အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း (၁၂၉) - အထူးအတန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ရက်အနည်းငယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှာအိုင်အနားရှိ အိပ်ခန်းလေးခန်းပါ အဆင့်မြင့်တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပိုးသားညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ပျော့ခွေစွာ ထိုင်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ ဝင်းပနေပြီး ပါးပြင်ထက်တွင် ပန်းရောင်သန်းနေသည်။ သူမ၏ ခြေတံများမှာလည်း ရှည်လျားလှပနေသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အသက်မဲ့နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် အလုပ်ပြုတ်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် အချစ်ရေး အဆင်မပြေဖြစ်နေသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ မျက်နှာမျိုးနှင့်ပင် တူလှသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှန်ကျစ်ရှားပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မည်မျှအထိ စိတ်ပျက်နေသနည်းဆိုလျှင် သူမတွင် ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်လျှင် စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိမည့် ထူးခြားသော စနစ်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ပါရမီရှင်ဆရာတစ်ဦးကို မှားယွင်းငှားရမ်းမိခဲ့ခြင်းက သူမ၏ အမှားပင် ဖြစ်သည်။ စနစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက သူမအနေဖြင့် အကြီးအကျယ် စွမ်းအားပြန်လည်ရရှိကာ အဆင့်တက်ဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူမ ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သော ကျင့်စဉ်များအားလုံးမှာ သူမကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်သောင်းချီအလံတော် သင်ကြားမှုမှာလည်း သူမအတွက်တော့ နောင်တများစွာနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

ယခင်က ကျောင်းထွက်မည့်သူ မည်မျှရှိမည်နည်းဆိုသည်မှာ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစပိုင်း၌ ကျောင်းထွက်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး လက်တွေ့ပြသပြီးနောက်တွင်မူ ကျောင်းထွက်မည့်သူမှာ လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးသာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူမ မစဉ်းစားချင်သည့် ကိစ္စများကသာ သူမထံသို့ တကောက်ကောက် လိုက်လာနေခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သောင်းချီအလံတော်ကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များ ခေတ်စားလာပြီး သူမတို့၏ သားသတ်ရုံမှာလည်း ဝိညာဉ်များစွာ ရရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဆွေမျိုးများက ဝိညာဉ်စုပ်ယူရန် အခွင့်အရေးရလိုသဖြင့် ဖုန်းများ အဆက်မပြတ် ဆက်လာကြသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားသော ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဖုန်းဆင်းကတ်ကိုပင် ထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ အေးဆေးနေချင်သော်လည်း စနစ်၏ အသိပေးချက်က ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိပ်တန်းကျောင်းသား ဟွမ်ပြန်သည် ဝိညာဉ်သောင်းချီအလံတော်ကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်၍ အဆင့်တိုးတက်သွားပြီဟု ဆိုသည်။ ထိုခဏမှာပင် ဝိညာဉ်သောင်းချီအလံတော်၏ ကျင့်စဉ်ဗဟုသုတများမှာ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုကျင့်စဉ်အကြောင်းကို နားလည်သွားချိန်တွင် စူးချီ၏ ပါရမီမှာ ပါရမီရှင်ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့်ပင် မလုံလောက်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပါရမီမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငှားမိလိုက်တာလဲ။ တကယ်လို့သာ ငါက အစကတည်းက ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ကို ငှားခဲ့ရင် အခုဆို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ငါကတော့ တကယ့်ကို ကံဆိုးတဲ့သူပါပဲ" ဟု သူမက ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ အိပ်မက်ထဲတွင်လည်း အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် အဆင့်ပြန်ကျခြင်းများစွာကို မြင်မက်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်က ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကျောင်းသားအချို့ ကျောင်းထွက်သွားသဖြင့် စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သူမ ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းသား ၁၇ ဦး ကျောင်းထွက်သွားသဖြင့် စွမ်းအား ၉၀၀၀၀ ကျော် ပြန်လည်ရရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှအစွမ်းထက်သော ကျင့်စဉ်ကိုမှ ဘာကြောင့် ကျောင်းထွက်ကြသနည်းဟု သူမက စဉ်းစားမိသည်။

