အခန်း (၄၅၄-၄၅၆)

အခန်း (၄၅၄) - နန်းတော်သခင်၏ တပည့်ငယ်၊ ရွှေအမြုတေ တာအို လမ်းစဉ် (အပိုင်း - ၂)

~အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် သည် အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ဆက်လက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နန်းတော်သခင် ကြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတော့မယ်လို့ သတင်းကြားထားတယ်... နန်းတော်သခင် ကြီးဆီကိုများ သူ့ကို သွားမိတ်ဆက်ပေးရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်သခင် ကြီးက ပညာရပ် သုံးခုစလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့အပြင်... သူ့ရဲ့ တာအို စွမ်းရည်တွေကလည်း သာမန်မှ မဟုတ်တာ... ရွှေအမြုတေ အဆင့် တပည့် တစ်ယောက်ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ဆိုတာ သူ့အတွက် အေးဆေးလေး ဖြစ်မှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် အား မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး မကျေမနပ် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင် တမင်သက်သက် လုပ်နေတာမလား... အေးပါ... အေးပါ... နင်က ဒီလောက်တောင် အမွှမ်းတင်နေမှတော့... သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်... တကယ်လို့ သူသာ တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် ပေါ်ကို တက်လာနိုင်မယ် ဆိုရင်... သူ့ကို ငါ့တပည့် အဖြစ် လက်ခံပေးမယ်"

'ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ်ကို အကွက်မြင်တာပဲ... နန်းတော်သခင် ကို သွားပြောမယ်ဆိုတော့ ငါက ငြိမ်နေလို့ ဖြစ်တော့မလား... အေးလေ... တကယ်ပဲ နင်ပြောသလောက် စွမ်းသလား ဆိုတာ စမ်းကြည့်ရသေးတာပေါ့'

အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်မြင်မှု အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမက တက်ကြွစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် သဘောတူညီမှု ရပြီနော်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် သည် ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေခဲ့၏။

'ဒီလောက်တောင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တပည့်မျိုး တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား... သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ဘယ်လိုများ နေမလဲ... သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအား ကရော ဘယ်လောက် ခိုင်မာမလဲ... သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက် တွေကရော ဘယ်လိုများ ရှိမလဲ'

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သူ့ဘာသာသူ တွေးတောနေရင်းမှ နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

သူကိုယ်တိုင်သည် ဆေးပညာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာ၊ ရုပ်သေး ပညာ နှင့် အခင်းအကျင်း ပညာရပ် များကိုပါ လေ့လာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး ကတော့ ဆေးပညာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာ နှင့် ရုပ်သေး ပညာ များကို ကျင့်ကြံထားသည် ဟူ၏။

ထိုကောင်လေး သည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို မစတင်ရသေးသော်ငြားလည်း၊ အကယ်၍ သူသာ နန်းတော်မှ ရွှေအမြုတေ တာအို လမ်းစဉ် ၏ အမွေအနှစ် ကို လက်ခံရရှိခဲ့မည် ဆိုပါက... အလှည့် သုံးကြိမ် ရွှေအမြုတေ အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်ခြေ အလွန် များပြား၏။

ထိုသို့သော ခိုင်မာသည့် အခြေခံအုတ်မြစ် မျိုးဖြင့် ဆိုပါက၊ ဝိညာဉ်ခွဲဖြာ အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ကြီးကြီးမားမား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူသည် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဆရာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာရှင် ကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသေးသည်။

ဤနေရာအထိ တွေးမိသွားသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့တော့၏။

...

မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်း။

မှော်လက်နက် စံအိမ်တော် ၏ အထဲတွင်တော့၊

စုယွီ သည် သူ၏ ဒန်တျန် အထက်တွင် ရှိနေသော ရွှေရောင် ကြေးပြား လေးကို စိတ်အာရုံဖြင့် စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ယခင်ကလည်း ဤ ကြေးပြားလေးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးချနိုင်ရန် နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

ဤ ကြေးပြားလေး၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အလွန်တရာ ထူးခြား ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ အင်မော်တယ် အဆင့်ရှိ သက်ရှိ တစ်ဦးဦးနှင့် ဆက်နွှယ်နေနိုင်ခြေ အလွန် များပြား၏။

အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းအဖြစ် အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက၊ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ် အချို့ကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ... ဤ ကြေးပြားလေး၏ စွမ်းအားက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားပေးရန် လုံလောက်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ပြဿနာမှာ... ကြေးပြားလေးပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အင်မော်တယ် အရှိန်အဝါကြီး ကြောင့်၊ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များသည် ထို ကြေးပြားလေး အနီးသို့ပင် ကပ်သွား၍ မရနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီ ကြေးပြားလေး ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ပစ္စည်း ဖြစ်အောင် သန့်စင်ရမလဲ... ခေါင်းစားလိုက်တာကွာ...'

