အခန်း (၅-၆)

အခန်း ၅ : နောက်ထပ် ကံကြမ္မာသမီးတော် တစ်ယောက်လား

"အင်း... တကယ်တော့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်မ... ငါလည်း တကယ်အိပ်ချင်နေပြီ... အိပ်ပျော်သွားပြီဆိုရင် အိပ်မက်ထဲမှာ ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ... ငါစားချင်တာ အကုန်စားလို့ရတယ်... ပြီးတော့ ငါရိုက်ချင်တဲ့သူ အကုန်ရိုက်လို့ရတယ် ဟီးဟီး..."

နင်ဖူယောင်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ်မစောင့်နိုင်တော့သည့်ပုံ ပေါ်နေလေ၏။

လျှိုရူယန်သည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူမ ဆက်ပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ချေ။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်မ... ဒါဆို ငါသွားတော့မယ်... ကောင်းသောညပါ..."

နင်ဖူယောင်က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်ကာ အိပ်ရန် အလျင်စလို ပြန်သွားလေသည်။

"ဟူး... တကယ်ပဲ..."

လျှိုရူယန် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ နင်ဖူယောင်ကို အသုံးမကျကြောင်း သူမ ပြောချင်သော်လည်း အတော်လေး မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက် သူမ၏ဂျူနီယာညီမလေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ထားလိုက်ပါတော့...

ဤမိသားစုသည် သူမ၏ ထောက်ပံ့မှုအပေါ် မှီခိုနေရဆဲပင်။

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် နင်ဖူယောင်နှင့် ထုယိုယိုတို့ကို ဂရုစိုက်လေ့ရှိသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ မနိုးထမီက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စရိုက်လက္ခဏာမှာလည်း သူတို့နှင့် ဆင်တူပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လုံ့လဝီရိယရှိကာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး များစွာ ပိုမိုပြတ်သားကာ ရင့်ကျက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်၏။ နင်ဖူယောင်၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုးမှာ သေချာပေါက် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူမ ဂျူနီယာညီမလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က အမှန်တကယ်ပင် သူမထက် ပိုမိုမြင့်မားနေသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ်သို့ ခြေချထားပြီးဖြစ်ပေမည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီဂျူနီယာညီမလေးကလည်း သာမန်လူ မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... စီနီယာအစ်မတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးထက် ဘယ်လိုလုပ် အားနည်းနေလို့ ဖြစ်မလဲ..."

လျှိုရူယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ်က အရမ်းနိမ့်နေတယ်... ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တော်တော်များများကို ကျင့်ကြံလို့မရသေးဘူး... ငါ့ရဲ့ အခြေခံကို ခိုင်မာစေဖို့ အရင်းအမြစ် တချို့ရအောင် အရင်ဆုံး နည်းလမ်းရှာမှ ရမယ်ထင်တယ်..."

"မနက်ဖြန် နတ်ဘုရားချဥ်းကပ်ခြင်းစေတီကို တပည့်အားလုံးအတွက် ဖွင့်ပေးမယ်ထင်တယ်... ပထမဆုံးအထပ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် နဂါးသွေးဆေးလုံး ဆုလာဘ်ရှိတယ်..."

"အင်း..."

"မနက်ဖြန် ငါသွားမယ်..."

ဤညသည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းအတွက် အလွန် သာမန်ဖြစ်သော်လည်း နဝမတောင်ထိပ်အတွက်မူ လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားနေခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် စူးချန်ကဲသည် မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ပြီး သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့သလို လျှိုရူယန်က သူမ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို နိုးထစေခဲ့ပြီး အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် အရင်းအနှီးများကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝကျကျပင် ပုံမှန်အားဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်ပုံရသော်လည်း ကြောက်တတ်သော နင်ဖူယောင်လည်း ပါဝင်သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

ထိုမြို့လေးမှာ အင်မော်တယ်နှင့်တူသော ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့အားလုံးက သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ချီးကျူးနေကြပေသည်။

အကြောင်းအရင်းမှာ သူမ ပျံသန်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် နင်ဖူယောင်က လောကကြီးပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာအားလုံးကို ခံစားရင်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ကျော်လွန်ကာ ပျံသန်းသွားချိန်တွင် သူမ၏နားထဲ၌ အသံတစ်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"သခင်..."

