အခန်း (၇-၈)

အခန်း ၇ - စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ် ကြင်နာတတ်တာပဲ

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး အင်အားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုက်ချင်နယ်ပယ်၏ မိုင်ပေါင်းသန်းရာထောင်ချီသော နေရာများကို အုပ်ချုပ်ထားသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တပည့်များ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို တင်းကျပ်စွာ သတ်မှတ်ထားလေ၏။

အပြင်စည်းတပည့်များ၊ တောင်ထိပ်ကိုးခုသို့ ဝင်ရောက်သူများကို အတွင်းစည်းတပည့်များဟု ခေါ်ဆိုပြီး တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များကို အဓိကတပည့်များအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးကာ အမြင့်ဆုံးမှာ တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ သခင်များအောက်တွင် ပညာသင်ကြားသော တပည့်ရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုစီရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူမှာ ခေါင်းဆောင်တပည့် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့အားလုံး၏အထက်တွင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးလျှင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အတန်းဖြစ်သော သူတော်စင်ရာထူး ရှိနေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာမှာ နှစ်တစ်ရာနီးပါး လစ်လပ်နေခဲ့ပြီး ဤမျိုးဆက်ရောက်မှသာ အခွင့်အရေး အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

အကြောင်းအရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ စည်းမျဉ်းနှစ်ခုရှိနေပြီး သူတော်စင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရရန်အတွက် အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် မတိုင်မီ နတ်ဘုရားချဉ်းကပ်ခြင်းစေတီ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိရမည် သို့မဟုတ် ကျန်တောင်ထိပ်ရှစ်ခုမှ ခေါင်းဆောင်တပည့်များ၏ ပေါင်းစပ်အင်အားကို အနိုင်ယူရပေမည်။

...

"ဟေ့... မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... မနေ့က နဝမတောင်ထိပ်က အဲ့ဒီလူက နတ်ဘုရားချဉ်းကပ်ခြင်းစေတီကို သွားစိန်ခေါ်တာ သတ္တမမြောက်အထပ်မှာ ထပ်ပြီးကျရှုံးသွားပြန်ပြီတဲ့..."

"ဒါက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... လက်ရှိ တောင်ထိပ်ကိုးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့်တွေထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်းပဲ အဋ္ဌမအထပ်ကို ခြေချနိုင်တာလေ... ငါပြောနိုင်တာကတော့ မင်း အရည်အချင်းမရှိရင် ပိုလေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်ဆိုတာပဲ..."

"ငါ သိပါတယ်... ငါက ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ... ငါတို့ သူတော်စင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာတာကို မြင်တွေ့ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးများ ရှိမလားလို့ပါ..."

"အခွင့်အရေးတွေအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ပထမတောင်ထိပ်က စီနီယာအစ်ကိုယောင် ဒီနှစ်မှာ နဝမမြောက်အထပ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မလားဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူလည်း အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ကျော်သွားတော့မယ်..."

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်... စီနီယာအစ်ကိုယောင်နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုစူးတို့က ဘယ်တုန်းကမှ တည့်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးနော်... တကယ်လို့ သူသာ သူတော်စင် ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်..."

"သူတော်စင်ဖြစ်ဖို့ နောက်ထပ် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟဲဟဲ... အဲ့ဒါက ပထမစည်းမျဉ်းထက် အများကြီး ပိုခက်တယ်... အဲ့ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာသက်သက်ပဲ..."

ခန်းမဆောင်တန်းများကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော သာမန်တပည့်များသည် တစ်ခုခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြပေသည်။ ရုတ်တရက် ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သော လူငယ်တပည့်လေးမှာ ဖြူရော်သွားပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ကမန်းကတန်း အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုစူး..."

နှစ်ဖက်လုံးရှိ သာမန်တပည့်များက အဖြစ်အပျက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်သွားကာ ကမန်းကတန်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုစူး..."

သူတို့အားလုံးက အတွင်းစိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ..."

"သောက်ကျိုးနည်း..."

"သူ ဘာလို့ တောင်အောက်ဆင်းလာတာလဲ..."

