အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)
Vol. 14 Ch. 157-158
အပိုင်း (၁၅၇)
မြို့ဝန် ဝမ်တောက်ဖူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အသက်အန္တရာယ်က ဆံခြည်တစ်မျှင်လေးသာ လိုတော့သည့် အချိန်မှာပဲ အနီးအနားမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူတစ်ယောက်က ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။
“သခင်လေး… သတိထား”
“ရွှပ်…”
ဝမ်တောက်ဖူ၏ ဓားက ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ထိုသူမှာ တခြားသူ မဟုတ်၊ သူတောင်းစား ဟွာမန်လုပင် ဖြစ်၏။
တိုက်ပွဲ စတင်တည်းက သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနီးတွင်သာ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
ကာကွယ်နိုင်တာ၊ မကာကွယ်နိုင်တာက စွမ်းဆောင်ရည် အပိုင်းပါ။ ကာကွယ်မယ်၊ မကာကွယ်ဘူး ဆိုတာကတော့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းပါ ဟူသော သူ၏ ကတိစကားကို တကယ် အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်၌ နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခုက လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။
ထိုသူမှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အနီးတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင် အာ့တိုင်ပင် ဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနီးတွင် အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ချထားခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မြို့လွတ်ဗျူဟာကို ကပြနေချိန်တည်းက သူက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အဆောက်အအုံထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခု အာ့တိုင်က လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ချိန်မှာတော့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဝမ်တောက်ဖူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချကာ ချုပ်နှောင်လိုက်နိုင်တော့သည်။
“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက်များလည်း ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အဆိပ်အပ်များက မိုးရွာချသကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဝမ်တောက်ဖူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားကို ထိမှန်သွားကာ ချက်ချင်းပဲ လုံးဝ လှုပ်မရအောင် ထုံကျင်သွားစေခဲ့၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော လူကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာနှင့် သူတောင်းစား ဟွာမန်လုပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကျောပြင်တွင် ကြီးမားသော ဓားဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သွေးများက စမ်းရေအလား ပန်းထွက်နေ၏။ ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်၏။
ပထမအကြိမ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြားထိမှန်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးရန် ဗိုက်ကို အပစ်ခံခဲ့ရ၏။ ယခု ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျောပြင် တစ်ခုလုံး အခုတ်ခံလိုက်ရပြီး လည်ပင်းကိုပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာက အလွန် ပြင်းထန်ပြီး အသက်အန္တရာယ် အလွန် စိုးရိမ်ရသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ကျုပ်တို့ကြားမှာ အဲဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်မှ မရှိတာ။”
ဟွာမန်လုက အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး နားမလည်ပါဘူး… သခင်လေး နားမလည်ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် နားမလည်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား ပြောပြလေ။”
ဟွာမန်လုက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောဖူးပါတယ်… မြို့စားမင်းကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးမယ်လို့။ ဒါပေမဲ့… သူက အရမ်း အစွမ်းထက်နေတော့ ကျုပ် ကာကွယ်ပေးဖို့ မလိုဘူးလေ။ ဒါကြောင့်…”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မြို့စားကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်သော်လည်း ကြက်လေးတစ်ကောင်ကိုပင် မဖမ်းနိုင်သူ ဖြစ်ရာ ဟွာမန်လုက သူ၏ ရူးသွပ်သော သစ္စာစောင့်သိမှုများကို ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ်တွင် ပုံချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
‘ကျင်းကျုံးယွဲ့က အရူးတစ်ယောက်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဟွာမန်လုကလည်း အရူးတစ်ယောက်ပဲလား။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြူဖျော့နေသော ဟွာမန်လု၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောပြင်မှ သွေးများက ရပ်တန့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပန်းထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဒဏ်ရာက အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
ကျောပြင်တစ်ခုလုံးနီးပါး အခုတ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် အချိန်မီ မကုသနိုင်ပါက သွေးထွက်လွန်ပြီး သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှ၏။ ထို့အပြင် ဒဏ်ရာက တစ်ပေကျော်ခန့် ရှည်လျားပြီး အရိုးများ၊ အတွင်းကလီစာများပင် ပေါ်နေလေ၏။
“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ရူးနေလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ အမြင့်ဆုံး သူလျှိုက လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိပြီးသားပါ။ သူ ကျုပ်ကို လာသတ်အောင် တမင် တစ်ယောက်တည်း ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ။ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပြီးသားပါ။ ကျုပ်အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို စတေးပြီး ဓားချက်ကို လာခံပေးစရာ မလိုပါဘူးကွာ။”
“ကျုပ်… ကျုပ်မှ မသိတာ...” ဟွာမန်လုက ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သတိလစ်သွားတော့၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ကုသပြီး သွေးတိတ်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
“ကျင်းဝူပြန်း… ဒီတောင်ဘက် မြို့ရိုးကို ခင်ဗျား တာဝန်ယူလိုက်တော့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “စစ်သည်တွေ… သခင်လေး ဟွာမန်လုကို မြို့စားအိမ်တော်ထဲ အမြန်ဆုံး သယ်သွားကြ။ မြန်မြန်… မြန်မြန်....”
