လူသစ်များအတွက် သစ်တောဖြူနိုင်ငံမှ ကြိုဆိုခြင်း

ယန်ချင်းသည် သစ်တောဖြူနိုင်ငံနှင့် နီးကပ်လာလေလေ၊ သူ၏ အပြုံးမှာလည်း ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နိုင်ငံအတွင်းမှ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များမှာ သူ့ထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် တိုးဝှေ့လာကြသည်။

ဤရနံ့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ရနံ့တစ်ထောင်စားသောက်ဆိုင်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဤနိုင်ငံမှ ရနံ့မှာမူ အဆတစ်ရာမက ပို၍ ပြင်းရှလှပေသည်။

တည်ထောင်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ပင် မပြည့်သေးသည့် နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း လုံခြုံရေးမှာ အလွန်ပင် ပေါ့လျော့လှပြီး အထူးသဖြင့် နယ်စပ်ဒေသများတွင် ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်တွင် လုံခြုံရေးမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးတာဝန်ယူရမည့်သူများမှာလည်း လုံခြုံရေးထက် ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့နှင့် ပို၍တူနေလေသည်။

ဤပုံစံမှာ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စားဖိုမှူးများ သူ၏နိုင်ငံသို့ လာသည့်အခါ စိတ်အေးလက်အေး ရှိစေလိုပြီး ဝင်ရောက်ခွင့်စည်းကမ်းများ ပေါ့လျော့ခြင်းက ထိုကိစ္စတွင် အထောက်အကူပြုနိုင်မည်ဟု သူက တွေးတောထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စားဖိုမှူးများစွာ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ဆိုးကျိုးတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ပေါ့လျော့သော လုံခြုံရေးကြောင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများ စိတ်တိုင်းကျ ပြုမူနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ယန်ချင်းသည် အခြေတည်အဆင့်ရှိ ဓားပြတစ်ဦးက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှစ်သာရှိသည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လုယက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့မှာ လူသစ်များဖြစ်ပြီး အချို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံအရ စားဖိုမှူးများ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနှင့် ကိရိယာများ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းအချို့ ပါရှိသည်။ အခြေတည်အဆင့် ဓားပြမှာ ထိုအရာများကို ပစ်မှတ်ထားနေလေသည်။

.....

"နှစ်ဖွဲ့လုံးက ဒီနေရာကို ခုမှအသစ်ရောက်လာကြတာနဲ့ တူတယ်၊ ဒီနေရာက မင်းတို့ထင်သလို အလွယ်တကူ ပစ်မှတ်ထားလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သစ်တောဖြူနိုင်ငံက သူ့လူတွေကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်တတ်တယ်" ဟု ယန်ချင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ထောက်ကာ ပွဲကောင်းကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးရှုထောင့်ကို ရှာရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လုယက်မှုဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာအနီးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ စူးရှသော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ထွက်လာလေသည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှစ်ဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေသည့် အခြေတည်အဆင့် ဓားပြရှိရာသို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

ဓားပြသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ပိုင်းရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်နက်ကိုင်ထားသော သူ၏လက်မှာ လေထဲသို့ ဝဲပျံသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည့် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ထိုလက်မှာ သူ၏လက်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

သူ၏လက်မှာ လက်ကောက်ဝတ်မှနေ၍ သေသေသပ်သပ်နှင့် ချောမွေ့စွာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အော်ဟစ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လက်မောင်းတစ်ခုလုံး၊ ထို့နောက် အခြားလက်တစ်ဖက်နှင့် ထိုလက်မောင်းတို့မှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ ပြတ်တောက်သွားမှုမှာ လက်များမှ ခြေထောက်များဆီသို့ ကူးစက်သွားသည်။

နောက်ဆုံး ခြေထောက်တစ်ဖက် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာရမည့် သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းမှာမူ လုံးဝ မရှိနေချေ။

လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များ ပြတ်တောက်သွားသည့် အဆစ်များမှာ မီးဖြင့် အပူပေး ချိတ်ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သွေးထွက်ခြင်းကို တားဆီးထားလေသည်။

သူခိုးရော၊ သူ၏ ပစ်မှတ်များပါ ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အရာအားလုံးမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သူတို့ သေချာ သဘောမပေါက်နိုင်ကြပေ။

ထိတ်လန့်မှုမှ လွန်မြောက်ပြီးနောက် အခြေတည်အဆင့် ဓားပြထံသို့ နာကျင်မှုများ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ခြေလက်များကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည့် အမည်မသိ အဖွဲ့အစည်းကို ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်တော့သည်။