သာမန်တပည့်များသည် နတ်ဘုရားချဉ်းကပ်ခြင်းစေတီကို စိန်ခေါ်ရန် မဟုတ်လျှင် စူးချန်ကဲက မည်သည့်အခါမျှ တောင်အောက်ဆင်းလေ့မရှိကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားကြသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ နဝမတောင်ထိပ်၏ ခေါင်းဆောင်တပည့် စူးချန်ကဲသည် မောက်မာပြီး ခပ်တန်းတန်းနေတတ်သော စရိုက်ရှိကာ အလွန်ထူးဆန်းသော ဒေါသရှိကြောင်း ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းရှိ မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူတို့က သူ၏စိန်ခေါ်မှု ကျရှုံးခြင်းအကြောင်းကို နောက်ကွယ်တွင် အတင်းပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သေလမ်းရှာနေခြင်း မဟုတ်လော...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တောက်ပသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင်...

ပုံရိပ်နှစ်ခုက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စူးချန်ကဲသည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကြယ်မြစ်များကဲ့သို့ဖြစ်ကာ မည်သည့် ဒေါသအရိပ်အယောင်မျှ မပြသထားချေ။

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏ခေါင်းများကို ပိုမို ငုံ့ထားလိုက်ကြပြီး အပြစ်ပေးခံရရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

လူအုပ်ထဲရှိ အမျိုးသမီးတပည့်အချို့က မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြပြီး ချစ်ခင်စွဲလမ်းနေသော အမူအရာများကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်ကြလေ၏။

"အရမ်းချောတာပဲ..."

"သူက စီနီယာအစ်ကိုစူးချန်ကဲလား..."

"သူက ဒီလောက်တောင် ချောတာပဲ..."

"သေချာတာပေါ့... တောင်ထိပ်ကိုးခုထဲမှာ ဘယ်သူက အစွမ်းအထက်ဆုံးလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံစရာတချို့ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်တောင်ထိပ်က ရုပ်အချောဆုံးလဲလို့ ပြောလာရင် သေချာပေါက် နဝမတောင်ထိပ်ပဲ... စီနီယာအစ်ကိုစူးကပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီလေ..."

"အိုး... ငါ အပြစ်ပေးခံချင်လိုက်တာ... စီနီယာအစ်ကိုစူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ပါ... လုံးဝ အားနာမနေပါနဲ့..."

"ဟယ်... နင်က အသစ်ဖြစ်ရမယ်... နင်က အတော်လေး အီစီကလီလုပ်တတ်တာပဲ... မနက်ဖြန်ကျရင် 'ချန်ကဲအဖွဲ့' မှာ လာတန်းစီလှည့်..."

သို့ရာတွင် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်မှုအတွက် စူးချန်ကဲက သူတို့ရှေ့မှ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ချွေးများထွက်နေသော အမျိုးသားတပည့်များမှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှသာ သူတို့က နောက်ထပ် အတင်းအဖျင်းများ စတင်ပြောဆိုဝံ့တော့သည်။

"သီသီလေးပဲ... သူ ငါတို့ကို တကယ် အပြစ်မပေးသွားဘူး..."

"မင်းတို့ သတိထားမိလား... စီနီယာအစ်ကိုစူးက ဒီနေ့ ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းကွာခြားနေတယ်..."

"တကယ်ပဲ... သူက သူတို့ပြောသလောက် ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး... ငါတောင် သူက နည်းနည်း တည်ကြည်အေးဆေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"စောစောက စီနီယာအစ်ကိုစူးနောက်က လိုက်သွားတာ ဘယ်သူလဲ... တကယ့်ကို လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ..."

"မင်း သူ့ကိုတောင် မသိဘူးလား... အဲ့ဒါ နဝမတောင်ထိပ်သခင်ရဲ့ တတိယတပည့် နင်ဖူယောင်လေ... ငါတို့က သူ့ကို စီနီယာအစ်မလို့ ခေါ်ရမှာ..."

"အာ... စီနီယာအစ်ကိုစူးက သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေနဲ့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ငါတို့ ကြားထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူတူ ဖြစ်သွားတာလဲ..."

ယခုအချိန်အထိ နဝမတောင်ထိပ်သို့ မည်သည့်တပည့်မျှ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကမှ နဝမတောင်ထိပ်သခင်သည် အမျိုးသမီးတပည့် သုံးဦးကို လက်ခံခဲ့ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး သူမတို့အားလုံး ပါရမီရှင်များဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် လက်တွေ့၌ကား သူတို့၏ နယ်ပယ်များက မမြင့်မားဘဲ နင်ဖူယောင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းကသာ အနည်းငယ် လက်ခံလောက်ဖွယ် ရှိနေသည်။

ဤတပည့်များ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်လာကြ... စားစရာ အတင်းအဖျင်းကြီး ရှိတယ်..."

