အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း ၂၉: ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း...ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်းနည်းစနစ် အသေးစား အောင်မြင်မှု

ဤအရာကို တွေးမိချိန်တွင် လျှိုရူယန်၏ စိတ်ထဲ၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အင်မော်တယ် နန်းတော်အတွင်း၌ လူတစ်ဦးသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ချောမောကာ ကျောက်စိမ်းစားပွဲတစ်ခုတွင် သူမအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖျော်ပေးနေပြီး တာအိုညှို့ဓာတ်က သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"အင်း..."

"ငါ့ရဲ့ဘေးမှာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးနိုင်တဲ့ အလှပန်းအိုးတစ်လုံး ရှိတာက တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး..."

"တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်က လိုက်မီလာမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ ငါ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို တက်လှမ်းတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ခေါ်သွားရမယ်..."

လျှိုရူယန်က ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဤရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် တွေးခေါ်မှုကို ချက်ချင်းဖိနှိပ်လိုက်၏။ သို့ရာတွင် သူမ၏ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များက သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော စိတ်ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ကျင့်စဉ်ကို စတင် လှည့်ပတ်ကာ နောက်ထပ် ကျင့်ကြံခြင်း နေ့တစ်နေ့ကို စတင်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှုပ်ထွေးပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော ရွှေရောင်မှော်အက္ခရာတစ်ခုက သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ဘိုးဘေးဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် မီးထဲတွင် ရေချိုးနေသည့်အလား မှေးမှိန်သော နီးဗားနားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေ၏။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နဂါးသွေး ဆေးလုံး၏ ကြီးမားသော ဆေးစွမ်းအားက နွေဦးလေပြေ လက်ဖက်ရည်၏ ညင်သာသော တာအိုညှို့ဓာတ်နှင့် ရောယှက်သွားကာ သူမ၏ ငုပ်လျှိုးနေသော သွေးချီများကို ဆူပွက်လာစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည့် အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေသည်။

သူမ၏ သွေးချီစွမ်းအားများက သူမ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး အတားအဆီးများကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေလေ၏။ ထိုစွမ်းအားသည် ကျင်သုံးသောင်းအဆင့်ကို အလွယ်တကူ ချိုးဖောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး အရှိန်အဟုန်သည် အားနည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ထိုစွမ်းအားသည် ခွန်အားကျင်လေးသောင်းတွင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒါက အရမ်းလိုအပ်နေသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး..."

လျှိုရူယန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာနေပြီး သူမ အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ အခြေခံက လိုအပ်ချက်နည်းနည်း ရှိနေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့နယ်ပယ်နဲ့ အဲ့ဒါကို ဖြည့်ဆည်းရမယ်... ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဖီးနစ် သူတော်စင်ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝနိုးထလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါက သဘာဝကျကျ နီးဗားနား ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိနိုင်မှာဖြစ်ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့အခြေခံကို အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် ပြန်ပြီးပုံဖော်နိုင်လိမ့်မယ်..."

အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ သူမ၏ အတားအဆီးမှာ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

ဝီ....

စိတ်ဝိညာဉ်ချီများက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းတိုးဝင်လာပြီး သူမ၏ဒန်တျန်အတွင်း၌ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ်... အောင်မြင်သွားပြီ...

သူမ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် လျှိုရူယန်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဖိနှိပ်၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရွှေနီရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူမ၏မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ထွင်းထုထားခဲ့သော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်ခုကို သတိထား၍ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါ ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီ... ဒီဘိုးဘေးဖီးနစ် မသေမျိုးကျင့်စဉ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ငါ ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ..."