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် စုယွီ ၏ ခေါင်းထဲတွင် အလွန် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ် တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရွှန်းလဲ့ တောက်ပသွားတော့၏။

'စမ်းကြည့်ရတာပေါ့... မရရင်လည်း အရှုံးမရှိပါဘူး'

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်များကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစုအဝေး တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်ပြီး၊ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ ရွှေရောင် ကြေးပြား လေးကို စိတ်အာရုံဖြင့် စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ၊ ဒန်တျန် အတွင်း၌ “ယင်” ဟူသော စာလုံးလေး တစ်လုံးကို ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"သွားစမ်း"

စုယွီ ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပုံရိပ်ယောင် “ယင်” စာလုံးလေးသည် ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ် သွားတော့၏။

မူလက ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အင်မော်တယ် အရှိန်အဝါကြီး မှာ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား အစအနမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စုယွီ ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော “ယင်” စာလုံးလေးသည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်သို့ အလွယ်တကူပင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့၏။

“ဝီ”

“ဝုန်း”

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ စုယွီ ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များအတွင်းသို့ ပြင်းထန်လှသော တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းတံပိုးကြီးများ ရိုက်ခတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အသိစိတ်သည် အဆုံးအစမရှိသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ လမ်းမှား ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေသော မြူခိုးများကပင် လွန်စွာ လေးလံ မွန်းကျပ်နေသဖြင့်၊ စုယွီ တစ်ယောက် အသက်ရှူရန်ပင် ခဲယဉ်းနေခဲ့ရ၏။

ဤ ကောင်းကင်ဘုံ အရှိန်အဝါကြီး ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းလှ၏။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မှုန်ဝါးဝါး လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုသူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားနေရင်း သူ၏ ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် စုယွီ သည် ထိုလူရိပ်ကို ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ မမြင်ရသကဲ့သို့၊ ထိုသူ ပြောနေသော စကားများကိုလည်း သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရခဲ့ချေ။

စာလုံး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်အထိပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင်၊ ထိုစာလုံးလေးသည် အဆုံးအစ မရှိသော အချိန်ကာလ ရေစီးကြောင်းများကို ဖောက်ထွင်းကာ အလှမ်းဝေးကွာလှသော ရှေးဟောင်း ခေတ်ကာလ ဆီမှ နေ၍ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး၊ စုယွီ ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

'ယင်'

အဆုံးအစ မရှိသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်း များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုယွီ ၏ ဝိညာဉ်သည် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း တစ်ရပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဆန်သော အရှိန်အဝါ အငွေ့အသက် အချို့ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ် လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စုယွီ ၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်တွင်လည်း အပြောင်းအလဲ တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင် ကြေးပြား ထံမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ အပေါ်တွင် ခပ်ရေးရေးမျှသာ မြင်ရသော စာလုံးလေး တစ်လုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစာလုံးလေးမှာ ယခုလေးတင် စုယွီ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်သော “ယင်” စာလုံးလေးပင် ဖြစ်၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ချေ။

စုယွီ သတိပြန်လည် လာချိန်တွင်တော့၊ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ သူ၏ မူလ အရှိန်အဝါသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စလုံးကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အလွန် တောက်ပပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသော နေမင်းကြီး တစ်စင်းနှင့် တူနေခဲ့ပြီး၊ သာမန် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ ပိုမို ပေါ်လွင် ထင်ရှားနေခဲ့မည် ဆိုပါက... ယခု သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အဆုံးအစမရှိသော တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုအလား နက်ရှိုင်း လျှို့ဝှက်နေခဲ့ပေပြီ။

ယခုအခါ စုယွီ သည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေသူ တစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဆန်သော အရှိန်အဝါ ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရစ်သိုင်း လွင့်မျောနေပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

ဟင်းလင်းပြင် သဘောတရား သည် မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ဤ ဟင်းလင်းပြင် တာအို လမ်းစဉ် သည် အလွန်တရာ နက်နဲ သိမ့်မွေ့လှ၏။

'တာအို ကနေ တစ် ဖြစ်လာတယ်... တစ် ကနေ နှစ် ဖြစ်လာတယ်... အဲဒီ "နှစ်" ဆိုတာက "ယန်" နဲ့ "ယင်" ကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ... ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတရား နှစ်ခုပေါ့'

ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်ရှိ 'ယင်' စာလုံးလေးသည်၊ ဟင်းလင်းပြင် ဗလာနယ် ၏ တာအို လမ်းစဉ် ကို အမွေဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစာလုံးလေးသည် ကောင်းကင်ဘုံ စာလုံး ကျင့်ကြံခြင်း အမွေအနှစ် တစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

တန်ဖိုး ကြီးမားမှု အပိုင်းကို ပြောရမည် ဆိုလျှင်၊ ဤစာလုံးလေးသည် လက်ရှိ ရွှေအမြုတေ အဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော စုယွီ အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရတနာကြီး တစ်ပါး ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် စုယွီ သည် ဟင်းလင်းပြင် ၏ နက်နဲသော သဘောတရားများကို အနည်းငယ်မျှ နားလည် သဘောပေါက်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဒါက အလွန် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဗလာနယ် ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည့် အနေအထား အထိပင်။

သို့သော်လည်း အဆုံးစွန် ပြောရမည် ဆိုလျှင်တော့ ၎င်းသည် စာလုံးလေး တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်ပေသေးသည်။

ထို့အပြင် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက အမွေဆက်ခံလာခဲ့ရပြီး၊ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ ဤ စာလုံးလေး ပါဝင်သော စုတ်ပြဲနေသည့် သတ္တုပြား အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အစစ်အမှန် ကောင်းကင်ဘုံ အမွေအနှစ် တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဤအရာ နှစ်ခုကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကွာခြားသကဲ့သို့ ကြီးမားကျယ်ပြောလှ၏။

သူ သတိပြန်လည် လာချိန်တွင်၊ စုယွီ ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များသည် အနည်းငယ် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင် နှင့် ဆက်စပ်နေသော နက်နဲသည့် သဘောတရား အချို့ကို အနည်းငယ်မျှ နားလည် သိမြင်ခွင့် ရခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းတို့မှာ စနစ်တကျ မရှိဘဲ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ သူ၏ အတွေးများကို အချိန်ယူပြီး သေချာစွာ ပြန်လည် စုစည်းရန် လိုအပ်နေသည်ပင်။

ခဏအကြာတွင် စုယွီမှာ ခေါင်းထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ် ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး၊ ရွှေပုစဉ်း နည်းစနစ် ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်း ကြည်လင်လာခဲ့တော့၏။

အနည်းငယ် ပင်ပန်း နွမ်းနယ်နေသော သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များမှာလည်း အနည်းငယ် ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စုယွီ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး မိမိဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒီ ကောင်းကင်ဘုံ စာလုံးလေး ထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ နက်နဲတဲ့ သဘောတရားတွေက ငါ့အတွက် အများကြီး အသုံးဝင်တယ်... အဲဒီ သဘောတရားတွေကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရလောက်တယ်”

'အနည်းဆုံးတော့ ဟိုအဘွားကြီးတွေ ငါ့ကို အလွယ်တကူ လာစပ်စုလို့ မရတော့ဘူးပေါ့... မိုက်တယ်'

သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များကို ဒန်တျန် အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ ယခု တစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူနှင့် ရွှေရောင် ကြေးပြား လေး အကြားတွင် အားနည်းသော ဆက်သွယ်မှုလေး တစ်ခု ဖြစ်တည်နေကြောင်းကို အာရုံခံမိလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၅၅) - နန်းတော်သခင်၏ တပည့်ငယ်၊ ရွှေအမြုတေ တာအို လမ်းစဉ် (အပိုင်း - ၃)

~ပုံရိပ်ယောင် သဏ္ဌာန် ရှိနေသော “ယင်” အင်မော်တယ် စာလုံး ၏ အကူအညီဖြင့်၊ စုယွီ သည် ယခုအခါ ရွှေရောင် ကြေးပြား ကြီးကို ဝင်ရောက် ထိတွေ့ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်ရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော အင်မော်တယ် အရှိန်အဝါ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သောအခါ...

“ဝှစ်”

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် စုယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါ အားလုံးသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းမှ မန္တန်စွမ်းအား အငွေ့အသက် တစ်စွန်းတစ်စကိုပင် လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုမျှမကသေးဘဲ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသက်စွမ်းအင် အရှိန်အဝါကြီး ကိုပင် ရွှေရောင် ကြေးပြား ၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤမျှလောက်အထိ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု စုယွီ တစ်ယောက် လုံးဝ မျှော်လင့် မထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း...

