အခန်း (၄၁၀)

နောက်ဆုံးတွင်။

ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် စကားပြောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ချောင်ဖန် ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ဧကရာဇ်မင်းကြီး..."

ဤနေရာသို့ မလာခင်က ချောင်ဖန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ္တိရှိရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အားပေးခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူ၏ ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ သူသည် လူအုပ်ကြားမှ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ဘိုးဘေးကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခမည်းတော်ဟာ တကယ်ပဲ အမြဲတမ်း နာမကျန်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ" ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"တွေ့ကြလား... ငါ့ရဲ့ မြေးတော်တောင် သိနေတာပဲ"

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ကောင်းကင်ဘုံထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလား ခန့်ညားလှသည်။

"ငါ မှတ်မိသေးတယ်၊ အရင်က ယန်နိုင်ငံ ရဲ့ ရှောက်မင်ဟာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ကြားက ထီးနန်းတက်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တယ်။ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် သူက အလုပ်တွေကြားမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အိမ်ရှေ့စံလေး ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အမတ်တွေက ဘုရင်ကို ကျော်လွန်ခြယ်လှယ်လာကြရာကနေ နန်းတွင်းထဲမှာ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပေါ့"

"ရှေးဦးယန်နိုင်ငံရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုဟာ အဲ့ဒီအချိန်ကစခဲ့တာပဲ၊ မကြာခင်မှာပဲ မင်းသား ခုနစ်ပါးရဲ့ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်"

"ကြည့်ရတာတော့"

"မင်းတို့ထဲမှာ စာကို သေသေချာချာ ဖတ်ထားပြီး လက်တွေ့မှာလည်း ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ သိတဲ့လူတွေ ပါနေတာပဲ"

နန်းတွင်း အာဏာသိမ်းပွဲဆိုသည်မှာ ပြတ်သားရမည်၊ လျင်မြန်ရမည်။

သို့သော်လည်း နန်းဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ဝင်လာပြီးကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခဲ့သည်။

စကားအနည်းငယ် အခြေအတင် ပြောဆိုရုံဖြင့်။

အစပိုင်းတွင် "တိုင်းပြည်အကျိုး" ကို အကြောင်းပြကာ ဧကရာဇ်ကို ထီးနန်းစွန့်ရန် ဖိအားပေးနေသည့် အမတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည် ချေပရန် အကြောင်းပြချက်များ ပျောက်ဆုံးလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်များလည်း လျော့ကျသွားခဲ့ရသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့အားလုံးဟာ ဒါရှန် ရဲ့ သစ္စာရှိ အမတ်တွေပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်အားလုံးဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

"..."

"ငါ မင်းတို့ကို ယုံကြည်ပါတယ်၊ မင်းတို့တွေလည်း လူမိုက်တွေရဲ့ သွေးထိုးမှုကို ခံလိုက်ရလို့ ခဏတာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားတာနေမှာပါ။"

လုံချင်ဧကရာဇ်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"အခု မင်းတို့ရဲ့ အမှားကို သိပြီဆိုရင် မနောက်ကျသေးပါဘူး။ အားလုံးပဲ အခုချက်ချင်း ပြန်ကြတော့။ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ မနက်ဖြန် မနက်ခင်း ညီလာခံကျမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီမို့ အနားယူတော့မယ်"

"ဒါ... ဒါကတော့"

အမတ်များမှာ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"အော်မီထော်ဖော် အရှင်မင်းမြတ်... အရှင့်ရဲ့ စကားလှည့်ပတ်ပြောဆိုတဲ့ ပညာက တကယ့်ကို ထူးကဲလှပါပေတယ်"

အရေးကြီးသော အချိန်တွင်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က သူ၏ လေသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ အပြစ်များကို စတင်၍ ရေတွက်တော့သည်။

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းမြတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ သစ္စာဖောက် အမတ်တွေကြောင့် နန်းတွင်းထဲမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေ၊ ပြည်သူတွေ ပြောမပြတတ်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာတွေအကြောင်း ပြောကြရအောင်။ ဒီအချက် ခုနစ်ချက်ကြောင့်ပဲ အရှင်ဟာ ထီးနန်းစွန့်ဖို့ လိုအပ်နေတာပါ။"

"ပထမအချက်... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းက အရှင်မင်းမြတ်ဟာ တစ်နိုင်ငံလုံးကို အသုံးမဝင်တဲ့ ဝိညာဥ်စပါးတွေ စိုက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ စိုက်ပျိုးမြေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို သုံးစွဲခဲ့တာဟာ ပြည်သူတွေအတွက် ပိုလျှံတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ရာသီဥတု ကောင်းတဲ့နှစ်မှာတောင် ပြည်သူတွေဟာ ဝမ်းဝရုံပဲ ရှိခဲ့ပြီး နှစ်ကုန်ရင် အိမ်တိုင်းဟာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ ဘေးဒုက္ခ ကြုံရတဲ့နှစ်မှာဆိုရင်တော့ နေရာအနှံ့မှာ အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ပြည်သူတွေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ ပျောက်ခဲ့ရတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ကို မေးပါရစေ... နှစ်စဉ် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို စုဆောင်းထားတဲ့ ဒီ 'မသေမျိုး ဆေးပင်' တွေကို ဒါရှန် ရဲ့ အင်အားကို လျော့နည်းစေတာကလွဲလို့ တခြား ဘာအတွက် သုံးခဲ့တာလဲ။"

"ဒုတိယအချက်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်က သက်ရှည်နန်းဆောင် ဆောက်လုပ်ဖို့အတွက်တင် တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ တစ်နှစ်စာ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ဝက်ကို သုံးခဲ့တယ်။ သုံးစွဲခဲ့တဲ့ သစ်သားတွေကို မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးတဲ့ နေရာကနေ သယ်ယူခဲ့ရပြီး လူအင်အား မရေမတွက်နိုင်အောင် ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဘေးဒုက္ခ ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ရန်ပုံငွေ မရှိတော့ဘဲ ပုန်ကန်မှု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားခဲ့ရတယ်။"

"တတိယအချက်... တောင်ဘက် နယ်မြေတွေက..."

