ဆရာ၊ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ ဘာလို့ အမည်းရောင်အရုပ်တွေ ရှိနေတာလဲ
Vol. 25 Ch. 243
“ကြည့်ချင်တယ် ကြည့်ချင်တယ်”
ချန်ကျင်းကျင်း တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
သူမ ဆရာ ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်ကပင် ဆရာသည် အလွန်အမင်း ခန့်ညားလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီးသားပင်။
ဤလောကတွင် သူမ ဆရာထက် ပို၍ခန့်ညားသော အမျိုးသားဟူ၍ မရှိတော့ပေ။
“မှတ်ထားပါ၊ စစ်တုရင်တာအို ဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို အကွက်ဖော်ပြီး သက်ရှိအပေါင်းကို ရွှေ့ကွက်တွေအဖြစ် အသုံးချတာပဲ”
ချူဖုန်း အသံသည် မဟာတာအို ၏ ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ပင် ချန်ကျင်းကျင်း၏ နားထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမကို ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားစေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျင်းကျင်းနှင့် ပင်းယန်တို့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကြီးမားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကောင်းကင်ယံသည် ရုတ်တရက် ဧရာမ စစ်တုရင်ခုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုစစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အမည်းရောင်စစ်တုရင်အရုပ် အချို့ သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းလာနေကြ၏။
ချန်ကျင်းကျင်း မေးလိုက်သည်။
“ဆရာ... ဆရာက ဘာအကွက်မှတောင် မရွှေ့ရသေးဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ ဘာလို့ အမည်းရောင်အရုပ်တွေ ပေါ်နေတာလဲ”
ချူဖုန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ သက်ရှိအပေါင်းဟာ အရုပ်လေးတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒီအမည်းရောင် အရုပ်လေးတွေက မင်းရဲ့ ဦးလေးလင်းယုန် ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေကြတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ ဒီအဖြူရောင်
အရုပ်ကို ယူသွားပြီး သူတို့ကို သတိပေးလိုက်။ မိုင်တစ်ရာအကွာအထိ ဆုတ်ခွာသွားဖို့ ပြောလိုက်ပါ”
သူ စကားအဆုံးတွင် လက်ထဲ၌ အဖြူရောင်စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ၎င်းကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ ချန်ကျင်းကျင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ချန်ကျင်းကျင်း သူမ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဆရာ... သမီးက အဲ့ဒီအမည်းရောင်အရုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မမြင်ရဘူးလေ”
ချူဖုန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီအရုပ်ကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ မင်း သူတို့ကို အလိုလို မြင်ရလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ချန်ကျင်းကျင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အဖြူရောင်အရုပ်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမကိုယ်သူမ ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူမ တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင် မပျံသန်းဖူးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ဆရာ... သမီး ပျံနေပြီ ဆရာ... သမီး တကယ်ကြီး ပျံနေပြီ”
သူမကို ကြည့်ရင်း ပင်းယန် ချူဖုန်းကို ပြုံးကာ ပြောသည်။
“သခင်လေးချူ... ဒီကလေးကို အလိုလိုက်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
ချူဖုန်း ပြန်ဖြေသည်။ “မိန်းကလေးလေးတွေက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား”
“မိန်းကလေးတွေက ပိုပြီးချစ်ဖို့ကောင်းတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မလည်း ကျင်းကျင်းလို ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သမီးလေး တစ်နေ့ကျရင် ရမလားလို့ တွေးမိတယ်”
သူမ စကားပြောနေစဉ် ပင်းယန်သည် ချူဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အကြည့်များတွင် ပြောမပြတတ်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူဖုန်း ရှောင်မပြေးတော့ပေ။ သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
ချန်ကျင်းကျင်းမှာ သူမ ဆရာနှင့် မမတို့ ပရောပရည်လုပ် နေကြသည်ကို လုံးဝ သတိမမူမိပေ။ သူမ မျက်လုံးလေးများသည် နတ်ဆိုးလေးကောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးထံသို့သာ ရောက်ရှိနေ၏။
ထိုအမည်းရောင် အရုပ်လေးများသည် စစ်တုရင်ခုံအတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေကြပြီး နယ်နိမိတ်ကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေပုံပင်။
“အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်”