"သခင်..."

"ငါ နိုးတော့မယ်... ငါ့ကို စောင့်ဦး သခင်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

နင်ဖူယောင်က သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲ၌ မသက်မသာ ခံစားရကာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အကဲခတ်လိုက်သည်။

အကြောင်းအရင်းမှာ သူမ အိပ်မက်မက်နေကြောင်း အမှန်တကယ် သိနေပြီး ဤအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ကျသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။

ချက်ချင်းပင်....

ကြက်ဖတစ်ကောင်၏ ကျယ်လောင်သောတွန်သံက ထပ်မံ၍ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ ဘယ်လို နတ်ဆိုးမျိုးလဲ... ဒီဓားအင်မော်တယ်ဆီကနေ ဓားတစ်ချက် အရင်ခံလိုက်စမ်း..."

နင်ဖူယောင်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားလက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို စုစည်းကာ ခုတ်ပိုင်းမည့် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့ပြင် စီနီယာအစ်ကိုအတွက် သူမ နံနက်စာ လုပ်ပေးရမည့် အချိန်ရောက်နေလေပြီ။

ရိုးရှင်းစွာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် နင်ဖူယောင်သည် သန့်ရှင်းသော ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ အနည်းငယ် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာသွင်ပြင်၏ အမြင်အာရုံ သက်ရောက်မှုကိုကား မဖုံးကွယ်နိုင်သေးချေ။

ဒုတိယ စီနီယာအစ်မက နံနက်စောစော နတ်ဘုရားချဥ်းကပ်ခြင်းစေတီသို့ သွားကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် စတင် ချက်ပြုတ်တော့သည်။

"တွန်... တွန်...တွန်ကြစမ်း..."

"စီနီယာအစ်ကို ကြက်သားစားချင်တဲ့အချိန်ရောက်မှ နင်တို့အားလုံးကို ငါ ပြုတ်စားမစားဆိုတာ ကြည့်နေလိုက်..."

နင်ဖူယောင်က သူမ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သစ်သားအိမ်ရှေ့ရှိ ခြံစည်းရိုးအတွင်းမှ ကြီးမားသော ကြက်ဖများကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤကြီးမားသော ကြက်ဖများသည် ဉာဏ်ရည် ရရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေလေပြီ။ သူတို့က ခေါင်းများကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့ထားပြီး နင်ဖူယောင်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ အကဲခတ်ကာ ကျယ်လောင်သော တွန်သံများ ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။

"ထပ်ပြီး အထင်သေးခံရပြန်ပြီ..."

နင်ဖူယောင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဤအရာနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဟူး..."

"ဦးလေးလင် လုပ်ပေးတဲ့ ရတနာရှစ်ပါး ထူးကဲကြက်သားအရသာကို တကယ်လွမ်းတာပဲ..."

"ဒီတစ်နှစ်အတွင်း ဦးလေးလင် ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး..."

"ဖူယောင်က အိမ်မပြန်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်လို့ပါ... ငါ သူ့ကို လုံးဝ လက်မထပ်နိုင်ဘူး..."

ဤအရာကို တွေးမိချိန်တွင် နင်ဖူယောင်က ရှားရှားပါးပါး ခေါင်းမာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ သူမသည် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ခမ်းနားထည်ဝါသော နေ့လယ်စာဘူးထဲသို့ ထည့်ကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် တစ်နေရာရာမှ ကြားဖူးသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း နဝမတောင်ထိပ်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို နဝမတောင်ထိပ်အား ငုံ့ကြည့်နေသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် စူးချန်ကဲက မြင်တွေ့နေရသည်။

【ဒင်... ထိုက်ချင် နက်နဲသိမ်မွေ့ နည်းစနစ် .. အထွတ်အထိပ်】

【ဒင်... ထိုက်ချင် ဓားနည်းစနစ် .... အထွတ်အထိပ်】

【ဒင်... ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ် ...စတင်ခြင်း +1+1+1+1+1】

တစ်ညတည်းဖြင့် စူးချန်ကဲသည် ကျင့်စဉ်နှစ်ခုလုံးကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်မှာလည်း စတင်ခြင်းအဆင့်၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။ ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ချဲ့ကားလွန်းကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။

"ဒီကောင်မလေးက အတော်လေး ကောင်းတဲ့ စိတ်နေသဘောထား ရှိတာပဲ..."

