အခန်း (၄၁၇)

သေချာသည်မှာ ထိုကန့်လန့်ကာများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာပင် လုံချင်ဧကရာဇ်သည် လူအများရှေ့တွင် သူ၏ အစွမ်းအစအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဝန်လေးနေဆဲပင်။

သို့သော် ချန်ဆန်းရှီ၏ အရှိန်အဝါကြည့်ရှုခြင်းပညာ အရဆိုလျှင် ထိုလူနှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုမှာ အဆင့်အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်တိုက်နေပါက အချိန်တိုအတွင်း အဖြေပေါ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်မသုံးကြသေးသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကန့်လန့်ကာများ၏ ရှေ့တွင်မူ။

လူကျိီနှင့် ကျန်ရှိသူများသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်များအကြား ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြသည်။ နန်းဆောင်ကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် လုံးဝ စွန့်ပစ်ရတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သူတို့သည် နန်းဆောင်အတွင်းမှသည် အပြင်ဘက်အထိ အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

"ဝှစ်..."

အိမ်ရှေ့စံကို ဘိသိက်သွန်းလောင်းရာတွင် သုံးခဲ့သော အမွေးတိုင်အိုးအတွင်းမှ ခရမ်းရောင်ချီများသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းသားများအပေါ်သို့ ကောင်းကင်ယံမှ ကြွေကျလာသော ကြယ်ပျံများအလား သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

စွမ်းအားများ လျော့နည်းနေသော အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းသားများသည် ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအားများ၏ အားဖြည့်မှုကြောင့် အသည်းအသန် ပြန်လည် တောင့်ခံလာနိုင်ကြသည်။

အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းရှိ ခရမ်းရောင်ချီများ ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိပင်။

အမွှေးတိုင်အိုး၏ ကိုယ်ထည်မှာ တစ်လက်မချင်းစီ အက်ကွဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ကန့်လန့်ကာများကို ဖောက်ထွက်၍ အိမ်ရှေ့စံထံသို့ အားဖြည့်ပေးလိုက်ရာ မိုးကြိုးသံများ နှင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို အုတ်မြစ်မှတိုင်အောင် တုန်ခါသွားစေကာ မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်။

မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော ဇီဝေတောင်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

ချန်ဆန်းရှီ ပုန်းအောင်းနေသော သစ်ပင်မှာလည်း လဲပြိုတော့မည့်အလား ဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် အခြားပုန်းအောင်းစရာ နေရာတစ်ခုကို အမြန်ရှာဖွေလိုက်ရသည်။

သူ၏ အမြင်တွင်မူ။

အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ္ဘာအတွင်းမှ စင်ကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ၎င်းသည် အရောင်မရှိသော သက်တံတစ်ခုအလား အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဆက်သွယ်သွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်မှ အရာတစ်ခုကို ဆွဲယူနေသည့် ကြီးမားသော ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူလှသည်။

အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထို "ကြိုး" သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲယူသကဲ့သို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ မြေပြင်ကြီး ကွဲအက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ တောင်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားစေသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာကြီးလဲ"

"နဂါး"

"တကယ့် နဂါးအစစ်ပဲ"

"မြန်မြန်ကြည့်ကြစမ်း"

"လောကမှာ နဂါးအစစ် ပေါ်ထွန်းလာပြီ"

"..."

ဇီဝေတောင်၏ အတွင်းအပြင်တွင်ရှိသော အရှေ့ဘက်တပ်မတော်၊ ကျင်းယီအစောင့်များနှင့် မိန်းမစိုးများအားလုံးသည် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုက်ဟူ ခရိုင်အတွင်းရှိ သာမန်ပြည်သူများပင်လျှင် ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ နဂါးချောက်နက်ဓား လား"

ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ရင်း မင်းသားချောင်ကျိီက ဆိုသည်။

"ဘိုးဘေးကြီးက ဒီလို ရတနာမျိုးကို ချန်ထားခဲ့နိုင်အောင် ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မြတ်တဲ့သူ ဖြစ်မလဲ"

"ဗုန်း—"

လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် နဂါးချောက်နက်ဓား သည် နန်းဆောင်၏ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများကို ဖျက်ဆီးကာ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင်။

အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

အားလုံး၏ အမြင်ကို ကွယ်ထားသော ကန့်လန့်ကာများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းထဲက မြင်ကွင်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

အိမ်ရှေ့စံသည် တောင်ဝှေးကို အားပြုကာ ကိုင်းညွတ်လျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးလျက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အသက်ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုအိုမင်းသွားသည့်အလား ထင်ရသည်။

ကိုက်တစ်ဆယ်ခန့် အကွာအဝေးတွင်။

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် ကျောက်စိမ်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် လက်ကွက်ဖော်ထားပြီး အားနည်းနေပုံရသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် နဂါးအစစ်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသော ဓားတစ်လက်သည် မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်လည်း တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အမွှေးတိုင်အိုး၏ ဆန်းကြယ်သောအစွမ်း များကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အထိနာခဲ့ကြသည်။

လူကျိီပင်လျှင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသဖြင့် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံလှံကို အားပြုကာ မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။ သူ၏ သွေးကြောများ ထိခိုက်သွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်သည်လည်း သူ့ကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။

ဤအခြေအနေမှာ။

မိန်းမစိုးများ၊ ဖန်ထျန်ဖားနှင့် ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် တို့တွင်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ စစ်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူတိုင်းမှာ သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဧကရာဇ် ဒဏ်ရာရနေပြီ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆရာတော်က လူကျိီကို ခုခံရင်း၊ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့။ ဧကရာဇ်အိုကြီး သေတာနဲ့ ငါတို့ နိုင်ပြီ"

သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နောက်ဆုံး ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ယူကာ ချေဖျက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့်၊ မိန်းမစိုးများနှင့် အသေခံစစ်သည်တော်များကို ခေတ္တပိတ်လှောင်ထားရန် သေးငယ်သော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"မြောင်ဂိုဏ်းချုပ်... ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဦးဆောင်ပြီး သွားတော့"

"..."

ဤအခြေအနေတွင် အဆင့်နိမ့်သော စစ်သည်များနှင့် နောက်လိုက်များမှာ ပိုမို လှုပ်ရှားလာကြသည်။

စစ်နတ်ဘုရား များနှင့်မတူဘဲ သူတို့၏ တိုက်ပွဲရလဒ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သေသူသေ၊ ရှင်သူမှာလည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် လူနှစ်ဆယ်ခန့် စုစည်းလိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

မြောင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် နန်းဆောင်တံခါးကို လှမ်းကျော်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ နားအနားမှ လေကို ဖြတ်တောက်သွားသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် လှည့်၍ ဓားဖြင့် တားဆီးလိုက်ရာ။

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာသော မြားတစ်စင်းနှင့် ထိတွေ့သွားခဲ့သည်။

"ရှူး—"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မြားသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"အနက်သံချပ်ကာစစ်သည်တော်တို့... ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ကြ"

"..."

အားလုံးသည် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များစွာကို ဦးဆောင်လျက် ဇီဝေနန်းတော်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခုချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြ"

မြောင်ဂိုဏ်းချုပ်က လူနှစ်ယောက်ကို အနောက်မှ တားဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဧကရာဇ်ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်လိုက်သည်။

လှံရှည်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမွှေးတိုင်ဂိုဏ်းသား နှစ်ဦး မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ အသက်ပျောက်သွားကြသည်။

"သေစမ်း"

ဒေါသထွက်သွားသော မြောင်ဂိုဏ်းချုပ်က ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် လှည့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပျော့ပျောင်းဓားသည် ဂန်းချီ နှင့် ခရမ်းရောင်ချီတို့ ပေါင်းစပ်လျက် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ပွတ်တိုက်မှုသံမှာ နားစည်ကို ထိုးဖောက်မတတ် စူးရှလှသည်။

အဆိပ်မြွေသည် လှံသွားကို ကိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ လက်မောင်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သစ်သားတံခါးတစ်ခုကို ဝင်

တိုက်မိပြီးမှ သူ၏ ဟန်ချက်ကို ပြန်ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညဥ်ဖျက်လှံမှာ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤ အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များအရ ဆိုလျှင် နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ခန့် ရှိသော်လည်း သူ၏ အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံမှုမှာမူ အကဲခတ်ရ ခက်လှသည်။