အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅) - ထိပ်တန်းကျောင်းသားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း

"စူးချီက သားသတ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ မင်းကြားပြီးပြီလား"

"ဒီသတင်းကို ဘယ်ကရတာလဲ"

"သူနဲ့ ရှန်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်မလေးတို့ ပူးပေါင်းပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြီးတော့ သားသတ်ရုံ တော်တော်များများကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်ပြီတဲ့"

ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကြီးများကြားတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူသည် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သားသတ်ရုံများကို ဝယ်ယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိချိန်မှာပင် အဓိက မိသားစုကြီးများမှာ သတင်းကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုခုက ဤကဲ့သို့ လှုပ်ရှားပါက အခြားမျိုးနွယ်စုများက တစ်ဖက်လူ ဘာအခွင့်အရေးများ တွေ့ရှိထားသနည်းဟု စူးစမ်းကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စူးချီ၏ သားသတ်ရုံ ဝယ်ယူမှုသည် လူအများဆုံး စိတ်ဝင်စားသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

"သားသတ်တဲ့ လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်း များလို့လား"

"သားသတ်လုပ်ငန်းက ပြိုင်ဆိုင်မှု အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ အရေအတွက် အများကြီးကို အားကိုးပြီး အမြတ်အနည်းငယ်ပဲ ရနိုင်တာ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာတွေ ပြန်ရဖို့လည်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရပေမဲ့ တည်ငြိမ်မှုတော့ ရှိတယ်"

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တည်ငြိမ်မှုကို လိုလားတဲ့သူတွေပဲ ဒီလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြတာပါ"

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ကျင့်စဉ်အချို့ကို ဖော်ထုတ်ပြီး ငွေတွေ အများကြီး ရှာနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများ နားမလည်နိုင်သည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ စီးပွားရေး လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ် လေ့လာကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူတို့နောက်မှ လိုက်၍ အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေယူနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စူးချီနှင့် ရှန်းမိသားစု၏ လုပ်ရပ်ကို မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

"စူးချီက ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်အတွက် အလုပ်များနေတာ မဟုတ်လား။ သူက ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ပြပွဲမှာ မပါဝင်တော့ဘူးလား"

"သားသတ်လုပ်ငန်းက ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်သလား"

"စူးချီက တိရစ္ဆာန်ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာများလား"

ဤသို့ တွေးတောမိကြသောအခါ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို အဓိကထားသည့် လေ့မိသားစု၊ ဝမ်မိသားစုနှင့် မော်မိသားစုတို့က အထင်သေးစွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။ သူတို့သည် လူသိရှင်ကြားရော သီးသန့်ပါ သူတို့၏ အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။

"အကယ်၍ ကျေးငှက်နဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်က လူသားရဲ့ အစွမ်းကို တိုးတက်စေနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါရှနိုင်ငံရဲ့ သားသတ်လုပ်ငန်း တစ်ခုလုံးကို ငါတို့ မိသားစုတွေက ဟိုးယခင်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ငါတို့ ဘာလို့ အဲဒီလုပ်ငန်းတွေကို မလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ကြစမ်း။ အဲဒီကနေ ရမယ့် အကျိုးအမြတ် မရှိလို့ပဲ"

"ဝိညာဉ်အကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ လူသစ် စူးချီကိုပဲ ယုံမလား။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အစဉ်အလာရှိခဲ့တဲ့ ငါတို့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတွေကိုပဲ ယုံမလား"

သူတို့၏ စကားများသည် ခိုင်လုံပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့်လည်း ညီလှပေသည်။ စူးချီသည် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးစေကာမူ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက အဆင့် ၇ သို့ မရောက်သေးသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟုပင် သိဦးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အချိန်တိုအတွင်း၌ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကို သူက မည်သို့ ကျော်လွန်နိုင်ပါမည်နည်း။ အကယ်၍ သားရဲဝိညာဉ်များကို အမှန်တကယ် အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက ထိုမျိုးနွယ်စုများက ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံကြမည် မဟုတ်ချေ။

သေချာစွာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုအများစုမှာ တူညီသော ကောက်ချက်ကို ရရှိသွားကြသည်။

"သားသတ်လုပ်ငန်းက ဝင်ငွေ တည်ငြိမ်တယ်"