ကျောင်းထွက်သွားသူများမှာ အခြေခံစွမ်းအား အလွန်နိမ့်ကျသူများ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်များမှာ မည်မျှပင် အဆင့်အတန်း နိမ့်ချပေးထားစေကာမူ လုံးဝ ပါရမီမရှိသူများအတွက်မူ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသူများမှာ ကျောင်းလခ နှမြောသဖြင့် ကျောင်းထွက်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သိရှိသွားချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည်တောက်ပလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီမရှိသူများကိုသာ ကျောင်းသို့ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် ကျောင်းထွက်မည့်သူများပြားလာပြီး သူမအတွက် စွမ်းအားများစွာ ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် စနစ်မှ နောက်ထပ် တာဝန်သစ်တစ်ခု ပေးအပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အားနည်းသော ကျောင်းသားများအတွက် အထူးအတန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအတန်းမှ ကျောင်းသားအားလုံးကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီနိုင်ပါက ထူးခြားသော ဆုလာဘ်များ ရရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း ပို၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ ထိုအတန်းမှ ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်သွားခဲ့လျှင် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အဆပေါင်း တစ်သောင်း ပြန်လည်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်" ဟု သူမက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၃၀) - စူးချီကို ဘယ်လို နားချရမလဲ

ရှာအိုင် နံဘေးရှိ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများ လှုပ်ရှားသံများနှင့်အတူ အားရကျေနပ်စွာ ရယ်မောသံ သဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ မှန်တင်ခုံအောက်တွင် စာရွက်ပေါ်၌ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရေးခြစ်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် အတွေးနက်သွားဟန်ဖြင့် ဘောပင်ဖုံးလေးကို နှုတ်ခမ်းဖျားဖြင့် ဖိထားတတ်သေးသည်။

"စနစ်က ပြောတဲ့ အထူးကူညီသင်တန်းက လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူးပဲ"

စနစ်၏ တာဝန်အသေးစိတ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်များကို အသည်းအသန် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။

ပထမအချက်မှာ သင်ကြားမှု ပြီးမြောက်သည့်အပေါ် မူတည်၍ ကျင့်စဉ်အားလုံးကို ထပ်ဆင့် သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ စနစ်မှတစ်ဆင့် သင်ယူသော ကျင့်စဉ်များသည် ထိုကျင့်စဉ်၏ ဆိုးကျိုးများ သက်ရောက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အားနည်းသော ကျောင်းသားများကို ပညာသင်ကြားပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စနစ်က စည်းမျဉ်းများစွာ ထုတ်ပြန်ထားသည်။ ထိုအထဲတွင် အားနည်းသော ကျောင်းသားများ၏ သတ်မှတ်ချက်မှာ စွမ်းအားအဆင့်တွင် အောက်ခြေ အဆင့် လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းအတွင်း ရှိနေသူများ ဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် နိမ့်ကျနေသည်ကို စနစ်က သိရှိသဖြင့် သူမကို အင်အားတောင့်တင်းလာအောင် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဆုလာဘ်များမှာလည်း ခရီးသစ်ကျောင်းတွင် သင်ကြားပေးသမျှသော ကိုယ်ခံပညာနှင့် ကျင့်စဉ်များပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ အဓိက စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ဆုလာဘ်များပေါ်တွင် မဟုတ်ပေ။

"လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက် တကယ်ပဲ မရှိတာလား"

ရှန်ကျစ်ရှားသည် အသည်းအသန် ရှာဖွေဖတ်ရှုပြီးနောက် လူဦးရေနှင့် ပတ်သက်၍ စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အားနည်းသော ကျောင်းသားဦးရေသည် တစ်ဆယ်ဦးထက် မနည်းရဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤစည်းမျဉ်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးအနေဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးတည်းကိုသာ လက်ခံပြီး စွမ်းအားများ ခိုးယူခြင်း မပြုနိုင်ရန် စနစ်က တားမြစ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အစကတည်းက လမ်းမှားသို့ ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်လျှင် ရရှိမည့် ပြန်အမ်းငွေများကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အထူးအတန်းအတွက် လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက် မရှိသည်ကို သိရသောအခါ သူမမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"စနစ်က နောက်ဆုံးတော့လည်း အစွမ်းထက်တဲ့ တာဝန်တစ်ခု ပေးလာပြီပဲ။ ငါတော့ တကယ့်ကို သူဌေးကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ"

အထူးအတန်းမှ ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်သွားပါက သူတို့၏ စွမ်းအားကို အဆပေါင်း တစ်သောင်း ပြန်လည်ရရှိမည်ဆိုသည့် အချက်မှာ သူမအတွက်တော့ မှောင်မိုက်နေသော လမ်းတွင် အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ယခင်က စူးချီ၏ ပါရမီနှင့် သင်ကြားမှုပုံစံကြောင့် သာမန်ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် စူးချီကို ကောင်းကောင်းသင်ခိုင်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ လမ်းသစ်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး သင်္ချာနည်းအရ တွက်ချက်မှုများ စတင်တော့သည်။