စူးချန်ကဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ရေရှည် ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် မကျေနပ်မှု တစ်စုံတစ်ရာကို သူမ၏ အသွင်အပြင်တွင် မပြသခဲ့ချေ။

နင်ဖူယောင်နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များလည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဂျူနီယာညီမလေး သုံးယောက်အနက် သူ့ကို မည်သူက အကြောက်ဆုံးလဲဟု မေးလာလျှင် သေချာပေါက် နင်ဖူယောင်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆရာဖြစ်သူက သူမကို မည်သည့်နေရာမှ ကောက်ရလာခဲ့မှန်း သူ မသိချေ။

မမေးပါနှင့်...

အကယ်၍ မေးလျှင် သူမ လှပသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုသာ ဖြေပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ကဲက မူလက ဤသို့တွေးခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

"..." စူးချန်ကဲ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး နောက်ထပ် ရွှေရောင် အက္ခရာဇယားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

【အမည် - နင်ဖူယောင်】

【အသက် - ဆယ့်ခြောက်နှစ်】

【စရိုက်လက္ခဏာ - ကြောက်တတ်ပြီး သတိထားတတ်မှု၊ အနည်းငယ် လူကြောက်မှု၊ ရိုးရှင်းမှု၊ ကြင်နာတတ်မှု၊ အပြစ်ကင်းစင်သော နှလုံးသား】

【နယ်ပယ် - ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် (ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူ ငါးခု ပွင့်ပြီး)】

【ကံကြမ္မာအဆင့် - မွေးရာပါ ဓားအင်မော်တယ် (ရွှေရောင်)၊ နယ်မြေသုံးခု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင် (ရွှေရောင်)၊ ဓားဧကရာဇ် ပါရမီ (ရွှေရောင်)】

【ကံတရား - ကံကြမ္မာသမီးတော် (ရွှေရောင်)၊ အင်မော်တယ်စာရင်းဝင် (ရွှေရောင်)】

【ကျင့်စဉ် - တိမ်တိုက်ငှက်မွေး ကောင်းကင်နည်းစနစ် (ကောင်းကင်အဆင့်—စတင်ခြင်း)】

【ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းရည်များ - လောလောဆယ် မရှိသေးပါ】

【ထူးခြားသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် -အင်မော်တယ်ဓားခန္ဓာကိုယ် (မနိုးထသေးပါ)】

【ကံကြမ္မာသမီးတော်၏ လှည့်စားမှု - အင်မော်တယ် ဓားစိတ်ဝိညာဉ် (နိုးထလုနီးပါး)】

【ဘဝဇာတ်ကြောင်း - မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ၏ အုပ်စိုးသူ နင်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေးဖြစ်သူက စေ့စပ်ပွဲကို အတင်းအကျပ် စီစဉ်ပေးခဲ့မှုအပေါ် မကျေနပ်သဖြင့် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးစဉ်အတွင်း ဆိုးယုတ်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း နဝမတောင်ထိပ်သခင် ချောက်ကမ်းပါးမဲ့ အဘိုးအို၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နဝမတောင်ထိပ်မှ လက်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် နဝမတောင်ထိပ် စီနီယာအစ်ကို၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ရိုးရှင်းသော စိတ်ထားရှိပြီး အငြိုးအတေး မထားတတ်ပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် စူးချန်ကဲကို အမိန့်ပေးနိုင်ရန်သာ သူမ ဆန္ဒရှိလေသည်။ သူမအတွင်းရှိ ဓားစိတ်ဝိညာဉ် နိုးထလာပြီးနောက် ဓားအင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းမည်ဖြစ်ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက် အစွမ်းအထက်ဆုံး အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။】

"နောက်ထပ် ကံကြမ္မာသမီးတော် တစ်ယောက်လား..."

စူးချန်ကဲသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ယောက်ဆိုလျှင် မတော်တဆဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဘာလဲ..