"စူးချီက ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ ဘာမှ လုပ်မရတော့လို့များလား"

"သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီလို့ ခံစားရပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို ရှာနေတာလား"

"ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဤကောက်ချက်တွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေသော်လည်း လူတို့သည် သူတို့ နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များအတွက် သူတို့ ယုံကြည်လိုသည့် အကြောင်းပြချက်များကိုသာ ရှာဖွေတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စူးချီတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌ စိတ်ကူးအသစ် မရှိတော့ဟု သူတို့က ပိုမို ယုံကြည်လိုကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် မျိုးနွယ်စုများသည် စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီပြပွဲမှာ ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က အနောက်တိုင်းက ထူးဆန်းတဲ့ သွေးသက်စောင့်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

"ငါတို့ သားသတ်လုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်သေးလား"

"ဘာလို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမှာလဲ။ အဲဒါက အရင်းအနှီး အများကြီး စိုက်ထုတ်ရတဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ အဲဒီမှာ သွားပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့သူဟာ လူအပဲ။ သူတို့ နောင်တရကြလိမ့်မယ်"

အမှန်စင်စစ် သားသတ်လုပ်ငန်းသည် အရင်းအနှီး အများကြီး စိုက်ထုတ်ရသည်။ ဝယ်ယူမှု၊ သတ်ဖြတ်မှု၊ ထုတ်လုပ်မှု၊ အအေးခန်း စနစ်များနှင့် လုပ်သားခများမှာ များပြားလှသည်။ အခွင့်အရေး ကောင်းမွန်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာသဖြင့် သူတို့မှာ အကြီးအကျယ် မရင်းနှီးရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် မျိုးနွယ်စု အများစုမှာ "မလိုက်ပါရန်" ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ သို့သော် စူးချီကြောင့် အရှုံးပေါ်ခဲ့ဖူးသည့် ချူးမိသားစု၊ တန်မိသားစုနှင့် ရှောင်မိသားစုတို့ကမူ အလတ်စား သားသတ်ရုံ အနည်းငယ်စီကို ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။

ကျန်းမြို့၊ ဒါကျန်းနယ်မြေသစ်ရှိ အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်မှုဇုန်၌ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သားသတ်လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် စနစ်မှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အရေခွံနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို ထိုနေရာမှာပင် ချက်ချင်း ရောင်းချနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ပဏာမ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် အအေးခန်း စနစ်များကိုလည်း ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

ယခုအခါ ထိုသားသတ်ရုံသည် ပိုင်ရှင်အသစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နယူးဗွိုင်းယေ့ချ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝယ်ယူမှု လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချီအနေဖြင့် ဤကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ ရှန်းမိသားစုက အားလုံးကို အသေးစိတ် ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းမိသားစုသာ မရှိလျှင် စူးချီအနေဖြင့် ငွေဘီလီယံနှင့်ချီ ရှိနေစေကာမူ ဤမျှများပြားသော သားသတ်ရုံများကို ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းမိသားစုသည်လည်း ဘီလီယံနှင့်ချီသော ရန်ပုံငွေများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သဖြင့် စူးချီ၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ဝန်ထမ်းများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး စူးချီနှင့်အတူ စက်မှုဇုန်အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ကိုယ်လေးကို မတ်ကာ လောကကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ဧကရာဇ်မလေးတစ်ဦးသဖွယ် ဟန်လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စူးချီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စူးလေး... ကြည့်စမ်း။ ဒါက ငါ မင်းအတွက် တည်ဆောက်ပေးထားတဲ့ အင်ပါယာပဲ"

"ဟေး... ဟိုဘက်ကို မကြည့်နဲ့။ အဲဒါက သားသတ်ရုံ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အဲဒါကို မဝယ်ရသေးဘူး"

စူးချီသည် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... အမကြီး... ကျွန်တော်တို့က စာချုပ်ချုပ်ဖို့ လာတာလေ။ ဟာသတွေ လုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှင်က အဲဒီလို ပေါက်ကရတွေ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်တော့မှာနော်"

ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဧကရာဇ်မ ဟန်ပန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြားသွားရသည်။ သူမသည် အရှက်ပြေ ရယ်မောလိုက်ပြီး စူးချီကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ စတာပါ။ စတာပါ။ ဒီနားမှာ လမ်းလျှောက်ရအောင်"

