အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) - ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်စနစ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်း

"ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံက ကောင်းတော့ ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ထူးချွန်ဆရာရမှတ် သန်းလေးရာတောင်မှလား"

နယူးဗွိုင်းယေ့ချ် အဓိကဆရာကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သုညတန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း စူးချီမှာ အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်သွားရသည်။ သူသည် ထူးချွန်ဆရာရမှတ် သန်းလေးရာကျော်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပြည့်စုံသောတရား သို့မဟုတ် မူလအစတရားတို့နှင့် လဲလှယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ တစ်ခုတည်းကပင် အားလုံးကို ဝါးမြိုတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ပေါင်းစပ်ကတ်တစ်ခုလောက် သုံးကြည့်ရင်ကော။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပိုပြီး ဈေးသက်သာသွားမလား" ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ပေါင်းစပ်ခြင်းဟူသည် မူလအစချင်းတူညီပြီး စနစ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနိုင်မှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မခန့်မှန်းနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နဂါးနှိမ်လက်ဝါး တစ်ဆယ့်ရှစ်ကွက်နှင့် စိန်စီနတ်ကျင့်စဉ်တို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အတုမရှိသော ခုခံမှုနှင့် တိုက်စစ်ကို မျှော်လင့်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် လက်ဝါး၌သာ စိန်စီအာနိသင် ကပ်ငြိနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ နဂါးနှိမ်လက်ဝါးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပြင်းထန်လှပြီးဖြစ်ရာ လက်ဝါးတွင် ထိုအာနိသင်ရှိနေခြင်းက ဘာထူးခြားမည်နည်း။ ထို့အတူပင် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ပေါင်းစပ်လိုက်၍ အားနည်းချက်ရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပါက လဲလှယ်လိုက်သော ရမှတ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် စူးချီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဖျောင်းဖျနေမိသည်။ ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဈေးသက်သာသော အရာများတွင် ပြဿနာအမျိုးမျိုး ရှိတတ်သော်လည်း ဈေးကြီးသော အရာ၌မူ ဈေးကြီးခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ပြဿနာရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

"လဲလှယ်လိုက်တော့မယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျောင်းသားတစ်သန်း သင်ယူခဲ့ကြတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ဒီထက်မက ပိုများလာမှာပဲ"

ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် ပါရမီအပေါ် အခြေမခံသဖြင့် သင်ယူမည့် ကျောင်းသားဦးရေ ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခြင်းမှာ ပါရမီမရှိခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ သန်းလေးရာသော ရမှတ်များသည် ကျောင်းသား တစ်သန်းကျော်ထံမှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံတွင် ကန့်သတ်ချက် မရှိပါက ကျောင်းသား သန်းနှင့်ချီ၍ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ ရမှတ် သန်းပေါင်းများစွာကို ပြန်လည် ရရှိနိုင်ပေသည်။

စူးချီသည် ဝန်လေးစွာဖြင့်ပင် ကျင့်စဉ်ကို လဲလှယ်လိုက်တော့သည်။

"လက်ရှိ ထူးချွန်ဆရာရမှတ် - ၄၁၂,၆၇၂,၉၀၀"

"ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ - ၄၀၉,၉၀၀,၀၀၀"

"လက်ခံသူအနေဖြင့် လဲလှယ်လိုပါသလား"

"ဟုတ်ကဲ့/မဟုတ်ပါ"

ရင်းနှီးပြီးသား မြင်ကွင်းနှင့်အတူ လဲလှယ်မှု အောင်မြင်သွားသည်။

"ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို လဲလှယ်ပြီးပါပြီ။ လက်ကျန် ထူးချွန်ဆရာရမှတ် - ၂,၇၇၂,၉၀၀"

"ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ ထုတ်လုပ်ပုံနှင့် ကျင့်စဉ်သည် ဤလောက၏ နိယာမများနှင့် မကိုက်ညီပါ"

"စနစ်မှ ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်းနေပါသည်။ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပေးပါ"

"ညှိနှိုင်းမှု ပြီးဆုံးပါပြီ"

