဒီနေရာကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားရသည်။

စစ်မြေပြင်၏ ရက်စက်မှုကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ရသေးခင်အထိ ဤမျှ ခံစားချက်ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပါချေ။

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ဖြင့် ဧရာမ မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ခုတ်သတ်ပြီးနောက် အရှိန်အဝါအတိုင်း ဝူရှဲ့ရဟန်းရှိရာသို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူရှဲ့ရဟန်း စိတ်ကို အဆုံးထိလွှတ်ပြီး အသက်ကိုရင်း၍ တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

"စောစောလာတာထက် ကွက်တိရောက်တာက ပိုကောင်းတယ်" ဟု ဆိုရမည်ပင်။ စကားများများစားစား ပြောမနေတော့ဘဲ နှစ်ဖက်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အသေအလဲ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ငရဲပြည်မှ တစ္ဆေနတ်ဘုရား ယင်းရွှမ်ရှန်းမှာမူ လုံးဝကို ပေါက်ကွဲနေချေပြီ။

ရှပ်

သူ၏လက်ထဲရှိ ချင်းထောဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဓားဦးဖျားမှ ဆန့်ထွက်သွားပြီး လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံ ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သော်လည်း ထိုတာအိုဆရာလေး မည်သည့်နေရာမှ ထွက်လာမည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပါချေ။

"........." ယင်းရွှမ်ရှန်း

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်မှာလည်း မျက်မှောင်များကို တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်ထားမိသည်။

ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ မြေကျုံ့အတတ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပွားအတတ် စသည့် တန်ခိုးများကို သုံးကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းပြီး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူများကြားတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ဤလူငယ်က မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။

ချွင်

နဂါးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏ သူသည် တစ္ဆေဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းပြတ်သွားရုံဖြင့် သေဆုံးမည် မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော်... ဤတာအိုဆရာလေး၏ မည်သည့် အငွေ့အသက်ကိုမှ သူဘာကြောင့် မခံစားလိုက်ရသနည်း။

ရွှေရောင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင် မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည် ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး မီးဖိုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

သူ၏ ခေါင်းပြတ်နေသော ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ မုဒြာတစ်ခုကို အမြန်ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။

၎င်းမှာ ခေါင်းပျံအတတ် ပင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဤအတတ်ကို တတ်ကြသည်။

ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်ထည်ကို ခွဲထားရာမှ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း၊ လက်ခြေများကို ခွဲထုတ်ပြီး ပြန်ခေါ်ခြင်း စသည်တို့ ပြုလုပ်နိုင်သော အတတ်ဖြစ်သည်။

အမှန်တွင်မူ မျက်လှည့်ပြသကဲ့သို့ အသုံးမဝင်သော အတတ်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ အသုံးတည့်လှသည်။

ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် ကိုယ်ပျောက်နေသော တာအိုဆရာလေးကို ချင်းထောဓားဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်ထည်မှာ ပေါင်းစည်း၍ မရတော့ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကြားမှ ခြားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ခုနက ဓားအလင်းကြောင့်လား"

ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်မှာလည်း အလွန်ပင် သတိထားနေ၏။ ဤကိုယ်ပျောက်အတတ် က ထိုမျှအထိ မြင့်မားနေရသနည်း။

ယင်းရွှမ်ရှန်းမှာ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် အလင်းကာရံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်၏။

ယခုအခါ သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားချေပြီ။

ရှစ်ခွင်မှန် ၏ မြင့်မြတ်သောအလင်းမှာ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် အခြေခံကို လုံးဝ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မမြင်ရသဖြင့် သူသည် ကာကွယ်ရေးမှော်အတတ်ကိုသာ အတင်းထုတ်ဖော်ထားရတော့သည်။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်ကလည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်လှသော ကာကွယ်ရေးမှော်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အကာကွယ်နတ်ဘုရားလက်နက်များကိုလည်း အကုန်ဖွင့်ထားလိုက်သည်။

တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် အရှင်သူမြတ်တစ်ဦး၏ ကာကွယ်ရေးအတတ်မှာ လီယန်ချူတွင် ကျန့်ကျောင်းဓား ရှိနေလျှင်ပင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးရန် မလွယ်ကူပါချေ။ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်နေလျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခန့်မှန်းမိသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် သူ၏ ရွှေရောင်ဦးဆောင်း ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ပေါ်လာစေလိုက်သည်။

"မင်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပဲ တိုက်ခိုက်တတ်တာလား"

