အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)
Vol. 18 Ch. 217-218
အခန်း (၂၁၇)
အဖြူ-အမည်း ကမ္ဘာကြီး ... ။
“ ဒါ ... ဒါတွေက ... ။ ”
ကူချန်တစ်ယောက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ဆုလာဘ်များထံကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လာလေသည်။
“ ဝမ် ... ဝမ် ... ။ ”
လူအုပ်ကြီးသည်လည်း စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးကာ မယုံကြည်နိုင်ဟန်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကုန်တော့၏။
“ ဘာ ... ဘာလို့ ဆုလာဘ်တွေက သူ့ရှေ့မှာပဲပေါ်လာရတာလဲ။ ”
ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် ကူချန် ပတ်ဝန်းကျင်တဝိုက်ရှိ ဆုလာဘ်များ အစီအရီ လွင့်မျောနေသည်ကို ရေတွက်ကြည့်ကုန်၏။
“ (၃၆)စုံလား ... ။ ”
“ ဒါ ... ငါတို့ရမယ့် ဆုလာဒ်တွေ သူ့ဆီကိုရောက်ကုန်ကြတာ မဟုတ်လား ... ။ ”
“ ဘယ်လိုတောင် ... လှည့်စားလိုက်လဲ။ ”
ရုတ်ချည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူပွက်ကုန်သည်။ အဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးမှ အောင့်အည်းသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကူချန်ထံညွှန်ပြလိုက်၏။
“ လူယုတ်မာ ... မင်းဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေသုံးလိုက်တာလဲ ငါ့ဆုလာဒ်ကို ပြန်ပေးစမ်း ... မဟုတ်ရင် ငါ ... ။ ”
“ ဝှစ် ... ။ ”
သို့သော် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ထိုနေရာမှရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ ဆူညံသူမှန်သမျှ နှင်ထုတ်ခံရမယ်။ ”
အနားရှိ အခြားသူများသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ အံကြိတ်လျက် ကိုယ်ရှိန်သပ်တော့၏။
ဤအရာက လူအုပ်ကြီးကို မုန်းတီးမှုများ ပို၍လောင်မြိုက်လာစေ၏။ အဘိုးအိုလန်ဝမ်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့်၊
“ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မင်းတို့ဝင်လာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲလား။ ”
-ဟု နဂါးတောင်ဝှေးနှင့် အဘွားအိုထံ လှမ်းကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။
“ ဟုတ်တယ် ... ဒီလီကျန့်အကယ်ဒမီရဲ့ ဝင်္ကပါအစီရင်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိပုံရတယ်။ ”
နဂါးတောင်ဝှေးနှင့် အဘွားအိုက အဖိုးကြီးလန်ဝမ်ထံလှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေလေသည်။
“ ဒါဆို သူ ကံကောင်းသွားတာပေါ့။ ”
အဖိုးအိုလန်ဝမ်မှ မှတ်ချက်ပေး၏။ အဖွားအိုက ကူချန်ထံ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ ယခင်အကြိမ်တွင် ယခုကဲ့သို့ပေပင်။
မဟုတ်သော် ရှန်ရှင်းနယ်ပယ်ရှိ ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို သူမတို့ ခံရမည် မဟုတ်ချေ။
“ မိတ်ဆွေ ... ငါတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပြန်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ... မဟုတ်ရင် မင်းကိုဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”
စန်းချန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် အံကြိတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်စကားဆို၏။ ကူချန်မှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးပြလိုက်ကာ၊
“ စကားမစပ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အဲဒီလူနဲ့မင်း ဘာဆက်ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ့ကို မဖြေသေးဘူးနော် မေးပါရစေ ... မင်းသူ့ကို ဖမ်းမိလိုက်လား။ ”
-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းကြောင့် စန်းချန်အပါအဝင် အဖွားကြီးသည်ပင် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွား၏။ ထိုအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ကူချန်မှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ အဟား ... ငါသိပြီ ... မင်းအဲဒီလူကို မဖမ်းမိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ”
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ထိုလူသည် ယွမ်ဖူနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကြားမှ ဤသို့အခွင့်အရေးကို ရယူသွားပုံပေပင်။
“ ဟမ့် ... မင်း စမ်းကြည့်ချင်နေတာလား။ ”