"..."

"ခုနစ်ချက်မြောက်... ဒါဟာ ပြည်သူတွေ အသည်းအသန် ခံစားခဲ့ရတဲ့ ယွမ်ကျိုး ဒေသက ဆယ်ရက်တာ သွေးချောင်းစီးပွဲပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ယွမ်ကျိုး မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေတွေ ဖြစ်နေတာတောင် ဘာလို့ မြို့တံခါးတွေကို အချိန်တိုအတွင်း ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး လူရိုင်းတွေကို ဒါရှန် ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ခွင့် ပေးခဲ့တာလဲ။"

"စစ်ပွဲ မစခင်မှာတင်။"

"အရှင်မင်းမြတ်ဟာ လူရိုင်းသံတမန်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက် တွေ့ဆုံခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား။"

"အရှင်မင်းမြတ်ကို မေးပါရစေ... အရှင်ဟာ မိစ္စာဂိုဏ်း က လူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ ဒါရှန် ပြည်သူတွေကို သွေးယဇ်ပူဆော်ဖို့အတွက် အသုံးချခဲ့တာလား။"

"ယွမ်ကျိုး ဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လူရိုင်းစစ်သည်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ ဓားပြကို အားပေးပြီး ဒါရှန် ကို ပြန်တိုက်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။"

"အရှင်မင်းမြတ်... ဘာလို့ တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလဲ။"

"ဒီအပြစ် ခုနစ်ချက်နဲ့တင်။"

"အရှင်မင်းမြတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒါရှန် ရဲ့ ဧကရာဇ်ပါလို့ ဘယ်မျက်နှာနဲ့ ပြောရဲသေးတာလဲ"

အပြစ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖော်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင်။

အစပိုင်းက ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ စကားများကြောင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် အမတ်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ စိတ်လှုပ်ရှား လာကြပြန်သည်။

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် ထိုစွပ်စွဲချက် အားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာတွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာမှာ အပြစ်ရှိစိတ် သို့မဟုတ် ဒေါသ မဟုတ်ဘဲ... လှောင်ပြုံး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"မသေမျိုးတွေမှာ ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် ရှိတယ်၊ သာမန်လူတွေမှာတော့ ကိုယ့်ဒုက္ခနဲ့ကိုယ် ရှိတာပေါ့"

"အစေခံမှာ သူ့တာဝန် ရှိသလို၊ အရှင်သခင်မှာလည်း သူဖြေရှင်းရမယ့် ပြဿနာတွေ ရှိတယ်။"

"မင်းတို့ ပြောတာက..."

"ဝိညာဉ်စပါး တွေကအသုံးမဝင်ဘူးတဲ့လား။"

"ဒါပေမဲ့ အစေခံဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ သိရဲ့လား... အခုဆိုရင် အနောက်ချီ၊ အရှေ့ချင် နဲ့ တောင်ဘက်ရွှီ နိုင်ငံတွေမှာလည်း ဝိညာဉ်စပါးတွေ စိုက်နေကြပြီ။ သူတို့ကရော တမင်တကာ တိုင်းပြည်အင်အားကို လျော့နည်းအောင် လုပ်နေကြတာလား။"

"ငါသာ မသေမျိုးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ရင် ဒီကမ္ဘာကြီးကပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ။"

"ငါပဲ တစ်ကမ္ဘာလုံးအတွက်၊ အမတ်အားလုံးအတွက် ဒီအပြစ်တင်မှုတွေကို ခံယူခဲ့တာ။"

"ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကတော့..."

"ငါဟာ အရှင်သခင်ပဲ၊ မင်းတို့ကို အရာအားလုံး ရှင်းပြနေဖို့ မလိုဘူး။"

"အားလုံးပဲ... ပြန်ကြတော့"

ဧကရာဇ်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အဆုံးတွင် ရှိနေသော အမတ်အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် နေရာတင် ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။

"အော်မီထော်ဖော် လောဘကြီးပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့သူ... အရှင်ဟာ အခုထိ အပိုစကားတွေ ပြောနေတုန်းပဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်ကလည်း သူ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... အချိန်ဆွဲမနေကြပါနဲ့တော့၊ ဧကရာဇ်ကို ထီးနန်းစွန့်ဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုကြ"

"အရှင်မင်းမြတ်... ထီးနန်းစွန့်ပေးပါ"

ဤအချိန်တွင်။

ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့နေသူများပင်။

သူတို့အတွက် နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့မှန်း သိလိုက်ကြသဖြင့် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဟိန်းဟောက်၍ တောင်းဆိုလိုက်ကြတော့သည်။

"တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခအတွက် ပူဆွေးရတာဟာ ရင်နာစရာ ကောင်းလှပါတယ်"

လုံချင်ဧကရာဇ်က ထပ်မံ၍ ပြန်လည် မချေပတော့ဘဲ ကဗျာနှစ်ကြောင်းကိုသာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှသည် သူနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ချွင်—"

ဓားများကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

"ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ပါဘူး"

"တကယ်လို့ အရှင်က သိက္ခာရှိရှိ မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီရဟန်းကပဲ အရှင့်ရဲ့ သိက္ခာကို ရှာဖွေပေးရတော့မှာပေါ့"

"..."

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လူများကို လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ"

ထိုအချိန်မှာပင်။

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန် ဦးဆောင်သည့် မိန်းမစိုး တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ နန်းဆောင်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။