ကလေးငယ်တစ်ဦး အသံသည် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ နွားချိုပုံစံ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုနှင့် ပွဲတော်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမငယ်တစ်ဦး ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဘယ်က လူသားပေါက်စလေးလဲ။ ဒါ မင်းလာရမဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း”
ငါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် မေးလိုက်သည်။
မြင်းမြီးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုက ခေါင်းအသာညွှတ်ကာ ပြောလာ၏။ “ကလေးမလေး မင်း ဒီအပေါ်ကို ဘယ်လို ပျံတက်လာတာလဲ။ မိဘတွေရော ဘယ်မှာလဲ”
ချန်ကျင်းကျင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ရှိလှတာမို့ ရှင်တို့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး။ အမြန် ထွက်သွားကြပါ။ သမီး ဦးလေးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီး အဆင့်တက်နေတာ၊ သမီး ဆရာက အောက်မှာ စောင့်နေတာ။ ရှင်တို့ကို အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ တကယ်လို့မဆုတ်ရင်တော့... သမီးလက်ထဲက စစ်တုရင်ရုပ်ကို မညှာတာဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်”
သူမ၏ စကားကြောင့် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။
ကျားသစ်နတ်ဆိုးက ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးမလေး... ငါတို့လို အတွေ့အကြုံရှိသူတွေကို လာပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားတာလား။ မင်းက နုသေးတယ်ကွ။ ထွက်သွားရမှာက မင်းပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းကို အရက်နဲ့ မြည်းပစ်မယ်”
သူ့စကားအဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟလိုက်သည်။ ယပ်တောင်ကိုင်ထားသော အဘိုက ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်၏။
“ကျားသစ်ဘုရင် မင်းက စွမ်းအားကြီးတဲ့ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ။ လူသားမိန်းကလေးလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ လူကြားလို့မှ မကောင်းဘူး။ သူများတွေ လှောင်ကြလိမ့်မယ်”
“ဟမ့်”
ကျားသစ်နတ်ဆိုး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“တာအိုအရှင်ဟွမ်မိန် မင်းလည်း အဆင့်တက်နေတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ ဒီကလေးမက မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဆိုတော့ မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
တာအိုအရှင်ဟွမ်မိန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျင်းကျင်းထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။
“ကလေးမလေး ငါတို့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီစီနီယာကြီး သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဖြစ် အဆင့်တက်တာကို လေ့လာချင်ရုံတင်ပါ။ ငါတို့ကို ခွင့်ပြုပေးပါဦး”
တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို ချန်ကျင်းကျင်း မြင်လိုက်သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မိုင်တစ်ရာအကွာအထိ ဆုတ်ခွာပေးမယ်ဆိုရင် သမီး အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါဘူး”
တာအိုဆရာကြီး ဟွမ်မိန် ဘယ်ဘက်လက်တွင် မြင်းမြီးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်နေ၏။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ငါ ဒီကနေ ဆုတ်ခွာပေးပါ့မယ်”
အနီးနားရှိ နတ်ဆိုးလေးကောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့ ဟွမ်မိန်ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျားသစ်နတ်ဆိုး ချန်ကျင်းကျင်းကို သွားဖြဲပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ကလေးမလေး... အခုတော့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ပြောစမ်း မင်း သေချင်နေတာလား”
“သမီးကို နာအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
ချန်ကျင်းကျင်း သူမ လက်ထဲရှိ စစ်တုရင်ရုပ်ကို ကစားနေပြီး သူမရှေ့မှ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားနေ၏။
“ဟေ့ ကျားသစ်ဘုရင်... လူသားမိန်းကလေးလေးကတောင် မင်းကို အထင်မကြီးဘူးပဲ ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားရင် မင်း မျက်နှာ ဘယ်မှာသွားထားမလဲ” ငါးခေါင်းနတ်ဆိုး ဘေးမှနေ၍ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟမ့်”
ကျားသစ်ဘုရင် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပါးစပ်ရဲရဲကြီးကို ဟလိုက်သည်။
ဝုန်း
နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာ၏။ သူ မိန်းကလေးငယ်ကို တစ်လုပ်တည်းနှင့် မျိုချပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။