"တွက်ကြည့်ရအောင်။ ဒီတစ်ခါမှာ ပါရမီ လုံးဝမရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ ရွေးမယ်။ သွေးသားစွမ်းအား ၃၀ ကနေ ၅၀ ကြားပဲ ရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ လက်ခံမယ်။ ပျမ်းမျှ သွေးသားစွမ်းအား ၃၅ လောက်ရှိတဲ့သူတွေကို လူတစ်သန်းလောက် ရှာနိုင်ရင် ပြန်အမ်းငွေက သန်းပေါင်း သုံးသောင်းခွဲလောက် ရမှာပဲ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါဟာ ဧကရာဇ်အဆင့် ငါးအထိကို ရောက်သွားနိုင်တယ်"

ဤအတွေးကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်ပနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သီအိုရီအရ တွက်ချက်မှုသာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင် ထိုသူများကို ကျောင်းထွက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်မှာ ခရီးဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။

ပထမဦးဆုံးအချက်မှာ ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။ အားနည်းသော သူများ စိတ်ဝင်တစား ကျင့်ကြံချင်လာမည့် ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်ရမည်။ ယခင်က ကျင့်စဉ်များတွင် ထိုသူများ ကျောင်းထွက်သွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ အရင်းအမြစ် မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမက ယူဆလိုက်သည်။ သွေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ဝိညာဉ်သောင်းချီအလံတော် ကျင့်စဉ်များမှာ ဝိညာဉ်များ လိုအပ်သော်လည်း သာမန် ဆင်းရဲသားများမှာ ထိုအရာများကို ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သင်ယူရန်အတွက် မည်သည့် အရင်းအမြစ်မှ မလိုအပ်သော ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်ရမည်ဟု မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အရင်းအမြစ် မလိုအပ်ရုံနှင့် မလုံလောက်သေးဘဲ ထိုကျင့်စဉ်မှာ သူတို့၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပါရမီ လုံးဝမရှိသော သူများအနေဖြင့် မည်သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်ကြံချင်ကြမည်နည်းဟု စဉ်းစားရာတွင် သူမ အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျင့်စဉ်ဟုသာ မှတ်ချက်ရေးလိုက်ပြီး အခြား အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုဖြစ်သည့် မမြင်ရသော ကုန်ကျစရိတ်ကို ထပ်မံ ရေးသားလိုက်ပြန်သည်။

ကျောင်းသားများ ကျောင်းထွက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် သူတို့ကို ပထမဦးစွာ မျှော်လင့်ချက်များ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်လာချိန်မှသာ ထိုကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရန်အတွက် သူတို့ မပေးဆပ်နိုင်သော တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိရှိစေရမည်။ ထိုတန်ဖိုးမှာ အချိန်ဖြစ်စေ၊ အခြားအရာတစ်ခုဖြစ်စေ ထိုသူများ လက်လျှော့သွားသည်အထိ မြင့်မားနေရမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်ကူးသစ်များဖြင့် တက်ကြွနေသော်လည်း စူးချီကို မည်သို့ နားချရမမည်နည်းဆိုသည်မှာ ပြဿနာ ဖြစ်နေပြန်သည်။ သူမအနေဖြင့် စနစ်အကြောင်းကို စူးချီအား ပြောပြ၍ မရပေ။ ယုတ္တိမရှိသော တောင်းဆိုချက်များကို စူးချီက လက်ခံလာအောင် မည်သို့ ပြောရမည်နည်း။ သူမ စိတ်ညစ်နေစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အသိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်ထက် လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်သွားသဖြင့် သူမ၏ အဆင့်မှာလည်း အဆင့်ခုနစ်၏ ဒုတိယအကြိမ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုခဏမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိုးတက်လာပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးများပါ ပိုမို ထက်မြက်လာသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဆင့်တက်သွားတော့ ငါ ပိုပြီး စမတ်ကျလာတာလား။ ဒါဆိုရင် ရမှတ်တွေကို သုံးလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား"

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စနစ်မြင်ကွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော ရမှတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ရမှတ်အချို့ကို သုံးလိုက်ပါက ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာနိုင်သလို စူးချီကို နားချရန် နည်းလမ်းများကိုလည်း တွေ့ရှိလာနိုင်မည်ဟု ယူဆနေသည်။ အကယ်၍ နားချ၍ မရပါကလည်း ကျိုးကြောင်းပြခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်အင်အား သုံးခြင်း သို့မဟုတ် လက်သီးဖြင့် ဆုံးမခြင်း စသည့် နည်းလမ်းများထဲမှ စူးချီ လက်ခံနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူမ သုံးရတော့မည်ဟု တွေးတောနေမိလေတော့သည်။