'အကုန်လုံးကြီး ဖုံးထားလို့တော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ... လူတွေက ငါ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်လို့ ထင်ကုန်မှာပေါ့... အဲဒါက ပိုတောင် သတိထားမိစရာ ကောင်းနေဦးမယ်... အနည်းဆုံးတော့ ငါ အရင်ကတည်းက ပြထားခဲ့တဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၄) လောက်ကိုတော့ ဆက်ပြထားမှ ရမယ်'

စုယွီ သည် သူ့ဘာသာသူ တီးတိုး တွေးတောလိုက်၏။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၅) အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီး၊ အရင်ကကဲ့သို့ပင် ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၄) တွင်သာ ရှိနေသကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးလိုက်တော့၏။

သူ၏ အခြေအနေကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် စုယွီ သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒီလောက်ဆို ကွက်တိပဲ"

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို “အင်မော်တယ် စာလုံး” ၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု အဖြစ် အသွင်ပြောင်း ဖန်တီးလိုက်ပြီး၊ ရွှေရောင် ကြေးပြား ပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စုယွီ သည် ထို ရွှေရောင် ကြေးပြား ကြီးကို အနီးကပ် သေချာစွာ လေ့လာခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက်၊ ၎င်းကို ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းမှာ ကြေးနီလည်း မဟုတ်၊ သံလည်း မဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ထူးဆန်းနေကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် သစ်သား စာအုပ် စာရွက် တစ်ရွက်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေခဲ့သည်။

'ဒီဟာကြီးက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ... သစ်သားပြားကြီးနဲ့ တူတယ်... တကယ်လို့များ ငါသာ ဒါကို အသုံးချနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်... အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆွဲဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်'

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကိုပင် အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်နေရသေးသည် ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲ ဖန်တီးရန် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်တော့၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ စုယွီ သည် မှော်လက်နက် စံအိမ်တော် အတွင်းမှနေ၍ အပြင်ဘက်ရှိ မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် တည်ဆောက်ထားသော အခင်းအကျင်း အစီအရင်များ အားလုံးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ အခင်းအကျင်း အုတ်မြစ် များကို ချင်းယွဲ့ လက်စွပ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းကာ လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။

ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ စုယွီ သည် အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"စီနီယာကြီး... ကျွန်တော့်ကို အခိုင်းအစေ ရှိလို့လား ခင်ဗျာ"

အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် က တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် ၏ ဦးဆောင်မှု နောက်သို့ လိုက်ပါကာ၊ စုယွီ သည် ယွဲ့လန် တောင်ထွတ် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ အတွင်းရှိ အနည်းငယ် ခေါင်ဖျားသော တောင်ကုန်းငယ် တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့၏။

အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် သည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော တာ့ယွဲ့ တောင်ကုန်း ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာ က အဲဒီ တောင်ပေါ်မှာ ရှိတယ်... မင်းသာ အဲဒီ တောင်ပေါ်ကို တက်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်... သူ့ဆီမှာ တပည့်ခံလို့ ရပြီ"

"သွား... မင်းစွမ်းနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားချေ... မင်း မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ထဲကို ဝင်လာနိုင်မယ့် အချိန်ကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်နေတာကွ"

သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း စုယွီ ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

'ဟင်... ဝင်ခွင့် စမ်းသပ်ပွဲ က နောက် (၇) ရက်နေမှ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အခုချက်ချင်းကြီးလဲ... ဟူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်ရမှာပဲလေ... ကြောက်နေလို့တော့ မရဘူး'

သူသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း၊ အထိတ်တလန့် ဖြစ်မသွားခဲ့ပေ။

စုယွီ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စီနီယာကြီး ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် အကောင်အထည် ဖော်ပြပါ့မယ် ခင်ဗျာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရှင်သခင်ကြီး ကုလန် က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သွားတော့"

စုယွီ သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တာ့ယွဲ့ တောင်ကုန်း ပေါ်သို့ တက်ရမည့် လမ်းဝဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့၏။ တောင်ပေါ်ရှိ သစ်တောအုပ် ထူထူကြီးထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသော လမ်းကလေးကို စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခင်းအကျင်း အစီအရင် ကြီးများ ရှိနေကြောင်းကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားရပြန်သည်။

'ဒီနေရာက... သာမန် နေရာလေးတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ'

ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောပြီးနောက်...