"လက်ခံသူအနေဖြင့် အချိန်မရွေး သင်ကြားပေးနိုင်ပါပြီ"

စနစ်၏ အသိပေးချက်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံနှင့် ပတ်သက်သည့် အဓိက အချက်အလက်များမှာ စူးချီ၏ အသိဉာဏ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ စူးချီသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် မှေးမှိန်လှသော ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒီဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံက ဘာလို့ ဒီလောက် ရမှတ်အများကြီး ပေးရလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ"

"အံ့ဩစရာကောင်းတာက ဒီအလံကို ပြုလုပ်ဖို့ အဆင့်မြင့်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ မလိုတာပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအလံဟာ အမှန်တကယ်တော့ ပြင်ပကိုယ်ပွား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါက အဆင့်မြင့်လွန်းလှတယ်"

ဤဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ ကျင့်စဉ်တွင် အဓိက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိသည်။ ပထမမှာ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်စွမ်းအင်ရှိသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ အလံမျက်နှာပြင်၊ အလံတိုင်နှင့် အမြှောင့်များကို ပြုလုပ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ ပစ္စည်းကိုယ်တိုင်က အလွန်အရေးကြီးခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို လက်ခံရန် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသာ လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်မည့်အရာမှာ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချီတွင် စနစ်ရှိသဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ချက်ချင်းပင် တတ်မြောက်သွားသည်။ သူသည် ဒြပ်ရှိပစ္စည်းတစ်ခု မလိုအပ်ဘဲ ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့်သာ အလံကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ သို့သော် သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အလံကို အလွန်အမင်း လက်ရာမြောက်အောင် ပြုလုပ်ရန် မလိုပေ။ အဓိက အဆင့်မှာ မိမိ၏ သွေးဖြင့် အင်းကွက်များ ရေးဆွဲရန်သာ ဖြစ်သည်။

အင်းကွက်များ ရေးဆွဲပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းသွေးကျိန်စာကို အသုံးပြု၍ လက်နက်ကို သွန်းလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်တွင် အလံကို နဖူးပြင်ရှိ ရှန်ထင်သွေးကြောမှတ်တွင် ကပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။ ရှန်ထင်နှင့် နဖူးပြင်သည် ဝိညာဉ်အတွက် အထိခိုက်မခံဆုံးသော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။ လူတစ်ယောက်သည် ကျန်းမာသော်လည်း နဖူးပြင်တွင် အရောင်မှိန်နေပါက ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်တွင် ပြဿနာရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အလံကို နဖူးတွင် ကပ်ထားခြင်းဖြင့် ၎င်းကို သက်စောင့်သွေးနှင့် ဝိညာဉ်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်သွားစေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝိညာဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး အလံကို ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ယူကာ ပြင်ပကိုယ်ပွားအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်အလံ ပုံပေါ်လာသည်နှင့် ဒြပ်ရှိသောအလံကို မလိုအပ်တော့ပေ။ လက်တစ်ချက် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို စုပ်ယူနိုင်သော ဝိညာဉ်အလံကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အလံကျိုးသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး"

စူးချီ ဖတ်ဖူးသမျှ ဝတ္ထုများထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်သန်မာကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များမှာ အလွန်ပင် နုနယ်လှသည်။ အလံသည် ၎င်းတို့အတွက် အသန်မာဆုံး အချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ အားနည်းချက်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီလဲလှယ်လိုက်သော ဤအလံမှာမူ ထိုအားနည်းချက်များကို ပြည့်စုံစွာ ကျော်လွှားထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဈေးကြီးသည်မှာလည်း အကြောင်းရှိပေသည်။

အလံသွန်းလုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သွားပြီးနောက် စူးချီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့... သက်စောင့်သွေးတံတိုင်းကြီး အနားကိုသွားပြီး မပျောက်ပျက်သေးတဲ့ သားရဲဝိညာဉ်တွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်ရမယ်"

ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို လဲလှယ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သားရဲဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အာနိသင် ကောင်းမွန်ပါက ဤလဲလှယ်မှုမှာ အရှုံးမရှိပေ။

...