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုသည်။ စက်မှုဇုန်အနီးတွင် သာယာသော ခြံဝင်းအချို့ ရှိသည်။ သူမသည် ထိုနေရာများတွင် အပန်းဖြေရင်း သင့်တော်သော ထိပ်တန်းကျောင်းသား သုံးဦးကို မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို စဉ်းစားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စက်မှုဇုန် ထောင့်တစ်ခုမှ ကားသုံးစီး ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုကားများသည် စူးချီတို့ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဂျာကင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး စူးချီထံသို့ လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဆရာစူး... ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်း... ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား"

ထိုလူသည် အသက် ၃၅ နှစ်ခန့် ရှိပြီး အသားညိုကာ ကြံ့ခိုင်သော ပုံစံရှိသည်။ "ကျွန်တော်က ဒါကျန်းနယ်မြေသစ် စီမံခန့်ခွဲရေး ကော်မတီရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး... လျူထောင်း ပါ"

စူးချီမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ ဒါကျန်းနယ်မြေသစ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးအဆင့်မှာ မနိမ့်ပေ။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်းအရ သူတို့၏ အထက်လူကြီး ကျန်းလိချွမ်းနှင့် တူညီလှသည်။ ထို့ပြင် ယခုအခါ သူသည် သူတို့လုပ်ငန်း၏ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးလည်း ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးစလုံးက ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သားသတ်ရုံ၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လျူထောင်းက သူလာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလေသည်။

"ဆိုလိုတာက ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သက်စောင့်သွေး ကျင့်ကြံခြင်းက အဆင့် ၇ အထွက်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီပေါ့။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကိုလည်း ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိခဲ့တယ်ပေါ့"

"နိုင်ငံတကာမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကပဲ ဦးဆောင်ပြီး ဖြေရှင်းခဲ့တာလား"

"အဲဒီအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့ရလို့ အခု ဝိညာဉ်က ပျက်စီးသွားပြီပေါ့"

"ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းလည်း မတိုးတက်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်မယ့် ကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မျှော်လင့်နေတာလား"

ဟုတ်ပေသည်။ နိုင်ငံတော် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်က လျူထောင်းသည် သူ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အပြင်းအထန် ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် ယခင်က စွမ်းအားများကို ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် စစ်တပ်က သူ့ကို ဒေသန္တရ ရာထူးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရာထူးလက်ခံပြီး မကြာမီမှာပင် စူးချီ ဤနေရာသို့ ရောက်နေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် လာရောက်ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်သားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စကားပြောရာတွင် ပြတ်သားပြီး ရိုးသားလှသည်။ သူသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အသုံးပြု၍ ဖိအားပေးရန် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူ စဉ်းစားနေသည့် အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေပါပဲ"

"ဆရာစူးအနေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့လို ဒဏ်ရာရ စစ်သားတွေကို အသိပေးပါလို့ပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်" ဟု လျူထောင်းက ရိုးသားစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

စူးချီနှင့် ရှန်ကျစ်ရှားတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တွေးတောနေကြသည်။ စူးချီ၏ တွေးတောမှုမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူများသည် ပါရမီမရှိသူများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် စူးချီအနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ချက်ချင်း သဘောတူရန်မှာ အဆင်မပြေပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျင့်စဉ်ကို ဖော်ထုတ်နေသည်မှာ တစ်လခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်ရန် အချိန်စောလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စနစ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှား၏ အတွေးမှာ ပို၍ ရိုးရှင်းသည်။ စူးချီက သဘောမတူသေးသဖြင့် ထိုကျင့်စဉ်မှာ လက်ရှိပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူမက ယူဆလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမအတွက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်နေပြန်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူထောင်းသည် အဆင့် ၇ အထွက်အထိပ် ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်က ပျက်စီးနေသည်ဆိုပါလား။ ၎င်းမှာ သူမ ရှာနေသည့် အကောင်းဆုံး ထိပ်တန်းကျောင်းသား မဟုတ်ပါလား။ ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေသဖြင့် စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အဆင့် ၇ အထွက်အထိပ်၏ သက်စောင့်သွေး တန်ဖိုးမှာ ၁၀၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိသည်။ အဆတစ်သောင်း ပြန်အမ်းငွေစနစ်အရဆိုလျှင် ၁ ဘီလီယံ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် အခြေအနေတူ စစ်သားဟောင်း သုံးဦးသာဆိုလျှင် ၃ ဘီလီယံအထိ ရရှိနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်အဆင့် ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