သို့သော် သူမထံသို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အရာတစ်ခုခုက သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
‘ဒီမှာ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဟ။ ဒီလောက်အထိ အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်နိုင်တာဆိုရင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ’
၎င်းကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ကျားသစ်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် မူလအရွယ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ချန်ကျင်းကျင်းကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။
ချန်ကျင်းကျင်းက ပြုံးပြပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ”
သစ်ကျားသစ်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်သွား၏။
“နတ်သမီးလေး... ဒီနိမ့်ကျတဲ့ နတ်ဆိုးက ကန်းနေလို့ မိုက်ရူးရဲ ဆန်မိပါတယ်။ နတ်သမီးလေးကို အခုလေးတင် စော်ကားမိတာ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့အနေနဲ့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ”
ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးသုံးကောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့မှာ သူ့အပြုအမူကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြပြီး နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ငါးခေါင်းနတ်ဆိုး လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျားသစ်ဘုရင်... မင်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ မင်း မလုပ်ရင် ငါပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်”
ကျားသစ်ဘုရင်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် တောင်းပန်နေသည်။ “နတ်သမီးလေး... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲဟင်”
ချန်ကျင်းကျင်း ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။ “အခုမှ တောင်းပန်တာ နောက်ကျသွားပြီ။ သမီး ကစားရတာ ငြီးငွေ့လာပြီ။ ဒါကြောင့် ရှင်တို့အားလုံး လမ်းဟောင်းအတိုင်းပဲ သွားကြတော့နော်”
သူမ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် လက်ထဲရှိ စစ်တုရင်ရုပ်ကို လေထဲသို့ ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။
တောက်
မိုင်တစ်ရာအကွာသို့ ရောက်နေသော တာအိုအရှင် ဟွမ်မိန်ပင် ထိုအကွက်ချလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတင် ဓားအရှိန်အဝါ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့၏။
“မလုပ်ပါနဲ့”
နတ်ဆိုးလေးကောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့သည် ကျဆင်းလာသော ဓားသွားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဓားအလင်းတန်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးလေးကောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြတ်သွားကြပြီး ဝိညာဉ်များပါ ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော တာအိုအရှင်ဟွမ်မိန် အလိုလိုပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။
သူက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိ၏ ‘တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီအဘိုးကြီးက နိမိတ်ဖတ်တာ ကျွမ်းကျင်လို့။ ဒီကို မလာခင် နိမိတ်ဖတ်ခဲ့လို့ တော်တော့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဟိုငတုံးတွေလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်’
ချန်ကျင်းကျင်း ထိုခြောက်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်မှ ပျံတက်လာသော သိုလှောင်အိတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူမ သိုလှောင်အိတ် ခြောက်ခုလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချူဖုန်းထံသို့ ပြန်လျှောက်သွား၏။
“ဆရာ... ဒါတွေက အဲ့ဒီ အမည်းရောင် အရုပ်လေးတွေဆီက ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ”
ချူဖုန်းက သူမ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ “တော်တယ်... ငါ့ရဲ့ ကျင်းကျင်းလေးက သင်ပေးစရာတောင် မလိုဘူး၊ ရတနာတွေ ယူလာတတ်နေပြီပဲ”
ချန်ကျင်းကျင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြော၏။
“သမီးက အလောင်းတွေကို ရှာရတာ ကျွမ်းကျင်နေတာ ကြာလှပြီ”
ဂျိန်း ဂြုန်း
ဧရာမ မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခုက ဆရာနှင့် တပည့်ကြားမှ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
သူတို့သုံးယောက်လုံး ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် ကျင့်ကြံနေသည့် ဂူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခုသည် တောင်ထိပ်၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖြတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။