မကြာမီတွင်ပင် အနီးဆုံးရှိ သက်စောင့်သွေးတံတိုင်း အနားမှ စစ်တပ်၏ မီးရှို့ဖျက်ဆီးရေးနေရာသို့ သူ ရောက်ရှိလာသည်။ ယခင်က သားရဲအလောင်းများမှ အသုံးဝင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသောအရာများကို ဤနေရာတွင် မီးရှို့မြှုပ်နှံလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း သားရဲအလောင်း အမြောက်အမြားကို ဤနေရာသို့ စဉ်ဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်လာကြသည်။

သားရဲအလောင်းများသည် အောက်လမ်းနှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်လာသဖြင့် ချက်ချင်း မဖျက်ဆီးပါက မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။ ထိုနေရာရှိ စစ်သားများသည် စူးချီကို မှတ်မိကြသည်။ အစိုးရအတွက် ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ကြားသောအခါ သူတို့က စူးချီကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။

သားရဲအလောင်းပုံကြီးများ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း စူးချီသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင်ပင် ဝိညာဉ်အခြေအနေရှိသော ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် အလံကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ထူးခြားသောအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါ သားရဲအလောင်းများပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များစွာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ထိုဝိညာဉ်များသည် အလောင်းများထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အလင်းများမှာ ပုံပျက်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်သွားမယ့်အစား ဒီကိုပဲ လာကြပါ"

စူးချီ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အလံမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သားရဲဝိညာဉ်များသည် အလံအတွင်းသို့ အလုအယက် စီးဝင်လာကြသည်။ ဝိညာဉ် ၅ ခု... ၁၀ ခု... ၁၀၀ ခု... တစ်ခုချင်းစီကို စုပ်ယူလိုက်တိုင်း စူးချီသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဝိညာဉ်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စူးချီသည် ဘေးနားရှိ သားရဲအလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တိုးညှင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ထပါ"

ထိုခဏတွင် သားရဲအလောင်း တစ်ရာခန့်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ဝိညာဉ်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။

"ပြေးစမ်း... ခုန်စမ်း..."

စူးချီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုအလောင်းများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံရဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်မှုပဲ။ အလောင်းတွေရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ခွန်အားက မူလရှိခဲ့တာရဲ့ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရှိတယ်။ ဒါက မော်မိသားစုရဲ့ အတတ်ထက် အများကြီး ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးတာပဲ"

အလောင်းထိန်းချုပ်မှုကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် စူးချီသည် အခြားသော စွမ်းရည်များကို ရှာဖွေကြည့်သည်။

"နောက်တစ်ခုက ဝိညာဉ်တွေကို အလုံအလောက် စုပ်ယူပြီးရင် မိမိရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည်အထောက်အပံ့ ပေးနိုင်တာပဲ"

"စမ်းကြည့်ရအောင်"

စူးချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲဝိညာဉ်များကို အကန့်အသတ်မရှိ စုပ်ယူတော့သည်။ ဝိညာဉ် ၁၀၀၀... ၂၀၀၀... ၃၀၀၀... ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနေစဉ်အတွင်း စူးချီသည် သူ၏ သက်စောင့်သွေးများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

"လေ့မိသားစုရဲ့ အတတ်မှာဆိုရင် ဝိညာဉ်တစ်ထောင်ကျော်လောက်ပဲ စုဆောင်းနိုင်တာ။ ငါကတော့ အခု အကန့်အသတ်မရှိ စုပ်ယူနေတာတောင် အဆုံးမရှိသေးဘူး။ ဒါက ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံနဲ့ သာမန်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တွေရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ"

ဝိညာဉ်စွမ်းအားဟူသည် ဆန်းကြယ်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် သေဆုံးသူ၏ ခံစားချက်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ ပါဝင်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သွင်းလိုက်ပါက ဝိညာဉ်ခွန်အား တိုးလာနိုင်သော်လည်း လက်ခံသူအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် တံတိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ဝိညာဉ်အားလုံးကို အလံအတွင်းသို့သာ သွင်းယူသဖြင့် မူလဝိညာဉ်ကို မထိခိုက်စေပေ။

သို့သော် ဤကျင့်စဉ်အရ ဝိညာဉ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အလံနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်မှာ မူလအစ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူဝါးမြိုခြင်းသည် မသန့်စင်သောအရာများကို စစ်ထုတ်ပေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ချက်ချင်း တိုးတက်စေသည်။

ဝိညာဉ် ၆၀,၀၀၀... ၇၀,၀၀၀... ၈၀,၀၀၀...