လျှိုရူယန်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပေ၏။ ဤသည်မှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အပျက်အစီးများအတွင်း၌ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုပင်။ ထိုအရာ၏ အဆင့်အတိအကျကို မသိရသော်လည်း မဟာဧကရာဇ် တစ်ပါး၏အပျက်အစီးများ ဗဟိုချက်တွင် တွေ့ရှိရသည့် မည်သည့်အရာမဆို ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်မည်ကို သံသယဝင်စရာ မလိုချေ။

ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းတွင် အတားအဆီး ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေလျှင်ပင် စွမ်းအားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည့် ခံစားချက်က သူမ၏ လက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ ဤဘဝတွင် သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အရာများအားလုံးကို သေချာပေါက် ပြန်ယူမည်ဟု သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤညသည် လျှိုရူယန်၏ ဘဝတွင် အချိုးအကွေ့တစ်ခုသာ မဟုတ်ချေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြင်ဆင်ထားသော နောက်ထပ် သစ်သားအိမ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ နင်ဖူယောင်သည် ယခုလေးတင် ရရှိထားသော ရှေးဟောင်းဓားကို သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ကာ အိပ်ရာပေါ်၌ ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းထိပ်များက အေးစက်သော ဓားသွားကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေပြီး အတွင်းမှ မှေးမှိန်သော ပဲ့တင်ထပ်မှုကို ခံစားနေရလေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလွန်မှေးမှိန်သော်လည်း နွေးထွေးသော အပြုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားသည်။ ဤသည်က သူမကို ပုံမှန် အေးစက်ကာ ကြောက်တတ်သော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသူ တစ်ဦးအဖြစ် မြင်ရစေသည်။

"ဟွန့်... ဒီနေ့ နင် ပိုင်ရှင်ပြောင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်နော်...စီနီယာအစ်ကို ဝင်ပါပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့..."

နင်ဖူယောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ယနေ့ စူးချန်ကဲက သူ၏ဓားကို လွယ်ကူစွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး လင်းထျန်းလန်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် "အရမ်း တော်တာပဲ" ဟု အော်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ မအော်ရဲခဲ့ချေ။

"ဟူး... တစ်ချိန်တုန်းက မိသားစုမှာရှိခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီ လုံးဝပျက်စီးသွားပြီ... ဒီတစ်သက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ဘယ်တော့မှ ခြေချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဓားလမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ့မှာ ပါရမီနည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး... ငါ့အမေလို အမျိုးသမီး ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်..."

နင်ဖူယောင်က စိတ်ဓာတ်ကျမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။ ဤအမူအရာမှာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းတွင် သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုပင်။

သူမသည် နင်မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်စရာမကောင်းသော အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များနှင့် ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ စေ့စပ်ထားမှုကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေပုံရသည်။ သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ပင် ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် အိပ်ချင်စိတ်တစ်ခုက နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ထဲရှိ ရေအောက်ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ အသိစိတ်ကို ချက်ချင်းလွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ သူမ အံ့အားသင့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်သော အိပ်မက်တစ်ခု၏နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုအရာက ဝေဝါးသော အသံတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ချေ။ မြူခိုးများ ပြယ်လွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအမျိုးသမီး၏ပုံရိပ်သည် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျကာ အရှိန်အဝါသည် လွင့်မျောနေပြီး အသွင်အပြင်မှာ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံခန့် ဆင်တူလေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများတွင် ဘဝ၏ အခက်အခဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရခြင်းကြောင့် ခပ်တန်းတန်းနေတတ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပိုရှိနေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။ ထို့ပြင် ထိုအမျိုးသမီးထံတွင် ထိတွေ့နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သော ထက်ရှမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေပေ၏။

"သခင်..."

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးက စကားပြောဆိုလိုက်၏။ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ထာဝရကာလအထိ ကြာမြင့်နေပုံရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ပါဝင်နေလေသည်။

"ဒီဓားဝိညာဉ်က သခင့်အတွက် အရမ်းအရမ်းကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရတာပါ..."

နင်ဖူယောင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုအရာက စိမ်းသက်မှု သတိထားမှုတို့ဖြင့် ရောနှောနေသည်။

"နင်... နင်က ဘယ်သူလဲ..."