"ဒီလူကြီးကတော့ ငါရှာနေတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားပဲ"

"ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်းက ရှာတွေ့သွားပြီ"

"သူ့ကို အပြင်သင်တန်းမှာ တက်ရောက်ဖို့ ဘယ်လို ဖျောင်းဖျရမလဲ"

"ပြီးတော့ သူက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ကို အများကြီးတော့ မနှိပ်စက်သင့်ဘူး။ သူ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ရအောင်လုပ်ပြီး သူ ကျောင်းထွက်သွားအောင် ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ" ဟု သူမက တွေးတောနေလေတော့သည်။

အခန်း (၁၁၆) - အနောက်တိုင်းသားများ ရမ်းကားနေသည်ကို ရှင်လည်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား

ကျန်းမြို့၊ ဒါကျန်းနယ်မြေသစ်ရှိ အသားထုတ်လုပ်ရေး သားသတ်ရုံ၌ ဖြစ်သည်။

စက်ရုံ၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိဘဲ အထူးသဖြင့် ဆရာစူး၏ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲနေဟန် ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလား"

ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ သူသည် အငြိမ်းစားမယူမီနှင့် ရာထူးမပြောင်းရွှေ့မီက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှသော ကြိုးစားမှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် စစ်တပ်အနေဖြင့် သူ့ကို ကူညီရန် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် မျိုးနွယ်စုအားလုံးနီးပါးထံ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သလို ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်မည့် ကျင့်စဉ်မှန်သမျှကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရရှိလာသော အဖြေမှာမူ ကုသ၍မရနိုင်တော့ဘဲ သူသည် လူစဉ်မမီတော့သူတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်သည် သူ့ကို အနောက်တိုင်းသား သုံးဦးနှင့် တွေ့ဆုံပေးခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ သမိုင်းကြောင်းရှိသည့် အနောက်တိုင်း သွေးသက်စောင့်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ပြပွဲကြီးကို ကျင်းပရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ထိုဂိုဏ်းအတွက် နေရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်နှင့် ပြည်တွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုများကို လှုံ့ဆော်ရန် ဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။

ထိုပြပွဲတွင် နာမည်ကျော်ကြားစေရန်အတွက် သွေးသက်စောင့်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် အစိုးရထံမှ ပါရမီရှိသော တပည့်အုပ်စုတစ်စုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျူထောင်းသည်လည်း ထိုအုပ်စုတွင် ပါဝင်ခဲ့ရသည်။ ထိုဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် ပညာရှင်များက သူ၏ ဝိညာဉ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စမ်းသပ်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေတာပါလား"

"ခင်ဗျားတို့ ဒါရှနိုင်ငံက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ ရိုးသားမှု မရှိဘူးပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ကို ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေ ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးတော့ အခုတော့ ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ခိုးသွင်းလိုက်တာလား"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို စမ်းသပ်ချင်တာလား။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သဘောထားက ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ရှိ၊ မရှိကို ပြန်စဉ်းစားရလိမ့်မယ်"

ထိုစဉ်က အနောက်တိုင်းသားများ၏ ပြောစကားများကို သူ ပြန်လည်ကြားယောင်နေမိသည်။ အစိုးရဘက်မှ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြပြီး နှစ်သိမ့်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုသူများ၏ ဒေါသမှာ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျူထောင်းကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုအနောက်တိုင်းသားက ဂုဏ်မောက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က မပြည့်စုံတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်လို့မရနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရူးသွပ်သွားမှာ သေချာလို့ပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဝိညာဉ်ပျက်စီးခြင်းဆိုတာ ကုသဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်မပြင်နိုင်ဘူး။ အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်အတွက် အရင်းအမြစ်တွေကို မဖြုန်းတီးဖို့ပဲ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်ပါတယ်"