စူးချီသည် သားရဲဝိညာဉ် မည်မျှ စုပ်ယူလိုက်သည်ကို အတိအကျ မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။ အရေအတွက်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သက်စောင့်သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရေနွေးငွေ့ဖြင့် အမြှုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုသို့ ဆူပွက်နေသော အခြေအနေတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်လည် သန့်စင်ခြင်း ခံနေရသည်။

ပူလောင်ခြင်း၊ ယားယံခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ ချဉ်ခြင်း၊ ထုံကျင်ခြင်း စသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်တွင်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ရှိလာပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် စူးချီသည် အဆင့် ၇ လောကလွန်နယ်ပယ်အကြောင်းကို စတင် နားလည်လာသည်။ အဆင့် ၇ ဟူသည် သက်စောင့်သွေးမှတ်များကို ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ သွန်းလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားစေကာမူ ဝိညာဉ်မချုပ်သရွေ့ ယာယီအားဖြင့် သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အသားနှင့် သွေးတို့၏ အားနည်းချက်မှ စတင်လွတ်မြောက်ပြီး ပိုမိုခိုင်မာသော သက်ရှိပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် စူးချီမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ငါ အဆင့်တက်သွားတာလား"

"ဒီတစ်ခါတော့ စနစ်ကို မသုံးဘဲ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံနဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူရုံတင်နဲ့ အဆင့်တက်သွားတာလား"

"ဒါဆိုရင် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို သုံးပြီး ဝိညာဉ် ခုနစ်သောင်း၊ ရှစ်သောင်းလောက် စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ လောကလွန်နယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်တာပေါ့"

"အံ့ဩစရာပဲ... ဒါက လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုတင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါလဲလှယ်လိုက်တာက ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် စနစ်အသစ်တစ်ခုလုံးပါလား"

"ဒီကျင့်စဉ်ကိုသာ ချပြလိုက်ရင် ဘယ်လိုမျိုး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မတွေးရဲစရာပဲ"

အခန်း (၁၁၀) - အရှေ့တိုင်းကိုယ်ခံပညာသည် အားနည်းချက်ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်ထင်မြင်သည်

သက်စောင့်သွေးတံတိုင်းကြီးအနီးရှိ အစိုးရ၏ မီးရှို့ဖျက်ဆီးရေးနယ်မြေတွင် ဖြစ်သည်။ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေစဉ် စူးချီသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သားရဲဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံအတွင်းသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လွှမ်းမိုးနေသော ယင်စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးသော လေထုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

စူးချီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သားရဲဝိညာဉ် ကိုးသောင်းကျော်ကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်ရှိသမျှသော ဝိညာဉ်အားလုံးနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဖန်ကျွယ်ကျင့်စဉ်သည် မီးတောက်ကို အခြေခံသော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်များသည် သဘာဝအရ မီးကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တိုက်ပွဲအတွင်း သားရဲသန်းပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့သော်လည်း ဤမျှသော ဝိညာဉ်အရေအတွက်သာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် စူးချီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရရှိလာသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအာရုံခံစားမှုအရ သူသည် အလင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဒါက ကုသိုလ်ရွှေရောင်အလင်းလား။ ငါလဲလှယ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံက တကယ့်ကို သူတော်စင်ကြီးတစ်ယောက် ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီအလံဟာ အမှန်တကယ်တော့ လူသားဧကရာဇ်အလံ ဖြစ်နေမလား။ ရန်သူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ထုတ်ယူရင်းနဲ့ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကုသိုလ်ရွှေရောင်အလင်းတွေကို ရရှိစေတာမျိုးပေါ့"

