အခန်း (၄၁၅)

ဇီဝေတောင်။

လူရိပ်တစ်ခုသည် မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"စစ်နတ်ဘုရား"

"ဗိုလ်ချုပ်မုန် ပါလား"

ရှာချုံနှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုလူရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"အားလုံး ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြစမ်း"

မုန်ချူကျီသည် လူအုပ်ကြားထဲရှိ စစ်ဝန်ကြီး ဂေါင်ဘို ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။ သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသူများကို သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မုန်"

ဝန်ကြီးဂေါင်ဘိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း "ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းမှာ အခွင့်အရေးရရင် တမ်တိုက်နန်းဆောင်ထဲကိုသာ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်စမ်းပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ဝန်ကြီးဂေါင်"

မုန်ချူကျီသည် ဂေါင်ဘို၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "မင်း ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာလား" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်း... ဗိုလ်ချုပ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဂေါင်ဘိုက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လှည့်စားခဲ့ဖူးလို့လဲ"

"ယွမ်ကျိုး ကိစ္စ"

မုန်ချူကျီက ပြင်းထန်စွာ စစ်မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မင်း စသိကတည်းက အဲ့ဒါကို တားဆီးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မင်း သိရက်နဲ့ ဘာလို့ မတားခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း"

"ဗိုလ်ချုပ်မုန်.. ငါ..."

ဂေါင်ဘိုသည် မုန်ချူကျီ၏အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ဝံ့တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေပြီ။ ငါသွားတားရင်တောင် နယ်စပ်က စစ်သည်အနည်းငယ်ကိုပဲ ကယ်နိုင်မှာလေ"

"ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ သိနေခဲ့တာပေါ့"

မုန်ချူကျီက စကားလုံးကို ဖိပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သွားပြီး မတားဆီးခဲ့ဘူး"

"မှန်တယ် လူတစ်ထောင် သေတာနဲ့ တစ်သောင်း သေတာဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါကြောင့် မြောက်ဘက်ခြမ်းကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လွှတ်ထားလိုက်တာ။ ဒါမှ ငါတို့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိမှာလေ။ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ငါတို့ သက်သေအဖြစ် ရပြီ မဟုတ်လား"

ဂေါင်ဘိုက ဆက်ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင် ဒီသက်သေတွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် ချပြလိုက်မယ်။ 'ဘုရင့်ဘေးနားက အညစ်အကြေးကို သန့်စင်ခြင်း' ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ငါတို့ဟာ တရားမျှတတဲ့ စစ်တပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သစ္စာဖောက် ပုန်ကန်သူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး"

"လူတစ်ထောင် သေတာနဲ့ တစ်သောင်း သေတာဟာ အတူတူပဲ တဲ့လား..."

မုန်ချူကျီသည် စစ်ဝန်ကြီး၏ စကားလုံးများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရေရွတ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးအလား နီမြန်းလာပြီး သွားကြိတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဝန်ကြီးဂေါင် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နယ်စပ်က ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ ဂဏန်းအရေအတွက် သက်သက်ပဲလား"

"..."

ဂေါင်ဘို မှင်သက်သွားသည်။ သူ၏ စကားထဲတွင် မည်သည့်အချက်က မှားယွင်းနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဂေါင်ဘို မင်းတို့ နန်းတွင်းမှာ အာဏာလုကြတာကို ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ကစားရတာလဲ။ ငါတို့... ငါတို့က ရှေ့တန်းမှာ မင်းတို့အတွက် အသက်ပေး တိုက်ခိုက်နေကြတာလေ"

မုန်ချူကျီ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ပြိုလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ မုန်ချူကျီက ကြီးကျယ်တဲ့ တရားမျှတမှုတွေကိုလည်း နားမလည်ဘူး၊ ပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားအကြောင်းလည်း ငါ မပြောတတ်ဘူး။ ငါ သိတာတစ်ခုကတော့ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို သူတို့ရဲ့ အသက်တွေ အပ်နှင်းထားရင် မင်း သူတို့ကို အစွမ်းကုန် မကူညီနိုင်ရင်တောင် ကျောကိုတော့ ဓားနဲ့ ပြန်မထိုးသင့်ဘူး ဆိုတာပဲ"

"ဒါတွေက တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား"

ဂေါင်ဘိုက လုံးဝ နားမလည်နိုင်စွာ ဆိုသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မုန်... မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရူးသွပ်နေရတာလဲ"

"လိုအပ်လို့လား တဲ့လား... 'လိုအပ်လို့လား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကောင်းလှချေလား..."