ထို့အပြင် လူအချို့ကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများဖြင့် ဟွာမန်လု၏ ကျောပြင်မှ ဒဏ်ရာကို ဖိထားစေကာ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်၏။ သွေးတိတ်ဆေးများကိုလည်း အဆက်မပြတ် ဖြူးပေးသော်လည်း အသုံးမဝင်ချေ။ ထိုဆေးများက သွေးများဖြင့် ချက်ချင်း မျောပါသွားတော့သည်။
“ဝမ်တောက်ဖူကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်။ တစ်ကိုယ်လုံး ကြိုးတုပ်ထားပြီး မေးရိုးကိုပါ ဖြုတ်ထားလိုက်။ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။ ကျုပ် စစ်ဆေးစရာ ရှိသေးတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက် သူက မြို့စားအိမ်တော်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားရင်း အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ဆေးသေတ္တာကို ပြင်ထား။ အရက်ပျံတွေ၊ ပတ်တီးတွေ ပြင်ထား။ အရင်က ကျုပ် သွေးစစ်ပေးဖူးပြီး အိုသွေး အမျိုးအစားလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ လူတွေ အကုန်လုံး စုကြ။”
ယခင်က သွေးစစ်ခဲ့ခြင်းမှာ ရွှီအန်းထင်အတွက် ဖြစ်၏။ သူမ မွေးဖွားချိန်တွင် အလွန် အန္တရာယ်များနိုင်ပြီး သွေးထွက်လွန်မည့် အန္တရာယ် ရှိနိုင်သောကြောင့် ကြိုတင် ကာကွယ်သည့် အနေဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမ၏ သွေးအမျိုးအစားကို စစ်ဆေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကိုယ်သူလည်း စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူများစွာကိုပါ သွေးစစ်ပေးခဲ့၏။
ရှေးခေတ်တွင် သွေးစစ်၍ ရပါသလား။ ရှေးခေတ်တွင်တော့ မရှိခဲ့ချေ။ ၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်ဝန်းကျင်ခန့်မှသာ သြစတြီးယား သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ဦးက သွေးအမျိုးအစားများကို စတင် သုတေသန ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်တွင် သွေးအမျိုးအစားများ ခွဲခြားနိုင်မှု နည်းလမ်းကို တွေ့ရှိခဲ့မှုကြောင့် ထိုသိပ္ပံပညာရှင်က နိုဘယ်ဆုကို ရရှိခဲ့၏။
သို့ပေမည့် ဤနည်းလမ်းက သိပ်မခက်ခဲလှပေ။ ဦးစွာ သွေးကို ရယူပြီးနောက် သွေးနီဥနှင့် သွေးရည်ကြည်တို့ကို ခွဲထုတ်ရမည်။ မတူညီသော လူနှစ်ဦး၏ သွေးနီဥများနှင့် သွေးရည်ကြည်များကို ရောစပ်ကြည့်ကာ ခဲသွားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ခဲသွားပါက မကိုက်ညီသောကြောင့် သွေးသွင်း၍ မရနိုင်ဟု ဆိုလိုပြီး၊ မခဲပါက ကိုက်ညီသည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။
ဤနည်းလမ်းဖြင့် သွေးအမျိုးအစား အားလုံးကို တိကျစွာ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း အများသုံး သွေးအမျိုးအစား အချို့ကိုတော့ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိ၏။
ထိုအချိန်က သွေးစစ်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သတင်းကောင်းတစ်ခုနှင့် သတင်းဆိုးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ရွှီအန်းထင်က အိုသွေး အမျိုးအစား ဖြစ်သောကြောင့် သွေးထွက်လွန်ပါကလည်း သွေးအလှူရှင် ရှာရန် မခက်ခဲချေ။
သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သွေးအမျိုးအစားမှာမူ အလွန် ရှားပါးလွန်းလှ၏။ သူက လူတစ်ရာကျော်၏ သွေးများကို ရယူကာ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ သွေးရည်ကြည်နှင့် မည်သည့်သွေးမှ မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ သွေးများ ခဲသွားခြင်းကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူက… ပန်ဒါသွေး (Rh-negative သွေးအမျိုးအစားကဲ့သို့ အလွန်ရှားပါးသော သွေး) ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေ၏။ တစ်ရာတွင် တစ်ယောက်ရှိသော ပန်ဒါသွေးလား၊ သို့မဟုတ် တစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက်ရှိသော ပန်ဒါသွေးလား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်တော့ချေ။