သူ၏ ဆရာက ထိုမျှ ကံကောင်းသလော...

အပြင်ထွက်တိုင်း အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကို ကောက်ရလာသလော..သို့မဟုတ်... သူ၏ ဆရာကလည်း အနည်းငယ် ထူးကဲနေနိုင်သလော... သောက်ကျိုးနည်း...ကံကြမ္မာသမီးတော် တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိလျှင် ငါ သတ်ဖြတ်ခံရနိုင်ပြီးတော့ နှစ်ယောက်ကို စော်ကားမိရင် သူတို့က ငါ့ရဲ့ ပြာတွေကိုပါ လွှင့်ပစ်ချင်ကြမှာ သေချာတယ်...

ငါ့ရဲ့ဆရာကများ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား...

စူးချန်ကဲက တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေစဉ်မှာပင် နင်ဖူယောင်က တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စူးချန်ကဲက သူမအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့သွားလေ၏။

"သ... သ... သ... သ... သခင်..."

'သခင်' ဟူသော အခေါ်အဝေါ်များက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်... ဖူယောင် မှားသွားပါတယ်... နံနက်စာ လာပို့တာ အသက်ရှူချိန် ဆယ့်ငါးကြိမ် နောက်ကျသွားလို့ပါ..."

နင်ဖူယောင်က စူးချန်ကဲကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟူး...

သူမ ထပ်ပြီး အဆူခံရကာ အပြစ်ပေးခံရတော့ပေမည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး...

ငါ့ကို စိတ်ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းတွေ ထပ်တူးခိုင်းဖို့ မလုပ်ပါနဲ့... အဲ့ဒီမှာဆို ဝအောင်တောင် မစားရဘူး...

"သ... သ... သ... ဘာသခင်လဲ... အခုကစပြီး ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ပဲ ခေါ်တော့..."

စူးချန်ကဲက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သဘာဝကျကျ ထိုင်လိုက်ကာ နေ့လယ်စာဘူးကို သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်လိုက်၏။

မွှေးကြိုင်သော အစားအစာများကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ယနေ့၏ နံနက်စာမှာ ကောက်ညှင်းဆန်ပြုတ် ငွေမင်ငါးပေါင်းနှင့် ရာသီပေါ် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဖြစ်သည်။

အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဗိုက်ဆာခြင်းကို သက်သာစေရန်အတွက် အစားအစာစားရန် မလိုအပ်သော်လည်း စူးချန်ကဲ စားသော အစားအစာများမှာ သာမန် မဟုတ်ချေ။ ဤအရာများသည် များပြားသော စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် နတ်ဆိုးငါးများဖြစ်ပြီး စားသုံးခြင်းက အကျိုးကျေးဇူးများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

ထို့ပြင် အစာစားသည့် အလေ့အထကို စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အုပ်စိုးသူ စူးမိသားစုကပင် ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး အခြားအကြောင်းရင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရှည်လျားသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကြားတွင် သေမျိုးဘဝ၏ အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ နင်ဖူယောင်မှာ အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်၏။

"ငါ ကြားတာ မှားသွားတာလား..."

"ဝမ်းတွင်းမည်းစူးက သူ့ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်ခိုင်းတာလား..."

"ထောင်ချောက်ပဲ..."

"ဟုတ်တယ် ဒါ သေချာပေါက် ထောင်ချောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးက သေချာပေါက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ အပြုံးပဲ..."

"အတုကြီး... အတုကြီး..."

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ညင်သာသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ နားဘေး၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ထိုင်ပြီး အတူတူစားကြရအောင်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်မနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကို သွားခေါ်အုံး..."

"အတူတူစားမယ်..."

နင်ဖူယောင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းတောက်ပသွားတော့သည်။

အခန်း ၆ :နင် တကယ်ပြောနေတာလား

"အာ... ဒုတိယ စီနီယာအစ်မက မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားတာ... ဂျူနီယာညီမလေးလည်း မရှိဘူး... သူလည်း လိုက်သွားလောက်တယ်..."

နင်ဖူယောင်က အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်..."

