အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း။ ၁၈၅

စုန်ယန်သည် မည်သည့်အခါမျှ တိုက်ဆိုင်မှုဟူသည်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သွေးအဘွားအိုနှင့် ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီးတို့ကို အနိုင်ယူကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကျွန်များအဖြစ် သိမ်းသွင်းပြီးနောက် မိစ္ဆာမြေထံမှ ထူးဆန်းသော လှုပ်ခတ်မှုများ စတင်လာခြင်းမှာ သူ့အတွက် သတိပြုစရာ ဖြစ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် မသိနားမလည်သေးသော အရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ပေါ့ဆလေ့မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ရှိအခြေအနေကို အောက်ပါအတိုင်း အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲ၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်သည်။

သွေးအဘွားအိုနှင့် ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီးတို့ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် မိစ္ဆာမြေဗဟိုချက် သောင်းကျန်းလာခြင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့ အရေးနိမ့်ပါက ရန်သူ့ခြေကုပ်စခန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရန်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အစီအစဉ်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ ယခုအခါ စုန်ယန်၏ ဝိညာဉ်ကျွန်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့ဘက်မှ ထိုသို့သော အမိန့်ပေးမှုမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့သည်ကို သူ အသေအချာ သိရှိနေသည်။

မိစ္ဆာမြေနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းအချက်အလက် ပေးနိုင်သည့် ဝမ်စုစု ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာလည်း တိုက်ဆိုင်မှုဟု ပြောရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် သူမနှင့်အတူ စုန်ယန်၏ တပည့်ငယ်များဖြစ်သော ရှန်နုန်ကျား၊ ယွဲ့ယန်လော့နှင့် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ လူများပါ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမှာ အဖြေရှာရန် ခက်ခဲစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုကြောင့် မိစ္ဆာမြေဗဟိုချက်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

စုန်ယန်အနေဖြင့် သူ၏ ထူးကဲအမြစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် မိစ္ဆာမြေဗဟိုချက်သို့ သွားရောက်ကာ ဤကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဉ်မှာ အမှန်တကယ် ထိရောက်မှု ရှိမရှိကို မသိရသေးသော်လည်း လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

စုန်ယန်သည် စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်ကျင့်စဉ်အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ်လေ့လာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ထူးကဲဝိညာဉ်သန့်စင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကိုင်ထားရင်း နောက်ပိုင်းတွင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာမြေ၏ ကိစ္စရပ်များမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသလား သို့မဟုတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသလားဆိုသည်မှာမူ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် သူ့ကိုယ်သူ ပိုမိုသန်မာလာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော ခုခံမှုဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။

စုန်ယန်သည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းမှ သွေးကမ်းပါးနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက် စဉ်းစားခန်းဝင်နေမိသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အဝေးမှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်စက် လေပြေသည် ဆီးနှင်းမှုန်အချို့နှင့်အတူ သွေးညှီနံ့ စူးစူးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သွေးကမ်းပါးအတွက်မူ ဤအငွေ့အသက်များမှာ ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၌ သက်တမ်းမှာ များစွာမကျန်တော့ဘဲ ကုဟွမ်ကျီနှင့်အတူ ထွက်ပြေးစဉ်က အခြေချပြီးမှ အဆင့်တက်လှမ်းရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူမသည် အောက်ခြေရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို ကူညီ၍ ဒုက္ခပေးနေသော မြေခွေးမိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းပင်။

စုန်ယန်က ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်များကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သလို သူမကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်လောကရှိ မြေခွေးမိစ္ဆာ အတော်များများကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ စုန်ယန်ကလည်း သဘောတူညီခဲ့သည်။

သွေးကမ်းပါးက ရိုသေစွာဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် စုန်ယန်က သူမကို ရုတ်တရက် ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"သွေးအဘွားကြီး... မင်းက သက်တမ်းအတော်ရှည်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ မေးခွန်းနှစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်"

သွေးကမ်းပါးက အလျင်အမြန်ပင် "ဆရာသခင်... မေးမြန်းတော်မူပါ" ဟု လျှောက်တင်သည်။

"ပထမမေးခွန်းက... မိစ္ဆာမြေထဲမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဘယ်သူတွေ ရှိသလဲ"