စန်းချန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် သူ့အဖွဲ့ကို အချက်ပြလိုက်သည်။ ဓားပြ(၁၃)ဦး အပြင် ယွမ်ဖူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသည် ကူချန်ထံဝိုင်းရံလာတော့၏။
အထူးသဖြင့် ယွမ်ဖူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ၏မျက်ဝန်း၌ မီးတောက်မတတ် နှမြောတသမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဤသည်မှာ သူတို့၏ဆုလာဘ်များပေပင်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်သည့် ဝံပုလွေ ဖြူ စုတ်တံမဆိုနှင့် အဆင့်(၈)ဆေးပြား ဆယ်ပြားဟူသည်ပင် တန်ဖိုးမနည်းချေ။
သို့သော် ဤနေရာ၏ စည်းကမ်းချက်များကြောင့် မိုက်မဲစွာမလှုပ်ရှား ဝံ့တော့ဘဲ ခြောက်လှန့်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။
ကူချန်မှ ပြုံးလျက် စန်းချန်အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးထံ ဝေ့ကြည့်ကာ၊
“ ငါတကယ်ပဲ စမ်းကြည့်ချင်ပါတယ်။”
-ဟု ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။
“ မင်း ... ။ ”
“ ဝှစ် ... ။ ”
စန်းချန်တစ်ယောက် ဒေါသများ တောက်လောင်လာ၏။ ထိုအချိန်တွင် ကူချန်မှ လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် လွင့်မျောနေခဲ့သော ဆုလာဘ်များအားလုံးကို ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးအပ်လာသည့် ဤအခွင့်အရေးကြီးကို မည်သို့သောလူမိုက်က ငြင်းပယ်မည်နည်း။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ရှန်ရှင်းနယ်ပယ်ထိုကျင့်ကြံသူသည်ပင် ဤအရာ အပေါ် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။
ထို့ကြောင့် သူ့ကဲ့သို့ ခရမ်းရောင် နေမင်းနယ်ပယ် တစ်စုံတစ်ယောက်မှ အလျော့ ပေးလိုက်သော် ဟာသဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ လူ(၃၆)ယောက်စာ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်လက်နက်(၃၆)ခုနှင့် အဆင့် (၈)ဆေးပြား (၃၆၀)ပေပင်။
တန်ဖိုးအရ အဆင့်နိမ့်ကျန်းချီ ဆေးပြားပေါင်း(၃)သန်းနီးပါးရှိသည်။ အကယ်၍ ဤဆုလာဘ်များကို အခြားသူများရရှိသော် ပြန်လည်ခွဲဝေပေးမည်မဟုတ်ချေ။
“ အား ... လုံးဝ မတရားဘူး။ ”
ကူချန်မှ ဆုလာဘ်များ အားလုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါတွင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခုန်ဝင်တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။
“ ဝမ် ... ။ ”
သို့သော် ဤခဏမှာပင် ထိုသူသည် ခြေရာလက်ရာမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်ကာ ပြင်ပသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။
ယင်းကြောင့် လူတိုင်းမှတိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒများကိုချိုးနှိမ်ပြီး ကျောက်ရုပ်များအလား အေးခဲကုန်ကြတော့၏။
“ မင်းတကယ် သတ္တိရှိတာပဲ ... ဒီသတ္တိကိုအပြင်ရောက်တဲ့အထိ ဆက်ထိန်းထား နိုင်ပါစေ။ ”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်ပျက် အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကုန်ကာ အဆုံး၌ အဘိုးအိုလန်ဝမ်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကြိမ်းဝါးလိုက်လေသည်။
ဟိုင်ရှင်းဂိုဏ်းမှ အဘွားအိုသည်လည်း သူမ၏သတ်ဖြတ်လိုသောဆန္ဒကို ဖုံးကွယ်လျက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ဤမတိုင်မီ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို တစ်ကြိမ်စမ်းသပ်ခဲ့၏။ ယင်းကြောင့် လူငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုကို အကြမ်းဖျင်းမှန်းဆထားနိုင်သည်။
ဤနေရာမှသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လူတိုင်းသည်မဟာမိတ်များ မဟုတ်တော့ချေ။ အချင်းချင်း ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေလိမ့်မည်။
ယခုအချိန်၌ သည်းခံခြင်းသည် အကောင်းဆုံးပေပင်။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လမ်းပြသူ၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် ကူချန်ထံ ကျရောက်လာ၏။ သူက၊
“ အားလုံးပဲ ဆုလာဒ်တွေ လက်ခံပြီးပြီဆိုတော့ ... ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ထူးထူး ခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ မင်းအတွက် ငါ့မှာ အပိုဆုလာဘ်တစ်ခုရှိတယ် ... အဲဒါကတော့ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။ ”
-ဟု ပြောကြားလာသည်။