သို့ရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဓားဝိညာဉ်က တကယ်တော့ နိုးထလာခဲ့တာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သင့်လျော်တဲ့ ကြားခံနယ်တစ်ခု မရှိခဲ့ပါဘူး... သခင်က ဒီနေ့ ရှေးဟောင်း စိတ်ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက်ကို ရရှိပြီး ကျွန်မကို အဲ့ဒီထဲမှာ နေထိုင်ခွင့်ပြုတာ ကံတရားက ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"အာ...ဘာ ရှေးဟောင်း စိတ်ဝိညာဉ်ဓားလဲ...အို... ဒါကို ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ပေးထားတာလေ..."

နင်ဖူယောင်၏မျက်လုံးများတွင်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုလား...ဟွန့် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သခင့်ကို သင်ပေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ရှိလို့လား..."

"ဒါပေမဲ့ သခင်ပြောပုံအရဆိုရင် သခင်က သူ့ဆီကနေ အကူအညီ ရထားတာပဲ... ဓားဝိညာဉ်က သဘာဝကျကျပဲ သူ့ကို ပြန်ပြီးကျေးဇူးဆပ်ရမှာပေါ့... ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်အဆင့် ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို သူ့ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးရင် ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်မက နှမြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဆင့်က အရမ်းမြင့်လွန်းတော့ ဒီနယ်မြေက ပုရွက်ဆိတ်တွေက ဒါကို လေ့လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... တကယ်တော့ ဒီကောင်းကင်အဆင့် ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုတည်းကတင် သူ့အတွက် တစ်သက်လုံး လေ့လာဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ..."

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးက လွင့်မျောနေသောအသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။ သူမ၏ လေသံတွင် စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲခြင်း အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပါဝင်ဘဲ သူမက အချက်အလက်တစ်ခုကိုသာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင် အဲ့ဒီလို ပြောလို့မရဘူးလေ... ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာ... ဒါနဲ့ စကားမစပ်... သူက ဓားတာအိုမှာ အထူးပြုထားတာနော်..."

နင်ဖူယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စူးချန်ကဲအတွက် ရပ်တည်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်... အနာဂတ်ကျရင် သခင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်... ဓားလမ်းစဉ်က ရှေ့ဆက်သွားလေလေ ပိုပြီးခက်ခဲလာလေလေပဲ... အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ဆန်စေ့တွေထက် မပိုပါဘူး... တောက်ပနေတဲ့ လမင်းကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာဂတ်ကျရင် သခင့်ထက် ဓားတာအိုမှာ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု ရမယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သခင့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... သူက သခင့်ရဲ့ဘဝမှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခရီးသည်တစ်ယောက်ထက် မပိုဖို့ ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရတာပါ.."

"သခင်... သခင်က သူ့ကို ကျော်တက်သွားဖို့ အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး..."

"နင်က ကြွားနေတာပဲ... ငါက ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးပြီး ငါ့ရဲ့ အခြေခံမှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိနေတယ်... စီနီယာအစ်ကိုက မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနေပြီ... ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျော်တက်နိုင်မှာလဲ..."

နင်ဖူယောင်သည် လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ချေ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဓားဝိညာဉ်က အထင်အမြင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ရယ်မောပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဒါက လွယ်လွယ်လေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ပြောနိုင်တယ်...ကောင်းပါပြီ သခင်... အချိန်ကုန်နေပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဓားကို သခင့်ကို ပိုင်ရှင်အဖြစ် အရင်အသိအမှတ်ပြုခိုင်းလိုက်ပါ... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဓားဝိညာဉ်က သခင်ရဲ့နံဘေးမှာ အဖော်ပြုပေးနိုင်ပြီ..."