စူးချီ မသိရှိသည်မှာ ထိုသားရဲဝိညာဉ် ကိုးသောင်းကို စုပ်ယူရုံမျှဖြင့် ဤမျှပြင်းထန်သော ကုသိုလ်အလင်းများကို မရရှိနိုင်ပေ။ သူသည် ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေရခြင်းမှာ သူ၏ ယခင်လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုက်ချိကို သင်ကြားပေးကာ အခြေခံကျင့်စဉ်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို နဂါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လာစေခဲ့သည်။ ဓားတစ်သောင်း မူလသို့ပြန်ခြင်းကို သင်ကြားပေးကာ သက်စောင့်သွေးတံတိုင်းရှေ့တွင် သားရဲများကို နှိမ်နင်းစေခဲ့သည်။ ဖန်ကျွယ်ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးကာ သားရဲရေလှိုင်းကြီးများကို တားဆီးပေးခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်ကို ပဓာနမထားဘဲ လုပ်ရပ်ကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် စူးချီ၏ ယခင်လုပ်ရပ်များသည် ကုသိုလ်များစွာကို စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှသာ စူးချီသည် ထိုကုသိုလ်အလင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အသုံးချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချီအနေဖြင့် ဤအလံကို လဲလှယ်လိုက်ခြင်းမှာ ကုသိုလ်အလင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မတော်တဆ ဖွင့်လိုက်ခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဤစွမ်းရည်ဖြင့် သူသည် လူသားအားလုံးအတွက် ကိုယ်ခံပညာအဆင့်အတန်းကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ပေးမည်ဆိုပါက မကောင်းမှုမှန်သမျှ ကင်းစင်ပြီး ကံကောင်းခြင်းများ အမြဲတစေ ရရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ၏ အာနိသင်ကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးရေးနယ်မြေ၌ တာဝန်ကျနေသော ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးမှာ စူးချီကို အဝေးမှ ကြည့်ကာ တိုးတိုးဖော်ကြလေသည်။

"ဟေး... အဘိုးကြီးလီ... ခုနက သားရဲအလောင်းကြီး လှုပ်သွားတာ မင်းမြင်လိုက်လား"

"ငါ သေချာတော့ မမြင်လိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်တာက မော်မိသားစုရဲ့ အတတ်ပဲ မဟုတ်လား။ ဆရာစူးကတော့ ဒါမျိုး မလုပ်လောက်ပါဘူး"

"ဒါနဲ့ မင်း သတိထားမိလား။ ဒီနားမှာ အရင်လို မအေးတော့ဘူးနော်"

"ဆရာစူးက နောက်ထပ် မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ နေမှာပေါ့"

"ငါကတော့ ဆရာစူးရဲ့ ကိုယ်ကနေ အလင်းတွေ ထွက်နေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဆရာစူးက နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြန်ပြီ ထင်တယ်"

"မင်း မျက်စိမှားတာ ဖြစ်မှာပါ။ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အလင်းထွက်မှာလဲ"

...

"ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီး အယ်လန်၊ သူရဲကောင်း ဝီလျံနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ဂျူဒိုက်... ခဏလောက် နေခဲ့ကြပါဦး"