အချုပ်အားဖြင့် သူ သွေးသွင်းရန် လိုအပ်လာပါက ကိုက်ညီသော သွေးအမျိုးအစားကို ရှာတွေ့ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အလွန် သတိထားရတော့မည် ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရရှိ၍ မဖြစ်ပေ။
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ဟွာမန်လု၏ သွေးအမျိုးအစားကို စစ်ဆေးလိုက်၏။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ပန်ဒါသွေးမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အများသုံး သွေးအမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သွေးသွင်းရန် ပြဿနာ မရှိပေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကိုက်ညီသော သွေးအမျိုးအစား ရှိသည့် အစေခံအချို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူကာ လုံခြုံစေရန်အတွက် သွေးခဲခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ဦးစွာ ပြုလုပ်လိုက်၏။ မခဲကြောင်း သေချာပြီးနောက် အစေခံအချို့ထံမှ သွေးများကို ရယူလိုက်ရာ စုစုပေါင်း သွေးမီလီလီတာ တစ်ထောင်ကျော် ရရှိခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟွာမန်လုကို ခွဲစိတ်ကုသမှု စတင်တော့၏။
ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သွေးထွက်လွန်လွန်းသောကြောင့် ဟွာမန်လု၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အသက်ရှူသံကလည်း အလွန် အားနည်းနေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စတင် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချက်ချင်း သွေးသွင်းပေးလိုက်ပြီး ချုပ်ရိုးချုပ်သည့် ခွဲစိတ်မှုကို စတင်တော့၏။ ဤသူက သူ့အတွက် ဓားခံပေးခဲ့ပြီး အသက်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနေဖြင့် သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမှာ ဖြစ်၏။
ပင်နီဆီလင်ရှိနေ၍သာ တော်တော့၏။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးကို ခွဲစိတ်ပြီးနောက် အောင်မြင်စွာ ချုပ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ပိုးဝင်ပြီး သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
ထို့အပြင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က သိုးအူကြိုးများကို လုံလောက်စွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့၍သာ တော်တော့၏။
ဤသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲသော ခွဲစိတ်မှုမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ကြီးမားသော ခွဲစိတ်မှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟွာမန်လု၏ ဒဏ်ရာက အလွန် ရှည်လျားပြီး နက်ရှိုင်းလွန်းလှရာ ကြွက်သားများနှင့် အဆီလွှာများကိုသာမက သွေးကြောများနှင့် အာရုံကြောများကိုပါ ချုပ်ပေးရမှာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွား၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလျင်အမြန် ခွဲစိတ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။ ဘေးရှိ ကတိုးမွှေးသခင်မက မွှေးကြိုင်သော ပိုးပုဝါလေးဖြင့် သူ့အတွက် ချွေးသုတ်ပေးနေ၏။
သူ၏ ဤကဲ့သို့ ခွဲစိတ်ကုသပေးနေသည့် မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အလွန် အံ့ဩမှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ စောစောက သူက နယ်စားများမဟာမိတ်တပ်ကြီး ရှစ်သောင်းကို မြေမြှုပ် သတ်ပစ်ခဲ့သည်မှာပင် လုံလောက်အောင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
ယခု ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် လူကို ကယ်တင်နေပြန်ရာ တကယ်ကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်နေ၏။ ဤသခင်လေးက တကယ့်ကို နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
........................