ထိုစကားများသည် နားဝင်ဆိုးလှသော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းအတွက်တော့ သေဒဏ်ပေးခံရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူနှင့် အခြေအနေတူသော အခြားတပည့်နှစ်ဦးမှာလည်း ရာထူးပြောင်းရွှေ့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူသည် နိုင်ငံတော်အဆင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဇုန်၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြင်ပလူများအမြင်တွင် သူသည် အာဏာရှိသော ဒေသန္တရ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ လျူထောင်းသည် အသက် ၄၀ ပင် မပြည့်သေးချေ။ ထိုအသက်အရွယ်ဖြင့် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ဒါရှစစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်သည် သူ့ကို အနာဂတ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် လျာထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လျူထောင်းသည် အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် အဆင့် ၇ တွင်သာ ရပ်တန့်နေရတော့သည်။

သူ ရာထူးပြောင်းလာပြီးနောက် ယခင်က သူငယ်ချင်းများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့က သူ့အကွယ်တွင် ပြောဆိုနေကြသည်ကိုလည်း သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။

"လျူထောင်းကတော့ ဒီတစ်သက် အဆင့် ၇ ထက် မပိုတော့ဘူး"

"ပါရမီရှင်ဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ အဆင့် ၇ ဆိုတာ အဲဒီလောက် ခက်လို့လား။ အခုဆိုရင် နယူးဗွိုင်းယေ့ချ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက အဆက်မပြတ် ထွက်နေတာပဲ။ ငါဆိုရင် အသက် ၆၀ ကျမှ အဆင့် ၇ ကို ရောက်မှာပါ"

"သူကတော့ အသုံးမကျတော့ဘူး။ ငါကတော့ နေ့တိုင်း တိုးတက်နေတာဆိုတော့ သူ့ကို ကျော်တက်သွားမှာပဲ"

လျူထောင်းသည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ စစ်သားများအတွက် စီးကရက်သောက်ခြင်းကို ခွင့်မပြုသော်လည်း သူ အငြိမ်းစားယူပြီး မကြာမီမှာပင် ဆေးလိပ်သောက်သည့် အလေ့အထ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေမှန်း သိသော်လည်း လူအများအပြား ဘာကြောင့် သောက်ကြသနည်းဟူသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ ဖိအားများနှင့် နာကျင်မှုများကို ဖော်ပြရန် လမ်းစမရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဆင်မပြေရင်လည်း နေပါစေတော့" ဟု သူက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာစူးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် လေထုထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပျက်စီးမှုက ဆန်ခါတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပဲ"

ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့် ဆရာစူးသည် လျူထောင်း၏ ဝိညာဉ်အခြေအနေကို အသေအချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ပိုက်ကွန်ကဲ့သို့ ပျက်စီးနေပြီး ပုံရိပ်လွှာများစွာ ဆုံးရှုံးနေသည့် အသွင်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းများ အားလုံး ရှိနေသေးသဖြင့် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ကျင့်ကြံရာတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းထံမှ ကုသိုလ်ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ဆရာစူး တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းများမှာ အတော်အတန် များပြားလှပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လျူထောင်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် သားရဲပေါင်းများစွာကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူလဲလှယ်ထားသည့် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည်လည်း လူတော်လူကောင်းတစ်ဦး ဖန်တီးထားသည့် ကျင့်စဉ်ဖြစ်ရာ ကုသိုလ်အလင်းရှိသူများ ကျင့်ကြံပါက ကျင့်စဉ်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှ ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေသော အဆင့် ၇ ပညာရှင်သည် အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ပြင် အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ထူးချွန်ဆရာမှတ် ၁၅,၆၂၅ မှတ်အထိ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးက ကျောင်းသင်တန်းကာလအတွင်း သူ၏ သက်စောင့်သွေးများကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက အဆင့် ၈ သို့ပါ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ စစ်တပ်အတွင်းရှိ အဆင့် ၇ အထက် စစ်သားအားလုံး ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို စတင်ကျင့်ကြံလာကြပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ပျက်စီးမှုကို အစိုးရက မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ပျက်စီးနေသော်လည်း ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ကျင့်ကြံနိုင်သည်ဟူသော အချက်သည် လူအများအတွက် အားတက်စရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည် လူတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းသည် သူ၏ ကျောင်းသား ဖြစ်လာရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ပြပွဲတွင် သွားရောက် ယှဉ်ပြိုင်ပြသနိုင်မည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သူသာ ထိုနေရာတွင် အဆင့်တက်ပြနိုင်ပါက လူပေါင်းများစွာသည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ရက်သတ္တပတ်အတွင်း သင်ယူကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထိုအခါ သက်စောင့်သွေးမှတ် သန်းလေးရာမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးတောရင်း ဆရာစူးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သို့သော် အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးကို သူ၏ ကျောင်းသားဖြစ်လာအောင် မည်သို့ စည်းရုံးရမည်နည်း။ ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းအရ စင်မြင့်ပေါ်တွင် သွားရောက် သရုပ်ပြရန် သဘောတူပါ့မလား။ ထို့ပြင် သူ၏ စနစ်လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း မပေါက်ကြားစေလိုပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်မည်ဟုလည်း အတိအကျ အာမမခံရဲသေးချေ။ သူ့ကို မည်သို့ ပြောဆိုရပါမည်နည်း။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်ကျစ်ရှားက သူ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။