"နဝမတောင်ထိပ်က ဒုတိယတပည့် လျှိုရူယန်နဲ့ သတ္တမတောင်ထိပ်က စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားချဉ်းကပ်ခြင်းစေတီရဲ့ ပထမအထပ်မှာ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီးနောက် ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးအလား ထိုနေရာဆီသို့ တိုးဝှေ့သွားကြတော့သည်။

ဤအချိန်၌....

အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော စူးချန်ကဲသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြားခဲ့ရဘဲ တပည့်များ၏ မှတ်ချက်များကိုလည်း လုံးလုံးလျားလျား ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအချိန်၌ သူသည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

"အထွတ်အထိပ်အရိုး..."

"ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲ..."

"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာတောင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သောင်းကျော်အတွင်းမှာ ဒါကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့လူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ..."

"ဒါနဲ့ဆို ဘယ်လို မှော်စာလုံးမျိုးကို ငါ မထွင်းထုနိုင်ဘဲ နေမှာလဲ..."

"တခြားအရာတွေကို မပြောနဲ့ဦး... မှော်စာလုံးရဲ့ အားဖြည့်မှုမပါဘဲနဲ့တောင် ငါက သက်တူရွယ်တူတွေကြားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီ..."

"ဒါက အထွတ်အထိပ်အရိုးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပဲ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ကဲ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော နင်ဖူယောင်တွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။ သူမသည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်နေသော်လည်း စူးချန်ကဲ၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ချေ။

သူမ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ဝမ်းတွင်းမည်းစူးက ဒီနေ့ ငါ့ကို တောင်အောက်ခေါ်လာပြီး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်..."

"သူ ငါ့ကို အစားထပ်စားခိုင်းတယ်..."

"ဖြစ်နိုင်တာက..."

နင်ဖူယောင်၏ အမူအရာမှာ တင်းမာခက်ထန်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာ ဖြူရော်သွားလေ၏။

သူက ငါ့ကို ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...

ငါ့ကို ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးတာက ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းရအောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိုးကျနေစေဖို့အတွက်ပဲလား...

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နင်ဖူယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော အကြံတစ်ခုက ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အ... အ... အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ အိမ်သာသွားချင်လို့ပါ..."

"အောင့်ထားလိုက်..."

"အ... အ... အ... အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို... ကြက်တွေကို အစာမကျွေးရသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်လို့... ကျွန်မ အရင် ပြန်သွားလိုက်ရမလား..."

"သူတို့ အစာငတ်ပြီး သေသွားရင် သတ်စားဖို့ အတော်ပဲပေါ့..."

စူးချန်ကဲက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နင်ဖူယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဒီကောင်မလေး ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေရတာလဲ...

သူမက ဘာကို တိတိကျကျ ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်သနည်း။

သူသည် အမှန်တကယ်ကို အရူးမလေးပင်။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို တစ်ခုခု တကယ်လုပ်ချင်ပါက ယနေ့အထိ စောင့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်၌ နင်ဖူယောင်သည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပုံရကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသည်။

စူးချန်ကဲက သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်မှသာ သူမ ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက...အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်လား..."

နင်ဖူယောင်က သူမရှေ့ရှိ ကြီးမားလှသော နန်းတော်အဆောက်အအုံကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နန်းတော်အဆောက်အအုံဟု ခေါ်သော်လည်း ဧရာမမျှော်စင်အဆောက်အအုံအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းက ပို၍တိကျပေမည်။ မျှော်စင်ကိုယ်ထည်ကို အမည်မသိ ပစ္စည်းတချို့ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ကျောက်တုံးနှင့်တူသော်လည်း ကျောက်တုံးမဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းနှင့်တူသော်လည်း ကျောက်စိမ်းမဟုတ်ချေ။ နွေးထွေးစိုစွတ်သော အရောင်အဝါတစ်ခုက မျှော်စင်ကိုယ်ထည်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေပေ၏။ မျှော်စင်၏ ထိပ်တွင် ရှေးဟောင်း ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး 'အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံ' ဟူသော စာလုံးများကို ရဲရင့်ကာ နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် ကခုန်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

"သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီနေရာ ခေါ်လာတာလဲ..." နင်ဖူယောင်က စူးချန်ကဲ၏ ကျောပြင်ကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။

အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်သည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဂိုဏ်းမှ စုဆောင်းထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၊ ရတနာနည်းစနစ်များ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များ အမျိုးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အရာအားလုံး ပါဝင်သောကြောင့် အသင်္ချေဟု အမည်ပေးထားခြင်းပင်။

ဤနေရာတွင် စည်းမျဉ်းများ သိပ်မများလှချေ။ ဤမျှော်စင်ကို ဂိုဏ်း၏ တပည့်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များ အားလုံးအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ဂိုဏ်းအတွက် စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ်များ အလုံအလောက်ရှိသရွေ့ သာမန်တပည့်များပင်လျှင် အဖိုးတန်ဆုံး ကျင့်စဉ်များကို ယူဆောင်သွားနိုင်သည်။

"မင်း အမြဲတမ်း ဓားတစ်လက် လိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဝင်ပြီး ရွေးလိုက်လေ... ရွေးပြီးရင် အဋ္ဌမ​အထပ်ကို လာပြီး ငါ့ကို လာရှာ..."

စူးချန်ကဲက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဋ္ဌမမြောက်အထပ်ရှိ ကျမ်းစာသိမ်းဆည်းရာ အဆောက်အအုံသို့ ဦးစွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အာ..."

နင်ဖူယောင် တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများက စူးချန်ကဲ၏ ကျောပြင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

သူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...

သူက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးမလို့လား...

ငါ ကြားတာ မှားသွားတာလား...

"ငါက မင်းကို လက်ဆောင်ပေးမလို့ ပြောတာ... အများကြီး တွေးမနေနဲ့... သွားရွေးချယ်လိုက်..."

စူးချန်ကဲက တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ သူက သူမကို သိလာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ဤမိန်းကလေးက သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော နှလုံးသားနှင့် လိုက်ဖက်စွာ အတော်လေး နှေးကွေးကြောင်း နားလည်ထားသည်။

"အာ..."

"တကယ်လား..."

"ဒါ... ဒါ... ဒါဆို..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို... စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ် ကြင်နာတတ်တာပဲ..."

ယခုအချိန်၌ နင်ဖူယောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အကြိမ်များစွာပင် စကားမထစ်တော့ချေ။ ယနေ့မတိုင်မီက သူမ၏ရှေ့ရှိ ဤစီနီယာအစ်ကိုက သူမအား မည်သို့ ဖိနှိပ်ခဲ့သည်ကိုပင် သူမ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဓားတစ်လက်...

နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားတစ်လက် ရပြီပေါ့..

ကလေးဘဝက ဦးလေးလင် ဓားနည်းစနစ်များ အသုံးပြုသည်ကို မြင်ကတည်းက သူမသည် ထိုအရာအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလန်းခဲ့ပြီး ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က နင်မိသားစုမှ လူအများအပြားက သဘောမတူဘဲ သူမ၌ ဓားအတွက် ပါရမီမရှိကြောင်း ပြောခဲ့ကြသော်လည်း...

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ...

ငါ နင်ဖူယောင်က တိုက်ခိုက်ဖို့ ဓားကို ကျင့်ကြံတာမှ မဟုတ်တာ... ကြည့်လို့လှရင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား..

နင်ဖူယောင်က အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်အတွင်းသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် စူးချန်ကဲသည် အဋ္ဌမ​အထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားလေသည်။

【ဒင်... တတိယ ဂျူနီယာညီမလေး နင်ဖူယောင်ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သင့်ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခေါ်ဆိုခဲ့ပါတယ်... ဆုလာဘ် - တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်း...]

【ဆုလာဘ်ကို ပေါင်းစပ်ပေးပြီးပါပြီ...】

အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်....

အဋ္ဌမမြောက်အထပ်....

လေထုထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်မင်ရည်၏ အနံ့သင်းသင်းလေးနှင့် ရောနှောနေသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်များ၏ ရနံ့သင်းသင်းလေး လွှမ်းခြုံနေသည်။

အဆုံးမရှိအောင် ရှည်လျားလှသော စာအုပ်စင်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိနေသည့် တိုင်လုံးကြီးများအလား ဖြစ်လေ၏။ ထိုစင်များပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းပြားများ၊ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ၊ တိရစ္ဆာန်သားရေလိပ်များနှင့် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ရွှေရောင်မှော်စာလုံးအချို့တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အောက်ထပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်....

ဤနေရာတွင် လူအလွန် ရှားပါးလှသည်။

သာမန်တပည့်များက ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းများကို မတတ်နိုင်ခြင်းအပြင် အလွန် နက်နဲသိမ်မွေ့လွန်းသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ လာသူအများစုမှာ တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် တောင်ထိပ်သခင်များ ဖြစ်ကြသည်။

စူးချန်ကဲ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းပေသည်။ ဤသည်မှာ သူသည် နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးများကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုအစွမ်းထက်လေ ပိုကောင်းလေလေပင်။ သူ၏ ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးများကို ဖန်တီးရန် နားလည်သဘောပေါက်မှုများစွာ လိုအပ်သည်။

【ဒင်... ထိုက်ချင် မှော်စာလုံး · ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြည်လင်မှုအား အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးပါပြီ...】

【ဒင်... စွန်းနီမှော်စာလုံး · ကြမ်းကြုတ်သော မိုးကြိုး တိုက်ခိုက်မှုအား အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးပါပြီ...】

【ဒင်... ရွှေရောင်ဖုန်းမှော်စာလုံး · လေဟာနယ်ဆုတ်ဖြဲခြင်းလက်သည်းအား အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးပါပြီ...】

【ဒင်... အသက်ကိုးချောင်း မိုးပြာနဂါး မှော်စာလုံး · ယန္တရားတစ်ထောင် ပြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းအား အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးပါပြီ...】

【ဒင်... မြင့်မြတ်အရှင် နန်မင် ချန်ထားခဲ့သော မှော်စာလုံး · နန်မင် ခွဲထွက်ခြင်း မီးတောက်အား အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးပါပြီ...】

ဤအချိန်၌ စူးချန်ကဲသည် ဗဟုသုတ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် "အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို၏ မဟာဆရာသခင်တစ်ဦး မည်သို့ဖြစ်လာနိုင်ပုံဆိုင်ရာ စစ်မှန်သော သဘောတရား" ကို ဖတ်ရှုရန် အာရုံစိုက်နေသော ပိန်ပါးပါး အဖိုးအိုတစ်ဦးက အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲကာ သုံးသပ်သည့်အနေဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"တစ်ခါတည်းနဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်နေတာ... လောဘကြီးရင် အစာမကြေဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ နိယာမကို နားမလည်ဘူးပဲ... ပုံမှန် မောက်မာတဲ့လူ တစ်ယောက်ပါပဲလေ... နဝမတောင်ထိပ်ကတော့ ပြီးသွားပါပြီ..."

အခန်း ၈: ထပ်ပြီးတော့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြန်ပြီလား

အဖိုးအိုက စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် စာမျက်နှာကို လှန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် နက်နဲသိမ်မွေ့လွန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဟင်..."

"ဉာဏ်အလင်းပွင့်တာလား..."

အဖိုးအိုက အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးဖြူကြီးများ ကြုံ့သွားပြီး လောကဒဏ်ခံထားရသော သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤကောင်လေးတွက် အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ကောင်းသော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖိုးအိုသည် စူးချန်ကဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မှေးမှိန်သည့် အငွေ့အသက်ကိုလည်း သတိပြုမိသွား၏။

"အို... သူက မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ်ကို ခြေချထားပြီးသားပဲ... မနေ့က သူ မျှော်စင်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့တော့ သူ တစ်ခုခုရပြီး ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်... သူ့ရဲ့ မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ်က မကြာသေးခင်ကမှ ချိုးဖောက်ထားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး... သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို တည်ငြိမ်နေတယ်..."

အဖိုးအို ပဟေဠိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စူးချန်ကဲ၏ လုပ်ရပ်တစ်ခုက သူ့အား အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့် အခြေအနေမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ယခုလေးတင် ယူဖတ်ထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ရတနာနည်းစနစ်ကို ချထားပြီးနောက် ဖတ်ရန် အသစ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်၏။

"..."

"ဒီကောင်လေး ရူးနေတာလား..."