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အနောက်ဘက် တောင်ထိပ်တွင် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးသည် စစ်သည် ရှစ်သောင်းလုံး တစ်ယောက်မကျန် အကုန် သေဆုံးသွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားကာ သူ ခေါ်ဆောင်လာသော သိုင်းပညာရှင် ရာဂဏန်းခန့်မှာလည်း အသံတိတ် သွားကြတော့၏။
လန်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “ထန်ထိုင်ယွီကျိုး… ရှင်တို့ ရှုံးသွားပြီ။ အလကား အသက်တွေ ထပ်မသေပါစေနဲ့တော့။ ဆုတ်သွားလိုက်ပါတော့။”
ထိုအချိန်တွင် ထန်ထိုင်ယွီကျိုး၏ မျက်ဝန်းများက ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး ပိုမို အေးစက်လာတော့၏။ “ဆုတ်ရမယ် ဟုတ်လား။...”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက မြောက်ဘက် မြို့ရိုးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းကျုံးယွဲ့က စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်တိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟား ဟား ဟား ဟား…”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ရယ်မောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လေခွင်းမြို့က အခု လုံးဝ မြို့လွတ်ကြီး ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ကျုပ်က ဘာလို့ ဆုတ်ရမှာလဲ။ ဟား ဟား ဟား… ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆိုတဲ့ အရူးမက မြို့ကို မကာကွယ်ဘဲ စစ်သည် ခြောက်ထောင်နဲ့ နင်ဝူကျီရဲ့ စစ်သည် နှစ်သောင်းကို သွားတိုက်နေတယ်တဲ့လား။
လေခွင်းမြို့ တစ်ခုလုံး ကာကွယ်မယ့်သူ မရှိတော့တာကို ကျုပ်က ဘာလို့ ဆုတ်ရမှာလဲ။ ကျုပ်က မြို့စားအိမ်တော်ထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ပြီး အိမ်တော်ထဲက လူတွေကို အကုန် သတ်ပစ်ကာ မြို့စားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ပစ်လို့ ရပြီလေ။
လေခွင်းကတော်က အခုထိ လှပနေတုန်းပဲ။ ကတိုးမွှေးသခင်မကလည်း အရမ်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်။ ကျုပ်က သူတို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေတာ၊ မရဘူးလား။”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြော၏။ “ကျုပ်လူ ရာဂဏန်းနဲ့တင် မြို့စားအိမ်တော်ကို သိမ်းပိုက်လို့ ရတယ်။ ပြီးရင် နင်ဝူကျီနဲ့ အပြင်ရော အထဲပါ ပူးပေါင်းပြီး လေခွင်းမြို့ တစ်ခုလုံးကိုပါ သိမ်းပိုက်လိုက်လို့ ရတယ်။ ကျုပ်တို့ မရှုံးသေးဘူး။”
ထို့နောက် ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်တော့၏။ စစ်သည် ရှစ်သောင်း မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများနှင့် လူသတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေတော့သည်။
“သတ်… သတ်… သတ်…”
ချက်ချင်းပဲ ချူကျောင်းရန်နှင့် လန်ပိတို့ကို အနောက်သို့ ဆုတ်သွားရလောက်အောင် ဖိတိုက်နိုင်ခဲ့၏။
သူ ခေါ်ဆောင်လာသော ထန်ထိုင်မိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင် ရာဂဏန်းခန့်မှာလည်း ကျင်းမိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင်များထက် သိုင်းပညာ ပိုမို မြင့်မားကြပြီး လူအရေအတွက်ကလည်း နှစ်ဆကျော် ပိုများနေသည်။
ချက်ချင်းပဲ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေးမျဉ်းမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အချိန်မရွေး ဖောက်ထွက် ခံရနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။
အကယ်၍ ဤနေရာသာ ဖောက်ထွက်ခံရပါက ထန်ထိုင်ယွီကျိုး ဦးဆောင်သော ရက်စက်သည့် သိုင်းပညာရှင် ရာဂဏန်းခန့်က မြို့စားအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ အကျိုးဆက်မှာ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။
ဒေါသထွက်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် လေခွင်းကတော်နှင့် ကတိုးမွှေးသခင်မတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည်မှာ သေချာလှ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မွေးခါစ ကလေးလေးမှာလည်း ပုခက်ထဲတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ ဤတိရစ္ဆာန်များကို မြို့စားအိမ်တော်အတွင်းသို့ လုံးဝ ဝင်ခွင့်ပြု၍ မဖြစ်ချေ။
...........................