"ဒီနေ့ ဝမ်းတွင်းမည်းစူး ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"သူက ငါတို့ကို အမုန်းဆုံး မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ငါ့ကို သူနဲ့ နံနက်စာ အတူစားဖို့ ခေါ်ရတာလဲ... ပြီးတော့ သူ့ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့တောင် ခေါ်ခိုင်းသေးတယ်..."

"သူ သေတော့မှာမလို့များလား..."

"လူတစ်ယောက် သေတော့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့စကားတွေက ကြင်နာတတ်လာတယ်လို့ ဦးလေးလင် ပြောဖူးတယ်..."

"ရှီး... ဝမ်းတွင်းမည်းစူးမှာ ကုမရတဲ့ ရောဂါ ရှိနေတာပဲ..."

"ရေး..."

"ဒါပေမဲ့ သူ သေတော့မယ်ဆိုတာ သိရတာတောင် ငါက ဘာလို့ နည်းနည်း မပျော်သလို ခံစားနေရတာလဲ..."

နင်ဖူယောင်၏ လှပသော မျက်ခုံးများက ကြုံ့သွားပြီး စူးချန်ကဲကို မျက်လုံးထောင့်မှ ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်၏။

သူက ကြည့်ကောင်းနေတုန်းပဲ... သေမယ့်လူနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး...

စူးချန်ကဲသည် ဤမိန်းကလေး၏ အတွင်းစိတ် စကားပြောဆိုမှုများက မည်မျှ ကြွယ်ဝကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် မသိရှိခဲ့ချေ။ လျှိုရူယန် မနက်စောစော ထွက်သွားကြောင်း ကြားပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အရင်စားကြတာပေါ့..."

သူ ခန့်မှန်းနေရန် မလိုအပ်ချေ။ လျှိုရူယန်က သူမ၏ ဧကရီ မှတ်ဉာဏ်များကို နိုးထစေပြီးနောက် သူမသည် သေချာပေါက် အလကားနေမည် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုသန်မာလာစေရန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိရပေမည်။ ပြန်လည်ဝင်စားသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်လေ၏။

"တကယ် ရလို့လား..."

နင်ဖူယောင်က မယုံကြည်နိုင်သော အသံငယ်လေးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်က စားပွဲပေါ်ရှိ မွှေးကြိုင်သော ငါးဆီသို့ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်ရှိသွားသည်။

နင်ဖူယောင်အတွက် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ယာယီ မေ့ပျောက်သွားစေနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာမှာ အရသာရှိသော အစားအစာများပင်။

"ငါ စားလို့ရလား..."

"ငါ တကယ် စားလို့ရတာလား..."

"စီနီယာအစ်ကိုက ငါ့ကို အတူထိုင်စားစေချင်တယ်လို့ ပြောတာလား... အ... အ... အ..."

'အ' ဟူသော အသံများကို အကြိမ်များစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နင်ဖူယောင်က အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ခေါ်လိုက်လေ၏။

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို..."

စူးချန်ကဲက သူ၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ငါးတစ်ဖတ်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟင်..."

"ဒီကောင်မလေးရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က မဆိုးဘူးပဲ..."

"သူ့ကို ဟင်းချက်ခိုင်းထားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"အတော်လေး အရသာရှိတာပဲ..."

သို့ရာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း နင်ဖူယောင်၏ အမူအရာမှာ သဘာဝမကျသေးချေ။ သူမသည် ထိုင်ရမလား ရပ်ရမလား မသေချာဘဲ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ စူးချန်ကဲ၏ စကားများက အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် သူမကို တမင်တကာ စနောက်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သူမ မယုံကြည်နိုင်သေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ယခင်က ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး မဖြစ်ဖူးသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စူးချန်ကဲသည် သူ၏ လေသံကို တင်းမာသော လေသံအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ထိုင်..."

ဘုတ်...