နင်ဖူယောင်သည် သူမ၏စိတ် ဝေဝါးသွားပြီး သူမ၏အသိစိတ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ပွင့်ဟလာပြီး ဤခေတ်ကာလနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော ရှေးဟောင်းနှင့် နားလည်ရခက်သည့် အသံထွက်များ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခက်ခဲကာ လေးနက်သော နည်းလမ်းဖြင့် ရွတ်ဆိုလာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအရာများကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၌ ကောင်းကင်ယံကြီး စတင်လင်းလက်လာခဲ့သည်။

【ဒင်... ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း... ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်းနည်းစနစ်...အသေးစား အောင်မြင်မှု】

ဝူယာခြံဝင်းတွင် စူးချန်ကဲသည် ခြံဝင်းအဝင်ဝ၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သွားတိုက်နေလေ၏။ သူသည် သူ၏ နားထဲရှိ အသံကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေပြီး ထိုအရာနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့ရာတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤဓားစိတ်ဆန္ဒ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံသည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းနှင့် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... နိုးနေပြီလား...."

အခန်း ၃၀:စီနီယာအစ်ကိုက ကြီးတာကို မကြိုက်ဘူးလား...

ထုယိုယိုက အနည်းငယ် ရှေ့သို့ကိုင်းလာရာ သူမ၏ အစိမ်းနုရောင် ဇာဂါဝန်ပါးလေးက သူမ၏ မိန်းမောဖွယ်ကောင်းသော ကောက်ကြောင်းများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ပေးထားပုံရသည်။

ဂါဝန်၏အောက်နားစက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သွယ်လျသော နူးညံချောမွတ်သည့် ခြေတံတစ်စုံကို ဇာပါးစမှတဆင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မြင်နေရသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေသည် နေရောင်အောက်တွင် ကြည်လင်သော အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။ သို့ရာတွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ ရင်သားအက်ကြောင်းမှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသည့် သူမ၏ ဖွံ့ဖြိုးသော ရင်ဘတ်ပင်။ ဤအရာ တစ်ခုတည်းအပေါ် အခြေခံ၍ နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေး၌ မဟာဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ပါရမီ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"စီနီယာအစ်ကို... နိုးနေပြီလား...ငါတို့ အခု သွားလို့ ရပြီလား..."

ထုယိုယိုက ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီးနောက် စူးချန်ကဲ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့လေ၏။ သူမက စူးချန်ကဲ၏ လက်ထဲရှိ သွားတိုက်တံကို ငုံ့ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲဟင်..."

သူမ ပေါ်လွင်နေသည်ကို လုံးဝသတိမထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ စူးချန်ကဲ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီကောင်မလေးက မနက်စောစောစီးစီး ဒီလို ဝတ်ပြီး ငါ့ဆီလာတာ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...

ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ယန်ချီက မနက်ခင်းမှာ အားအကောင်းဆုံးဆိုတာ သူ မသိဘူးလား...

ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာများလား...

သူက ဒီလိုဝတ်ပြီး သာမန်လူ့လောကရဲ့ စည်ကားမှုကို တွေ့ကြုံခံစားဖို့လား ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မြူဆွယ်ဖို့လား...

ဒါဆို ငါ ဒီနေ့ ထိုက်ချင် လက်ဖက်ရည်ပွဲကို လေ့လာဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...

ကံကြမ္မာသမီးတော်က ဗီလိန်ရဲ့ တွန်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် အသေးအဖွဲ ဗီလိန်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရုံနဲ့တင် ငါ အလုပ်များနေလိမ့်မယ်...

ထို့ကြောင့် ကြည်လင်သော ရေများကို ထွေးထုတ်ပြီးနောက် စူးချန်ကဲက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုပြီး လုံခြုံတဲ့ အဝတ်အစားတစ်ခုခုကို ပြောင်းဝတ်ဖို့ လိုတယ်..."

"အာ...ဘာဖြစ်လို့လဲ...ကျွန်မ ဒါကို သေသေချာချာ ရွေးထားတာပါနော်..."

ထုယိုယိုက ခေါင်းစောင်းလိုက်ရာ သူမ၏ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးများတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမက မေးမြန်းသည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်မနဲ့ တတိယ စီနီယာအစ်မတို့က ဒီလိုမျိုး မကြာခဏ ဝတ်လေ့မရှိဘူးလား..."