စုယွီ သည် ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး ပေါ်သို့ ရဲဝံ့စွာ ခြေချလိုက်တော့၏။

“ဝုန်း”

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စုယွီ ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများသည် လျှပ်တစ်ပြက် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ သူသည် မီးတောက် ပင်လယ်ကြီး တစ်ခု၏ အထက်တွင် ရပ်တန့်နေကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး၊ မန္တန်စွမ်းအားများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားကာ၊ သူ၏ စွမ်းအားများ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန် လူသား တစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆုံးအစမရှိသော မီးတောက် ပင်လယ်ကြီး၏ အပူရှိန်က သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ကင်ပစ်တော့မည့်အလား ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ အင်မော်တယ် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်လောင်လှသည့် အသံ တစ်ခုသည် ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး စုယွီ ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။

“မင်း သေရမှာကို ကြောက်လား”

မည်သို့မျှ တွေးတောနေခြင်း မပြုတော့ဘဲ စုယွီ က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကြောက်တယ်ဗျာ”

“...”

သူ၏ ရိုးသား ပွင့်လင်းလွန်းလှသော အဖြေကြောင့် လောကကြီး တစ်ခုလုံး တခဏမျှ ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

'မကြောက်ဘူးလို့ ဖြေရအောင် ငါက အရူးမှ မဟုတ်တာ... သေရမှာတော့ ကြောက်တာပေါ့... အသက်လေး တစ်ချောင်းတောင် အနိုင်နိုင် မွေးထားရတာကိုး'

အပြင်ဘက်တွင်မူ...

စုယွီ သည် အလိုအလျောက်ပင် ဒုတိယ ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်ပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အလွန် ခမ်းနား ကြီးကျယ်လှသော နတ်ဘုရား နန်းတော်ကြီး တစ်ခုကို သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လောကတွင် တွေ့ရခဲလှသော အင်မော်တယ် အခွင့်အရေး ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ရှေးဟောင်း အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စုယွီ ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခါစေပြန်သည်။

“တစ်ဖက်မှာက အင်မော်တယ် တာအို လမ်းစဉ် ကို လိုက်ဖို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး ရှိနေတယ်... နောက်တစ်ဖက်မှာက မင်းရဲ့ ဆွေမျိုး မိသားစု ရှိနေတယ်... တကယ်လို့ မင်းက အင်မော်တယ် အခွင့်အရေး ကို ရွေးချယ်မယ် ဆိုရင် မင်းရဲ့ မိသားစု အကုန်လုံး သေရလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ မင်းက မိသားစုကို ကယ်တင်မယ် ဆိုရင်တော့ အင်မော်တယ် ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ကို တစ်သက်လုံး လက်လွှတ်လိုက်ရလိမ့်မယ်”

“မင်း ဘာကို ရွေးချယ်မလဲ”

ထိုအသံတွင် ကြီးမားလှသော အင်မော်တယ် အရှိန်အဝါ နှင့် ပြင်းထန်သော ညှို့ယူ ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်နေပြီး၊ စုယွီ အား စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြေကြားမိစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှုံ့ဆော်နေခဲ့၏။

သို့သော် စုယွီ က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

“ဘယ်သူကများ အဲဒီ အင်မော်တယ် အခွင့်အရေး ကြီးကို ဂရုစိုက်နေလို့လဲ... ကျွန်တော့် ဘာသာ ကျွန်တော် အင်မော်တယ် ဖြစ်အောင် ကျင့်လို့ ရတယ်... အဲဒါကြီးကို မလိုဘူး... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်တော့်ရဲ့ စု မိသားစု ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ် ဆိုရင်တော့... သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်”

ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် စုယွီ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အခုချက်ချင်း မသတ်နိုင်သေးရင်တောင်မှ... နောက် အနှစ် (၂၀)၊ ဒါမှမဟုတ် အနှစ် (၁၀၀) ကြာတဲ့ အချိန်ကျရင်... ကျွန်တော့် ဆွေမျိုးတွေ အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့အောင် လုပ်မှာပဲ”

တာ့ယွဲ့ တောင်ကုန်း ၏ ခြံဝင်းလေး အတွင်း၌မူ၊ အဘိုးအို တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် မျက်ခုံးများ ပင့်သွားပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးက... သေရမှာကို ကြောက်တတ်ပေမဲ့ ကရုဏာ တရားတော့ ရှိသားပဲ... ပြီးတော့ သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ကလည်း တော်တော် ပြင်းထန်တယ်”

ထို့နောက် စုယွီ သည် ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး ပေါ်တွင် တတိယမြောက် ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြန်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ဤအချိန်တွင်တော့ စုယွီ ၏ စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ကြည်လင်နေခဲ့ချေပြီ။ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း တစ်ခန်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသောအခါ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆေးဖို တစ်ခုနှင့် ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အနည်းငယ် ပိုမို ရင်းနှီး ဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