ထိုအချိန်တွင် တင်းဂန်နိုင်ငံ၊ ဒိုဆာမင်မြို့ရှိ ရှေးဟောင်းရုန်းချက်စက်ရုံတစ်ခုအတွင်း၌ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဝတ်ပြုပွဲနှင့် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသည် ရှန်းကျိရှ ထင်ထားသကဲ့သို့ အားနည်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ နှိပ်ကွပ်မှုကြောင့် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသည် အနောက်တိုင်းတွင် ခက်ခဲစွာ ရှင်သန်နေရပြီး မြေအောက်အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ရပ်တည်နေရသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သည် မည်မျှပင် အာဏာကြီးစေကာမူ နေရာဒေသအားလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် အချို့သော ဒေသများတွင် သက်စောင့်သွေးတံတိုင်းမှာ အားနည်းလှသည်။ အန္တရာယ်များ ကျရောက်လာသောအခါ ပြည်သူတို့၏ ဘေးကင်းရေးမှာ ထိခိုက်လာရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာများတွင် မည်သူက သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်သနည်း၊ ထိုသူကိုသာ သူတို့ ကိုးကွယ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသည် ထိုဒေသများတွင် တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်း၏ ဩဇာအာဏာမှာ များစွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လူအနည်းငယ်မျှသာရှိသော အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်တော့ချေ။ ဝတ်ပြုပွဲအပြီးတွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဂရေးသည် အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံကြီးထံမှ ဖိတ်ကြားချက် ရရှိထားကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အတော်ဆုံးသော အဖွဲ့ဝင်အချို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီး အယ်လန်... မင်းတို့ကို ငါ ဘာလို့ ချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာ သိမှာပါ" ဟု ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ဂိုဏ်းဝင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရှေ့တိုင်းက ငါတို့ကို ကျင့်စဉ်တွေ သင်ကြားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။ ဒါဟာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲလို့ ငါယုံကြည်တယ်။ မင်းတို့ရော ဘယ်လို ထင်ကြသလဲ"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အလယ်အလတ်အရွယ်ရှိသော အယ်လန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါဟာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ စော်ကားချင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ အရှေ့တိုင်းက အဲဒီ ရှေးဟောင်းမိသားစုတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တွေဟာ အမှိုက်တွေပါပဲ"

ထိုသူမှာ အယ်လန် ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ အသက်အငယ်ဆုံးသော ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးနတ်ဘုရားတပည့်တော်ကျမ်းစာကို အသည်းအသန် ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် အရှေ့တိုင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် ကိစ္စကို မနေ့ကတည်းက သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှေ့တိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များကို စုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက် အယ်လန်မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ထောင်ကျော်တွင် ဝိညာဉ်များ ထည့်သွင်းသည့် နည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်များကို ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ဂူအတတ်တို့မှာလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ပြင်ပအားကိုသာ အားကိုးနေရသဖြင့် သွေးနတ်ဘုရား၏ လမ်းစဉ်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အသုံးမကျသည့် ကျင့်စဉ်များက အရှေ့တိုင်းတွင် ထွန်းကားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အရှေ့တိုင်းသားတွေဟာ သူတို့အစိုးရရဲ့ အကာအကွယ်ကို အလွန်အကျွံ ရနေကြတာပဲ။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ ရှေးဟောင်းမိသားစုတွေပေါ့။ သူတို့ဟာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လောက် တိုက်ပွဲဒဏ်ကို မခံစားရတော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေဟာလည်း ဘာမှ တိုးတက်မလာဘူး"

သူ့အမြင်တွင် အရှေ့တိုင်း မိသားစုများသည် ဘေးကင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်အပေါ် ရှာဖွေမှုမှာ ရှေးကျလွန်းနေသေးသည်။ ထိုနိုင်ငံမှ လူများသည် ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ဟု သူ ထင်မြင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အရှေ့တိုင်းကမ္ဘာကို သူတို့၏ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကသာ အုပ်ချုပ်သင့်သည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို အရှေ့တိုင်းမှာ သာသနာပြုဖို့ လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ယုံကြည်သူ သန်းတစ်ရာလောက်အထိ ကျွန်တော် ရှာပေးနိုင်ပါတယ်။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာပဲ အရှေ့တိုင်းက မျောက်တွေကို တကယ့်သွေးနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြပေးပါ့မယ်။ သူတို့အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်လာအောင် လုပ်ပါ့မယ်"