အစိမ်းနုရောင် ဇာဂါဝန်မှာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ အနည်းငယ် လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော ပခုံးတစ်ဝက်ကို လှစ်ဟပြနေသည်။ သူမက ဝတ်စုံကို အမြန်ပြန်ဆွဲတင်လိုက်၏။ သူမ ဤဝတ်စုံမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

စူးချန်ကဲက ရှားပါးသော တည်ကြည်လေးနက်မှုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ... မင်းဟာက အရမ်းကြီးလွန်းနေတယ်..."

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏အကြည့်က ဝတ်စုံကို ဖောက်ထွက်လုနီးပါး ဖွံ့ဖြိုးနေသော သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားလေ၏။

ထိုအရာက အမှန်တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ထိုလုံးဝန်းသော မို့မို့မောက်မောက်တစ်စုံသည် ဇာပါးလေးအောက်မှ ထွက်ကျလာတော့မည့်အလားဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ညင်သာစွာ တုန်ခါနေကာ ပြဿနာရှာရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည့်အလား အသက်ရှူမှားလောက်သော ကောက်ကြောင်းများကို ပုံဖော်ပေးနေသည်။

"ကြီးတယ်..."

ထုယိုယို တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေချောင်းများကို မမြင်ရချေ။

သူ ဘာဆိုလိုသနည်းဆိုသည်ကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုက ထုယိုယို၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ကျနေသော ဆံပင်တစ်ဆုပ်ကို သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံချောမွတ်သော လက်ချောင်းများဖြင့် လိမ်ကျစ်လိုက်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ သစ်ခွပန်းကဲ့သို့ နူးညံညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက ကြီးတာကို မကြိုက်ဘူးလား..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက စူးချန်ကဲကို မှီကာ ချွဲနွဲ့ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ညှိုးက သူမ၏နဖူးကို လာထောက်သဖြင့် တားဆီးခံလိုက်ရ၏။

သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်မလေးက ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာတာပဲ..."

သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ တခြား ဂျူနီယာညီမလေးနှစ်ဦးမှာ စူးချန်ကဲအား ဤကဲ့သို့စကားမျိုး ပြောဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

"စနောက်နေတာ ရပ်ပြီး မြန်မြန်သွားလဲလိုက်..."

စူးချန်ကဲက သွားတိုက်တံကို သူ၏နောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအမိန့်ပေးလိုက်၏။

အဆုံးသတ်တွင် ထုယိုယိုသည် ရိုးရိုးအဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို ပြန်လည်လဲလှယ်ရန် လိမ်လိမ်မာမာ သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအရာက သူမ၏ အလွန်မင်း မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်သေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လူများ၏သွေးများကို ဆူပွက်လာစေမည် မဟုတ်တော့ချေ။

သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးသော ရင်ဘတ် တင်ပါးတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လှပသော ကောက်ကြောင်းများက ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများအောက်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပို၍ပေါင်းထည့်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှ မထွက်ခွာမီ စူးချန်ကဲသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ်များက နွေဦးလေပြေ လက်ဖက်ခြောက်တချို့ကို လဲလှယ်ရန် လုံလောက်မှုရှိမရှိ ကြည့်ရန် အသင်္ချေကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်သို့လည်း ခရီးစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤခရီးစဉ်တွင် သူ ထိုအရာကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်နိုင်ပြီး သူ၏ ယခင်သိုလှောင်ထားမှုမှာ မနေ့က ကုန်သွားခဲ့သလောက်နီးပါးပင်။ ယခုချိန်၌ သူသည် လက်ဖက်ရည်တာအို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သာမန် လက်ဖက်ခြောက်များကိုပင် ထူးခြားသော လက်ဖက်ရည်အဖြစ် ဖျော်စပ်နိုင်သော်လည်း အချိန်ဖြုန်းရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ထိုအရာက ပို၍ကောင်းမွန်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ရရှိခဲ့သော အဖြေမှာ ပစ္စည်းပြတ်နေသည် ဟူ၍ပင်။

လီချင်းဖုန်းသည် ဤထိုက်ချင် လက်ဖက်ရည်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး နွေဦးလေပြေ လက်ဖက်ရည် အားလုံးကိုပင် သိုလှောင်ထားသည်အထိ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စူးချန်ကဲ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအရာက သိပ်ပြီးကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