မုန်ချူကျီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက အတူတူပါပဲ။ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူပဲ နိုင်နိုင် ဘာထူးမှာလဲ။ ငါက ဘယ်သူ့အတွက် အသက်ပေးရမှာလဲ၊ အဲ့ဒါကကော ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ"

"မင်း တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ"

ဂေါင်ဘိုက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မုန်... မင်းက စစ်ဗျူဟာ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ အခု နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား။ မြန်မြန် တိမ်တိုက်နန်းဆောင်ထဲကို သွားစမ်းပါ။ အောင်မြင်သွားရင် မင်းဟာ အကြီးဆုံးသော သူရဲကောင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ခေါင်းတွေ ပြတ်ကုန်လိမ့်မယ်"

"ဒါမှမဟုတ် မင်းက အခုမှ ဘက်ပြောင်းပြီး ယန်လျန် တို့ကို သွားကူမလို့လား"

"မင်း ဘက်တစ်ခု ရွေးရမယ်"

"ဘက်ရွေးရမယ် ဟုတ်လား"

မုန်ချူကျီ၏ အေးစက်သော လှောင်ပြုံးမှာ ရုတ်တရက် မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ ဘယ်ဘက်ကိုမှ မရွေးဘူးဆိုရင်ကော"

"အဲ့ဒါက ဘယ်အချိန်အတွက်လဲ"

ဂေါင်ဘိုက ဖျောင်းဖျသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မုန်... မင်းကော ဒီကိစ္စထဲကနေ လွတ်အောင် ရုန်းထွက်နိုင်မယ် ထင်နေလို့လား"

"ငါက ရုန်းထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လား"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဂေါင်ဘို ဘာမှနားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခု သူ၏ရှေ့တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံနှင့်ဦးထုပ်မှာ လွင့်

စင်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မုန်ချူကျီသည် ကိုက်တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်အောက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ၎င်းအစား ဇီဝေနန်းတော် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။

"ဗုန်း—"

ထိုခဏမှာပင်။

ဇီဝေတောင်တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရာ သစ်ပင်များ ပြိုလဲပြီး မြေပြိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျောက်သားလမ်းများပင် အက်ကွဲသွားသဖြင့် တောင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မည့်အလား သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"..."

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ကြောင့်။

တိုက်ခိုက်နေကြသော အရှေ့ဘက်တပ်မတော်နှင့် ကျင်းယီအစောင့်များပင်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်ကြရတော့သည်။

...

တိမ်တိုက်နန်းဆောင်။

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကို သေမင်းထံ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ"

ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက်။

အိမ်ရှေ့စံသည် လုံးဝ ခြားနားသော လူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ခရမ်းရောင်နှင့် နီမြန်းသော အလင်းတန်းများ ရောယှက်ကာ နက်နဲလှသော ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ခရမ်းရောင်ချီဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ထိုဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဧကရာဇ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျောက်စိမ်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုံချင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံး၌ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ စုစည်းသွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အလွန်တရာ သစ္စာရှိလှတဲ့ သားတော်က ဖခင်ကို သတ်ပြီး ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

"အရှင်မင်းမြတ်... သတိထားပါ"

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန်သည် သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် အစစ်မှန်ချီများကို နက်ရှိုင်းသော ဝဲဂယက်တစ်ခုအလား စုစည်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း၊ မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသော အိမ်ရှေ့စံထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့စံက လက်မြှောက်၍ ဓားဖြင့် ပြန်လည် ခုခံလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စွမ်းအင်စစ် များမှာ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

ဟွမ်ဟုန်သည် အရှိန်ပြင်းစွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး နန်းဆောင်တိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားချိန်တွင် သူ၏ နဖူးမှ ရင်ဘတ်အထိ သွေးစွန်းသော မျဉ်းတစ်ကြောင်း ထင်ကျန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်လို့ သူ့မှာ အစစ်မှန်ချီအကာအကွယ် သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် နေရာတင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း။

သူသည် လက်မလျှော့ဘဲ သွေးများကို အန်ထုတ်ရင်း နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော် ကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စေတီတော်ကြီးတစ်ခုအလား တုန်ခါလျက် အိမ်ရှေ့စံ၏ အပေါ်မှ ဖိနှိပ်ချလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ။

နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်သည် ခရမ်းရောင်ချီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ချိန်တွင် အသာစီးမရတော့ဘဲ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အပြန်အလှန် တောင့်ခံနေရသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ထိတွေ့ပြီးနောက်တွင် တံဆိပ်တော်မှာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

လူကျီက ချက်ချင်း ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်သော်လည်း သူသည်လည်း အကြိမ်ကြိမ် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ရန်သူကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အရှင်မင်းမြတ်... ဟွတ်... ဟွတ်..."