“မင်းရဲ့ ရှေ့မှာ တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရည်အသွေးမြင့် ကုန်ကြမ်းတွေ ရှိနေတယ်... တတိယအဆင့် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး တစ်အိုး အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်ကြည့်စမ်း”

'ဟင်... ဆေးဖော်ရမယ် ဟုတ်လား... ဒါကတော့ ငါ့အကြိုက်ပေါ့... အေးဆေးပဲ'

ဆေးဖော်စပ်ရမည် ဆိုသောကြောင့် စုယွီ တစ်ယောက် စိတ်အေးသွားသည်။

သူသည် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရိုသေကျိုးနွံစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာကြီး ခင်ဗျာ”

သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ၊ အားလုံးသည် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေး ရှိသော ဝိညာဉ် ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြ၏။

ဆေးဖိုကြီးမှာလည်း တတိယအဆင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရန် လုံလောက်သော အဆင့်မြင့်ဆုံး မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ၊ စုယွီ သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ကို ဂရုတစိုက် စတင် ဖော်စပ်တော့၏။

နာရီအနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

စုယွီ ၏ လက်အောက်တွင် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး တစ်အိုး အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ် ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။ သူသည် ဆေးလုံး စုစည်းခြင်း နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ၊ ဆေးဖို ၏ အဖုံးသည် လွင့်ပျံသွားပြီး တတိယအဆင့် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ငါးလုံးသည် အထဲမှနေ၍ ပျံထွက်လာခဲ့တော့၏။

အခန်း (၄၅၆) - နန်းတော်သခင်၏ တပည့်ငယ်၊ ရွှေအမြုတေ တာအို လမ်းစဉ် (အပိုင်း - ၄)

~စုယွီ ၏ သေချာ ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ် ဖော်စပ်မှုအောက်တွင်၊ ဤ သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး အသုတ်၏ အရည်အသွေးသည် အဆင့်မြင့် ဆေးလုံး အဖြစ်သို့ အနိုင်နိုင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ဆေးလုံး တစ်အိုးကို ဖော်စပ်နိုင်ရန် အတွက်မူ သူသည် များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော်လည်း၊ ပြင်ပလောကရှိ တာ့ယွဲ့ တောင်ကုန်း ပေါ်မှ ခြံဝင်းလေး အတွင်း၌မူ အဘိုးအို တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ ပြူးကျယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တော့၏။

“တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ငါးလုံးတိတိ တဲ့လား”

သူသည် နေရာမှာပင် မှင်သက်သွားခဲ့ပြီးနောက် လေပူတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး ပေါ်တွင် ရပ်နေသော စုယွီ ကို ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဘာသာသူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေး ကတော့ တကယ့်ကို မိစ္ဆာ ပါရမီရှင် အစစ်ပဲဟေ့”

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင်၊ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရာတွင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေခြင်းသည်ပင်၊ ၎င်းအဆင့်တွင် အရည်အချင်း ပြည့်မီသော ဆေးဆရာ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိသော တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ တစ်ဦးသည် ပုံမှန် အခြေအနေများ အောက်တွင် ဆေးတစ်အိုးလျှင် ဆေးလုံး သုံးလုံးခန့် ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ပိုမို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဆေးပညာတွင် ပိုမို အဆင့်မြင့်မားသော သူများသာလျှင် ဆေးတစ်အိုးလျှင် လေးလုံးခန့်အထိ ဖော်စပ်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ များအကြားတွင် ဆေးတစ်အိုးလျှင် ငါးလုံးခန့် ဖော်စပ်နိုင်သူ တစ်ဦး ဆိုလျှင်တော့၊ ထိုသူသည် ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိဘဲ ဆေးဆရာများ အကြားတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ယခုတော့... တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် ဆေးလုံး ငါးလုံးတိတိ ကို ဆေးတစ်အိုးတည်းမှ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။

ဤအရာကို အထွတ်အထိပ်ဟုပင် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည်သည် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆင့်တွင် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်း အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုရမည် ဖြစ်၏။

အနည်းဆုံးတော့ သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး များကို ဖော်စပ်ရာတွင်ပင်။

ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း အတွင်း၌မူ၊

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြီးစီးသွားသောအခါ စုယွီ က ရိုသေကျိုးနွံစွာဖြင့် အသိပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး ခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်လေးတွေကို ထောက်ပြ လမ်းညွှန်ပေးပါဦး ခင်ဗျာ”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ဆွံ့အသွားသည်။

“...”