စကားပြောရင်း သူသည် သူရဲကောင်း ဝီလျံနှင့် ဘုန်းတော်ကြီး ဂျူဒိုက်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှေ့တိုင်း အမျိုးသမီးအချို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ အနောက်တိုင်းသားတွေကို အလွန်စွဲလန်းကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ သူတို့ဆီကနေ စတင်ပြီး ဝီလျံနဲ့ ဂျူဒိုက်တို့လည်း အရှေ့တိုင်း အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အရှေ့တိုင်း အမျိုးသမီး အချို့သည် သူတို့အတွက် အရှေ့တိုင်းတွင် အခြေချရန် အကောင်းဆုံးသော လမ်းစ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုသူများသည် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်နှင့် ယုံကြည်မှုများကို ပြန့်ပွားအောင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကူညီပေးကြလိမ့်မည်ဟု သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ သွေးနတ်ဘုရားတပည့်တော်ကျမ်းစာ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ။ ဝိညာဉ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ကို စုပ်ယူပြီးပြီလဲ" ဟု ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အယ်လန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ကျွန်တော် ဝိညာဉ် ၆၀၀ ကို စုပ်ယူပြီးပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဘေးနားရှိ ဘုန်းတော်ကြီး ဂျူဒိုက်က အံ့ဩစွာဖြင့် "ဂိုဏ်းချုပ်... တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဝိညာဉ် ၆၀၀ ကို စုပ်ယူလိုက်တာလား" ဟု မေးသည်။

အယ်လန်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဝိညာဉ် ၆၀၀ ဆိုတာ အယ်လန်တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံလာတဲ့ စုစုပေါင်း အရေအတွက်ပါ။ ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူတဲ့အခါ သူတို့ထဲမှာရှိတဲ့ လောဘနဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်တွေကိုပဲ စုပ်ယူရတာ။ ပြီးတော့ တစ်ရက်ကို အများဆုံး ၁၀ ခုထက် ပိုပြီး စုပ်ယူလို့ မရဘူး"

လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးမှာ နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ဆက်လက်၍ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြသည်။ "ဒါဟာ ဒီလောကမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ပဲ။ စုပ်ယူတဲ့ ဝိညာဉ်ပေါင်း တစ်သိန်း ပြည့်သွားရင် ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်"

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသဟန် ပေါ်လာသည်။ "အနောက်တိုင်းမှာတော့ အန္တရာယ်တွေက များလွန်းလို့ သားရဲတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူဖို့ ခက်ခဲတယ်။ သူတို့က ချက်ချင်းဆိုသလို မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်သွားကြတာ။ နေ့တိုင်း ဝိညာဉ်တွေ အလဟဿ ဖြစ်နေရတာ နှမြောစရာပဲ။ အရှေ့တိုင်းကိုသာ ရောက်သွားရင် ဒီပြဿနာတွေ အားလုံး ပြေလည်သွားမှာပါ"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဂျူဒိုက်လည်း ခေါင်းညိတ်မိသည်။ အရှေ့တိုင်းရှိ သက်စောင့်သွေးတံတိုင်းမှာ ခိုင်ခံ့သဖြင့် သားရဲဝိညာဉ်များကို စုဆောင်းရန် အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ အရှေ့တိုင်းသို့ သွားရုံမျှဖြင့် သူတို့သည် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ယဉ်နေကြသည်။

အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် အားလုံး ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် အယ်လန်... မင်း အရှေ့တိုင်းကို သွားတဲ့အခါ ဒေသန္တရ ထုံးစံအတိုင်း နာမည်ကို အရှေ့တိုင်းနာမည် ပြောင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

အယ်လန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... အရှေ့တိုင်းက စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ အရှေ့တိုင်းသား တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို နာမည်တစ်ခု ပေးထားပါတယ်။ အရှေ့တိုင်းကို ရောက်ရင် ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်ဖူးကွေ့ ပါ။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းလို့ ဆိုပါတယ်။ ဝီလျံအတွက်လည်း နာမည်တစ်ခု ရွေးထားတယ်၊ ဝမ်တယ်ဖာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တယ် ဆိုတာက မြင့်မြတ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားရှိတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဂျူဒိုက်အတွက်ကတော့ ကျူးယိချွမ် လို့ အမည်ပေးထားပါတယ်။ ဇွဲရှိတဲ့ လူစုလူဝေးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်"