သွေးကမ်းပါးက "မူလကတော့ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ မျက်နှာနှစ်ခုနဲ့ ဝိညာဉ်ချီရှားဆိုပြီး နှစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ အဆင့်နှောင်းပိုင်းမှာတော့ ကျန်းဟန်ဆိုသူ တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်က မြေခွေးမကြီးနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်မှာ မျက်နှာနှစ်ခုက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန်းဟန်ကတော့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပါတယ်" ဟု ဖြေကြားသည်။

စုန်ယန်သည် ဤအချက်အလက်များကို နေရာအနှံ့မှ စုံစမ်းရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းနိုင်သည်ကို သူ စဉ်းစား၍မရပေ။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့အစွမ်းကို ဖုံးထားတာဆိုရင်တောင် မျက်နှာနှစ်ခုအနေနဲ့ ဘာလို့ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်သွားပြီးမှ ပြန်ပေးဆွဲရတာလဲ။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလေ။

ကျန်းဟန်ကသာ တကယ် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် မြေခွေးမကြီးက လူအများရှေ့မှာ မျက်နှာနှစ်ခုနဲ့ ကျောက်သားအကြီးအကဲတို့ကို သတ်တုန်းက သူက ဘာလို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာလဲ။

"ဒုတိယမေးခွန်းက... ကျန်းဟန် အကြောင်းကို မင်း ဘယ်လောက်အထိ သိထားသလဲ"

စုန်ယန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

သွေးကမ်းပါးက အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ "ကျွန်မ ရုပ်သေးဂိုဏ်းကို စဝင်တုန်းက ကျန်းဟန်က ပျောက်ကွယ်နေတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ တစ်ချိန်က သုံးနိုင်ငံဒေသမှာ ရုပ်သေးဂိုဏ်းနဲ့ နန်ဝူဓားဂိုဏ်း နှစ်ခုစလုံးကို အနိုင်ယူစိုးမိုးနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်တယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မိစ္ဆာမြေထဲမှာ မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရပြီး ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ကုဟွမ်ကျီ၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ကျန်းဟန်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများသည် မြေပြင်မှတစ်ဆင့် ပေါက်ဖွားလာသူများဖြစ်ရာ ထိုမြေနှင့်သာ ထာဝရနှောင်ဖွဲ့ခံထားရပြီး ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ ဝမ်ကတော်၏ မင်္ဂလာပွဲနှင့် ရုပ်သေးဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာမြေ မဟာမိတ်ဖွဲ့စဉ်ကပင် သူ ပေါ်မလာခဲ့ခြင်းမှာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုရှိနေသော ကျန်းဟန်မှာ အတိတ်က ကျန်းဟန်နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် အသစ်တဖန် မွေးဖွားလာသော သက်ရှိတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။ စုန်ယန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် သွေးကမ်းပါး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

နှင်းပွင့်များမှာ အဆက်မပြတ် ကြွေကျနေဆဲပင်။

ဆီးနှင်းများ၏ အအေးဓာတ်က စုန်ယန်အား ယခင်က ညီမငယ် အန်းလီနှင့်အတူ နှင်းလုံးပစ်တမ်း ကစားခဲ့သည့် ပျော်စရာနေ့ရက်များကို ရုတ်တရက် သတိရစေသည်။ သူသည် သူ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်ရင်း ထိုရိုးသားဖြူစင်သည့် မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။

...

စုန်ယန်သည် အတွေးများကို ရပ်တန့်ကာ သူ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထူးကဲဝိညာဉ်သန့်စင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို စတင်လေ့လာတော့သည်။ သူသည် အချိန်နှင့် လုပ်အားများစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကာ ကျင့်စဉ်စနစ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း၍ သက်တမ်းများကို အသုံးပြုကာ နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

[ကျင့်ကြံခြင်း ၁၁ နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် ထူးကဲဝိညာဉ်သန့်စင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို အဆုံးစွန်ထိ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် တတ်မြောက်မှုအဆင့်ထက် အသုံးပြုသည့် ရတနာများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကသာ ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သင် နားလည်သွားခဲ့သည်]

[မိစ္ဆာထူးကဲအမြစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် အဓိက လိုအပ်သော ပစ္စည်းမှာ ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်ဖြစ်သည်။ ထိုမြက်ပင်သည် ဝိညာဉ်မဲ့သော်လည်း နာနာဘာဝ ဝိညာဉ်များနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကြားတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာညောင်းသောအခါမှသာ အသွင်ပြောင်းလဲကာ ပေါက်ဖွားလာတတ်ခြင်းပင်။ ဤမြက်ပင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်စဉ်အတွင်း ဝိညာဉ်အခြေခံကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ကူညီပေးသည်။ အကယ်၍ အလယ်အလတ်အဆင့် ထူးကဲအမြစ်သို့ မြှင့်တင်လိုပါက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက် အနည်းဆုံး နှစ်ပင် လိုအပ်သည်။ သက်တမ်းရင့်လေလေ အောင်မြင်မှုနှုန်း မြင့်မားလေလေပင်]

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်လား။

စုန်ယန်အနေဖြင့် ဤအရာမှာ အလွန်ရှားပါးသော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ရှာစရာမလိုဘဲ သိနေသည်။ သူသည် ဆေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ထူးကဲဝိညာဉ်ပန်းနှင့် မြက်ပင်များအကြောင်းကို အထိုက်အလျောက် နားလည်ထားသည်။ သုံးနိုင်ငံဒေသအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိသော မြက်ပင်မှာပင် ရှားပါးနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ထောင်သက်တမ်းဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် ထိုမြက်ပင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်မာတည်ငြိမ်စေရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ စုန်ယန်သည် ဤအရာကို လုံးဝမလိုအပ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မဆုတ်မနစ်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ရေခဲငရဲ လက်ပတ်တို့က ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခန်း။ ၁၈၆

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်မှာ သူ၏အတွက် သင့်တော်မည့် မိစ္ဆာမြေဗဟိုချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။ ထိုနေရာမှာလည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ရှိနေသည်။

...

နှင်းများ ကျဆင်းနေသည့် ညတစ်ညတွင် စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာမြေဗဟိုချက်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ကုန်းလီပိုင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"လီပိုင်... ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာပေးဖို့ လိုတယ်"

"ဆရာသခင်... မိန့်ကြားတော်မူပါ"

"ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်... သက်တမ်းက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ဖြစ်ရမယ်။ နှစ်ပင် ရှာပေးပါ"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ခက်ထန်လှသော ကုန်းလီပိုင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်အကြောင်းကို သိထားသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စနစ် ဆေးလုံးများဖော်စပ်ရာတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ပေါင်းဆယ်ဂဏန်း သက်တမ်းရှိရုံနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်တင်မကဘဲ အခြားသော ထူးကဲဝိညာဉ်ပန်းနှင့် ဆေးမြက်ပင်များအတွက်ပင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော သက်တမ်းဖြစ်သည်။ တစ်ပင်တည်း ရှာတွေ့ဖို့ဆိုသည်မှာပင် ကံတရား၏ မစမှုကို အထူးပင် လိုအပ်လိမ့်မည်။

သို့သော် စုန်ယန်၏ အမိန့်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူသည် မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ဖြည့်စွက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်မျိုးက သုံးနိုင်ငံဒေသထဲကို ခိုးဝင်နေတဲ့ မြေခွေးပေါက်စတွေကို နှိမ်နင်းနေရတုန်းပါ။ အဲဒါကြောင့် ဆရာသခင့်ရဲ့ ဒီတာဝန်ကို အပြည့်အဝ ကူညီပေးနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းနေမလားလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်"

စုန်ယန်က "ကိစ္စမရှိဘူး မင်းမအားရင် တပည့်တွေကို ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက်လာခိုင်းလိုက်" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ တောင်းဆိုချက်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲလှသော်လည်း သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေးဆနိုင်သည်။

ကုန်းလီပိုင်သည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းနေဟန်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာ အနည်းငယ်လောက်က ဆရာသခင်ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှုပ်ခံရလောက်အောင် အရေးပါလို့လားခင်ဗျာ"