'လမ်းညွှန်ပေးရဦးမယ်... ဟုတ်လား'

"အဟမ်း..."

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အတန်ကြာအောင် စဉ်းစား တွေးတောနေပြီးနောက်၊ သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံဖြင့် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... မင်း တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

'လမ်းညွှန်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးဟေ့... ဆေးတစ်အိုးတည်းနဲ့ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံး ငါးလုံးတောင် ထွက်လာအောင် ဖော်နိုင်တဲ့ ကောင်ကို ငါက ဘာသွား လမ်းညွှန်ပေးရဦးမှာလဲ... မင်းရဲ့ ဆေးပညာ က လုံးဝ နတ်ဆန်နေပြီ... အရှက်ကွဲခံပြီး လမ်းညွှန်မနေတော့ပါဘူး'

'ဒီ ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း စမ်းသပ်မှုကတော့... မင်း အောင်မြင်သွားပြီ'

ရုတ်တရက် ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး ပေါ်တွင် ရပ်နေသော စုယွီ သည် အလိုအလျောက်ပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်မိပြန်ရာ၊ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

သူသည် အခန်း တစ်ခန်း အတွင်း၌ပင် ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခင် ဆေးဖော်စပ်ရသည့် အချိန်ကနှင့် မတူညီဘဲ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးဆွဲရမည့် အလှည့် ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့် ပါဝင်နေသော အသံက ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

“အဟမ်း... မင်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... ကဲ... မင်း အကျွမ်းကျင်ဆုံး တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ဆွဲပြစမ်းပါဦး”

'ငါ အကျွမ်းကျင်ဆုံး တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဟုတ်လား'

စုယွီ တစ်ယောက် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့၊ သူသည် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ရေးဆွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... သူ့ဆီမှာ တပည့်ခံရတော့မှာဆိုတော့ ဒီ ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို လျှို့ဝှက်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး... နောင်တစ်ချိန်ကျရင်လည်း ဒီအဆောင်ကို ငါ မသုံးဘဲ နေလို့မှ မရတာ'

စုယွီ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာကြီး ခင်ဗျာ”

ကျောက်စိမ်း စားပွဲခုံရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ စုယွီ သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ မရေးဆွဲမီ အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ စုတ်တံ ၊ ကျောက်စိမ်း အဆောင်စက္ကူ နှင့် အဆောင်မှင် အပါအဝင် အခြားသော လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ အားလုံး ပြည့်စုံနေ၏။

စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စုယွီ သည် ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို စတင် ရေးဆွဲတော့၏။

ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း အတွင်း၌ အချိန် နှစ်နာရီကျော်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ပြင်ပလောကရှိ ခြံဝင်းလေး အတွင်း၌မူ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးသာ ရှိသေးသည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် စုယွီ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးဆွဲနေပုံကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုယွီ ရေးဆွဲနေသော တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ မည်သည့် အဆောင် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မမှတ်မိသောကြောင့်ပင်။

'ဟ... ဒီကောင်လေး ဘာအဆောင်တွေ ဆွဲနေတာလဲ... ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား'

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

သိပ်မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင်။

ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း အတွင်းရှိ စုယွီ သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးဆွဲခြင်းကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်။

ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်လှိုင်း ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင်၊ မူလက ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း အတွင်း၌ ရှိနေသော စုယွီ ၏ အမြင်အာရုံများသည် မှုန်ဝါးသွားခဲ့ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အစစ်အမှန် လောကသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ စိမ်းလန်းနေသော ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး နှင့် သူ့ပတ်လည်ရှိ ထူထပ်သော သစ်တောအုပ် ကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ကျောက်စရစ် လမ်းကလေး ပေါ်ရှိ စုယွီ နှင့် ခြံဝင်းလေး အတွင်းရှိ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြက်သေ သေသွားကြတော့၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ သူငယ်အိမ်များသည် အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ အသံက စုယွီ ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“မင်း အခုလေးတင် ဆွဲလိုက်တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့က ဘာအဆောင်လဲ”

စုယွီ က ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောပြီးနောက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အဲဒါက ရှေးဟောင်းခေတ် က တာ့ယွဲ့ နယ်မြေ ထဲမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ လော့ယွဲ့ ရေကန် အင်အားစုက မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး တစ်ပါး ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့... ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ လို့ ခေါ်တဲ့ အထူး အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုပါ ခင်ဗျာ”

'ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ တဲ့လား...'