( ဟမ့် ... ဒီကောင်က အပိုဆုလာဘ်ရသွားတာလား ငါတို့အားလုံး ဆုလက်ခံပြီးပြီလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ )
လူတိုင်းမှ မျက်လုံးပြူးလျက် မကျေနပ်ချက်များကို မြိုသိပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ကူချန်ရှေ့၌ ပန်ချီကားတစ်ချပ် ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတော့၏။
“ ဝမ် ... ။ ”
ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှပေးသော အခွင့်အရေးပေပင်။ ကူချန်က တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပန်းချီကားကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဗလာ ဖြစ်ချေ၏။
ဆိုလိုသည်မှာ စာသားများ သို့မဟုတ် ရုပ်ပုံတစ်ခုခု မပါရှိချေ။ အဖြူရောင်ကင်းဗတ်စ တစ်ခုပေပင်။ သည့်အတွက် ဆက်မတွေးဘဲ ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်း ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူ့အတွက် အသုံးမဝင်သော်မှ စာပေပညာရှင်များအတွက် အထောက်အကူ ပြုပေမည်။
စာပေပညာရှင်များသည် ကလောင်တံအသုံးပြု၍ ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ ကဗျာ ရေးသားခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။
ထိုအခါ အကြင်သူ၏အနုပညာ အနှစ်သာရသည် စာရွက်ပေါ်မှသည် ဝိညာဉ်အဖြစ် လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။
ယင်းကြောင့် ဝံပုလွေဖြူစုတ်တံနှင့် ဤကင်းဗတ်စသည် စာပေပညာရှင်များအတွက် မရှိမဖြစ် လက်နက်များပေပင်။
“ အခု ဒုတိယ စမ်းသပ်မှု စတင်မှာမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ကြပါ။ ”
“ ဝှစ် ... ။ ”
အဖြူဝတ် လမ်းပြသူက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော တံခါး တစ်ချပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကူချန်က လက်ကိုအင်္ကျီအောက်ဝှက်ကာ ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်မှု ပြုလုပ်လိုက်တော့၏။ တွက်ချက်မှုအရ မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိချေ။
ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်လုံး သူ့ထံ စူးစိုက်ကာစောင့်ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ကာပြုံးပြလျက် တံခါးကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။
“ သူ့နောက်ကို လိုက် ... ။ ”
သို့မှသာ လူတိုင်းအသက်ဝင်လာဟန် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာချေ။
“ ဟမ့် ... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ”
ကူချန်နှင့် သူတို့အားလုံးသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာကွာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် မည်သူမျှ ရှိမနေ ကြတော့ချေ။ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ကူချန်သည်ပင် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မည်သူမျှမတွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။
ဤသည်မှာ ကျပန်းပို့ဆောင်ခြင်းပေပင်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ချလက်ချ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် စူးစမ်းရန်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ ဒါက ... ။ ”
မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်သမျှသည် အဖြူရောင်လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အနားသတ်အပေါ် မခွဲခြားနိုင်ချေ။
ခြေဖဝါးအောက်၌ ဖုန်လုံးဝမရှိဘဲ စင်ကြယ်သည့် အဖြူရောင်ကြီးသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ် အမည်းစက်လေးတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
အဆိုပါအမည်းစက်သည် အလွန်ပင် သေးငယ်သော်လည်း အဖြူရောင်နောက်ခံတွင် ချက်ချင်းသတိပြုမိစေသည်။
“ ဟမ့် ... ပြန့်လာတာလား။ ”
ယင်းကြောင့် ဝိညာဉ်အသိကို ပို့လွှတ်ကြည့်ရာ ရေထဲသို့မှင်တစ်စက်ကျသည့် အလား ပြန့်ကားလာနေကြောင်း သိရှိခဲ့၏။
ထိုအနက်ရောင်သည် မည်းနက်သော သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများ၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ၊ ကျောက်ခင်းလမ်းများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလာသည်။