စုန်ယန်က "တိုက်ပွဲတွေအပြီးမှာ ငါတို့ရုပ်သေးဂိုဏ်းက အင်အားပြုန်းတီးနေပြီလေ" ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကုန်းလီပိုင်ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် "ကျွန်တော်မျိုး အမှားကို သိပါပြီ။ အောက်ခြေကျင့်ကြံသူတွေကို ပိုပြီး အရှိန်အဟုန်နဲ့ လေ့ကျင့်ပေးပါ့မယ်။ အခုတလော လူသစ်တွေအများကြီး စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သလို အလားအလာရှိတဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းတချို့လည်း ပေါ်ထွက်လာနေပါပြီ။ အခုဆိုရင် ဓားဂိုဏ်းကလူတွေလည်း အပြင်မှာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေတာမျိုး မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီမျိုးစေ့တွေရဲ့ ရှင်သန်နှုန်းက ပိုမြင့်မားလာမှာပါ။ ဆယ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ရုပ်သေးဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ပြန်လည်စည်ကားလာပါလိမ့်မယ်" ဟု လျှောက်တင်သည်။

"သွားတော့"

စုန်ယန်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကုန်းလီပိုင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စုန်ယန်က အတန်ကြာ ငေးကြည့်နေပြီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးတည်းသာ အသုံးပြုခွင့်ရှိသော လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီး၏ ဝံပုလွေအရေခွံကို အသုံးပြု၍ ရုပ်သေးပြုလုပ်ခြင်းအတတ်ကို အလျင်အမြန်ပင် စတင်တော့သည်။

တစ်ညလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း နံနက်အလင်းရောင်မှာ ပေါ်မလာသေးချေ။ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများမှာ ပိုမိုသည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေဆဲပင်။ မှုန်ရီဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံကြားတွင် ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်သော ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ်ရုပ်သေးသည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာမြေ ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုဝံပုလွေကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ ကိုယ်ထည်မရှိသော ဝိညာဉ်ကျီးကန်းတစ်ကောင်က ဝဲပျံလိုက်ပါသွားသည်။ ရေခဲငရဲ လက်ပတ်မှ ရရှိသော စိတ်ထူးကဲချီကြောင့် စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်အကာအကွယ် တစ်ရာကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ဝိညာဉ်ကို အရိပ်ရုပ်သေး ၁၅ ခုအထိ ခွဲဖြတ်ကာ အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

ဤလက်ပတ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ချန်းဝမ်ကျား၏ ဝိညာဉ်ကို မစုပ်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ အကန့်အသတ်မှာ ၅ ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ခွဲဖြတ်ခြင်းအတတ်မှာ အရေအတွက် များလာလေလေ ပိုမိုခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်ရာ ၁၅ ခုဆိုသည်မှာ သူ၏ လက်ရှိအမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ပင်။

ဤကိစ္စများအားလုံး ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သူသည် ကိုယ်လက်အကြောဆန့်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထက်၌ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြားသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မည်သူ့ကို ပွေ့ဖက်မိသည်ကိုပင် သေချာမသိဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်နစ်မြုပ်မြက်နှင့် ပတ်သက်၍ စုန်ယန်တွင် ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ဤထူးဆန်းသော ဆေးမြက်ပင်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိသော ရှားပါးလှသည့် ရတနာတစ်ပါးသည် သူ အလိုရှိနေသည့် အချိန်တွင်ပင် သူ လက်လှမ်းမီနိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပေါ်ထွက်လာဦးမလားဆိုသည်ကို သိရှိလိုခြင်းပင်။

အကယ်၍ ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါက အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူ့အတွက် အလွန်ရှားပါးသော အရာတစ်ခု လိုအပ်နေချိန်တွင် ထိုအရာက သူရှေ့သို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါက သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အထူးပင် သတိဝီရိယ ထားရတော့မည်ပင်။

