အခန်း (၄၁၄)

"စီနီယာအစ်ကိုက သစ္စာဖောက်သွားတာလား"

...

"ဗုန်း.."

ကောင်းကင်ဘုံလှံသည် ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြန်ရာ လူကျီကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ပုတီးစေ့အကာအကွယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

လူကျိီနှင့် မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန် တို့သည် နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်၏ အကူအညီဖြင့် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြရာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်မှာ လျင်မြန်စွာပင် အရေးနိမ့်လာခဲ့သည်။

နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်ကို ဟွမ်ဟုန်က ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဧကရာဇ်အိုကြီးကသာ ကွယ်ရာမှ ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်တော်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ဇင်တောင်ဝှေးမှာ တန့်သွားခဲ့ပြီး လူကျိီနှင့် ဟွမ်ဟုန် တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်စစ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ခရမ်းရောင် အကာအကွယ်စွမ်းအင်များမှာ ယိမ်းထိုးလာပြီး ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လူ"

ဟွမ်ဟုန်က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူကျိီ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုံလှံသည် အစစ်မှန်ချီများ၏ အားဖြည့်မှုကြောင့် တစ်တာကျော် မြင့်မားသော ခြင်္သေ့သစ်ကုလားအုတ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဟိန်းဟောက်သံများမှာ လေထုကို တုန်ခါစေပြီး အတိုင်းအဆမဲ့သော အစွမ်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်မှာ ထိုတိုက်ကွက်ကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ခရမ်းရောင်ချီအကာအကွယ်မှာ လုံးဝပြိုကွဲသွားပြီး ပတ်ချာလည်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားတော့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

ဤမျှ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အစစ်မှန်ချီမျိုး...

သူသည် အနိုင်နိုင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လူကျီသည် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံလှံကို တရွတ်တိုက် ဆွဲလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူကျီက ပြင်းထန်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့လို ပုန်ကန်သူတွေ... အသေမခံဘဲ ဘာစောင့်နေကြတာလဲ"

"ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်"

"ဆရာတော်"

"..."

ရန်သူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အဝေးမှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော အရာရှိများ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။

အခြေအနေက ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ရှုံးနိမ့်တော့မည်။

ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်သွားပါက မည်သို့သော အကျိုးဆက်မျိုး ကြုံရမည်ကို အားလုံး သိကြသည်။

"အားလုံး ရပ်ကြစမ်း"

ဟွမ်ဟုန်၏ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်က ကရုဏာကြီးမားတော်မူတယ်။ အခုချက်ချင်း ရပ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်သလို မိသားစုတွေကိုလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကိုမှ ဆက်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးခုနစ်ဆက်ကိုပါ အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်"

"ဒါ... ဒါကတော့"

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"ဆရာတော်တို့တောင် ရှုံးသွားပြီလေ"

"..."

"ဟွတ်... ဟွတ်... ဟွတ်"

လူအုပ်ကြီး ငြင်းခုံနေစဉ်မှာပင် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုချောင်းဆိုးသံမှာ ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင်ပင် ခံစားရစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

အားလုံး တိုက်ပွဲကို ခေတ္တရပ်လိုက်ကြသဖြင့် ချောင်းဆိုးသံမှာ ပို၍ သိသာထင်ရှားလာခဲ့သည်။

"တောက်... တောက်"

ထို့နောက်တွင်တော့ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် တောင်ဝှေးဖြင့် ထောက်လာသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များသည် နန်းဆောင်တံခါးဝသို့ စုပြုံသွားကြသည်။

ကိုင်းညွတ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုသည် အမှောင်ထဲမှ လင်းထိန်ရာသို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အလွန်ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာရှိသူ ဖြစ်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား"

"အရှင်... ဘာလို့ ဒီကို ကြွလာရတာလဲ"

"..."

ဖန်ထျန်ဖားသည် အနိုင်နိုင် ထရပ်လိုက်ရင်း "ကိစ္စတွေ မပြီးသေးဘူး၊ အရှင် ဒီမှာ ပေါ်မလာသင့်သေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြပါတော့"

အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ ပါးစပ်မှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း "မင်းတို့အားလုံးက ငါတို့ ဒါရှန် ရဲ့ ကျောက်တိုင်ကြီးတွေပဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့အားလုံး ဒဏ်ရာရကုန်ရင် ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"..."