အပိုင်း (၁၅၈)
လန်ပိက အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ကာ အသေခံသည့် နည်းလမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်ပြန်၏။ ချူကျောင်းရန်လည်း ရူးသွပ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်တွင် အောင်ပွဲ ရရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး ရန်သူ့ စစ်သည် ရှစ်သောင်းကို မြေမြှုပ် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူ့ဘက်မှ ကာကွယ်ရေးမျဉ်း ပြိုကွဲသွားပြီး မြို့စားအိမ်တော် ကျရှုံးသွားရပါက သူသည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံး အပြစ်သား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူလည်း အသေခံ တိုက်ခိုက်သည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ ထန်ထိုင်ယွီကျိုးကို သူတို့နှစ်ဦး ရူးသွပ်စွာ ဝင်တိုက်ကြတော့၏။ အသက်နှင့် လဲ၍ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟား ဟား ဟား…” ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ရွှစ်…”
သူ၏ လက်မောင်းတွင် ဓားတစ်ချက် ရှခံလိုက်ရသည်။
သို့ပေမည့် သူက နောက်ပြန် ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရာ ချူကျောင်းရန်ကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး ချူကျောင်းရန်၏ ရင်ဘတ်တွင် တစ်ပေကျော် ရှည်လျားပြီး နှစ်လက်မခန့် နက်သော ဓားဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့၏။
ချူကျောင်းရန် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ထပင်မထနိုင်တော့ဘဲ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွား၏။ လန်ပိ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ပို၍ပင် မခုခံနိုင်တော့ချေ။
“ချွင်... ဝုန်း”
ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားနှစ်လက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး လန်ပိ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျဆင်းသွားက သွေးများ အန်ထွက်လာတော့သည်။
“ဟား ဟား ဟား ဟား…”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် လန်ပိ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ပြေးဝင်သွားပြီး၊ သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက် အကြောများကို အရင် ဖြတ်ကာ အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲပြီး သူ့ဘေးတွင် ခေါ်ထားရန် ပြင်လိုက်၏။
ယခုအချိန်တွင် လန်ပိကို နှိပ်စက်ရန် အချိန်မရှိသော်လည်း အဝတ်ဗလာဖြင့် သူ့ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းကလည်း အတော်လေး ကျေနပ်စရာ ကောင်းပေသည်။ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာမှတော့ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဘာမှ မကွာခြားတော့ချေ။
“ဒါက ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တာပဲ။ အခုတော့ ခင်ဗျားကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်ပေးမယ်။”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “အရင်ဆုံး ခင်ဗျားပဲ။ ပြီးရင် လေခွင်းကတော်၊ ပြီးရင် ကတိုးမွှေးသခင်မ၊ နောက်ဆုံးမှ ကျင်းကျုံးယွဲ့။ ဟား ဟား ဟား ဟား… ကျုပ်တို့ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံပြီး သေသွားလိုက်ကြ....”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ကြီးမားသော လက်ကြီးဖြင့် လန်ပိဆီသို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြောများကို အရင် ဖြတ်ကာ အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”
ထိုအချိန်တွင်ပင် မရေမတွက်နိုင်သော မြားများက မုန်တိုင်းအလား ရူးသွပ်စွာ ပစ်လွှတ်လာတော့၏။
ထို့နောက် အောက်ဘက်မှနေ၍ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိုင်းပညာရှင်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိ ရှိပေသည်။
ဤသူများ၏ သိုင်းပညာက အလွန် မြင့်မားလွန်းလှပြီး ထန်ထိုင်ယွီကျိုး ခေါ်ဆောင်လာသော သိုင်းပညာရှင်များကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ခွာသွားစေပြီး ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်၏။