နင်ဖူယောင် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်မတ်မတ်ထားထားလေ၏။ ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် စူးချန်ကဲသည် သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော အသားအရေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည် အမှန်တကယ် ဖြူဝင်းပြီး လှပလှသည်။

"ဒီရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဟိုနာမည်ကြီးတွေက လုံးဝ ယှဉ်လို့မရဘူး... အေအိုင်ကတောင် ဒီလို ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စူးချန်ကဲက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ဤမျှ လှပမှုကို မည်သို့များ အသိအမှတ်မပြုနိုင်ခဲ့သနည်းဟု အနည်းငယ် ပဟေဠိဖြစ်သွားမိသည်။

သို့ရာတွင် ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မူလလက်ခံသူမှာ ခပ်တန်းတန်းနေတတ်ပြီး အစွမ်းထက်သော နောက်ခံရှိသဖြင့် အလှပဂေးမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ ပိုမိုသန်မာလာရန်နှင့် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကျော်လွန်ရန် ပြင်းထန်သော စွဲလမ်းမှုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

နင်ဖူယောင်က သူမ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စူးချန်ကဲက ထပ်မံ၍ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စား..."

ဒီကောင်မလေးက ခိုင်းမှပဲ လှုပ်တော့တာလား...

သူက လိပ်လား...

အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နင်ဖူယောင်သည် လျင်မြန်စွာပင် သူမ၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အစားအစာများကို စတင်၍ ငမ်းငမ်းတက် စားသောက်လေတော့သည်။ နူးညံ့သော ငါးအသားဖြူဖြူလေးများက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး သူမက ညင်သာသော ညည်းသံလေးကို မပြုလုပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အင်း... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ..."

ဤအချိန်၌ စနစ်၏ အသံက စူးချန်ကဲ၏ နားထဲတွင် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

【ဒင်... လက်ခံသူက တတိယ စီနီယာညီမလေးနဲ့အတူ နံနက်စာ စားခဲ့ပါတယ်... ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နင်ဖူယောင်က နဝမတောင်ထိပ်မှာ နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်ကို ခံစားခဲ့ရပါတယ်... ဆုလာဘ် - ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ (တစ်လ)...】

【ကျင့်ကြံခြင်းကို လက်ခံသူအတွက် ပေါင်းစပ်ပေးပြီးပါပြီ...]

【လောလောဆယ် နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေမယ့် မစ်ရှင်တွေ မရှိသေးပါဘူး (အကြောင်းအရင်း - တတိယ ဂျူနီယာညီမလေး)...】

"ဟင်..."

"ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုက်ရိုက် ဆုချတာလား..."

"ဒါက အတော်လေး အဆင်ပြေတာပဲ..."

စူးချန်ကဲက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်၏။ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော လုပ်ရပ်တစ်ခုအတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် နင်ဖူယောင်ကို သူနှင့်အတူ စားရန် ခေါ်လိုက်ခြင်းက လုံးလုံးလျားလျား မသိစိတ်မှ လုပ်ဆောင်လိုက်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ဝီ...

စူးချန်ကဲက ငါးတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပေါင်းစပ်လိုက်မှုနှင့်အတူ မနေ့ကမှ သူ ဝင်ရောက်ခဲ့သော မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် သူ၏ အရိုးများက ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ကျော်အထိ သိသိသာသာ ပိုမို သန်မာလာခဲ့ပြီး ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်မည့် လက္ခဏာများကို ပြသလာလေ၏။

အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အဘယ်ကြောင့် မချိုးဖောက်သေးသနည်းဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ကား အကြောင်းအရင်းကို စူးချန်ကဲက ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤနယ်ပယ်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုရန် လိုအပ်ပေ၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည်သူတို့ အကျွမ်းတဝင်အရှိဆုံး မှော်စာလုံးများကို ခြေလက်အင်္ဂါများမှ စတင်ကာ ထွင်းထုလေ့ရှိကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အရိုးများက မှော်စာလုံးများ၏ စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှော်စာလုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး နားလည်မှုမရှိဘဲ ထွင်းထုရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထွင်းထုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာသည် များစွာ သန်မာလာမည်ဖြစ်ပြီး မှော်စာလုံး၏ စွမ်းအား အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လာပေမည်။

ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏အရိုးခွန်အားကို ကြံ့ခိုင်စေပြီး မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

မှော်စာလုံး ပိုမိုအစွမ်းထက်လေ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား ပိုမိုသန်မာလေလေပင်။။