သူ ရရှိလိုက်သည့် တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ ခေါင်းကို ထုရိုက်ခံလိုက်ရကာ သတိလစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သစ်တောဖြူနိုင်ငံကနေ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ရှင်တို့က ဒီကိုပြောင်းလာကြတဲ့ စားဖိုမှူးအသစ်တွေ မဟုတ်လား" ဟု ငွေရောင်အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော အဆောက်အအုံအတွင်းမှ ပြတ်သားပြီး နွေးထွေးသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ပါ" ဟု ရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ကြောင်အမ်းနေရာမှ သတိဝင်လာသည့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှစ်ဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူက ဖြေကြားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကပင် သူသည် သေလုနီးပါး အကျီစယ်ခံနေရသော်လည်း ယခုမူ ကျူးလွန်သူမှာ သူ၏ခြေရင်းတွင် ခြေလက်များ ပြတ်တောက်ကာ လဲလျောင်းနေလေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် သူ ခံစားလိုက်ရသည့် စိတ်ခံစားချက်မျိုးစုံကြောင့် ဘာကိုမှ သေချာ မတွေးတောနိုင်တော့သလို စကားကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ သေရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိစဉ်က ဤနေရာသည် စားဖိုမှူးများအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ကြားသိရရုံဖြင့် မိမိ၏ နေရပ်ကို စွန့်ခွာကာ နေရာသစ်တစ်ခုတွင် စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိသည့်အတွက် အဆုံးမရှိ နောင်တရနေခဲ့မိသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟင်းချက်ခြင်းမှာ သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းက အဓိကဖြစ်သော သူ၏ ဇာတိမြို့တွင် ထိုကိစ္စကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူသည် လက်မလျှော့ဘဲ ထိုအလုပ်ကိုသာ ဆွဲမြဲစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး မြို့အတွင်းမှာပင် နာမည်တစ်ခု ရလာသည်အထိ ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ဘဝလုံးကို ထိုနေရာမှာပင် ကုန်ဆုံးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူဧည့်ခံခဲ့သည့် ဖောက်သည်တစ်ဦးက သစ်တောဖြူနိုင်ငံအကြောင်းနှင့် ထိုနေရာသည် မျက်စိတစ်ဆုံး စားဖိုမှူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာဖြစ်ကြောင်းကို ပြောပြသွားသည့်အခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင်မူ သူသည် အရက်သမားတစ်ဦး၏ စကားဟုသာ မှတ်ယူကာ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

မြို့တော်ဝန်၏ သားဖြစ်သူဖြစ်ပါလျက်နှင့် စားဖိုမှူးအဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်စဉ်က အဆုံးမရှိ လှောင်ပြောင်မှုများကို ခံခဲ့ရသည့် သူ့အတွက် ထိုသို့သော နေရာမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောမိသည်။

သူသည် စားဖိုမှူးတစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ရအောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြို့သူမြို့သားများက သူ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် မလှောင်ပြောင်ကြတော့သော်လည်း၊ သူ့အပေါ်တွင် အမည်းစက်တစ်ခုက ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ လုပ်နေသည့် အရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အလုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ဤလမ်းစဉ်ဖြင့် ဘာမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဟု သူတို့က ယူဆထားကြသည်။

သူတို့သည် သူ၏ အစားအစာကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း လမ်းစဉ်ကိုမူ မည်သည့်အခါကမျှ မလေးစားခဲ့ကြချေ။

ထို့ကြောင့် သူ တစ်ဘဝလုံး လှောင်ပြောင်ခံခဲ့ရသည့် အရာအတွက် သီးသန့်တည်ဆောက်ထားသော နိုင်ငံတစ်ခု ရှိသည်ဆိုသည်မှာ သူ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ထိုအရာသည် မည်မျှပင် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ အသံကိုမူ တိတ်ဆိတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"တကယ်လို့ အဲဒီနေရာက တကယ်ရှိနေပြီး အသက် ၄,၀၀၀ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဂုံးဝါဝိုင်တွေကို အလွန်အကျွံ သောက်ထားတဲ့သူရဲ့ ယောင်ယမ်းနေတဲ့ စကားတွေ မဟုတ်ခဲ့ရင်ရော"

ထိုနေရာသည် သူ၏ အိမ်မက်များထက်ပင် ကျော်လွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြို့ထဲရှိ ဆေးဆရာများက သူတို့၏ အမြင်ကို ဖလှယ်သကဲ့သို့ ဟင်းချက်ခြင်းဆိုင်ရာ တာအိုကို ဆွေးနွေးနိုင်ရန် တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ သူ အမြဲတမ်းမျှော်လင့်ထားသော အိမ်မက်တစ်ခုပင်ဖြစ်ပေသည်။

ဟင်းချက်ခြင်းကို သူကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်စွာ ဝါသနာပါသူများ၊ ဆရာသခင်များ၊ ရှာဖွေစရာ လမ်းစဉ်သစ်များ... စားဖိုမှူးများအတွက် တည်ဆောက်ထားသော နိုင်ငံဆိုသည်မှာ သူ၏ ဆန္ဒများအတွက် အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ရုံသာမက ထိုထက်မက ပိုပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွေးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားပြီးနောက် မေ့ဖျောက်၍ မရတော့ပေ။

ထိုသို့သော နေရာမျိုး တကယ်ရှိ၊ မရှိကို သိနိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နှစ်လအကြာတွင်မူ သူ လိုချင်သော အဖြေကို ရရှိခဲ့သည်၊ ထိုနေရာမှာ တကယ်ရှိပြီး အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသည့်နေ့တွင် သူသည် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် ငိုကြွေးခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ ဟင်းချက်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားခဲ့သည်မှာ မမှားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် တူညီသော ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နိုင်ငံတစ်ခု ရှိနေပေပြီ။

ထိုနေ့မှစ၍ သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးသုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ ဝေးလံလှပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ကျော်ရန် အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ငွေစုဆောင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ကြေးစားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ခရီးစဉ်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အိမ်မက်များ တည်ရှိရာ၊ စားဖိုမှူးတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သော သစ်တောဖြူနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်းကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည့် နေရာမှပင် ရနေသည့် နိုင်ငံအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့များကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိလေသည်။