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
ရှေ့ဆုံးမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြွေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။
“ရွှပ်… ရွှပ်… ရွှပ်…”
ထန်ထိုင်ယွီကျိုး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အမြန် ခုခံလိုက်သည်။ သို့ပေမည့် ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်၏ သိုင်းပညာက ပို၍ မြင့်မားနေ၏။
အစပိုင်းတွင် သူနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ရှိနေသော်လည်း အကွက် တစ်ရာကျော် ရောက်ချိန်မှာတော့ သူ့ကို အနိုင်ယူသွားတော့သည်။ ထို့အပြင် ဤခေါင်းဆောင်၏ ဓားရေးက အလွန် ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်လှပေသည်။ ပိုင်ယွင်မြို့၏ ကောင်းကင်သရဲဓားသိုင်းနှင့် တူညီလို့နေလေသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းက ကောင်းကင်သရဲဓားသိုင်းပဲ။ ပိုင်ယွင်မြို့က သိုင်းမဟုတ်လား။” ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဟီး ဟီး…” အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားက တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာရာ ကာကွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။
ထန်ထိုင်ယွီကျိုးက ဓားဖြင့် ခုခံလိုက်၏။ သို့ပေမည့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်၏ ဓားက ရုတ်တရက် ခြောက်လက်မခန့် ပိုရှည်ထွက်လာတော့သည်။ မူလက နှစ်ပေခန့်သာ ရှည်သော ဓားက ရုတ်တရက် ခြောက်လက်မခန့် ထပ်မံ ရှည်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။
“စွပ်…”
ဓားက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်က ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ပင့်တင်လိုက်ရာ ထန်ထိုင်ယွီကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အနောက်ဘက် မြင့်မားသော တောင်ကမ်းပါးယံမှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။
ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိုင်းပညာရှင်များက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ ကျင်းမိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ချိန်မှာတော့ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ထန်ထိုင် မိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင်များကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သုံးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်သော သူများသာ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်။ အနောက်ဘက် တောင်ထိပ် ကာကွယ်ရေးမျဉ်းကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်နိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။
“မြန်မြန်… သခင်ကြီး ချူကျောင်းရန်ကို မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ခေါ်သွားပြီး ဆေးကုကြ။ မြန်မြန်… မြန်မြန်” လန်ပိက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ သိုင်းပညာရှင် လေးဦးက လူနာတင်စင်ကို ထုတ်ယူကာ ချူကျောင်းရန်၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးဖြင့် အရင် စည်းနှောင်ပေးပြီးနောက် လူနာတင်စင်ဖြင့် တောင်အောက်သို့ အမြန် သယ်ဆောင်သွားကာ မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားကြတော့၏။
လန်ပိက ခက်ခဲစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ကာ ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိုင်းပညာရှင် ရာဂဏန်းခန့်ကို ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နာမည်လေးတွေ သိခွင့်ရမလား။ ကျွန်မတို့ ကျင်းမိသားစုက ဒီကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။”
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “မလိုပါဘူး။”
ထို့နောက် ဤလူ ရာဂဏန်းခန့်က ကြိုးချိတ်များကို ပစ်လွှတ်ကာ မျောက်များအလား တောင်ထိပ်မှ တွယ်ဆင်းသွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
..........