"ဉာဏ်အလင်းပွင့်တယ်ဆိုတာ တိုက်ဆိုင်လို့ ကြုံတွေ့ရတာမျိုးပဲ ရှာဖွေလို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ တစ်သက်မှာ တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ရတာက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ... ငါသာ နောက်တစ်ကြိမ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခွင့် ရခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအိုရဲ့ အသေးစား အောင်မြင်မှုအဆင့်လောက်ပဲ ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက အတင်းအကျပ် ထွက်သွားတယ်... ဆက်ပြီးနားလည်သဘောပေါက်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ တခြားတစ်ခုကို သွားကြည့်တယ်တဲ့လား..."

အဖိုးအို၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်လေး အောင်မြင်သည်ကို မြင်ချင်သော်လည်း မမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ဟမ့်...

ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ...

လောဘကြီးလိုက်တာ... သူ နောင်တရမယ့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်...

ထိုသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း အဖိုးအိုမှာ သွေးအေးတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် စူးချန်ကဲကို သတိပေးရင်း ပညာပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်မနေနိုင်ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်..

ထိုနက်နဲသိမ်မွေ့လွန်းသော အငွေ့အသက်က ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဖိုးအိုသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် မလျှောက်ရသေးဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

"နောက်ထပ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်တာလား..."

ချက်ချင်းပင် စူးချန်ကဲက ယခင်လုပ်ရပ်ကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်လိုက်ပြီးနောက်...

"ဉာဏ်အလင်းပွင့်တာက ထပ်ပြီး... ထပ်ပြီး... ထပ်ပြီး... ထပ်ပြီးတော့လား..."

အဖိုးအို အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် အနီးနားရှိ ခရမ်းရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုက ပုံမှန်မဟုတ်မှုအား သတိပြုမိသွားပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ထိပ်သခင်... ညွှန်ကြားစရာ ရှိပါသလား..."

"အဋ္ဌမ​အထပ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်... လောလောဆယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုနဲ့... အဋ္ဌမ​အထပ်ကို တက်လာဖို့ သူတို့ သုံးစွဲခဲ့တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ်တွေကို နှစ်ဆ ပြန်ပေးလိုက်..."

အဖိုးအိုသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရယူလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းရှိ စူးချန်ကဲအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်နေပေ၏။

သောက်ကျိုးနည်း... သောက်ရူး ကောင်းကင်ကြီး...

ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ... လူတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခွင့် ပေးလို့ရသလား...

ဒါက ဘယ်လို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမျိုးလဲ...

သူ့ကိုယ်သူ ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားရသော အတွေးတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက သူ ဖတ်ခဲ့သော ရတနာနည်းစနစ် အားလုံးကို သင်ယူပြီးသွားပြီဟူ၍ပင်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ တောင်ထိပ်သခင်..."

ခရမ်းရောင်ဝတ်လူက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မထွက်ခွာမီ မလှမ်းမကမ်းရှိ စူးချန်ကဲကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏နယ်ပယ်သည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း၏ နက်နဲသိမ်မွေ့သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားသိရှိနိုင်လောက်အောင် မမြင့်မားချေ။

မကြာမီ ခရမ်းရောင်ဝတ်လူ၏ ရှင်းလင်းမှုအောက်တွင် "အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို၏ မဟာဆရာသခင်တစ်ဦး မည်သို့ဖြစ်လာနိုင်ပုံ ဆိုင်ရာ စစ်မှန်သော သဘောတရား"

ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦးတည်းသာ အဋ္ဌမ​အထပ်တွင် ကျန်ရစ်တော့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယနေ့ အဋ္ဌမ​အထပ်တွင် လူသိပ်မရှိလေရာ ဒုတိယတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်ယောင်ရှင်းယဲ့ထံမှ အမိန့်ကို မည်သူက ဖီဆန်ဝံ့မည်နည်း။

ဤအချိန်၌ ...