စုယောင်သည် သူမ၏ ဘေးနားရှိ စုန်ယန်နှင့် ယွီကျွမ်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာမှ အသာအယာ ထထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကျဆင်းနေသော နှင်းမှုန်များမှာ အနည်းငယ် စဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အအေးဓာတ်ကတော့ ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။ စုန်ယန်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပို့ဆောင်ခြင်းခံထားရသော ချောမောလှပသည့် မင်းသမီးသုံးဦးမှာ အစေခံများအလား စုပုံနေသော ဆီးနှင်းများကို လှည်းကျင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိမီကပင် မည်သို့ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်သင်ကြားခြင်း ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို မျိုသိပ်ထားကြရခြင်းပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ စုန်ယန်သည် သူတို့အပေါ် မည်သည့် ထိပါးနှောင့်ယှက်မှုမျှ မပြုလုပ်သေးခြင်းပင်။

စုယောင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေနိုင်ငံနှင့် ရှုနိုင်ငံမှ မင်းသမီးများက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်၍ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သခင်မ" ဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သို့သော် ဝူနိုင်ငံမှ မင်းသမီး ချိုးရွှဲမှာမူ စုယောင်ကို ခေါင်းမာစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူမက မိစ္ဆာမဟု ခက်ထန်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

စုယောင်သည် ချိုးရွှဲ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စူးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်က မွန်မြတ်သော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူမ၏ ဘဝမှာ မိစ္ဆာတစ်ဦး၏ လက်တွင်း၌ ကျရောက်နေပြီး သူမနှင့် ဘဝတူဖြစ်သော မင်းသမီးလေး၏ မုန်းတီးမှုကိုပင် ခံနေရ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ စုန်ယန်၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခွဲဖြတ်ထားသော အရိပ်ရုပ်သေးသည် ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်အသွင်ဖြင့် မိစ္ဆာမြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်နေသည်။

စုယောင်သည် ချိုးရွှဲနောက်သို့ လိုက်မသွားဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်လမ်းမအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက် အတန်ကြာတွင် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပျံသန်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဂူသင်္ချိုင်းများနှင့် အုတ်ဂူများ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်းမှ မြင့်မားသော ကမ်းပါးယံတစ်ခုအနားတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကမ်းပါးယံမှ မြင်ကွင်းမှာ အတော်ပင် လှပပြီး အဝေးမှ ဆီးနှင်းဖုံးတောင်တန်းများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အုတ်ဂူတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုဂူဗိမာန်ထက်တွင် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ စုချန်းယီ၏ အုတ်ဂူဟု ရေးထိုးထားပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် နာမည်များစွာကို ထွင်းထုထားသည်။ စုယောင်သည် ထိုနာမည်များကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နာမည်တစ်ခုစီကို မြင်လိုက်တိုင်း ထိုသူတို့၏ အသံ၊ ရုပ်ရည်နှင့် အတိတ်မှတ်တမ်းများကို သူမ ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ခါးသီးလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူအားလုံးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ သတ္တမမြောက်ညီမငယ် စုယောင်ဟူသော စာသားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင်မူ သူမကိုယ်သူမ ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်လဲကျကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

...

ဝူး... ဝူး...

စုန်ယန်၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကိန်းအောင်းနေသော ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီး အရိပ်ရုပ်သေးသည် တောင်တန်းများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ မိစ္ဆာမြေသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်သော ဝံပုလွေကြီး၏ ရုပ်သွင်မှာ ထိုနေရာရှိ နာနာဘာဝများထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသေးသည်။

သို့သော်ငြားလည်း မိစ္ဆာမြေတစ်ခုလုံး သောင်းကျန်းနေပုံမှာ စုန်ယန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာချီ ဟူသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ နေရာအနှံ့တွင် သာမန်လူများကို လွင့်စင်သွားစေနိုင်ပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူများကိုပင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီး အရိပ်ရုပ်သေးအတွက်မူ ဤအရာများမှာ ထိရောက်မှု မရှိပေ။ မိစ္ဆာမြေတွင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရသဖြင့် စုန်ယန်သည် စူးစမ်းရန်အတွက် အရိပ်ရုပ်သေးတစ်ကောင်ကို ဦးစွာစေလွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

မိစ္ဆာအရိပ်ရုပ်သေးသည် ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှု အတတ်ပညာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မူလမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီစွမ်းအားများကိုမူ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ စုန်ယန်တွင် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ထက် မြင့်မားသော အရိပ်ရုပ်သေး သုံးကောင်ရှိရာ မြေခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။