မြောက်ဘက် မြို့ရိုး စစ်မျက်နှာပြင်တွင် နင်ဝူကျီက လုံးဝ ရူးသွားမတတ် ဖြစ်နေ၏။ မဟုတ်သေးပေ။ သူက အရူးတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းဆိုလျှင် ပိုမှန်မှာဖြစ်၏။
‘ကျင်းကျုံးယွဲ့… ခင်ဗျားက အရူးပဲ။ ကျုပ်ကို ဘာလို့ လာတိုက်နေတာလဲ။ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ အဓိက ရန်သူမှ မဟုတ်တာ။’
သို့ပေမည့် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို သဘောကျနေသော ကျင်းကျုံးယွဲ့က စစ်သည် ခြောက်ထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ရန်သူ နှစ်သောင်းဆီသို့ ရူးရူးမူးမူး ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။
အထူးသဖြင့် သူမ ဦးဆောင်သော မြင်းစီးသူရဲ တစ်ထောင်ကျော်က အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ထွက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။
မကြာမီ လေခွင်းမြို့ တောင်ဘက် မြို့ရိုး အဓိက စစ်မြေပြင်တွင် ထန်ထိုင်ကျင့် ဦးဆောင်သော စစ်သည် ရှစ်သောင်း အကုန်အစင် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း နင်ဝူကျီ သတင်း ရရှိသွားသည်။
အဘယ့်ကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ ရုတ်တရက် ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုကျသွားကာ လူသောင်းချီ အကုန်လုံး မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရကြောင်း ကြားသိလိုက်ရ၏။
ချက်ချင်းပဲ နင်ဝူကျီမှာ ကြက်သီးများပင် ထသွားတော့သည်။
သူ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်တပ်မှာလည်း ပို၍ ထိတ်လန့်လာကြပြီး စိတ်ဓာတ်များ အပြင်းအထန် ကျဆင်း သွားကြ၏။
‘စစ်သည် ရှစ်သောင်းလုံး အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ လက်ချက်ပဲလား။ သူက လူလား၊ သရဲလား။ အခု စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးမှာ ကျုပ်တို့ လူနှစ်သောင်းပဲ ကျန်တော့တာလား။’
ထို့အပြင် ဤလူနှစ်သောင်းက စစ်ကို ရှောင်ချင်သည့် လူနှစ်သောင်း ဖြစ်နေ၏။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက နင်ဝူကျီ ဦးဆောင်ပြီး မြောက်ဘက် မြို့ရိုးမှာ ကျင်းမိသားစု၏ နောက်ဆုတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ထားခံရမှာ မဟုတ်ချေ။
အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဤစစ်သည် နှစ်သောင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။
“ရပ်... ရပ်.. မြို့စား ကျင်းကျုံးယွဲ့… ကျုပ်တို့ တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်ကြရအောင်။ ကျုပ်တို့ ဆုတ်ခွာပေးပါ့မယ်။”
ဤတောင်းဆိုမှုများကို ကျင်းကျုံးယွဲ့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ ‘တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတုန်းလေးကို ရှင်က ရပ်မယ်တဲ့လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’
ထို့ကြောင့် သူမက စစ်သည် ခြောက်ထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်တော့၏။ သူမ၏ လှံရှည် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ပန်းပွင့်လေးများ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော ရန်သူများက လေထဲသို့ မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် လွင့်စင်သွားကြပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကြသည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားချိန်မှာတော့ အရိုးများ လုံးဝ ကျိုးကြေသွားကြတော့သည်။ ထို့နောက် စစ်မြင်းများ၏ နင်းခြေခြင်းကို ခံရကာ အသားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ အလွန် ရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းပင်။
“သတ်… သတ်… သတ်… သတ်...”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့ကာ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး မြင်းစီးသူရဲ တစ်ထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ အဆက်မပြတ် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေတော့၏။
နင်ဝူကျီ ဦးဆောင်သော ရန်သူ တစ်သောင်းကျော်ကလည်း အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေကြရသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့က လူခြောက်ထောင်ဖြင့် နင်ဝူကျီ၏ လူနှစ်သောင်းကို မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေတော့၏။ နယ်စားများမဟာမိတ်တပ်ကြီးမှာ ငိုကြွေးနေကြရပြီ ဖြစ်၏။
