အခန်း (၄၀၉)

"အရှင်မင်းမြတ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်က ရိုသေစွာ ဆိုသည်။

"ဒီရဟန်းမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်"

"ဘာများလဲ"

လုံချင်ဧကရာဇ်က သူ၏ သားမြီးယပ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ" ဟု ဆိုသည်။

"အော်မီထော်ဖော်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ဒါရှန် ဧကရာဇ်က မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်စားနေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိထားကြပါတယ်။ ဒီနေ့ အရှင်မင်းမြတ်ကို မြင်တွေ့ရတာဟာ တကယ့်ကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ ဟန်ပန်မျိုး ရှိနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

သူက စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ငါးနဲ့ ဝက်ဝံခြေထောက် နှစ်မျိုးလုံးကိုတော့ တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ဆိုင်လို့ မရနိုင်ပါဘူး"

"အရှင်မင်းမြတ်ဟာ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့အတွက် တိုင်းသူပြည်သားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ဦးစားပေးရပါမယ်။ ဒါဟာ အရှင် ထမ်းဆောင်ရမယ့် တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတာကတော့ ကိုယ်တော်တို့လို တောတောင်ထဲက ရဟန်းတွေရဲ့ အလုပ်သာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

"တကယ်လို့ အရှင်မင်းမြတ်က ဒီလမ်းစဉ်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လိုက်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့..."

"ဘာလို့ ထီးနန်းကို မစွန့်လွှတ်တာလဲ။ ထီးနန်းစွန့်ပြီးရင်တော့ အရှင်ဟာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ အနှောင့်အယှက်မရှိ အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနိုင်မှာဖြစ်လို့ ပိုပြီး ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေတောင် ရနိုင်ပါသေးတယ်"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းမြတ်"

အသက်တစ်ရာကျော်ပြီဖြစ်သော၊ သစ်သားခေါက်ကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေသည့် အရေပြားများရှိသော အမတ်ကြီးတစ်ဦးမှာ လူအချို့၏ အကူအညီဖြင့် အနိုင်နိုင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ။

ဧကရာဇ်၏ ဆရာဖြစ်ဖူးသူ၊ ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုများကြောင့် မြို့စားအဆင့် ချီးမြှင့်ခံထားရပြီး နန်းတွင်း၌ အလွန်ပင် လေးစားခြင်းခံရသော အမတ်ကြီး ရွှီ ပင် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

သူ၏ အိုမင်းပြီး သဲကွဲခြင်းမရှိသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

"သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းမြတ်ဟာ နန်းသက်အရှည်ဆုံး ဧကရာဇ်တွေထဲမှာ တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာတည်သရွေ့ အောက်မေ့ခြင်း ခံရမှာပါ။ တကယ်လို့ အရှင်က ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ထီးနန်းစွန့်မယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီအတွင်းမှာ တစ်ပါးတည်းသော ထူးခြားတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်"

"အမတ်ကြီးရွှီ... အမတ်ကြီးကို နန်းတွင်းမှာ ဒူးထောက်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ငါ အခွင့်ထူး ပေးထားတာ ကြာပြီလေ၊ ဘာလို့ ဒီလို အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေရတာလဲ"

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် မိမိအား ထီးနန်းစွန့်ရန် ဖိအားပေးနေသူများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

"အမတ်ကြီးရွှီ ကို ထူပေးလိုက်ကြစမ်း။ ပြီးတော့ သူ့အတွက် ထိုင်ခုံတစ်ခု ယူလာပေးလိုက်ကြ"

"ဒါ... ဒါကတော့"

ဖန်ထျန်ဖားနှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

အမတ်ကြီးရွှီက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ထိုင်ခုံရှိတာ မရှိတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒါရှန် မင်းဆက်ကြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်နေတာပါပဲ"

"တော်ပြီ... အမတ်ကြီးတို့ ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါပြီ"

လုံချင်ဧကရာဇ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်ပြီး ထီးနန်းစွန့်စေချင်နေကြတာပဲ။ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ ထီးနန်းစွန့်ရင် ဘယ်သူ့ကို ဆက်ခံစေချင်သလဲ ဆိုတာ ပြောကြစမ်း"

"အော်မီထော်ဖော်... သေချာတာပေါ့၊ အိမ်ရှေ့စံပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က သူ၏ ပုတီးကို စိပ်ရင်း ဆိုသည်။ "ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေအရရော၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရရော... နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်ကျော်တိုင်အောင် တိုင်းပြည်အရေးကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့တဲ့ အိမ်ရှေ့စံဟာ ထီးနန်းကို ဆက်ခံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။ ဒါမှသာ ကမ္ဘာကြီး တည်ငြိမ်ပြီး ဒါရှန် မင်းဆက်ကြီး ထာဝရ စည်ပင်ဝပြောမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"အိမ်ရှေ့စံက တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး"

လုံချင်ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက သစ္စာရှိတယ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်တယ်၊ ရည်မှန်းချက် ရှိသလို အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ ဆရာတော် ပြောတာတွေမှာ မှားယွင်းတာ မရှိပါဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ အိမ်ရှေ့စံကို ထီးနန်း လွှဲပေးသင့်တာပေါ့"

"..."