"ဟိုရောက်မှပဲ နည်းနည်း ဝယ်လိုက်တော့မယ်..." စူးချန်ကဲက တွေးတောလိုက်သည်။

သူ၏အနောက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသော ထုယိုယိုက ရုတ်တရက် အဝေးရှိ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောတစ်စင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကြည့်ပါဦး... အဲ့ဒါက ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံက လူတွေ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးချန်ကဲက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းသမီးဟွမ်ယဲ့က ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်မှ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်းသမီးဟွမ်ယဲ့၏နံဘေးတွင်မတ်တတ်ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကလည်း သူ့ကိုသေသေချာချာ အကဲခတ်နေသည်။

ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံမှ လူများသည် ဤမျှထိ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မျက်နှာအများကြီး အပျက်ခံပြီးနောက် ဆက်ကစားရန် မည်သူက စိတ်ဆန္ဒ ရှိမည်နည်း။

မင်းသမီးဟွမ်ယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ကျေနပ်နေသော အပြုံးကသာ စူးချန်ကဲကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ဒီကောင်မလေးက ငါ ပါးဖြတ်ရိုက်လိုက်လို့ ရူးသွားတာလား..."

"သူက ငါ့ကို မြင်ရင် ရယ်တောင် ရယ်နိုင်သေးတာလား..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

ဤသို့ တွေးတောရင်း စူးချန်ကဲက သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မင်းသမီးဟွမ်ယဲ့နှင့်တခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန် ပျင်းရိသွားခဲ့လေ၏။

အခြားတစ်ဖက်၌။

"ဟွန့်..."

"စောင့်နေလိုက်... နင်တို့ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာတာနဲ့ ဒီမင်းသမီးက သူတို့ကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်..."

မင်းသမီးဟွမ်ယဲ့သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌သာ စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သူမထံတွင်ရှိသော ကျိန်ဆဲမှုများနှင့် ရန်စမှု စကားလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာထဲမှ တစ်ခွန်းကိုမျှ သူမ မပြောဝံ့ခဲ့ချေ။ အကြောင်းအရင်းကို သူမ မသိသော်လည်း စူးချန်ကဲကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဟွမ်တီခွန်း သူမ၏နံဘေး၌ ရှိနေသည့်တိုင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ထိုပါးရိုက်ချက်၏ စွမ်းအားက အမှန်တကယ်ပင် သူမကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော ဟွမ်တီခွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွပ်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ထူးဆန်းတယ်... ဒီဘုရင်က ဘာလို့ သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွင်းမမြင်ရတာလဲ..."

"သူက သူ့ရဲအရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရတနာတစ်ခုခုကို သယ်ဆောင်ထားတာများလား..."

ချက်ချင်းပင် သူက တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏အနောက်တွင် ရှိနေသော လင်းထျန်းလန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ကျောရိုးလေး နည်းနည်းလောက် ရှိလို့ မရဘူးလား... သူ့ကို မြင်တော့ ကြောင်ကို မြင်တဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်လို ဘာလို့ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော်... ဟူး..."

လင်းထျန်းလန်က သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်ရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အမှန်တရားမှာ အတိအကျ ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

ဟွမ်တီခွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဤကောင်လေးမှာ အသုံးမကျတော့ဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးတောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီကိုလာခဲ့... ဒီဘုရင်က မင်းကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်..."

လင်းထျန်းလန်က ဟွမ်တီခွန်း၏နံဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် မြင်ခဲ့တာလဲ..."

ဟွမ်တီခွန်းက မေးမြန်းသည်။

လင်းထျန်းလန်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တူညီတဲ့ နယ်ပယ်မှာ ရှိတဲ့သူတွေက တစ်ယောက်ရဲ့ နယ်ပယ်ကို တစ်ယောက်က မြင်နိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"..."