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို မြှင့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမမိန့်ကြားပေ။

"သားတော် ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

အိမ်ရှေ့စံသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ထစမ်း"

လုံချင်ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"မင်း ဒီကို မလာသင့်ဘူး။ လူတွေ.. အိမ်ရှေ့စံက နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်၊ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပို့ပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်ကြ"

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ်"

အိမ်ရှေ့စံက လက်မြှောက်၍ အနားမကပ်ရန် တားဆီးလိုက်သည်။

"သားတော်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

"ပြော"

လုံချင်ဧကရာဇ်က စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ဆိုလိုက်သည်။

အားလုံး၏ အမြင်တွင်မူ။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ တစ်ဦးချင်းစီကို ရှင်းလင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။ အိမ်ရှေ့စံအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အမှားကို ဝန်ခံလျှင်ပင် နောက်ကျသွားပြီဟု ထင်ကြသည်။

"သားတော် ခမည်းတော်ကို ထီးနန်းစွန့်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

အိမ်ရှေ့စံသည် ရုတ်တရက် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"ဒါရှန်နိုင်ငံကြီးဟာ ခမည်းတော်ရဲ့ အသုံးအဖြုန်းတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ ပြည်သူတွေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ ပျောက်နေရပြီ၊ မတရားမှုတွေ များပြားလှသလို ကုသရမယ့် အနာရောဂါတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ခမည်းတော်ရဲ့ နေရာကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို လွှဲပေးသင့်ပြီ"

"တကယ်လို့ ခမည်းတော်က ထီးနန်းစွန့်ပြီး အထွဋ်မြတ်ဧကရာဇ် အဖြစ် နေမယ်ဆိုရင်တော့ သားတော်က သားကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမြဲ လုပ်ကျွေးပြုစုသွားပါ့မယ်"

လုံချင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံး၌ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အိမ်ရှေ့စံ... မင်း ပြဿနာတွေ ရှာတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

"သားတော် ခမည်းတော်ကို ထီးနန်းစွန့်ပေးဖို့ ထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့..."

အိမ်ရှေ့စံသည် တောင်ဝှေးကို အားပြုကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

"...သားတော်အနေနဲ့ ဒီလောကကြီးအတွက် သစ္စာမဲ့တဲ့ သားတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရတော့မှာပဲ"

"အိမ်ရှေ့စံ"

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းမြတ်က ဒီကိစ္စကို အကျိုးသက်ရောက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးချင်နေတာကို မမြင်ဘူးလား။ အခု အခြေအနေက ပြီးဆုံးသွားပြီလေ၊ အရှင်က ဘာကိုများ ပြောင်းလဲနိုင်ဦးမှာလဲ"

အိမ်ရှေ့စံ။

ဒီမြင့်မြတ်တဲ့ ရာထူးကို ဖယ်လိုက်ရင် သူဟာ အိုမင်းပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရသလဲဆိုတာ သူတို့ တကယ် နားမလည်ကြပေ။

တော်ဝင်မိသားစုဆိုသည်မှာ သိက္ခာကို အလေးထားကြသည်။ သူသာ ဒီမှာ ပေါ်မလာခဲ့ရင် ကွယ်ရာမှာ ညှိနှိုင်းစရာ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေသေးသလို အသက်အန္တရာယ်လည်း စိုးရိမ်ရမှာ မဟုတ်ပေ။ အခုလို ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာခြင်းက ဘာမှ မထူးခြားစေတဲ့အပြင် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း ကျဆင်းစေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တွေဝေမနေပါနဲ့တော့။ လှုပ်ရှားလိုက်ပါတော့"

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟုတ်လား။

ဒါကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အားလုံးမှာ နားကြားမှားသလားဟုပင် သံသယဝင်သွားကြသည်။ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် တောင်ဝှေးကို အားကိုးနေရတဲ့ ဒီအဖိုးကြီးက အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတဲ့လား။

ပြင်ပလူတွေသာမက။

ဖန်ထျန်ဖားပင်လျှင် ဤအချက်ကို မသိခဲ့ပေ။

"ဝှစ်—"

အိမ်ရှေ့စံ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် အမွှေးတိုင်အိုးတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အမွှေးတိုင်အိုး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများမှာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာသည်။ အားလုံး ဆက်သွယ်သွားချိန်တွင်မူ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ခရမ်းရောင် နေမင်းတစ်စင်းအလား လင်းထိန်သွားစေသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

အထက်ကောင်းကင်ယံတွင်။

ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲလှသော ဝိညာဉ်နန်းဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း...

၎င်းသည် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အထက်မှနေ၍ အိမ်ရှေ့စံ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

"သူ့ကို မြန်မြန် တားကြစမ်း"

ဟွမ်ဟုန် နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို မသိကြသော်လည်း ဤအတိုင်း လွှတ်ထား၍ မရမှန်း သိလိုက်ကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ်လူကျီက သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံလှံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သော်လည်း အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းမှ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများက အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ်... ဒါဟာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်က လာတာပါ"

ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော အိမ်ရှေ့စံ၏ အသံမှာ လူနှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက် ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ "ဒါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ သားတော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ သားတော် နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းဆိုတာပါ... ခမည်းတော် ထီးနန်းစွန့်ဖို့ သဘောတူပါသလား"

လုံချင်ဧကရာဇ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက အဖြေပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး သံယောဇဉ် ပြတ်တောက်သွားချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံသည် ထိုဝိညာဉ်နန်းဆောင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ခရမ်းရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မတ်မတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ လုံးဝ ခြားနားသော လူတစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးနောက် -

"ဒါဆိုရင်တော့ သားတော်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကို သေမင်းထံ ဖိတ်ခေါ်ရတော့မှာပေါ့"