‘ဒီမိန်းမက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်။ ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်လေလေ၊ ပိုပြီး အားအင်တွေ ပြည့်ဝလာလေလေ ဖြစ်နေသလိုပဲ။ သူမရဲ့ အတွင်းအားတွေက ကုန်ခမ်းသွားတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ သူမ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရသူတိုင်း အလောင်းက အကောင်တိုင်း တစ်ခုမှ မကျန်ခဲ့ဘူး။’
နင်ဝူကျီ ဦးဆောင်သော စစ်သည်များမှာ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ကြက်ကလေး၊ ငှက်ကလေးများအလား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဤတိုက်ပွဲတွင် လူမည်မျှကို သတ်ပစ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း လောလောဆယ်တော့ သူမ အတော်လေး ကျေနပ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ရန်သူများကလည်း နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးသွားကြသောကြောင့် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးလည်း ချုပ်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။
“မြို့ထဲ ပြန်မယ်။”
သူမ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်သည် ငါးထောင်ခန့်က လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မဟာမိတ်တပ်ကြီး၏ အလောင်းများ ဟိုတစ်လောင်း၊ ဒီတစ်လောင်း ပြည့်နှက်နေသည်။
နင်ဝူကျီ၏ မဟာမိတ်စစ်သည် နှစ်သောင်းထဲမှ မည်မျှ အသတ်ခံလိုက်ရသနည်း။ လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။ သို့ပေမည့် သေချာသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသူမှာ ထက်ဝက်ပင် မရှိတော့ချေ။ ကျန်တစ်ဝက်ကျော်မှာ အသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်၏။
ဤတိုက်ပွဲက တကယ်ကို ကြီးမားသော အောင်ပွဲကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ နယ်စားများမဟာမိတ်တပ်ကြီး တစ်သိန်းထဲမှ အသက်ရှင်၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသူမှာ ထောင်ဂဏန်းခန့်သာရှိရာ တကယ်ကို အကုန် သေဆုံးသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
………………….
လေခွင်းမြို့၊ တောင်ဘက် မြို့ရိုး
ကြီးမားသော ပြိုကျမှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီး နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ပြိုကျသွားသည့် အရှေ့ရှိ မိုင်တော်တော်များများ ကျယ်ဝန်းသော တည်နေရာမှာ ကြီးမားသော တွင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။
ရုတ်တရက် လူဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းခန့် တွားသွား၍ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ ထန်ထိုင်ကျင့်၊ ထန်ထိုင်ဖန်နှင့် အခြားသော မြို့စားများ၏ သားများ၊ စစ်သူကြီးများ၊ သိုင်းပညာရှင်များပင် ဖြစ်သည်။
စောစောက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုကျသွားချိန်တွင် စစ်သည် ရှစ်သောင်းနီးပါး အကုန်အစင် မြေမြှုပ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှင်၍ ထွက်ပေါ်လာသူမှာ ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိ၏။
ထိုသူများ အားလုံးမှာလည်း အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့် အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကံကောင်း၍ မြေကြီးများ၏ အပြည့်အဝ ဖိချခံရခြင်းမှ လွတ်ကင်း ခဲ့ကြသောကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။ လူရှစ်သောင်းထဲမှ ရာဂဏန်းခန့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထန်ထိုင်ကျင့်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ချောမောခန့်ညားခြင်း မရှိတော့ဘဲ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ် သတ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်များ၊ သွေးများ ပေကျံနေ၏။
ဤကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားသော ပါရမီရှင်လေး၏ နားများမှာ အဆက်မပြတ် အူနေတော့သည်။ မျက်စိများကလည်း ပြာလို့နေ၏။ ထို့အပြင် အော့အန်ချင်စိတ်များလည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သူတို့က အဆိပ်သင့်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ပြဒါးဆိပ်သင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဆိပ်ကို ဖြေဆေး မရှိပါက သေဆုံးနိုင်ရုံသာမက အလွန် နာကျင်စွာ သေဆုံးရမှာဖြစ်၏။
တကယ်တော့ ထန်ထိုင်ကျင့်သည် ယခုအချိန်အထိ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်သေးချေ။ စောစောက ဖြစ်ပျက်သွားသော အရာများက အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်း လှသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုကျသွားပြီး စစ်သည် သောင်းချီ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။
…………………………….