ယင်းရွှမ်ရှန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"အသုံးမကျတဲ့ကောင် "

တတိယအဆင့် အရှင်သူမြတ် ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနေစဉ်မှာပင် ထိုစကားလုံးကြောင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည် လက်ထဲရှိ ချင်းထောဓားဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မဟာနေမင်း ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း"

"ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်"

ထိုနတ်ဘုရားမီးလျှံများနှင့် ချင်းထောဓား၏ ဓားအလင်းတို့ ထိတွေ့မိသည့်အခါ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည် လီယန်ချူသည် ပေါက်ကွဲမှုအရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရ၏။ ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည်။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်မှာလည်း ဤတာအိုဆရာလေးကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရစေရန် ကျိန်စာမှော်အတတ် ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ သူ၏ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာသည် မဟုတ်ပါလား လေထုထဲတွင် အဖြူရောင်သက်တံတစ်ခုအလား အဟုန်ပြင်းလှသည်။

"........." ကျိုကုန်းကျိန်းရန်

သူသည် ပုံရိပ်အတတ်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် ရုတ်တရက် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏ မျက်စိကွယ်နေသော ဝူရှဲ့ရဟန်းသည် ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။

ကျိုကုန်းကျိန်းရန်သည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည် သို့သော် သူ ပျံတက်ရန် မပြင်နိုင်သေးခင်မှာပင် လီယန်ချူက သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော အမြောက်ဆန် လက်သီး ဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောတွင် ဧရာမ ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ကြီး နှစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တစ်ခုမှာ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် သိုင်းပညာပုံရိပ် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာမူ ရှေးကျလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုခန့်ညားလှသော လက်သီးဆန္ဒမှာ ကျိုကုန်းကျိန်းရန်၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကာကွယ်ရေးမှော်များကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျိုကုန်းကျိန်းရန်၏ အဆင့်မြင့် မှော်အတတ်များက ထိုလက်သီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤမိစ္ဆာကောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ရေးမှော်များကို အလွန်အမင်း ထပ်ဆင့်ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရခဲ့သော်လည်း အပြင်လူအမြင်တွင် သို့မဟုတ် ကျိုကုန်းကျိန်းရန် ကိုယ်တိုင်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အဖိုးအိုကြီးတစ်ဦးသည် တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းဆွဲကာ အငြိုးတကြီး ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မိမိထက် များစွာ နိမ့်ကျနေသေးသည်။ ဤသည်မှာ အမြဲတမ်း အကြံအစည်ကြီးမားပြီး အောင်ပွဲကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟု ယူဆထားသော ကျိုကုန်းကျိန်းရန်အတွက် အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်

၎င်းမှာ မျက်စိထိုးပုတီး ပင် ကျိုကုန်းကျိန်းရန်သည် ဝူရှဲ့ရဟန်းကို လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဤတာအိုဆရာလေး၏ မျက်စိကိုလည်း ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရန် ကြံစည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှလည်း ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာ၏။ ထိုပုတီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"........." ကျိုကုန်းကျိန်းရန်

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော မျက်စိထိုးပုတီးမှာ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အခိုင်အမာ ရောက်ရှိနေချေပြီ။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလားပင်။

ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လီယန်ချူထံသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပုံပေါ်၏။

ယင်းရွှမ်ရှန်းသည် လီယန်ချူ၏ ကျောဘက်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် အရှင်သူမြတ်က အစွမ်းထက်လှသော ချင်းထောဓားကို ကိုင်စွဲကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့အနီးရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုမှာ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး တစ်ဝက်နီးပါး ပြိုကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးလွှဲအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုဒဏ်ရာကို တောင်ကုန်းဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရှိန်ကြောင့်ပင် လီယန်ချူသည် သူတို့နှင့် အကွာအဝေးကို ပို၍ နီးကပ်သွားစေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဥ်ဖောက်နတ်ဘုရားအပ် ပင် ဤအပ်သည် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားများကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားသော်လည်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

ယခုအခါတွင်လည်း ယင်းရွှမ်ရှန်း၏ ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုသာ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုတစ်ခဏစာ နာကျင်မှုသည်ပင် လုံလောက်လှပေသည်။

ယင်းရွှမ်ရှန်းမှာ ထိုတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ဖြင့် သူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားရတော့သည်။

သူကိုင်စွဲထားသော ချင်းထောဓားမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး... လီယန်ချူ၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။