ဟွမ်တီခွန်း တခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့၏။ ထိုအရာကို သူ မသိဟု ထင်မှတ်နေသလော။

သို့ရာတွင် သူက ကောက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ရရှိသွားခဲ့သည်။ စူးချန်ကဲ၏နယ်ပယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ရတနာမှာ လင်းထျန်းလန်နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီးနောက်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားစေချင်၍ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ဤသည်က အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ယခုအချိန်၌ စူးချန်ကဲတွင် မှော်ရတနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို သူ သေချာသိသွားခဲ့လေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့... စူးချန်ကဲက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော်နဲ့ ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက သူ့ကို လွှတ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့... ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့လည်း အရေးမကြီးတော့ပါဘူး..."

ဟွမ်တီခွန်းက တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ထွက်ခွာမယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ၏ ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အကြီးအကဲ အနည်းငယ်သာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး တောင်ထိပ်သခင်ကိုးဦးထဲမှ တစ်ဦးမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ဤအချိန်၌ပင်....

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောငယ်လေး တစ်စင်းသည်လည်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထုယိုယိုက ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ ဘေးအစွန်းတွင် မှီနေပြီး လေပြေများက သူမ၏ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဆံပင်များကို လွင့်မျောနေစေသည်။ သူမ၏ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတစ်စုံက သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ဤကမ္ဘာရှိ လှပသော ရှုခင်းများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းချင်နေသည့်အလားပင်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာရာ တက်ကြွသောအပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းပုံအဖြစ် ကွေးတက်သွားကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"လျှိုယွမ်မြို့ကို သွားရအောင်... ထိုက်ချင်နယ်​မြေမှာ အလှဆုံးနေရာဖြစ်တဲ့ ယွမ်မန်ရွှံ့နွံတောက အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မကြားဖူးတယ်..."

စူးချန်ကဲသည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေလေ၏။ ဤအသံကို ကြားသောအခါ သူ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ တခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဘယ်လို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးလဲ...

ထိုက်ချင် လက်ဖက်ရည်ပွဲ ကျင်းပမည့် နေရာမှာ ယွမ်မန်ရွှံ့နွံတောတွင် ဖြစ်သည်။

ဒါက ကံတရားလား...

ဒါမှမဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ရှိတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သူမ ပေါ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကံကြမ္မာသမီးတော်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာ များလား...

"ကောင်းလိုက်တာ..."

ထုယိုယိုက သင်္ဘောပေါ်တွင် ချက်ချင်းခုန်ပေါက်လိုက်ရာ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်က တက်ကြွသော လိပ်ပြာဖြူလေး တစ်ကောင်အလား လေထဲတွင် ကြော့ရှင်းသော အကွေးတစ်ခုကို ပုံဖော်သွားလေ၏။

သူမက စူးချန်ကဲ၏ဘေးသို့ ခုန်ပေါက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ယွမ်မန်ရွှံ့နွံတောအောက်မှာ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတယ်လို့ အရင်က ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်... ကျွန်မတို့ ရတနာတချို့ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ..."

"ပြဿနာရှာကြရအောင်" ဟု ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ကဲ တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ကောင်းပြီလေ...

ဒီရောက်နေပြီပဲ....

ကံကြမ္မာသမီးတော်က "ဖြစ်နိုင်တာက" လို့ ပြောရင် အဲ့ဒါက သေချာတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ...

ထို့နောက် စူးချန်ကဲက ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှ လျှိုယွမ်မြို့သို့ အကွာအဝေးမှာ သိပ်မဝေးလှဘဲ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောဖြင့် ခရီးထွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အချိန်များစွာမကြာမီ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြို့တစ်မြို့က မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းအောက်ရှိ မြို့ကြီး ကိုးမြို့အနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သော လျှိုယွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

စူးချန်ကဲသည် လျှိုယွမ်မြို့၏ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံက ဒီရေအလား လှိုင်းထလာပြီး မြို့အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

"ဝိုး.....ပျံသန်းရေးသင်္ဘောတစ်စင်းပဲ..."

Note - တာအိုစည်းချက်ကို တာအိုညှို့ဓာတ်လို့ပြောင်းထားပါတယ်ရှင့်

Book 3 end.