အဆုံးတွင် ရွာငယ်လေးတစ်ခု၏ ကောက်ကြောင်းမျိုး တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာ၏။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များသည်ပင် အခိုးအငွေ့များ တလူလူလွင့်ပျံလာနေခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းသည် ရှေးရိုးဆန်လှသဖြင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤသည်မှာ အဖြူ-အမည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပေပင်။
“ ဒါ ... ပန်းချီကားတစ်ချပ်များလား။ ”
***
အခန်း ၂၁၈ –
ထူးဆန်းသော ရွာကလေး ... ။
ကျယ်ပြောလှသော ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသည့် လောကကြီးထဲတွင် မှင်ရောင်တစ်ခုတည်းသာ အရောင်အဖြစ်တည်ရှိနေသည်။
အဆုံးမဲ့ဖြူဖွေးနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ခွဲခြား၍မရနိုင်ချေ။
အဖြူရောင် နယ်နိမိတ်မျဉ်းသည် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသယောင် ထင်မှတ် ရစေကာ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသို့ ဝေးကွာသွားသယောင် ခံစားရစေ၏။
ကူချန်မှ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့စမ်းတဝါးဝါး ထိတွေ့ကြည့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိတွေ့မိခဲ့ချေ။
ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်အသိထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ထံ စစ်ဆေးကြည့်မိ၏။ သို့သော် ဝိညာဉ်အသိမှာ ကန့်သတ်ခံထားရချေပြီ။
ယင်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော ဧရိယာလေးအတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရ ကြောင်းကို နားလည်လိုက်သည်။
“ ဒါက တကယ်ပဲ အဖြူ-အမည်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်လား။ ”
စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ဤကျယ်ပြောလှသော အဖြူရောင်ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ မှင်ရောင်ရွာကလေး တစ်ရွာသည်သာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။
ဤသည်မှာ မှော်ဆန်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပင်လော။ သို့တည်းမဟုတ် အစီအရင် တစ်ခုပင်လော။ လက်ဖဝါးဖြန့်ကာ တွက်ချက်မှုပြုလုပ်သော်လည်း အဖြေမရချေ။
ယင်းကြောင့် ခြေဖဝါးအောက်ခြေမှ မြေပြင်ထံငုံ့ကိုင်းကာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးနေသောမြေပြင်သည် အေးစက်သော ခံစားချက်သာပေးစွမ်း၏။
ပုံမှန်အတိုင်းဆိုက အောက်ခြေမရှိသော အဖြူရောင်ဟင်းလင်းပြင်အဖြစ်သာ မြင်နိုင်ပြီး ထိတွေ့ကြည့်မှသာလျှင် တည်ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရခြင်းပေပင်။
အထိအတွေ့သည် စိုစွတ်နေသော မြေဆီလွှာတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အေးစက်လွန်းသည့် သံတုံးကြီးအလား ထင်မှားစေ၏။
ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် အနက်ရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းကလေးအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ရွာနှင့်နီးကပ်လာသည်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲနေတော့၏။
ဤလောကသည် မွေးဖွားကာစ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေချေပြီ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူ လျှောက်လှမ်း လာသည်နှင့်အမျှ မှင်ရောင်သည် အနည်းငယ်မျှ အခြားသောရောင်များ စွန်းထင်းလာတော့၏။
ဥပမာအားဖြင့် လမ်းဘေးရှိ ကျောက်တုံးများသည် စိမ်းပြာရောင်သန်းလာပြီး ရွာကောက်ကြောင်းမှာ စိမ်းညှို့ခြင်းပေပင်။
သည့်နောက် အဝေးမှ အသစ်တဖန် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော မိုးမခပင်စိမ်းများကို မြင်တွေ့လာရပြန်၏။
မိုးမခပင်များအနောက်တွင် ဝါကျင့်ကျင့်ခြံစည်းရိုးများ၊ အိမ်ခေါင်မိုးများ စသည့် အရောင်များ ထင်ရှားလာ၏။
မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင်လည်း ပန်းရောင်သန်းနေသော အစက်အပြောက်များ အဖြစ် မက်မွန်ပင်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ပန်းချီကားအတွင်း၌ လိုအပ်သောရှုခင်းများကို လိုက်ပါရေးဆွဲပေးနေခြင်းဖြင့်တူ၏။
အကယ်၍သာ ဤကမ္ဘာကြီးသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည် ဆိုသော် အဆိုပါပန်းချီကားအတွင်းရှိအချိန်မှာ ဆောင်းဦးပေါက်(နွေဦး)ရာသီ ဖြစ်ပေမည်။
ရွာထိပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် အသံများကို တဖြည်းဖြည်းခြင်းကြားလာရ၏။ အသံများမှာ အနည်းငယ်ဆူညံနေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။