စူးချန်ကဲ၏ ကလေးဘဝ မှတ်ဉာဏ်များတွင် စူးမိသားစုသည် ရှေးဟောင်း ကြမ်းကြုတ်သော ဝင်္ကပါများ သို့မဟုတ် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ အဖိုးတန် နည်းစနစ်များကို ထွင်းထုလေ့ရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချီလင် ရွှမ်ဝူ အစစ်အမှန်နဂါးနှင့် ကျားဖြူစသည့် နတ်ဘုရားသတ္တဝါများ၏ နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးများပင်။

ဤသည်က ထိုပါရမီရှင်များအား သာမန် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာသာလွန်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်စေပြီး အဆင့်မြင့်သော ရန်သူများကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ရရှိစေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်တဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိနေမှတော့ ငါက လမ်းဟောင်းကို လိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး... ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးတွေကို ဖန်တီးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ လမ်းစဉ်ကို အပြည့်အဝ လိုက်လုပ်လို့ ရတယ်..."

စူးချန်ကဲက အစာစားနေရင်း တွေးတောလိုက်၏။

ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသင့်သည်။

မနေ့ညက ဤအရာကို သူ စဉ်းစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းအရ ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်၏ တိုးတက်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ အရာများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှုမှတ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ရန်အတွက် သူသည် နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုရန် လိုအပ်သည်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည့်တိုင် ရှုမှတ်ရန်အတွက် ကိုးကားစရာ အချက်အလက်များ လိုအပ်နေဆဲပင်။ သူ၏ အရိုးခွန်အားကို တိုးမြှင့်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း ရှာဖွေရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ လုံးလုံးလျားလျား ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ဤကိစ္စမှာ အတော်လေး ဒုက္ခများလှ၏။

"နံနက်စာ စားပြီးရင် ကြည့်ဖို့အတွက် အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ဆီ သွားရမယ်..."

စူးချန်ကဲသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

လူတချို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ယခုအချိန်၌ နင်ဖူယောင်သည် ထမင်းသုံးပန်းကန် စားပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကလေးမှာ စူထွက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့်သွေးများမှာ များစွာ ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ဗိုက်ဝနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း နောက်ဆုံးအကြိမ် စားရသည့်အလား ပါးစပ်ထဲသို့ အစားအစာများကို ဆက်လက်၍ သွတ်သွင်းနေဆဲပင်။

"ဒီနေ့ ဝမ်းတွင်းမည်းစူး ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိပေမဲ့ ငါ ပိုစားရမယ်..."

"မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် ဒီလိုကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို စားရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စူးချန်ကဲမှာ အစားစား၍ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ နင်ဖူယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဆက်မစားနိုင်တော့ရင်လည်း မစားနဲ့တော့... ညကျရင် ရှိသေးတယ်... ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ သုံးနပ်လုံး အတူတူစားမယ်... ဒီညကျရင် မင်းရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်မနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကိုပါ ပြောလိုက်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နင်ဖူယောင်မှာ ပါးစပ်အပြည့် အစားအစာများဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက စူးချန်ကဲကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကာ "နင် တကယ်ပြောနေတာလား" ဟု မေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲမှာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီဖြစ်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို မမြင်လိုက်ချေ။

【ဒင်... လက်ခံသူက တတိယ ဂျူနီယာညီမလေး နင်ဖူယောင်ရဲ့ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်တောက်ထားခဲ့တဲ့အတွက် ဒီနေ့အထိ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဓား မရှိသေးပါဘူး... ဓလေ့ထုံးစံအရဆိုရင် သူ့မှာ ဓားတစ်လက် ရှိနေသင့်တာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ လက်ခံသူက သူ့ရဲ့ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ပါတယ်... သူက ကလေးဘဝကတည်းက ဓားအင်မော်တယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တတိယဂျူနီယာညီမလေး သဘောကျတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ပေးပါ...】

【ဆုလာဘ် - အထွတ်အထိပ်အရိုး...】

"..."

စူးချန်ကဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် နင်ဖူယောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စားလို့ ပြီးပြီလား... ပြီးရင် မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့အတူ တောင်အောက်ဆင်းရအောင်..."