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်၏ ပုတီးစိပ်နေသော လက်ချောင်းများမှာ တန့်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက။

အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ သဘောထားမှာ အာဏာသိမ်းပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းထက် သာမန် နန်းတွင်းအစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ ထီးနန်းဆက်ခံသူအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်သည် အိုမင်းနေသည်သာ ဖြစ်ပြီး မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ ဒီလောက် ဆူညံသံတွေ ကြားနေရတာကို ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သူ မသိဘဲ မနေပေ။

များစွာသော လူများ၏ အမြင်တွင်မူ။

ဧကရာဇ်အိုကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သူအဖြစ် မြင်နေကြသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်က အဲ့ဒီလို တကယ် တွေးပေးမယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အမိန့်တော်စာကို ရေးထိုးပေးပါ အရှင်မင်းမြတ်။ အရှင် ထီးနန်းစွန့်ပြီး အထွဋ်မြတ်ဧကရာဇ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ခွန်လွန်တောင် မှာ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ ကိုယ်တော် ကတိပေးပါတယ်"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်ဆင်ထားသော စုတ်တံ၊ မှင်နှင့် ပိုးထည်စာရွက်တို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ မင်းတို့အားလုံး တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် စိုးရိမ်နေကြတာ ငါ မြင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ ဒါရှန် မင်းဆက်ကြီး ကောင်းစားဖို့အတွက်ပဲ ဆိုတာလည်း ငါ သိပါတယ်။ ဒါရှန် မှာ ဒီလို သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကောင်းတွေ ရှိနေတာဟာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

လုံချင်ဧကရာဇ်က စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ လူတို့၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။

"ငါက တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားပြီလား"

"..."

အမတ်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။ ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း မသိကြပေ။

အသက်အရွယ်အရ ဆိုလျှင်။

ဒီနှစ်မှာ ဧကရာဇ်က ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာ အသက်တစ်ရာ ပြည့်တော့မည်။

သူဟာ လူတစ်ယောက် ရောက်နိုင်တဲ့ အသက်အကြီးဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေတာ အမှန်ပင်။

သာမန်လူတွေကြားမှာ "အသက် ခုနစ်ဆယ်အထိ နေရတာ ရှားပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကား ရှိသလို၊ အမတ်ကြီးတွေရဲ့ မိသားစုတွေထဲမှာတောင် အဖိုးတန်ဆေးတွေကြောင့် အသက် ရှစ်ဆယ်အထိ နေရတာဟာ အသက်ရှည်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတာ ဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပိုပြီး နေရသူဆိုတာ လူတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်တောင် မရှိပေ။

အမတ်ကြီးယု ဆိုလျှင် ယခု အသက် တစ်ရာ့နှစ်နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်...

ဧကရာဇ်ဟာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တုန်းက ရောဂါဝေဒနာတွေ အမြဲ ခံစားနေရတာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှု စတင်တဲ့ အခါမှာလည်း မကြာခဏ နာမကျန်း ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်တုန်းကဆိုရင် သေခါနီး လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်မှာတော့ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ဒါတင်မကသေးဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတင်။

ဧကရာဇ်ဟာ စစ်ဘက်၊ အရပ်ဘက် အရာရှိတွေကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်တက်ခဲ့တာဟာ အသက်ကြီးပေမဲ့ ကျန်းမာရေးကတော့ ပိုကောင်းလာနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူးလား။ ဟဲဟဲ~"

လုံချင်ဧကရာဇ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ငါဟာ ချက်ချင်း သေတော့မယ့် အဖိုးကြီး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေကြတာပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ ထီးနန်းစွန့်ဖို့ ပြောနေကြတာလဲ။ ငါသာ နန်းဆင်းလိုက်ရင် ကမ္ဘာကြီးက ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ကြဘူးလား"

"အရှင်မင်းမြတ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က မေးလိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံ နန်းတက်တာဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကမ္ဘာကြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမှာလဲ"

"အိမ်ရှေ့စံကတော့ အိမ်ရှေ့စံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ်မင်းတို့..."

လုံချင်ဧကရာဇ်၏ စကားလုံးများမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အေးစက်လှသည်။

"မေ့သွားကြပြီလား။ အိမ်ရှေ့စံက နာမကျန်း ဖြစ်နေတာလေ။ ဒီနေ့ ဖြစ်

ပျက်နေတဲ့ ဆူညံသံတွေကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သွားရလိမ့်မယ်။ သူကတိုင်းပြည်အရေး တာဝန်တွေကို မနည်း လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရပြီးမှ ခေတ္တ အနားယူဖို့ ပြင်နေရတာ။ အခုတော့ မင်းတို့က ဒီလိုတွေ လာလုပ်နေကြတယ်။"

"မင်းတို့က အိမ်ရှေ့စံကို နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ကြားက တိုင်းပြည်အရေးတွေနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပြီး အလုပ်တွေကြားမှာပဲ သေဆုံးသွားစေချင်တာလား။"

"သူဟာ အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်သလို၊ နန်းလျာလည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ငါ့ရဲ့ သားလည်း ဖြစ်တယ်။"

"မင်းတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါကတော့ ရင်နာရတယ်။"

"တကယ်လို့ မင်းတို့က အိမ်ရှေ့စံကိုပဲ ရှေ့ကို အတင်းတွန်းပို့နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့..."

"ငါ တကယ်ပဲ သံသယဝင်ရတော့မယ်။"

"ဒီ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကောင်းတွေကြားထဲမှာတော့ တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေရှိတဲ့ သစ္စာဖောက်တွေ ရှိနေနိုင်တာပေါ့။"

"ချောင်ဖန်... ငါပြောတာ မှန်ရဲ့လား"