အသေအချာ နားစွင့်ကြည့်မှသာ စကားပြောရယ်မောသံများ၊ ရိုးရာတူရိယာ တီးမှုတ်သံများ၊ ခွေးဟောင်သံများနှင့် ကြက်တွန်သံများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာ၏။
အဆိုပါအသံများအရ အလွန်စည်ကားပြီး ပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ရွာအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်ဖွယ် အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပနေပုံပေပင်။
ကူချန်က ရွာဝင်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ အိမ်များအားလုံးသည် ဖြူဖွေးသော နံရံများဖြစ်ပြီး အနားသတ်များကို အနက်ရောင် မျဉ်းများဖြင့် ရေးဆွဲထား၏။
ရိုးရှင်းပြီး အကြမ်းထည်ဆန်သော ကောက်ကြောင်းပေပင်။ သို့သော် အလွန်အမင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလွန်းချေ၏။ လမ်းဆုံတစ်ခု အရောက်တါင် မြင်ကွင်းသည် ရုတ်ချည်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးဖြစ်သွားသည်။
ဤသည်မှာ ရွာအလယ်ရှိ စုဝေးရာကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရချေ၏။ ကွင်းပြင်အလယ်၌ မြင့်မားသောကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင်ရှိနေသည်။
ထိုကုက္ကိုပင်ကြီး၏ ခြေရင်းတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်စားသောက်ပွဲတစ်ပွဲ ကျင်းပနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် စကားပြော ရယ်မောနေကြပြီး ခွက်ချင်းတိုက်ကာ သောက်စားနေ၏။
အချို့မှာမူ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ဟင်းလျာများ တင်ဆောင် ထားသည့် ဗန်းများကို သယ်ဆောင်၍ တည်ခင်း ပေးနေကြသည်။
အိမ်များတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့သည်မှာ ဤနေရာသို့ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။ ကုက္ကိုပင်ကြီး၏အောက်၌ အနီရောင်ဖဲကြိုးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ထိုအနီရောင် ဖဲကြိုးများသည် အဖြူနှင့်အမည်း ကမ္ဘာကြီးအတွင်း အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေချေ၏။
မြေပြင်တွင် လူအနည်းငယ်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် နှစ်ထပ်ကျူပင်တူရိယာများကို တီးမှုတ်နေကြသည်။ (နှစ်ထပ်ကျူပင်တူရိယာ -suona - နှဲရှည်များ)
ကူချန်ကို မြင်ချိန်၌ ခေါင်းငုံ့ပြီး နှစ်ထပ်ကျူပင်တူရိယာများ တီးမှုတ်နေသူများမှ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ အခြားသော အသံများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသည့်အလား သေမင်းတမန်မျှ ငြိမ်သက်သွားခြင်းပေပင်။ ယင်းသည် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်တူ၏။
လူတိုင်းက ဗလာမျက်ဝန်းများဖြင့် ကူချန်ထံစိုက်ကြည့်နေသည်။ စူးစမ်းလိုခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ခြင်း မရှိချေ။ ယင်းသည် အကြည့်ခံရသူကို မသက်မသာဖြစ်စေ၏။
“ ဟား ဟား ဟား ... ။ ”
ခဏအကြာတွင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရပ်တန့်နေမှုများသည် အဆုံးတွင် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာတော့၏။
“ ..... ။”
နှစ်ထပ်ကျူပင်တူရိယာ တီးမှုတ်သံများသည်လည်း အလွန်အမင်း မြူးကြွစွာလာခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်ဂီတသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ ကောင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားရင်ခုန်လာစေသည်။ လူအများသည် စကားပြောရယ်မောခြင်းနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်ခြင်းများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေကြ၏။
သို့သော် သူတို့၏မျက်လုံးများမှာမူ ကူချန်ရှိရာဘက်သို့ စူးစမ်းစွာခိုးကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ချေသည်။ ကလေးအချို့သည် သည်းမခံနိုင် တော့သဖြင့် သူ့ကို စူးစမ်းရန်အတွက် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလာကြသည်။
“ ဟားဟားဟား ... အဝေးကနေ မိတ်ဆွေလေးရောက်လာတာဟာ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ ”
ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြားမှလှမ်းထွက်လာပြီး လက်ဝှေ့ရမ်း အရိုအသေပြုလာသည်။ ထို့နောက် ပြုံးပြလျက်၊
“ ငါက ဒီရွာရဲ့ရွာလူကြီးပဲ ... ဒီနေ့ ငါတို့ရွာမှာ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုရှိတယ် သခင်လေး မင်းရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ”