"ဆရာစူး... ရှင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်သစ်က အပြည့်အဝ မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီကျင့်စဉ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလို့ မရဘူးလား"

"ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူအတွက် အထူးပြုပြင်ထားတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးပေါ့"

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားကြောင့် ဆရာစူးမှာ အံ့ဩသွားရသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားသော အရာများကို တွေးတောနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ပုံစံအရ ထိုသို့ပြောခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ အထူးပြုပြင်ထားသော ကျင့်စဉ် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာစူး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားရသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် မျိုးနွယ်စုကြီးမှ သခင်မလေးဖြစ်သည့်အတိုင်း လူတို့၏ စိတ်ပညာကို ကောင်းစွာ နားလည်လှသည်။ အထူးပြုပြင်ပေးမည်ဟူသော စကားသည် ကျင့်စဉ်ဖော်ထုတ်ရာတွင် ရှိလာနိုင်သော အားနည်းချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် မဟုတ်ပါလား။

ဆရာစူးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာစူး ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို ရှန်ကျစ်ရှားက ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဆရာစူး ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ဆရာစူး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှု၊ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပုံစံမှာ တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်လိုသော်လည်း မှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား၏ အမြင်တွင်မူ ဆရာစူးသည် ဝိညာဉ်ကုသရေး ပြဿနာအတွက် အဖြေရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် အခက်အခဲအချို့ ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် အချိန်လိုအပ်နေခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမအတွက်တော့ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းကို အပြင်သင်တန်းသို့ ခေါ်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ခေတ္တအတွင်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကို မကုသနိုင်လျှင်ပင် သူ့ကို အရင်ဆုံး ကျောင်းထွက်ခိုင်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဆရာစူးက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အချိန်ကျမှ သူ၏ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားရောက် ဖြေရှင်းပေးလိုက်လျှင် အဆင်ပြေပေမည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွင်းရေးမှူး ယဲ့ရှူးယောင်းထံမှ သတင်းအချက်အလက်များမှာလည်း သူမ၏ ဖုန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်းသည် သွေးသက်စောင့်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် စော်ကားခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာစူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူ... ဒီအထူးပြုပြင်ထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ဆိုတာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးအနေနဲ့ ဒီကို မကြာခဏ လာပြီး ဆရာစူးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်"

"ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ အပြင်သင်တန်းနဲ့ အလွန်ကို ကိုက်ညီမှု ရှိပါတယ်။ ဆရာစူးက ညွှန်ကြားရေးမှူးကို လူကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးမှာ ဖြစ်သလို သိလိုတာတွေကိုလည်း ဖြေကြားပေးပါလိမ့်မယ်"

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားဟန် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်းက ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးဟု ယူဆပုံရသည်။ သူမက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးအနေနဲ့ နယူးဗွိုင်းယေ့ချ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ပြပွဲမှာလည်း ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်ပါတယ်။ အနောက်တိုင်းသားတွေ ဒီလောက်အထိ ရမ်းကားနေတာကို ရှင်လည်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒါရှနိုင်ငံရဲ့ ကျင့်စဉ်များကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ထိုသူများကို ကျွန်မတို့အားလုံး အတူတူ သက်သေပြကြတာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး လျူထောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားလေတော့သည်။