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ သူ ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့ အကြောင်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ တာ့ယွဲ့ နယ်မြေ သည် ဤနေရာနှင့် အလွန်တရာ အလှမ်းဝေးကွာလွန်းလှပြီး၊ ရှေးဟောင်းခေတ် က လော့ယွဲ့ ရေကန် တွင် အခြေစိုက်ခဲ့သော အင်မော်တယ် အင်အားစု တစ်ခုမှ အရှင်သခင်ကြီး ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် ဤနေရာအထိ ရောက်ရှိလာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။

သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ အောင်မြင်စွာ ဖွဲ့တည်သွားသည့် အချိန်လေးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် နှင့် ပုံရိပ်ယောင် စွမ်းအင်လှိုင်း ကိုတော့ သူ လုံးဝ အထင်မှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အသေအချာ သိနေခဲ့၏။

'ဒီ အဆောင်လက်ဖွဲ့ က ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအား တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ... တကယ်ကို အံ့မခန်းပါလား'

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

'ဆေးပညာ နဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာ တွေကတော့ သေချာသွားပြီ... တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ကို တကယ် ရောက်နေတာပဲ... ဒီလိုဆိုတော့ နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ ရုပ်သေး ပညာ ကလည်း တကယ် ဟုတ်မှာပဲ... ထပ်စစ်နေစရာ တောင် မလိုတော့ပါဘူး...'

ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း ထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော စုယွီ ကို ကြည့်ရင်း တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... တက်ခဲ့တော့... အခုကစပြီး မင်းက ငါ ထျန်းယွီ ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ရင်း ဖြစ်သွားပြီ”

စုယွီ သည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်ပြီးနောက်၊ တာ့ယွဲ့ တောင်ကုန်း ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ တောင်ခါးပန်းရှိ သာယာလှပသော နေရာလေး တစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသည့် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ခြံဝင်းလေး ကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။

သူသည် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တပည့် တစ်ဦး အနေဖြင့် ရိုသေကျိုးနွံစွာ ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

“စုယွီ... ဆရာသခင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ”

“ဟား ဟား ဟား... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေး”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေပုံ ရသည်။ စုယွီ ၏ အရိုအသေ ပေးမှုကို ခံယူပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် စုယွီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒူးထောက်နေရာမှ ချက်ချင်း ထူမပေးလိုက်သည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က စုယွီ ကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါတို့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ရဲ့ တပည့် လက်ခံတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေက တော်တော်လေး တင်းကြပ်တယ်ကွ... တပည့် တစ်ယောက်ကို တရားဝင် လက်ခံဖို့ ဆိုရင်... တောင်ထွတ် သခင် တွေ၊ အကြီးအကဲ တွေ အားလုံး ရှေ့မှောက်မှာ အသိအမှတ် ပြုခံရမယ့် အပြင်... ဘိုးဘေးကြီး တွေကိုပါ သွားရောက် ဂါရဝပြုရတဲ့ အဆင့်ဆင့် လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ရှိတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဆင့်တွေက ရှုပ်လွန်းပါတယ်... ငါတို့ တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် ကတော့ အဲဒီလို လောကီဆန်တဲ့ အခမ်းအနားတွေ ဘာတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

“ဆရာ က အခု မင်းကို ဘိုးဘေးကြီး တွေဆီ အရင် ခေါ်သွားပြီး ဂါရဝပြုခိုင်းမယ်... ပြီးရင် မင်းကို အတွင်း နယ်မြေ က တပည့် တစ်ယောက် အဖြစ် စာရင်းသွင်းဖို့ စီမံခန့်ခွဲရေး ခန်းမဆောင် ကို ခေါ်သွားမယ်... နန်းတော်သခင် ကြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင်... မင်းကို နန်းတော်သခင် ကြီးနဲ့ သွားမိတ်ဆက်ပေးမယ်... ပြီးရင် မင်းအတွက် ရွှေအမြုတေ တာအို လမ်းစဉ် အမွေအနှစ် တစ်ခုလောက် တောင်းပေးရဦးမယ်”

စုယွီ သည် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ အား ရိုသေစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည် အသိပေးလိုက်သည်။

“ဆရာသခင် စီစဉ်ပေးတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ခင်ဗျာ”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စုယွီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခြံဝင်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လှပ သေသပ်လှသော ယာဉ်ပျံ တစ်စင်း လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူနှင့် စုယွီ တို့သည် ယာဉ်ပျံပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြတော့၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်၊ ယာဉ်ပျံလေးသည် ပင်မ တောင်ထွတ်ကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည် ပျံသန်းသွားတော့၏။