- ဟု ပြောကြားလာ၏။
ရွာလူကြီးအဖိုးအိုသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြုံးရွှင်လျက် မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ အရက် အချို့သောက်သုံးထားပုံရချေပြီ။
ယင်းသည် သာမန်ဆန်ကာ လူသားတစ်ယောက်နှင့် မည်သို့မျှ ခြားနားခြင်း မရှိချေ။
သို့သော် ရွာလူကြီးအပါအဝင် ရွာရှိလူတိုင်းသည် ပါးလွှာသောအရေပြားသာ ရှိနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်းပျက်စီးလွယ်သည့် ခံစားချက်မျိုးပေးစွမ်းနေ၏။
“ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာမိတာပါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ”
ကူချန်မှ လက်ဝှေ့ရမ်းကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရွာလူကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊
“ ငါတို့ရွာကို ဧည့်သည်လာတာ ရှားလွန်းပါတယ် ဒါကြောင့် ငါတို့ကမိတ်ဆွေကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုပါတယ် စိတ်ဆိုးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး ... လာပါ ထိုင်ပါဦး။ ”
-ဟု ဖိတ်ခေါ်၏။
တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကူချန်လက်ကိုဆွဲကာ လွတ်နေသောထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေလိုက်၏။ ကူချန်တစ်ယောက် အဖိုးအို လက်မှ ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်သော လူသားတစ်ယောက်အလား ခံစားရစေ၏။ ထိုစဉ် ကြင်နာတတ်သော အဘွားအိုတစ်ဦးက သူ့ထဲ တူတစ်စုံ ကမ်းပေးလာသည်။ ကူချန်မှ ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်ပြီး၊
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”
-ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။
သည့်နောက် သူ့ရှေ့စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသောလူအုပ်ထံ ကြည့်လိုက်တော့သည်။ တစ်ဖက်လူများသည် ဉာဏ်ရည်ရှိပုံရပြီး သူ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြ၏။ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက၊
“ မင်းသားလေးက အပြင်လောကနေ လာတာလား။ ”
-ဟု စတင်မေးမြန်းလာသည်။
အပြင်လောကဟူသော ထိုအသုံးအနှုန်းကြောင့် ကူချန်တစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရွာအပြင်ကို ဆိုလိုသည်လော။ သို့မဟုတ် ဤနယ်မြေ၏ အပြင်ကိုဆိုလိုခြင်းသည်လော။
ကူချန်မှ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်နိုင်လိုက်သည်။ ထိုတုန့်ပြန်မှုကြောင့် အခြားသူတစ်ဦးက၊
“ ဒါက အံ့သြစရာပဲ ... ငါလည်း ရွာရဲ့အပြင်ဘက်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ ”
-ဟု ပြောကြားလာ၏။ ဤအခိုက်တွင် ရွာလူကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊
“ ဟမ့် ... ရွာထဲမှာ အလုံခြုံဆုံးပဲ ... အပြင်မှာစစ်ပွဲတွေနဲ့ သေးလွှမ်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေ ပြည့်နေတယ် ဘယ်နေရာမှ ဒီရွာလောက် မလုံခြုံတော့ဘူး။ ”
- ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
“ ဟုတ်တယ် ... ဟုတ်တယ် ရွာလူကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ”
အခြားသူများက ရွာလူကြီးကို မငြင်းဆန်ဝံ့သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လျက်ဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ရွာလူကြီးက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသေးဟန်ဖြင့် ကူချန်ထံ လှည့်ကြည့်ကာ၊
“ သခင်လေး ... အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြ ပေးလိုက်ပါဦး။ ”
- ဟု အတည်ပြုချက် တောင်းဆိုသည်။
“ ရွာလူကြီးမင်း ပြောသလိုပါပဲ အပြင်မှာ တကယ်ပဲ မငြိမ်းချမ်းပါဘူး။ ”
ကူချန်မှ ပြုံးလျက် အလိုက်သင့် ပြောကြားလိုက်၏။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားခမျာ ခေါင်းကုတ်လျက်၊
“ တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာလား ... အပြင်လောကကြီးမှာ ဒီလောက်အန္တရာယ်များ နေတယ်ဆိုရင် သခင်လေးရော ဘာလို့ ငါတို့ မက်မွန်ရွာမှာပဲ မနေရတာလဲ။ ”
-ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
“ ဒါက ... ။ ”
ကူချန်တစ်ယောက် နှလုံးသားထဲ ဒိန်းခနဲအချက်ပေးသံ မြည်လာလေ၏။ ခဏမျှ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။
“ ကောင်းပြီ ... ။ ”
***