စူးချန်ကဲသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ရတနာနည်းစနစ် အမျိုးမျိုးကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် ကမ္ဘာထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေသည်။ အဋ္ဌမမြောက်အထပ်တွင် ထားရှိသော ရတနာနည်းစနစ်များမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်နိမ့်မှ အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မြေကမ္ဘာအဆင့်မြင့်များ ရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းရှိသော သူ့အတွက်မူ ပြီးပြည့်စုံစွာ သင်ယူရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူရသည်။

စူးချန်ကဲ လွန်စွာအံ့ဩဝမ်းသာသွားမိသည်။

ဤကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။

ဤသည်က စူးချန်ကဲအား တစ်ခုခုကို အလကားရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ စုဆောင်းထားသော စွမ်းဆောင်ရည် အမှတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ရတနာနည်းစနစ်များကို လဲလှယ်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။ မည်သူကမျှ အဆောင်လက်ဖွဲ့နည်းစနစ်များကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဂိုဏ်းက မည်သည့်အခါမျှ မျှော်လင့်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

လက်တွေ့တွင် ဤသည်မှာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းမှ အထူးချန်ထားခဲ့သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည် အမှတ် မလုံလောက်သော တပည့်များအား အဆင့်မြင့် ရတနာနည်းစနစ် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ကျင့်စဉ်များကို ကြည့်ရှုခွင့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ဖွင့်လှစ်သည့် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ရက်အတွင်း ထိုအရာများကို သင်ယူနိုင်ပါက သူ့ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေမည်။ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအပေါ် ဂိုဏ်း၏ဆက်ဆံပုံမှာ သဘာဝကျကျ ကွာခြားပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်များအား ပြုစုပျိုးထောင်ရန် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အချိန်များက တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွား၏။

နာရီဝက်အကြာတွင်။

【ဒင်... သင်ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် သားရဲ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး နတ်ဘုရားမှော်စာလုံး အမျိုးအစားပေါင်း တစ်ရာကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပါတယ်... ဒါကြောင့် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ နိယာမတွေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သင့်အတွက် သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားမှော်စာလုံး တစ်စကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်...】

"နောက်ဆုံးတစ်ခု..."

စူးချန်ကဲသည် သူ၏ အကြည့်ကို စုတ်ပြဲနေသော တိရစ္ဆာန်သားရေအပိုင်းအစတစ်ခုဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအရာသည် အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်ပြီး လဲလှယ်ရန်အတွက် အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ် ပမာဏတစ်ခု လိုအပ်သည်။

သာမန်တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများလည်း ထိုအရာကို ကြည့်ရှုနိုင်သော်လည်း သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံးက လက်လျှော့သွားခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအရာတွင် ဖုန်များပင် အနည်းငယ် တက်နေလေပြီ။

ယနေ့ စူးချန်ကဲ၏ ရရှိမှုများမှာ အလွန် ကြွယ်ဝနေသည်။ သူသည် ဤတိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုနည်းစနစ်များ၏အဆင့်က မမြင့်မားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိလျှင်ပင် နယ်ပယ် မကိုက်ညီပါက အချိန်ပိုယူရပေမည်။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်ပမာဏက သာမန်လူများအတွက်မူ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် တိုတောင်းနေဆဲပင်။

စူးချန်ကဲက စုတ်ပြဲနေသော တိရစ္ဆာန်သားရေလိပ်ကိုဖြုတ်ချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

"တခြားလူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

စူးချန်ကဲက လွတ်နေသောခန်းမကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်သားရေလိပ်ကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးချေ။

ဤအချိန်၌ပင်...

"အဟမ်း... အဟမ်း... အဟမ်း..."

အသံကြားရာသို့ စူးချန်ကဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးခိုးရင့်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအိုတစ်ဦးက ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ သူ၏နောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းတူဦးလေးယောင်..."

စူးချန်ကဲသည် ခယခြင်း မရှိသလို မောက်မာခြင်းလည်း မရှိဘဲ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တခြားသူများအားလုံး အဘယ်ကြောင့် ထွက်သွားကြသည်ကို နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ တောင်ထိပ်သခင်များသည် မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စီနီယာဂျူနီယာ ညီအစ်ကိုများအဖြစ် ခေါ်ဆိုကြသဖြင့် စူးချန်ကဲက သူ့ကို စီနီယာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ယောင်ရှင်းယဲ့ကို သိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တောင်ထိပ်ကိုးခုမှာ နှစ်စဉ်အပြန်အလှန် ဖလှယ်မှုများရှိပြီး စူးချန်ကဲ၏ ဆရာမှာ မကြာခဏ ခရီးထွက်နေတတ်သဖြင့် ယောင်ရှင်းယဲ့က နေရာဝင်ယူရလေသည်။ သူ မနှစ်သက်လျှင်ပင် ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ ဤသည်က မသင်မနေရ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စူးချန်ကဲ၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ဒုတိယတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင် ယောင်ရှင်းယဲ့သည် အမြဲတစေ အားကောင်းပြီး လေးနက်သော အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအိုအပေါ် နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းနေခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤလမ်းစဉ်တွင် သူ၏ ပါရမီမှာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူက ခေါင်းမာပေ၏။ သူ နည်းနည်းပဲ သင်ယူနိုင်လေလေ သူ ပို၍သင်ယူချင်လေလေပင်။

သူသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအိုအတွက် အချိန်အများအပြားကိုပင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ထိုအရာက သူ့ကို မြင့်မြတ်အရှင်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်မိနေစေခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားမီးတောက် ကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်နေသင့်သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ အပြန်အလှန် ဖလှယ်ပွဲတွင် အခြား တောင်ထိပ်သခင်များ အရက်မူးနေချိန်၌ သူ ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် အစီအစဉ်များက လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီအဖိုးကြီးက ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကတည်းက စောင့်ကြည့်နေတာလဲ..."

"ငါ ပေါ့ဆသွားတယ်..."

"နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထားမှ ရမယ်..."

စူးချန်ကဲက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်၏။

ယောင်ရှင်းယဲ့က အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ထုံးတမ်းစဥ်လာတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ငါက ဒီတိုင်း လျှောက်သွားနေတာပါ... မင်း ဆက်လုပ်ပါ... ဆက်လုပ်ပါ..."

ထို့နောက် သူသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ပြီး လျှောက်သွားနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ရူးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... တိရစ္ဆာန်သားရေလိပ်ကို မြန်မြန်ဖွင့်လိုက်... မင်း ထပ်ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဦးမလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

စူးချန်ကဲက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ စုတ်ပြဲနေသော တိရစ္ဆာန်သားရေလိပ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဖွင့်လိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ပါရမီတချို့ကို ထုတ်ပြတာက ငါ့အတွက် အမှန်တကယ်တော့ အကျိုးရှိတဲ့အရာပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေက နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း တစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်တာ..."

ထို့နောက်....

ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ရှေးဟောင်းစာလုံး အနည်းငယ်က သက်ရှိများမူလအစ၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို...ရှေးဦး စစ်မှန်သော ရှင်းလင်းချက်....

"အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအိုလား..."

စူးချန်ကဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤကမ္ဘာတွင် တာအိုအားလုံးက ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ထိုအရာအားလုံးက တူညီသော ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိကြသည်။ အရာအားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်တာအိုကို လျှောက်လှမ်းခြင်းအကြောင်းပင်။ တာအိုတစ်သောင်းထဲတွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအိုလည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေ၏။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ပင့်ခေါ်ရန် အဆောင်များကို ပုံဖော်နိုင်သူများကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ကျင့်ကြံသူများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ဤလမ်းစဉ်မှာ ဓားတာအိုထက်ပင် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ထိုအရာကို သိနိုင်သည်။ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် တစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

သို့ရာတွင် ဤကမ္ဘာ၌ အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေတွင် ကျော်ကြားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက် ရှိသည်ဟုတော့ သူ ကြားဖူးသည်။

ဤအရာကို တွေးမိချိန်တွင် စူးချန်ကဲသည် အဝေးမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည့် ယောင်ရှင်းယဲ့ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"အဆောင်လက်ဖွဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီရှေးဦး စစ်မှန်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်က အတော်လေး မိုက်ပုံရတယ်... ငါ အရင်ဆုံး နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် စူးချန်ကဲသည် ထိုအရာကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်....

【ဒင်... ခေတ်အဆက်ဆက် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ လက်ခံသူရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ပါရမီနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို သူတော်စင်ချိတ်ဆက်ခြင်း ဘဝတစ်ခုဖြစ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံပြီး နှစ်ဆပေါင်းစပ်ထားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းနဲ့အတူ ရှေးဟောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ရှေးဦး စစ်မှန်သော ရှင်းလင်းချက်ကို စတင်နားလည်သဘောပေါက်နေပါတယ်...】

"အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို ပါရမီရှင်လား..."

"ငါလား..."